Punt erachter

De kogel is door de kerk: het is over en uit.

We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega. 



Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.



Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.



We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.



Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.



Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.



Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.



Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.



Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.



De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.



Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen. 



Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.



Reacties zijn welkom.

quote:Rinske2010 schreef op 08 februari 2010 @ 17:33:

Hierbij wil ik je een hart onder de riem steken, na alles wat je meemaakt. Ik vind dat je je gevoel goed kan verwoorden. En ik snap zo goed hoe je wordt verscheurd tussen boosheid en verdriet. Ikzelf zit ook in een rotsituatie, ben nog van plan om een stuk op dit forum te schrijven. Maar wilde eerst even lezen wat hier zoal gebeurt en stuitte daarbij op jou verhaal.

Ik zocht namelijk een beetje verwante situaties, omdat ikzelf ook dreig verlaten te worden...terwijl ik het niet door had...



Sterkte in de strijd!Dank je. Verlaten worden als je het ziet aankomen is al naadje, verlaten worden zonder het te zien aankomen, levend in de veronderstelling dat je er samen voor gaat vechten, sucks beyond compare! Ik zal jouw verhaal lezen als het komt. Sterkte!

Op het moment is het redelijk rustig in mijn hoofd. Gisternacht heb ik voor het eerst sinds tijden weer goed geslapen, afgelopen nacht weer minder. Wel merk ik dat ik in patronen verval waar ik ook in zat voordat ik ging samenwonen met mijn ex: te laat slapen en te laat opstaan. Mijn natuurlijke ritme, zeg maar. Op zich is een natuurljk ritme niet erg, maar wel als het je werk belemmert. Ik moet namelijk wel gewoon op tijd op de zaak zijn.



Gisteren heb ik een stapel post afgegeven op het adres waar ze zegt verblijven. De verleiding was groot ook meteen een paar dozen met persoonlijke spullen af te geven, maar daar wacht ik nog even mee, uit praktisch oogpunt. Dat zal voor haar een que zijn om al haar spullen te komen halen, wat betekent dat ik meteen het huis opnieuw moet gaan inrichten. En daar heb ik het geld niet voor...



Qua verwerking van de hele affaire heb ik nog wel genoeg werk te doen. Nog steeds voel ik me verongelijkt en bedonderd, al is het dan minder hevig dan een week geleden. Maar ergens hoop ik nog steeds op een goede afloop voor ons. Ze voelt op dit moment nog steeds als de liefde van mijn leven en in mijn hoofd kan een volgende vrouw niet tegen haar op. Oneerlijk en waarschijnlijk ook niet waar. Maar daar moet ik tzt zelf achter komen.



Op dit moment heb ik ook de neiging me af te sluiten voor vrouwen. Ik merkte van de week op het werk dat ik behoorlijk sjans had van een op zich best aardige alleenstaande dame van vroeg in de 40. Als dat 3 jaar geleden was gebeurt, was ik er op ingegaan. Dit keer heb ik het maar genegeerd. Misschien dat ik over een paar weken/maanden weer open sta voor aandacht van andere vrouwen. Al heb ik vraagtekens bij de noodzaak daaraan. Ik zou denk ik graag liever puur vriendschappelijk contacten hebben met vrouwen, dan meteen weer in een volgende relatie terecht komen. Maar ik heb de indruk dat een man die op zoek is naar puur vriendschappelijk contact al snel verdacht wordt gevonden. Enfin... Dat is van later zorg.



Vandaag eerst maar eens zaken regelen die geregeld moeten worden. En Sporten!

Dank je. Lieve woorden!

Wat moet ik ermee? Ze blijft maar aardig en vrolijk! Alsof ik vrolijk en aardig terug wil zijn? Ik wil eigenlijk helemaal geen contact meer, maar ja. De zakelijke kant moet nog afgehandeld worden.



Vandaag kreeg ik een mail met de vraag of ik morgen thuis ben of niet; ze moet nog wat spullen komen halen. Ze gaat haar gang maar, ik ben er niet. Met in de mail nog een link naar de site van een bedrijf waarvan ze denkt dat ik er mogelijk nog wel wat werk vandaan kan halen (freelance). Op zich lief, ze maakt zich nog zorgen om mij en leeft met me mee. MAAR DAT WIL IK HELEMAAL NIET! Niet als ze met die ander is en ik haar eigenlijk liever helemaal uit mijn leven delete! Vreselijk. Moeilijk.



Ze heeft altijd veel voor me gedaan qua meedenken in mijn bedrijfsvoering - daar ben ik zelf echt rampzalig slecht in. Daarom werk ik ook fulltime ergens anders en in mijn schaarse vrije tijd als freelancer. Zij loopt over van de creatieve en goede ideëen. En juist dat is 1 van de dingen die haar dwars zaten bij mij: ze vond me niet daadkrachtig of ondernemend genoeg in mijn eigen bedrijf. Dus gaat ze weg. Ze is nu weg, maar blijft zich er wel mee bemoeien! Wat MOET ik er mee?!?



Vrouwen...!

Waarom kom ik daar zelf nou niet op..?

Beetje van beiden, wellicht. Misschien ook nog een derde factor: nog steeds hopen op een goede afloop. Kan iemand mij alsjeblieft een ontzettende bitch-slap geven?



Dank je.

Dank je wel.

Het gekke is dat ik al weer behoorlijk om me heen aan het kijken ben en ook al een aantal keren best sjans heb gehad. Gisteren op mijn werk een moment waarop ik zowat verzoop in een stel prachtige ogen van een helaas veel te jong meisje (20...). Beetje met haar gedold en haar enorm aan het blozen gekregen met gewoon een leuk gesprek en wat grapjes. Ik was best trots op mezelf



Alleen als ik dan in gedachten op de zaken vooruitloop, bijvoorbeeld denk "Stel dat ik haar mee zou nemen voor een drankje, oid" dan haak ik af. Geen trek in. Weird. Alsof het allemaal nog niet dubbel genoeg is.



Ik denk dat ik maar eens ga slapen. Ik pleur zowat omver, hier.



Truste en tot later.

Helemaal waar. Ik ben ook nog absoluut niet toe aan meer dan alleen mijn ogen open houden. Het feit dat ik afhaak bij de gedachte aan een hypothetisch "meer", spreekt hier boekdelen, denk ik.



Kijken mag best en heb ik altijd al gedaan - ik ben een man, denk min of meer als een man en dat verberg ik niet. Ik heb wel altijd keurig mijn handen thuis gehouden. Sterker nog: ik had niet eens de behoefte buiten de deur te eten. Ik was erg in mijn nopjes met wat ik thuis had. Maar dat is er niet meer.



Het is allemaal nog veel te vers en doet nog veel te veel pijn. Ik ben ook nog te veel van de kaart om serieus aan "iets nieuws" te denken. Ik ben er dan ook absoluut niet serieus mee bezig. Beetje sjanzen is leuk, maar daar blijft het bij. Geen trek in een nieuwe relatie, dus. En daarnaast: ik gun het inderdaad geen enkele vrouw een rebounder te worden, laat staan de mijne.



Not to worry!

quote:ronniemitchel schreef op 13 februari 2010 @ 00:44:

[...]

De relatie is pas voorbij hallo wat the hell verwacht je nu [...]

Dat het binnen twee weken klaar is en ik weer verder kan met de orde van de dag? Maar nee, de realiteit is helaas anders.



Ik ben ook druk bezig met MIJN toekomst. Zodra dat allemaal op de rit is en de rust is weder gekeerd, pas dan zal ik denk ik echt tijd hebben voor rouw-verwerking. Dus die twee jaar die jij schetst, is misschien wel een reëel getal.



On a side-note: vanavond een wel heel bizarre vraag gekregen. Een vriendin van mij (met man en twee kids en derde onderweg) heeft een lesbische vriendin. En die vraagt zich al een tijd af hoe het zou zijn om "het" met een man te doen. Je raadt al waar dit heen gaat...



Alsof mijn leven op het moment nog niet interessant genoeg is..? Ergens lijkt het me onwijs spannend, maar ik denk niet dat dit op de heel korte termijn gaat plaatsvinden, ALS het dat überhaupt al gaat doen...

Ervaringsdeskundige?? Haha! Vertel!



Op dit moment staat mijn hoofd er niet echt naar en fysiek is het absoluut niet mijn type (beetje een "mannetje" - kort haar, ik hou enorm van lang haar). Ik hou niet zo van seks om de seks. Seks is voor mij best wel een emotionele aangelegenheid. Ik kan dan ook niet vrijen met iemand met wie ik het niet goed kan vinden. Er moet een goede klik zijn. Wie weet is die er ook wel, misschien ook niet. Ik ken die meid helemaal niet. We zien wel. Gaat op de korte termijn niet gebeuren, in ieder geval.

Vandaag kreeg ik van mijn ex een sms met wederom de vraag hoe het met mij gaat en dat ze morgenavond wat spullen wil komen halen. Of dat goed is, omdat ze weet dat ik haar waarschijnlijk niet wil zien. Goh... Echt?



Ik heb een paar behoorlijk rustige en goede dagen en nachten achter de rug, maar zodra ik haar naam en de vraag hoe het met mij ging in mijn inbox zag staan, kreeg ik letterlijk hartkloppingen. Ondanks het dunne buitenlaagje dat lijkt alsof het goed gaat, gaat het dus nog helemaal niet goed met me.



Volgende week is ze jarig en ik had daar aandahct aan willen besteden met iets kleins, als gebaar van goede wil en teken dat er nog niet klaar mee ben. Mooie bijkomstigheid zou misschien zijn dat er een dialoog op gang zou komen en dat ik wat meer duidelijkheid zou krijgen over haar evt gedachten omtrent de hele situatie. Ik heb namelijk de indruk dat ze zelf ook niet echt weet wat ze wil. Het steeds maar weer vragen naar hoe het met mij gaat draagt daar behoorlijk aan bij.



Mocht ik in de weken na haar verjaardag niet het gevoel hebben dat het iets heeft opgeleverd, of nog steeds vinden dat contact me erg zwaar valt, dan zou ik dan de lijnen doorsnijden. Maar gezien mijn reactie van vanmiddag op zoiets onbenulligs als een sms, denk ik dat het goed is om dat maar beter zo snel mogelijk te doen. In ieder geval voor de komende tijd.



Ik twijfel tussen twee opties.

1) Haar morgenavond laten komen en een gesprek aangaan waarin ik uitleg geen contact meer te willen en waarom.

2) de deur uit gaan en een brief voor haar achterlaten. Ik heb namelijk geen zin in weer een emotioneel zwaar beladen gesprek. En ik wil ook niet het risico lopen dat ik informatie over haar en Collega ga krijgen die ik niet wil krijgen.



Wat vinden jullie?



Ergens waardeer ik het wel dat ze zich zorgen over mij maakt. Maar de keerzijde is dat ik daardoor steeds weer een sprankje hoop op een goede afloop aan de horizon blijf zien. Dat sprankje hoop ziet mijn hart. Zo kom ik nooit over haar heen. Mijn hoofd zegt dat het niet meer aan mij is om mij zorgen over haar te maken. Dus is het ook niet meer aan haar om zich zorgen te maken over mij. We horen niet meer bij elkaar. Als zij zich zorgen over mij wil blijven maken, dan had ze dat iets eerder had moeten bedenken. Ik ben niet van plan haar geweten te sussen.



Maar JEMIG wat vind ik dit lastig. Het totaal doorsnijden van alle lijnen voelt niet goed, maar ik denk echt dat dat toch het verstandigste is om te doen. In ieder geval voorlopig...



Wat jullie?

Ik denk niet dat ik me ga afvragen wat ze er van vindt. Ik heb me er inmiddels op ingesteld dat het klaar is. Ik reken nergens meer op. Maar juist die berichtjes van haar die informeren naar mij, daardoor blijf ik hoop houden.



Het zou mooi zijn als door een klein bosje bloemen met een felicitatie erbij een gesprek op gang komt en ik daardoor wat meer te weten kom over haar gedachten. Maar ook daar reken ik niet op. Ik hoop er alleen op.



Ik merk dat ik dat nodig heb, weten waar ik aan toe ben. OF wel, OF niet voor mij kiezen. Maar dat halve, dat alsmaar geen duidelijkheid over haar intenties, dat is zoooooo vermoeiend. Dit staat nog even los van de vraag of ik haar uiteindelijk wel of niet terug zou willen, mocht ze toch alsnog voor mij kiezen.



En aan de andere kant, als ze niet meer naar mijn gesteldheid zou informeren, ik weet niet hoe ik dat zou vinden. Emotioneel voelt dat eens te meer als een afwijzing en bevestiging van het feit dat ze me niet mist. Maar rationeel weet ik dat toch al: ik ben afgewezen en ze mist me niet. Oftewel: net zo lang als het breed is en het is over en uit.



Zo G**vergeten dubbel allemaal.

Een zorgen maken als in "wakker liggen wanneer het niet goed zou gaan" is het niet. Maar ze weet wel verdomd goed wat ze achter zich liet - ook alle onwijs goede tijden en geluk die we hebben gekend. Ze weet hoe ontzettend ik gecrasht ben na mijn eerste lange relatie (echt maanden uit de running geweest) en ze heeft zelfs aan mijn ouders te kennen gegeven zich zorgen te maken dat dat wellicht weer zou gebeuren. Dus ik denk dat ze zich wel degelijk zorgen maakt en hoopt dat ik zeg dat het allemaal ok is. Maar dat riekt ergens naar het sussen van haar geweten. En daar wil ik niet aan meewerken.