samen oneens over opvoeding kinderen

Samen naar een opvoedcursus gaan misschien?

Ze zijn 8 en 10 en dit is de eerste keer dat jullie het oneens over de opvoeding zijn? Wat doet je man (niet) in zijn opvoeding waardoor jij vindt dat hij ze als volwassen beschouwt?

blaffie, ik heb ook even je andere topics bekeken, en ik kan er niet helemaal de vinger op leggen, maar ik krijg het idee dat je relatie niet helemaal lekker loopt en dat je bang bent dat dat effect heeft op de kinderen.



Ik denk dat het goed zou zijn om samen met een relatietherapeut jullie relatie en jullie omgang met de kinderen te bespreken. Dat zal in ieder geval goed zijn voor jullie onderlinge communicatie.

Het samen eens worden over de opvoeding, dat is best een moeilijke. Ik dacht zelf dat mijn vriend en ik het eigenlijk over alles wel eens waren totdat we echt aan opvoeden moesten beginnen. Toen bleek dat we toch wel een heel verschillende soort opvoeding en jeugd hebben meegemaakt en dat onze neuzen niet in alles dezelfde richting uitstonden.



Wel gek dat je daar nu pas, met 8 en 10 jaar tegenaan loopt.



Wij zijn er min of wel uit trouwens. We hebben op een gegeven moment pen en papier gepakt en alle regels, heel schools, opgeschreven. Het koste ons een paar uurtjes discussie maar daar waren de kinderen gelukkig niet bij en we zijn eruit gekomen.

Een enkele keer lopen we nog wel eens tegen iets aan maar dat zijn geen grote dingen. De grote lijnen liggen vast en dat geeft heel veel rust.

quote:blafffie7 schreef op 15 februari 2010 @ 15:02:

Als je het samen steeds niet eens bent over de opvoeding van de kinderen , hoe los je dat op ?



Ik ben te zacht zegt mijn vriend , en ik vind hem veel te streng



Ik wil niet steeds hoeven te schelden op onze kinderen ,en ik vind dat ze goed luisteren , hij dus niet en zo hebben we dus eindeloze discussies hierover.



Hij kan niet veel van ze verdragen en nu ze ouder worden, word dat dus steeds erger.



ze zijn 10 en 8 jaar,vrij zelfstandig , maar hij doet dus alsof ze volwassen zijn en behandeld ze ook zo.



Hoe kunnen we op 1 golflengte komen.



Schelden? Dat vind ik iets anders dan streng.



Ik denk dat jullie goed moeten praten over waar jullie de verschillen zien. Jij vindt dat ze goed luisteren, hij niet. Waar zit hem dat in dan?

schaf het boek how to talk to kids aan ...

aanrader !

het te zachtaardig/streng zijn, waar uit zich dat in?

In kleine dingen of ook in grote belangrijke dingen?



Verschil in opvoedstijl zul je altijd hebben, maar het opschrijven van regels vind ik wel een hele goeie! Niet alleen voor de kiddies maar zeker ook voor jullie zelf!

Denk dat het goed kan helpen om consequent te zijn...

Compromieen sluiten;

man en ik hebben ook niet altijd dezelfde ideeen, als we daar tegen aan lopen (kinderen zijn nog jong) dan bespreken we dat. Eerst luisteren naar elkaar wat we er van vinden (soms geeft de een de ander dan al gelijk) en dan kijken naar een midden weg waar we in ons kunnen vinden.

Voorals nog gaat dat wel goed, alleen zo jammer dat je dat niet voor kan zijn en elke situatie eerst gebeuren moet voor je het eens kan worden.

Hier gaat het zo;



Regel nummer 1. Papa is de baas.

Regel nummer 2. Als mama thuis is, vervalt regel nummer 1.



Het is helemaal niet zo raar dat je nu pas merkt dat je er anders over denkt. Als kinderen nog klein zijn, werkt de zachte aanpak het beste. Als ze groter worden, is het strenger zijn (vaak) beter.



Straks komen ze in de puberteit en dan gaat alles wat meer in overleg.



Je zit dus nu in een tussenfase.



Wat je zou kunnen doen, of beter, wat ik zou doen, is samen, dus met kinderen, om de tafel gaan zitten en afspraken maken.



Gedragsregels zijn makkelijk zat. Geen grote mond tegen je ouders zolang je niet wilt/kunt meebetalen aan de rekeningen. Daarmee wil ik niet zeggen dat je geen discussie mag voeren.



Mijn dochter moet op zaterdag zelf haar kamer stofzuigen. Zolang dat niet gebeurd is mag de tv niet aan. Die consequentie is duidelijk (met als gevolg dat ze wel eens moet stofzuigen om 21.00 )



Het is dus een kwestie van vooraf aangeven wat je wilt, en achteraf je daar ook aan houden.



Niets zo funest voor het luisteren als je je kind verteld dat het niet mag zwemmen als het niet ... gedaan heeft. Om vervolgens een half uurtje later toch naar het zwembad te rijden, ook al is de taak niet gedaan.

quote:mamalelie schreef op 15 februari 2010 @ 15:33:

Hier gaat het zo;



Regel nummer 1. Papa is de baas.

Regel nummer 2. Als mama thuis is, vervalt regel nummer 1.

Zoals Serafina schrijft lijkt me het handigste. Ik ben alleenstaand moeder, maar het voelt heel goed om de belangrijkste regels nu in kaart te hebben. Dat de kinderen zich daar alleen in mijn zicht aan houden is nog een werkpuntje. Als je het lastig vindt om de regels in kaart te krijgen kun je een dagschema maken, van uur tot uur, wat er gebeurt, en daarlangs krijg je een fors aantal regels zo op tafel.

quote:mamalelie schreef op 15 februari 2010 @ 15:33:

Hier gaat het zo;



Regel nummer 1. Papa is de baas.

Regel nummer 2. Als mama thuis is, vervalt regel nummer 1.





Deze regel moet ik er thuis ook maar eens in gaan krijgen.

TO, heel herkenbaar, wij lopen ook tegen hetzelfde aan.

Ik ben de softie, vriend de bullebak.

Vriend en zoon lijken verschrikkelijk veel op elkaar, vooral in hun reacties als iemand tegen ze schreeuwt.

Vriend heeft een zware stem, verheft zijn stem bij irritatie ( wat overkomt alsof iemand woest staat te tieren) en zoon kan daar niet tegen. En ik ook niet.

En als ik dan wat zeg krijg ik de volle laag van vriend, maar ik ben volwassen en ik heb liever dat hij een volwassene de volle laag geeft dan een kind van negen. Maar ja, dat is dan wel weer het gezag van vriend ondermijnen, met als gevolg dat zoon slecht luistert naar vriend, vriend nog bozer wordt en zo blijven we rondjes draaien.



Komt nog bij dat zoon pdd-nos heeft, dus de handleiding is wat gecompliceerder. Op dit moment krijgen we vanuit het instituut waar zoon dagbehandeling heeft, een keer per week ouderbegeleiding, en dat is erg fijn.

We zijn er achter dat we het eigenlijk heel erg goed doen , en dat we helemaal niet zulke verschillende ideeen over straffen/regels enz hebben.

Het is meer de uitvoering en de communicatie daarover die botst, en daar werken we nu aan. Ik moet wat consequenter ( schrijf je dat zo?) zijn, en vriend wat rustiger.

Als ik zoon op iets aanspreek, spreek IK hem daarop aan en hoeft er geen echo van vriend achteraan, met 'ja, want vorige week deed je dat ook al niet blabla" ofzo, en als vriend zoon op iets aanspreekt, houd ik mijn mond.

Nouja, we zijn er nog lang niet, maar ik lees zeker mee voor nog meer tips!

Serafina's tip vond ik een goede.

Onze dochter is pas 2. Wij hebben nu te maken met veel eerste keren. Wat wij doen ( man en ik): we steunen elkaar altijd en pakken dus elkaars methodes over op het moment dat dochter over een grens gaat/ een grens opzoekt op een ongewenste manier. Als man dan op een bepaalde manier reageert, dan steun ik hem daarin en laat ik hem zijn gang gaan en laat me niet door dochter verleiden tot lief zijn. Als dochter er niet bij is of slaapt, dan praat ik er over met hem en zoeken we naar een oplossing waar we allebei vrede mee hebben.

Wel vervelend dat jullie het niet eens zijn/ kunnen worden over de manier waarop je de kinderen opvoedt. Mij lijkt de enige oplossing: praten, desnoods met een professional.