Relaties
alle pijlers
Punt erachter
donderdag 21 januari 2010 om 00:01
De kogel is door de kerk: het is over en uit.
We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega.
Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.
Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.
We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.
Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.
Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.
Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.
Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.
Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.
De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.
Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen.
Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.
Reacties zijn welkom.
We hadden al een tijdje wat ellende en een paar goede gesprekken gehad. Vanavond weer een lang gesprek gehad waarin naar voren kwam dat ze verliefd is op een collega.
Deze man heeft ze ruim een jaar geleden leren kennen tijdens een “rondje collega’s” op haar werk en ze zei dat ze vanaf het moment dat ze hem leerde kennen, het gevoel heeft dat er “iets” is tussen hen. Alleen wat dat was, bleef onbenoemd. Een klik, in ieder geval. Het heeft haar nooit echt los gelaten, maar ze heeft er nooit iets mee gedaan, omdat ze een relatie met mij had en daarin heel gelukkig was.
Op 30 december, vertelde ze me, heeft ze een gesprek gehad met Mr. X, waarin hij haar bekende verliefd te zijn op haar. Op dat moment zaten wij al in een dip om andere redenen het meerendeel goed oplosbaar. Die problemen wakkerde de twijfels over mij en de gevoelens voor Mr. X aan. Toen ze van hem hoorde dat hij verliefd was op haar, kwamen de gevoelens voor hem ineens in een stroomversnelling en liep de emmer over.
We hebben vanavond goed gepraat en ondanks dat ik met haar verder wil (mits zij dat wil!) heeft ze de beslissing genomen in ieder geval tijdelijk te stoppen met onze relatie. Dit is omdat ze nog steeds heel veel van mij zegt te houden, maar verliefd is op een ander. Omdat ze niet 100% voor mij, noch voor hem kan kiezen, kiest ze voor zichzelf en gaat ze ergens anders onderdak zoeken. Althans, dat is hoe het nu lijkt. Tot het weekend zoekt ze onderdak elders. Wat daarna gebeurt, zien we dan weer.
Ik voel me teleurgesteld en verraden. Maar ik kan niet kwaad worden op haar, omdat ze er niks aan kan doen - al zou ik het willen. En kwaad worden lost ook niets op. Gevoelens heb je niet in de hand. Ze zegt dat als het over had kunnen waaien, dat dat dan al lang gebeurt zou zijn. Ik denk echter dat het feit dat ze hem vrijwel elke werkdag ziet, absoluut niet goed is geweest om het te laten slijten.
Waar ik nog het meest mee zit is, dat ze straks niet meer bij mij woont, me weinig tot niet meer zal zien, maar hem wel elke werkdag zal zien. Dat is qua ontwikkeling van goevoelens voor iemand, een oneerlijke strijd. Maar het is niet iets waar ze iets aan zegt te kunnen doen. Ze is blij met haar baan en is niet van plan op te stappen, noch is hij dat. Hij is volgens haar onschuldig, omdat hij volstrekt discreet geweest schijnt te zijn. Het enige wat hij deed, is zijn gevoelens bekennen. Ze schijnen verder niks gedaan te hebben. Ik vertrouw haar.
Het vreemde hierin is dat ze niet precies weet waardoor haar gevoel voor hem komt. Ze kan (of wil?) niet aangeven wat in hem haar zo enorm aantrekt. Ze weet wel dat ze door haar gevoel voor ons beiden in tweestrijd leeft en nu geen keuze kan of wil maken. Ze wil bij mij blijven, maar ook haar gevoel voor Mr. X “onderzoeken”. Ze gaat bij me weg, omdat ze niet bij me wil blijven als ze niet 100% voor mij kan kiezen. Het feit dat ze hem dagelijks ziet, zal niet helpen, in ieder geval. Maar ze zijn nou eenmaal collega's.
Ze wil gaan onderzoeken waar haar gevoel vandaan komt en of hij echt wel zo leuk is als ze denkt dat hij is. Ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien (zij ook niet, trouwens), maar het klinkt in mijn oren als een relatie beginnen en maar zien of het bevalt of niet. Met haar kinderwens in mijn achterhoofd, ben ik er ontzettend bang voor dat ze haar verliefdheid groter laat lijken dan het werkelijk is, met hem verder gaat en een gezin wil gaan opbouwen. Ik kan voor haar geen keuzes maken, ik kan haar ook niet vertellen wat ze wel en niet moet doen, maar ik ben vreselijk bang haar definitief kwijt te zijn.
Ik weet niet wat ik hier mee moet. Het voelt alsof mijn wereld volledig instort. Degene met wie ik oud wilde worden en een gezin wil stichten, ondanks haar twijfels over mijn oprechtheid daarin, zegt me ineens dat ze gek is op een ander. Ze gaat voorlopig naar elders, maar in de tussentijd zit ik in een huis met haar spullen en in een huis vol herinneringen van haar en mij samen. En erger: beelden in mijn hoofd van haar en hem samen, weet ik wat ze allemaal uitvreten.
De komende dagen moet ik maar eens bij mezelf te raden gaan wat nu. Of ik het financiëel ga redden, of ik dat ik op zoek moet naar een andere baan of woning. Dat laatste zou misschien wel prettig zijn in verband met alle herinneringen die hier zijn gemaakt, die me aan haar doen denken. En ze is er niet meer. Ook moet ik heel erg nadenken over of ik haar wel of niet terug zou willen, mocht Mr. X tegenvallen. Maar dat is misschien wat voorbarig. Mocht het zover komen, dan moet ik dan maar zien wat ik doe en hoe ik me erover voel.
Ik heb haar verteld dat ik haar geen deadline wil geven, maar dat ik niet aan het lijntje gehouden wil worden. Ik denk dat dat haar in haar keuze heeft gestuurd om te vertrekken. Daar baal ik van, maar aan de andere kant wil ik niet samenwonen of in 1 bed liggen met iemand die in gedachten bij een ander is. Ik zou graag contact met haar blijven houden, maar ik wil absoluut niets weten over Mr. X en haar. Hooguit wil ik het weten wanneer dat op niets uitloopt. Al zou ik me dan denk ik tweede keus voelen.
Ik weet het allemaal niet meer. Ik moest in ieder geval gewoon mij ei even kwijt.
Reacties zijn welkom.
donderdag 18 februari 2010 om 00:32
Ik heb net jankend een brief zitten schrijven. Jawel: pen en papier. Morgen komt ze dus nog wat spullen halen en ik ben van plan (let wel: van plan - of ik het ook over mijn hart kan verkrijgen is de tweede vraag) die brief bij de rest van haar post te leggen. Zelf ben ik niet aanwezig wanneer ze de spullen ophaalt. Geen zin in een confrontatie.
In die brief leg ik uit dat ik inmiddels begrijp waarom ze heeft gedaan wat ze heeft gedaan en ik weerleg daarin haar twijfels over mijn oprechtheid in mijn statement dat ik met haar een gezin zou willen stichten, wanneer we onze relatie hadden kunnen redden. Let wel: dit is voor de breuk al aan de orde geweest. Tevens zeg ik in die brief dat ik het heel moeilijk vind, maar dat ik toch echt alle lijnen wil verbreken, omdat ik iedere vorm van contact van haar en met name het informeren naar mij, blijf zien als een sprankje hoop. En die hoop moet ik los laten wil ik haar achter me kunnen laten. Ik wil dus ook dat ze geen contact meer zoekt tenzij het gaat over noodzakelijke dingen en dat ze in ieder geval niet meer informeert naar mijn gesteldheid. Kortom: definitief breken. Wat ze ermee doet, moet ze zelf weten, maar ik moest het kwijt. Zoals het nu gaat, gaat het zeker ook niet goed.
Vanhetzelfde: je hebt waarschijnlijk helemaal gelijk dat ik op de één of andere manier een bepaalde betekenis verbind aan haar acties of gebrek daar aan. Dat is menselijk: dingen interpreteren. Maar feit is dat continue laten blijken dat je je zorgen maakt over je ex (en ik weet dat ze dat doet en waarom) het niet beter maakt. Ik had inderdaad liever gezien dat ze me helemaal liet stikken. Dan wist ik tenminste echt 100% zeker waar ik aan toe was. Nu krijg ik de indruk dat ze zelf ook niet weet of ze wel de juiste keuze gemaakt heeft. Dus kies ik maar voor mezelf en wil ik compleet breken.
Ik moet alleen nog even mijn ballen bij elkaar rapen en de brief ook daadwerkelijk afgeven... Het blijft dood eng.
In die brief leg ik uit dat ik inmiddels begrijp waarom ze heeft gedaan wat ze heeft gedaan en ik weerleg daarin haar twijfels over mijn oprechtheid in mijn statement dat ik met haar een gezin zou willen stichten, wanneer we onze relatie hadden kunnen redden. Let wel: dit is voor de breuk al aan de orde geweest. Tevens zeg ik in die brief dat ik het heel moeilijk vind, maar dat ik toch echt alle lijnen wil verbreken, omdat ik iedere vorm van contact van haar en met name het informeren naar mij, blijf zien als een sprankje hoop. En die hoop moet ik los laten wil ik haar achter me kunnen laten. Ik wil dus ook dat ze geen contact meer zoekt tenzij het gaat over noodzakelijke dingen en dat ze in ieder geval niet meer informeert naar mijn gesteldheid. Kortom: definitief breken. Wat ze ermee doet, moet ze zelf weten, maar ik moest het kwijt. Zoals het nu gaat, gaat het zeker ook niet goed.
Vanhetzelfde: je hebt waarschijnlijk helemaal gelijk dat ik op de één of andere manier een bepaalde betekenis verbind aan haar acties of gebrek daar aan. Dat is menselijk: dingen interpreteren. Maar feit is dat continue laten blijken dat je je zorgen maakt over je ex (en ik weet dat ze dat doet en waarom) het niet beter maakt. Ik had inderdaad liever gezien dat ze me helemaal liet stikken. Dan wist ik tenminste echt 100% zeker waar ik aan toe was. Nu krijg ik de indruk dat ze zelf ook niet weet of ze wel de juiste keuze gemaakt heeft. Dus kies ik maar voor mezelf en wil ik compleet breken.
Ik moet alleen nog even mijn ballen bij elkaar rapen en de brief ook daadwerkelijk afgeven... Het blijft dood eng.
donderdag 18 februari 2010 om 00:51
Als dit zo werkt voor jou: goed gedaan dan!
Die ballen heb je zo bij elkaar (zijn er maar een paar toch?), dus neem die laatste horde en leg de brief bij haar post. Hoop voor je dat het oplevert wat je ervan verwacht, namelijk dat jij verder kunt.
Sterkte met dit laatste moeilijke stukje, en hoop dat je goed slaapt zometeen.
Die ballen heb je zo bij elkaar (zijn er maar een paar toch?), dus neem die laatste horde en leg de brief bij haar post. Hoop voor je dat het oplevert wat je ervan verwacht, namelijk dat jij verder kunt.
Sterkte met dit laatste moeilijke stukje, en hoop dat je goed slaapt zometeen.
donderdag 18 februari 2010 om 09:04
En nu begin ik toch weer te twijfelen... Zal ik nou wel of niet die brief achterlaten? Hoe vaak neemt ze nou contact op? Hoe erg is het nou dat ze zo nu en dan naar me informeert? Ben ik niet veel te dramatisch bezig?
En dan denk ik terug aan de hartverzakking die ik gisteren kreeg na haar sms en dan denk ik: "ja, het is nodig". Al was het alleen maar omdat het, in ieder geval van mijn kant, voelt als een afsluiting. En dat heb ik blijkbaar nodig.
Maar ik ben mijn ballen kwijt, geloof ik. Waarom ik het dan zo'n probleem vind om het af te sluiten? Wie het weet mag het zeggen.
En dan denk ik terug aan de hartverzakking die ik gisteren kreeg na haar sms en dan denk ik: "ja, het is nodig". Al was het alleen maar omdat het, in ieder geval van mijn kant, voelt als een afsluiting. En dat heb ik blijkbaar nodig.
Maar ik ben mijn ballen kwijt, geloof ik. Waarom ik het dan zo'n probleem vind om het af te sluiten? Wie het weet mag het zeggen.
donderdag 18 februari 2010 om 09:55
quote:vantzelfdedankjewel schreef op 18 februari 2010 @ 00:06:
Ik spreek uit ervaring want ook mijn relatie vol met heel veel fijns is enkele maanden geleden beëindigd. Door hem in dit geval en hij heeft me sindsdien als een baksteen laten vallen. Vind ik dan. Misschien vindt hij wel dat hij me rust gunt en afstand neemt. Er was geen ander in ons geval, maar los daarvan hoor ik niets, maar dan ook niets meer van hem. Ik ben volledig uit zijn leven gemikt. En dat doet mij pijn. Als hij me plat zou bellen, zou ik het zeker ook niet waarderen, maar dit is weer het andere uiterste. Hij had ook allerlei mooie teksten als 'we zullen altijd aan elkaar verbonden zijn, we hebben zoveel meegemaakt' en 'we kunnen toch scheiden in liefde'. Tja. Woorden versus daden, maar welke tellen?
sorry even reageren op jouw reactie op JB, zo gelijk heb je! ik heb exact hetzelfde meegemaakt, sinds januari uit (op zijn initiatief) en mijn ex laat niets meer horen, vreselijk moeilijk voelt alsof ik niets waard ben geweest. Al zijn lieve woorden betekenen dan niets meer. Dus JB ik denk idd dat je het zo moet zien, zij neemt nog wel de moeite voor je, dat het nu beter is om idd contact te verbreken lijkt me goed maar je kunt het dan ook in ieder geval afsluiten dat zij wel nog heel veel om je geeft maar dat jij de beslissing hebt genomen om geen contact meer te hebben en niet zij! Maakt dat jou niet juist heel sterk??
sterkte!!
Ik spreek uit ervaring want ook mijn relatie vol met heel veel fijns is enkele maanden geleden beëindigd. Door hem in dit geval en hij heeft me sindsdien als een baksteen laten vallen. Vind ik dan. Misschien vindt hij wel dat hij me rust gunt en afstand neemt. Er was geen ander in ons geval, maar los daarvan hoor ik niets, maar dan ook niets meer van hem. Ik ben volledig uit zijn leven gemikt. En dat doet mij pijn. Als hij me plat zou bellen, zou ik het zeker ook niet waarderen, maar dit is weer het andere uiterste. Hij had ook allerlei mooie teksten als 'we zullen altijd aan elkaar verbonden zijn, we hebben zoveel meegemaakt' en 'we kunnen toch scheiden in liefde'. Tja. Woorden versus daden, maar welke tellen?
sorry even reageren op jouw reactie op JB, zo gelijk heb je! ik heb exact hetzelfde meegemaakt, sinds januari uit (op zijn initiatief) en mijn ex laat niets meer horen, vreselijk moeilijk voelt alsof ik niets waard ben geweest. Al zijn lieve woorden betekenen dan niets meer. Dus JB ik denk idd dat je het zo moet zien, zij neemt nog wel de moeite voor je, dat het nu beter is om idd contact te verbreken lijkt me goed maar je kunt het dan ook in ieder geval afsluiten dat zij wel nog heel veel om je geeft maar dat jij de beslissing hebt genomen om geen contact meer te hebben en niet zij! Maakt dat jou niet juist heel sterk??
sterkte!!
donderdag 18 februari 2010 om 10:20
Hoi James, ik lees met je mee en heb hier al eens gereageerd. Ik heb vorig jaar juni mijn (lange) relatie verbroken. Er was in mijn geval ook een andere man in mijn leven. Nieuwe man was niet de reden van het verbreken van mijn relatie, maar de aanleding. Bepaalde zaken in mijn relatie liepen al langer niet goed. Toch hou ik nog van mijn (ex)man, maar niet meer als in "als man en vrouw". En ik wil maar één ding en dat is dat het goed met hem gaat.
De brief zou ik niet aan haar geven. Lees nog maar eens tussen je eigen regels door: je spreekt (onbewust) de hoop weer uit dat het misschien weer goed komt. In mijn geval werkte dat averechts. De gedachte die bij mij opkwam was: had dat dan een paar jaar geleden bedacht..
Ik denk werkelijk dat je ex nog veel om je geeft. Ze voelt zich verantwoordelijk voor je welzijn en ze voelt zich schuldig over het grote verdriet dat ze heeft veroorzaakt. Ik denk dat dat haar gevoelens zijn en dat ze daarmee nog een stuk warmte aan je overbrengt, die je interpreteert als het "kiertje van de deur".
Ga ervan uit dat haar keuze definitief is. Anders had ze heus eerst de moeite genomen om te kijken of er van jullie relatie nog wat te redden viel.
Ik denk dat alle banden verbreken een goed plan is. Maar niet persé definitief. Je kan bijvoorbeeld met haar afspreken dat je elkaar over tijd (drie maanden/half jaar) weer ziet. Je moet verder James en als je haar in je gedachten bij je houdt, zal dat alleen maar blokkerend werken in het oppakken van je nieuwe bestaan.
Dit is vast niet wat je wilt horen en zeker niet van iemand die als jouw vriendin gehandeld heeft. Heb ook getwijfeld om dit op te schrijven, maar misschien heb je er toch wat aan.
Inmiddels heb ik wel weer een (steeds betere) vriendschappelijke relatie met mijn ex en ben ik nog steeds bij nieuwe man.
De brief zou ik niet aan haar geven. Lees nog maar eens tussen je eigen regels door: je spreekt (onbewust) de hoop weer uit dat het misschien weer goed komt. In mijn geval werkte dat averechts. De gedachte die bij mij opkwam was: had dat dan een paar jaar geleden bedacht..
Ik denk werkelijk dat je ex nog veel om je geeft. Ze voelt zich verantwoordelijk voor je welzijn en ze voelt zich schuldig over het grote verdriet dat ze heeft veroorzaakt. Ik denk dat dat haar gevoelens zijn en dat ze daarmee nog een stuk warmte aan je overbrengt, die je interpreteert als het "kiertje van de deur".
Ga ervan uit dat haar keuze definitief is. Anders had ze heus eerst de moeite genomen om te kijken of er van jullie relatie nog wat te redden viel.
Ik denk dat alle banden verbreken een goed plan is. Maar niet persé definitief. Je kan bijvoorbeeld met haar afspreken dat je elkaar over tijd (drie maanden/half jaar) weer ziet. Je moet verder James en als je haar in je gedachten bij je houdt, zal dat alleen maar blokkerend werken in het oppakken van je nieuwe bestaan.
Dit is vast niet wat je wilt horen en zeker niet van iemand die als jouw vriendin gehandeld heeft. Heb ook getwijfeld om dit op te schrijven, maar misschien heb je er toch wat aan.
Inmiddels heb ik wel weer een (steeds betere) vriendschappelijke relatie met mijn ex en ben ik nog steeds bij nieuwe man.
donderdag 18 februari 2010 om 13:36
Hi Kooken.
Je post schrikt me niet af, hoor. Wat je beschrijft, doe ik namelijk al. Ik ga er van uit dat het niet meer goed komt. Rationeel besef ik me dat maar al te goed: tot twee keer toe horen dat ze me niet heeft gemist in een tijd van afwezigheid spreekt boekdelen.
Kooken:quote:Ga ervan uit dat haar keuze definitief is. Anders had ze heus eerst de moeite genomen om te kijken of er van jullie relatie nog wat te redden viel.
Ze verwijt zichzelf ontzettend dat ze niet eerder en niet harder aan de bel getrokken heeft. Had ze dat gedaan, dan was het misschien nog te redden geweest. Maar juist haar houding van "had ik maar eerder..." laat het voor mij nogal definitief klinken. Ik ga er verstandelijk dus ook van uit dat het echt klaar is. Maar juist die gevoelens van warmte naar mij toe, die ik dus interpreteer als het kiertje in de deur, maken het voor mij zo moeilijk. Juist OMDAT ik ze interpreteer als het kiertje in de deur. Dat ligt dus aan mij, niet aan haar.
Kooken:quote:Ze voelt zich verantwoordelijk voor je welzijn en ze voelt zich schuldig over het grote verdriet dat ze heeft veroorzaakt
Dat had ze dan toch echt moeten bedenken voordat ze de stap maakte.
Hoe het ook zij, of er nou wel een kier in de deur is of niet, of ze nou wel of niet twijfelt aan haar beslissing, ik kan alleen maar verder met de zekerheid van OF met haar opnieuw beginnen (vooropgesteld dat ik dat nog zou willen, mocht ze die keus maken) OF alleen verder. Omdat ik op dat eerste niet kan rekenen, kies is voor het laatste. En dus wil ik alle banden verbreken. En wellicht dat we elkaar in de toekomst wel weer gaan spreken en zien. Maar op dit moment wil ik dat helemaal niet.
De verleiding is groot om vanavond de brief zelf te overhandigen voor ik vertrek, waarna ze haar gang kan gaan. Puur omdat ik haar op mijn netvlies mis, haar geur mis, haar stem mis, etc. Maar daarmee maak ik het mezelf nog moeilijker, versterk ik de herinneringen alleen maar. Dat doe ik dus niet. Ik laat hem achter en hoop dat ze 'm vindt en leest.
Ik ga 'm zometeen zelf nog eens doorlezen, kijken of ik dingen nog beter kan formuleren. Voor zover ik weet staat er niets in wat zij kan opvatten als dat ik hoop dat ze terug komt. Is dat wel zo, dan verander ik dat.
Je post schrikt me niet af, hoor. Wat je beschrijft, doe ik namelijk al. Ik ga er van uit dat het niet meer goed komt. Rationeel besef ik me dat maar al te goed: tot twee keer toe horen dat ze me niet heeft gemist in een tijd van afwezigheid spreekt boekdelen.
Kooken:quote:Ga ervan uit dat haar keuze definitief is. Anders had ze heus eerst de moeite genomen om te kijken of er van jullie relatie nog wat te redden viel.
Ze verwijt zichzelf ontzettend dat ze niet eerder en niet harder aan de bel getrokken heeft. Had ze dat gedaan, dan was het misschien nog te redden geweest. Maar juist haar houding van "had ik maar eerder..." laat het voor mij nogal definitief klinken. Ik ga er verstandelijk dus ook van uit dat het echt klaar is. Maar juist die gevoelens van warmte naar mij toe, die ik dus interpreteer als het kiertje in de deur, maken het voor mij zo moeilijk. Juist OMDAT ik ze interpreteer als het kiertje in de deur. Dat ligt dus aan mij, niet aan haar.
Kooken:quote:Ze voelt zich verantwoordelijk voor je welzijn en ze voelt zich schuldig over het grote verdriet dat ze heeft veroorzaakt
Dat had ze dan toch echt moeten bedenken voordat ze de stap maakte.
Hoe het ook zij, of er nou wel een kier in de deur is of niet, of ze nou wel of niet twijfelt aan haar beslissing, ik kan alleen maar verder met de zekerheid van OF met haar opnieuw beginnen (vooropgesteld dat ik dat nog zou willen, mocht ze die keus maken) OF alleen verder. Omdat ik op dat eerste niet kan rekenen, kies is voor het laatste. En dus wil ik alle banden verbreken. En wellicht dat we elkaar in de toekomst wel weer gaan spreken en zien. Maar op dit moment wil ik dat helemaal niet.
De verleiding is groot om vanavond de brief zelf te overhandigen voor ik vertrek, waarna ze haar gang kan gaan. Puur omdat ik haar op mijn netvlies mis, haar geur mis, haar stem mis, etc. Maar daarmee maak ik het mezelf nog moeilijker, versterk ik de herinneringen alleen maar. Dat doe ik dus niet. Ik laat hem achter en hoop dat ze 'm vindt en leest.
Ik ga 'm zometeen zelf nog eens doorlezen, kijken of ik dingen nog beter kan formuleren. Voor zover ik weet staat er niets in wat zij kan opvatten als dat ik hoop dat ze terug komt. Is dat wel zo, dan verander ik dat.
donderdag 18 februari 2010 om 14:21
James, je kan altijd de gedeeltes waar je niet zeker over bent hier posten. Wij als vrouwen hebben toch vaak een andere kijk op die dingen.
Vrouwen lezen (en luisteren) namelijk zo'n beetje alleen maar tussen de regels door. Het zou goed kunnen dat iets wat jouw onschuldig lijkt haar verschrikkelijk tegen het hoofd stoot. Alleen al omdat mannen en vrouwen nu eenmaal anders op dingen reageren.
Voor de rest vind ik het erg knap van je dat je het contact wil verbreken. Tussen mij en ex is het nu 4 maanden uit (hij maakte het uit om terug te gaan naar zijn ex, waar ik zelf achter moest komen) en hoewel ik ook het liefst het contact helemaal zou verbreken, heb ik dat tot op nu nog niet over mijn hart kunnen verkrijgen. En dat is heel fout van mezelf, nu blijf ik toch aan hem vasthouden!!
Misschien dat jouw verhaal me nu toch weer de moed geeft om er definitief een punt achter te zetten.
Vrouwen lezen (en luisteren) namelijk zo'n beetje alleen maar tussen de regels door. Het zou goed kunnen dat iets wat jouw onschuldig lijkt haar verschrikkelijk tegen het hoofd stoot. Alleen al omdat mannen en vrouwen nu eenmaal anders op dingen reageren.
Voor de rest vind ik het erg knap van je dat je het contact wil verbreken. Tussen mij en ex is het nu 4 maanden uit (hij maakte het uit om terug te gaan naar zijn ex, waar ik zelf achter moest komen) en hoewel ik ook het liefst het contact helemaal zou verbreken, heb ik dat tot op nu nog niet over mijn hart kunnen verkrijgen. En dat is heel fout van mezelf, nu blijf ik toch aan hem vasthouden!!
Misschien dat jouw verhaal me nu toch weer de moed geeft om er definitief een punt achter te zetten.
donderdag 18 februari 2010 om 14:55
Hey, nici007. Leuke nick, trouwens. Lijkt op de mijne 
Veel sterkte met jouw situatie dan. Als je hiet zo leest op het forum, lijkt het wel alsof goede relaties haast niet meer bestaan. Gelukkig is het geen afspiegeling van de maatschappij en kan het ook anders. Ik hoef alleen maar naar mijn ouders te kijken om dat te zien (35+ jaar huwelijk en still going strong).
De brief laat ik voor wat ie is. Tussen de regels door dingen lezen die haar tegen het hoofd stoten of niet, het is zoals ik het voel en dat is wat telt. Dat zij er misschien voor kiest om zichzelf dingen aan te rekenen of zich beledigd te voelen, dat is haar keuze. En aangezien we niet meer bij elkaar horen, heb ik daar niks meer mee te maken. Maar bedankt voor je aanbod. Wellicht dat ik daar in de toekomst nog eens gebruik van maak. Want het onderwerp man versus vrouw qua belevings- en inlevingswereld vind ik een fascinerend onderwerp. Vol verassingen
Veel sterkte met jouw situatie dan. Als je hiet zo leest op het forum, lijkt het wel alsof goede relaties haast niet meer bestaan. Gelukkig is het geen afspiegeling van de maatschappij en kan het ook anders. Ik hoef alleen maar naar mijn ouders te kijken om dat te zien (35+ jaar huwelijk en still going strong).
De brief laat ik voor wat ie is. Tussen de regels door dingen lezen die haar tegen het hoofd stoten of niet, het is zoals ik het voel en dat is wat telt. Dat zij er misschien voor kiest om zichzelf dingen aan te rekenen of zich beledigd te voelen, dat is haar keuze. En aangezien we niet meer bij elkaar horen, heb ik daar niks meer mee te maken. Maar bedankt voor je aanbod. Wellicht dat ik daar in de toekomst nog eens gebruik van maak. Want het onderwerp man versus vrouw qua belevings- en inlevingswereld vind ik een fascinerend onderwerp. Vol verassingen
donderdag 18 februari 2010 om 15:41
Helemaal mee eens! Soms lijkt het wel of vrouwen en mannen in een hele andere wereld leven. Met mij gaat alles goed hoor, maar ben er alleen van overtuigd dat ik het snellen had/zou kunnen verwerken als hij niet meer in beeld was.
Maar goed, ik ben nog jong genoeg! Net zoals voor jouw, komt het voor mij ook wel weer!
Ik heb hem een maand of 2 geleden ook een keer een mail gestuurd waarin ik gewoon alles had geschreven wat ik er van vond, dit was net nadat ik erachter was gekomen dat hij terug was bij zijn ex. Het was geen hatelijke mail maar wel een waarin ik alles heb geschreven wat ik vond, leuk of niet leuk! Ik wou het toen gewoon kwijt, hij mocht best weten dat hij me pijn had gedaan en dat hij dat met geen enkele mogelijkheid goed kom maken. Hij heeft daar toen pas na een week op gereageerd, gaf aan dat hij niet goed wist wat hij terug moest sturen omdat ik gewoon gelijk had.
Maar dat hij wel degelijk om me gaf en hoopte dat hij me niet helemaal kwijt zou raken. Zwak als ik ben heb ik hem daarna vergeven wat hij heeft gedaan, maar heb hem wel heel duidelijk gemaakt dat ik het niet kan vergeten.
En dat hij als hij perse vrienden wil blijven toch echt zal moeten werken om mijn vertrouwen terug te winnen.
Tot nu toe gaat dat allemaal goed, we zien en spreken elkaar regelmatig (misschien iets te veel, maar daar ben ik nu een rem op aan het zetten).
Maar goed, ik ben nog jong genoeg! Net zoals voor jouw, komt het voor mij ook wel weer!
Ik heb hem een maand of 2 geleden ook een keer een mail gestuurd waarin ik gewoon alles had geschreven wat ik er van vond, dit was net nadat ik erachter was gekomen dat hij terug was bij zijn ex. Het was geen hatelijke mail maar wel een waarin ik alles heb geschreven wat ik vond, leuk of niet leuk! Ik wou het toen gewoon kwijt, hij mocht best weten dat hij me pijn had gedaan en dat hij dat met geen enkele mogelijkheid goed kom maken. Hij heeft daar toen pas na een week op gereageerd, gaf aan dat hij niet goed wist wat hij terug moest sturen omdat ik gewoon gelijk had.
Maar dat hij wel degelijk om me gaf en hoopte dat hij me niet helemaal kwijt zou raken. Zwak als ik ben heb ik hem daarna vergeven wat hij heeft gedaan, maar heb hem wel heel duidelijk gemaakt dat ik het niet kan vergeten.
En dat hij als hij perse vrienden wil blijven toch echt zal moeten werken om mijn vertrouwen terug te winnen.
Tot nu toe gaat dat allemaal goed, we zien en spreken elkaar regelmatig (misschien iets te veel, maar daar ben ik nu een rem op aan het zetten).
donderdag 18 februari 2010 om 18:34
Ik begrijp ook niet waarom ex-en vaak zo nodig vrienden willen blijven. Voor degene die uit de relatie stapt zal het over het algemeen niet zo'n probleem zijn, die is gevoelsmatig al redelijk "afgekoeld". Maar voor degene die verlaten wordt, is het veel moeilijker dat te verwerken.
Binnenkort is mijn ex jarig. Ik wilde daar wat aandacht aan besteden, maar doe dat dus niet. Wel heb ik eind december al een hele hoop vrienden uitgenodigd om met z'n allen wat leuks te gaan doen ter ere van die verjaardaag. Dat gaat nu dus natuurlijk niet meer door. Maar inmiddels heeft ex-lief van een paar van die wederzijdse vrienden vernomen wat ik van plan was te organiseren. "Dank je wel dat je dat voor me wilde doen. Dat deed me wel wat" is haar reactie.
En dan denk ik weer aan die brief die ik voor haar klaar heb liggen waarin ik alle contact wil beeïndigen en ga ik weer twijfelen of ik het wel moet doen...
Ze komt overigens niet vanavond, maar pas in het weekend, wanneer ik aan het werk ben. Ik kan er dus nog heel even over nadenken.
Binnenkort is mijn ex jarig. Ik wilde daar wat aandacht aan besteden, maar doe dat dus niet. Wel heb ik eind december al een hele hoop vrienden uitgenodigd om met z'n allen wat leuks te gaan doen ter ere van die verjaardaag. Dat gaat nu dus natuurlijk niet meer door. Maar inmiddels heeft ex-lief van een paar van die wederzijdse vrienden vernomen wat ik van plan was te organiseren. "Dank je wel dat je dat voor me wilde doen. Dat deed me wel wat" is haar reactie.
En dan denk ik weer aan die brief die ik voor haar klaar heb liggen waarin ik alle contact wil beeïndigen en ga ik weer twijfelen of ik het wel moet doen...
Ze komt overigens niet vanavond, maar pas in het weekend, wanneer ik aan het werk ben. Ik kan er dus nog heel even over nadenken.
donderdag 18 februari 2010 om 23:32
Jah t blijft moeilijk, maar ik denk dat het wel het beste voor jouw is (en voor mij net zo goed). Als je voorlopig geen contact meer hebt, gewoon zodat je het voor jezelf kan verwerken.
Je kan haar ook gewoon uitleggen dat je het gewoon moeilijk hebt en wat tijd nodig hebt om voor jezelf alles weer op een rijtje te krijgen. En dat je wel weer contact met haar opneemt als jij daar klaar voor bent.
Dat is wel stoer geschreven maar ik weet ook hoe moeilijk dat is. Ik heb het al een aantal x geprobeerd maar telkens bezwijk ik weer omdat ik bang ben dat hij me dan vergeet :S
Dat is natuurlijk helemaal de grootste onzin, maar tegen je gevoel doe je niets, je kan er alleen maar mee leren omgaan. En wie weet hebben wij na een tijdje zelf niet eens meer de behoefte aan contact met hun!!
En die extra tijd om na te denken is ook niet alles! Die brengt je alleen maar weer aan het twijfelen. Ik kan je alleen adviseren om te doen wat goed voelt, dat probeer ik zelf ook te doen. Het laatste waar ik behoefte aan heb is dat ik nu ook nog eens mezelf mijn beslissingen kwalijk ga nemen!
Je kan haar ook gewoon uitleggen dat je het gewoon moeilijk hebt en wat tijd nodig hebt om voor jezelf alles weer op een rijtje te krijgen. En dat je wel weer contact met haar opneemt als jij daar klaar voor bent.
Dat is wel stoer geschreven maar ik weet ook hoe moeilijk dat is. Ik heb het al een aantal x geprobeerd maar telkens bezwijk ik weer omdat ik bang ben dat hij me dan vergeet :S
Dat is natuurlijk helemaal de grootste onzin, maar tegen je gevoel doe je niets, je kan er alleen maar mee leren omgaan. En wie weet hebben wij na een tijdje zelf niet eens meer de behoefte aan contact met hun!!
En die extra tijd om na te denken is ook niet alles! Die brengt je alleen maar weer aan het twijfelen. Ik kan je alleen adviseren om te doen wat goed voelt, dat probeer ik zelf ook te doen. Het laatste waar ik behoefte aan heb is dat ik nu ook nog eens mezelf mijn beslissingen kwalijk ga nemen!
vrijdag 19 februari 2010 om 08:52
Ergens rieken de laatste twee zinnen in haar laatste mail ontzettend naar twijfel, alsof ze me toch mist. Maar ze zal dat waarschijnlijk gewoon uitzitten en er niets mee doen. En toch heb ik nog een sprankje hoop dat ze wil praten.
Maar het gekke is dat ik op dit moment niet echt behoefte heb aan contact met haar. "Ze heeft de keuze gemaakt met mij te breken, dan moet ze dat ook maar onder ogen zien". Klinkt ook stoer, maar niet eens zo heel diep van binnen mis ik haar nog enorm en ben ik misschien nog wel bereid met haar te praten over manieren om "ons" te redden. Al weet ik dat de kans is dat ze terug wil komen nihil is en ik weet ook dat ik waarschijnlijk de boot af zal houden omdat ik te gekwetst ben, de basis enorm beschadigd is en ik net zo koppig en eigenwijs kan zijn als zij.
Tweestrijd sucks!
Maar het gekke is dat ik op dit moment niet echt behoefte heb aan contact met haar. "Ze heeft de keuze gemaakt met mij te breken, dan moet ze dat ook maar onder ogen zien". Klinkt ook stoer, maar niet eens zo heel diep van binnen mis ik haar nog enorm en ben ik misschien nog wel bereid met haar te praten over manieren om "ons" te redden. Al weet ik dat de kans is dat ze terug wil komen nihil is en ik weet ook dat ik waarschijnlijk de boot af zal houden omdat ik te gekwetst ben, de basis enorm beschadigd is en ik net zo koppig en eigenwijs kan zijn als zij.
Tweestrijd sucks!
vrijdag 19 februari 2010 om 09:48
Je zal jezelf er ook niet mee helpen als het nu weer goed zou komen. Denk je dat je nu nog 100% voor haar kan gaan zonder dat de gedachte in je achterhoofd blijft dat ze je zo maar weer aan de kant zou zetten?
Wat jullie hadden is nu door haar helemaal afgesloten. Ik ga niet zeggen dat er nooit meer iets kan ontstaan, maar dat is giswerk. Het feit is dat dit hoofstuk is afgesloten en alles wat eventueel later wel of niet komt met haar of iemand anders is een nieuw hoofdstuk, een nieuw begin. Zo moet je dat ook zien, nu weer de draad oppakken zou niet de gewenste uitwerking hebben.
Als jullie ooit weer bj elkaar komen (met een hele dikke ALS!) dan moet dat een nieuw verhaal worden en geen vervolg. Je moet elkaar opnieuw leren kennen. Net zoals jij nu in dit hoofdstuk jezelf even opnieuw moet hervinden!!
Wat jullie hadden is nu door haar helemaal afgesloten. Ik ga niet zeggen dat er nooit meer iets kan ontstaan, maar dat is giswerk. Het feit is dat dit hoofstuk is afgesloten en alles wat eventueel later wel of niet komt met haar of iemand anders is een nieuw hoofdstuk, een nieuw begin. Zo moet je dat ook zien, nu weer de draad oppakken zou niet de gewenste uitwerking hebben.
Als jullie ooit weer bj elkaar komen (met een hele dikke ALS!) dan moet dat een nieuw verhaal worden en geen vervolg. Je moet elkaar opnieuw leren kennen. Net zoals jij nu in dit hoofdstuk jezelf even opnieuw moet hervinden!!
zaterdag 20 februari 2010 om 00:23
Ik zou mezelf er zeker niet mee helpen. Ik sta echter wel open voor een gesprek, zou ze dat willen. Maar alleen als het een gesprek is waarin ze constructief wil praten over een eventuele nieuwe start. Zolang het gaat over twijfel of niet verder willen, hoef ik het niet te weten - daar schiet ik niks mee op.
De visie op de brief die ik nu heb, is dat het haar verder van me af zou kunnen drijven. Maar ik heb niks te verliezen: ik ben haar toch al kwijt. De enige "maar" die ik heb is deze: hoe vaak neemt ze nou helemaal contact op en hoe erg is het nou dat ze naar me vraagt? Het is immers wel begrijpelijk dat ze dat doet. Maar dat betekent niet dat ik het leuk vind en hoef te accepteren. Daar zit ik nog een beetje mee. Ergens voelt die brief soort van respectloos naar haar toe. Maar hoe erg is dat, aangezien we toch niks meer hebben en we elkaar niets meer hoeven te verantwoorden?
Kortom: ik ben er nog niet uit. En voor morgenochtend 9u wil ik er uit zijn, want daarna moet ik weg en komt zij hier, al dan niet de brief vindend. Afhankelijk van of ik 'm inderdaad acherlaat voor haar...
Damn, dit is lastig...
De visie op de brief die ik nu heb, is dat het haar verder van me af zou kunnen drijven. Maar ik heb niks te verliezen: ik ben haar toch al kwijt. De enige "maar" die ik heb is deze: hoe vaak neemt ze nou helemaal contact op en hoe erg is het nou dat ze naar me vraagt? Het is immers wel begrijpelijk dat ze dat doet. Maar dat betekent niet dat ik het leuk vind en hoef te accepteren. Daar zit ik nog een beetje mee. Ergens voelt die brief soort van respectloos naar haar toe. Maar hoe erg is dat, aangezien we toch niks meer hebben en we elkaar niets meer hoeven te verantwoorden?
Kortom: ik ben er nog niet uit. En voor morgenochtend 9u wil ik er uit zijn, want daarna moet ik weg en komt zij hier, al dan niet de brief vindend. Afhankelijk van of ik 'm inderdaad acherlaat voor haar...
Damn, dit is lastig...
zaterdag 20 februari 2010 om 00:49
Waarom voelt die brief zo respectloos naar haar toe voor jou?, is het je angst omdat je weet dat er na deze brief het totaal stil is van haar kant?,ik vind het niet onrespectvol als jij voor je eigen gevoellens opkomt, haar vragen om jouw geeft jou hoop,dus het is vele malen beter dat je het in 1 keer afkapt, contact kan wel maar niet nu,info vragen over jou prima, maar niet zodat jij het hoort, gewoon gehele radio stilte en als JIJ er aan toe bent en geen hoop en geheeld bent is conact mogelijk en eerder niet, er is niks mis aan het beschermen van je eigen gevoel.
zaterdag 20 februari 2010 om 14:44
James,
Ik weet niet of je inmiddels al een keuze hebt gemaakt, maar ik wou toch voor de zekerheid nog even zeggen dat jij de enige bent die jezelf dit ultimatum geeft. je kan de brief altijd nog geven, sturen, mailen of wat dan ook. Als jij je er nu nog niet helemaal prettig bij voelt, dan doe je het toch nog ff niet.
Het is niet zo dat dit je laatste kans is, het kan altijd nog!
Ik weet niet of je inmiddels al een keuze hebt gemaakt, maar ik wou toch voor de zekerheid nog even zeggen dat jij de enige bent die jezelf dit ultimatum geeft. je kan de brief altijd nog geven, sturen, mailen of wat dan ook. Als jij je er nu nog niet helemaal prettig bij voelt, dan doe je het toch nog ff niet.
Het is niet zo dat dit je laatste kans is, het kan altijd nog!
zondag 21 februari 2010 om 15:52
Brief is afgeleverd. Ik heb inmiddels ook een reactie van haar terug. Wat dat is laat ik nog even in het midden, maar het verhaal is in ieder geval nog niet uit.
Ik ben ergens een beetje verbaasd door hoe ik niet aangedaan ben en er best kalm onder blijf. Ik had verwacht meer in de stress te zitten, maar het valt allemaal heel erg mee.
Gisteravond/nacht voor het eerst sinds tijden weer eens goed op stap geweest met vrienden. Dat was erg gezellig en voor herhaling vatbaar!
Ik ben ergens een beetje verbaasd door hoe ik niet aangedaan ben en er best kalm onder blijf. Ik had verwacht meer in de stress te zitten, maar het valt allemaal heel erg mee.
Gisteravond/nacht voor het eerst sinds tijden weer eens goed op stap geweest met vrienden. Dat was erg gezellig en voor herhaling vatbaar!
zondag 21 februari 2010 om 22:36
Ik las ooit ergens dit;
'Er is moed nodig om te kiezen, moed om het toeval van je keuzes te accepteren. Je moet je weren tegen de terreur van de gemiste kansen en durven zeggen: Dit is wat ik kies. Ik ben niet bang om niet de allerbeste keuze te maken.'
En weet je, die klopt helemaal. Soms maak je niet altijd de beste keuze dat kan ook niet dat moet je leren. Maar beter een keuze dan een leven lang twijfelen!
Je hebt het goed gedaan! Als je ooit kwijt wil wat haar reactie was dan merken wij (ik) dat wel!
'Er is moed nodig om te kiezen, moed om het toeval van je keuzes te accepteren. Je moet je weren tegen de terreur van de gemiste kansen en durven zeggen: Dit is wat ik kies. Ik ben niet bang om niet de allerbeste keuze te maken.'
En weet je, die klopt helemaal. Soms maak je niet altijd de beste keuze dat kan ook niet dat moet je leren. Maar beter een keuze dan een leven lang twijfelen!
Je hebt het goed gedaan! Als je ooit kwijt wil wat haar reactie was dan merken wij (ik) dat wel!
zaterdag 27 februari 2010 om 17:18
Hoi James,
Ik heb het hele topic gelezen, en ik wil je ook graag een hart onder de riem steken!
Zo te lezen ben je ondanks alle verdriet toch goed bezig.
Ik weet hoe het voelt, want ik zit bijna in een gelijkaardige situatie als jij. Met dit verschil dat de fling met de collega alweer afgelopen is.
Hoe het ook zij; zoals al is gezegd; het wordt echt beter na verloop van tijd. Je komt er wel! Je verdient in elk geval beter dan dit.
Ik heb het hele topic gelezen, en ik wil je ook graag een hart onder de riem steken!
Zo te lezen ben je ondanks alle verdriet toch goed bezig.
Ik weet hoe het voelt, want ik zit bijna in een gelijkaardige situatie als jij. Met dit verschil dat de fling met de collega alweer afgelopen is.
Hoe het ook zij; zoals al is gezegd; het wordt echt beter na verloop van tijd. Je komt er wel! Je verdient in elk geval beter dan dit.
zondag 28 februari 2010 om 17:38
Hoi Dolce. Dank je voor je hart onder de riem. Nu ik je toch "voor me" heb, wil ik je vragen wat het is met collega's: hoe komt het dat schijnbaar zo ontzettend veel relaties stuk lopen op collega's? Wat was in jouw geval de reden?
De update dan maar. De reactie van haar was samen te vatten in "ik mis je, denk veel aan je, maak me zorgen om je. Waarom beslis jij voor jou en mij dat er geen hoop meer is? We moeten praten en serieus kijken naar de hele situatie". Dus wij praten, paar dagen geleden. Gesprek zou volgens mij gaan over de mogelijkheden om weer bij elkaar te komen. Volgens haar was er immers nog hoop voor ons..? Ik moet er wel bij vertellen dat zei het gesprek wilde initiëren, maar meteen wilde afzeggen vanwege allerlei sociale afspraken. Dat viel mij nogal tegen en ik stelde me dan ook erg afwachtend en terughoudend op in het gesprek. Hoe serieus moest ik het gesprek nog nemen als ze meteen afzegt?
Zij gaf meteen al aan dat ze nogal emotioneel was op het moment dat ze de brief schreef en het nu (tijdens gesprek) allemaal wat helderder zag. Ze leek nogal koeltjes en onaangedaan. Ze vertelde me dat er veel was gebeurd voor, maar vooral ook na de breuk en dat ze dacht dat ik me wel een voorstelling kon maken wat dat allemaal geweest zou zijn. Uit de context maakte ik op dat dat over haar en Collega zou gaan. Ik zei dat ik het niet wilde weten en dat ze me geen verantwoording schuldig was, omdat we uit elkaar zijn. Maar of ik toch echt niet wilde weten wat er was gebeurd. Nee, dus. Hoe ik het zou vinden dat zij en collega nog steeds bij elkaar op de afdeling werken en het goed met elkaar kunnen vinden. Ik zei dat als ze de keus voor mij zou maken, dat ik er dan ook op zou vertrouwen dat ze de keuze voor mij onvoorwaardelijk maakt. Op een manier die het tegendeel niet tolereert.
Verderop in het gesprek geeft ze aan dat ze binnenkort een weekend weg gaan met collega. Ik weet het niet hoor, maar als ze serieus wil praten over hoe wij weer bij elkaar zouden kunnen komen, waarom wil ze me dan laten weten wat er tussen haar en collega is gebeurt, dat ze binnenkort met hem een weekend weg gaat en dat hij erg op mij lijkt en dat haar keuze wel erg moeilijk maakt? Wie het weet, mag het zeggen, want ik snap er helemaal niks meer van.
Het gesprek was nogal verwarrend en ik zou graag verder praten om opheldering te krijgen, maar ik zie dat er op de korte termijn niet van komen. Dus heb ik een email voor haar klaar liggen met daarin een aantal vragen en een uiteenzetting van standpunt omtrent het eventueel weer bij elkaar komen, mits dat nog lukt. Ik sta er voor open (ik ben alle fantastische tijden die we hebben meegemaakt echt nog niet vergeten) maar mijn vertrouwen in haar is wel flink beschadigd. Dat zal ze eerst moeten terug winnen. Als ze echt serieus is over het herstellen van onze relatie, neem ik aan dat ze wel de moeite zal nemen daar aan te werken. Zo niet, dan weet ik genoeg.
Maar goed. Als iemand hier een helder inzicht over heeft, om wat dingen te verduidelijken voor dat zij dat doet, graag. Ik ben het helemaal kwijt.
James.
De update dan maar. De reactie van haar was samen te vatten in "ik mis je, denk veel aan je, maak me zorgen om je. Waarom beslis jij voor jou en mij dat er geen hoop meer is? We moeten praten en serieus kijken naar de hele situatie". Dus wij praten, paar dagen geleden. Gesprek zou volgens mij gaan over de mogelijkheden om weer bij elkaar te komen. Volgens haar was er immers nog hoop voor ons..? Ik moet er wel bij vertellen dat zei het gesprek wilde initiëren, maar meteen wilde afzeggen vanwege allerlei sociale afspraken. Dat viel mij nogal tegen en ik stelde me dan ook erg afwachtend en terughoudend op in het gesprek. Hoe serieus moest ik het gesprek nog nemen als ze meteen afzegt?
Zij gaf meteen al aan dat ze nogal emotioneel was op het moment dat ze de brief schreef en het nu (tijdens gesprek) allemaal wat helderder zag. Ze leek nogal koeltjes en onaangedaan. Ze vertelde me dat er veel was gebeurd voor, maar vooral ook na de breuk en dat ze dacht dat ik me wel een voorstelling kon maken wat dat allemaal geweest zou zijn. Uit de context maakte ik op dat dat over haar en Collega zou gaan. Ik zei dat ik het niet wilde weten en dat ze me geen verantwoording schuldig was, omdat we uit elkaar zijn. Maar of ik toch echt niet wilde weten wat er was gebeurd. Nee, dus. Hoe ik het zou vinden dat zij en collega nog steeds bij elkaar op de afdeling werken en het goed met elkaar kunnen vinden. Ik zei dat als ze de keus voor mij zou maken, dat ik er dan ook op zou vertrouwen dat ze de keuze voor mij onvoorwaardelijk maakt. Op een manier die het tegendeel niet tolereert.
Verderop in het gesprek geeft ze aan dat ze binnenkort een weekend weg gaan met collega. Ik weet het niet hoor, maar als ze serieus wil praten over hoe wij weer bij elkaar zouden kunnen komen, waarom wil ze me dan laten weten wat er tussen haar en collega is gebeurt, dat ze binnenkort met hem een weekend weg gaat en dat hij erg op mij lijkt en dat haar keuze wel erg moeilijk maakt? Wie het weet, mag het zeggen, want ik snap er helemaal niks meer van.
Het gesprek was nogal verwarrend en ik zou graag verder praten om opheldering te krijgen, maar ik zie dat er op de korte termijn niet van komen. Dus heb ik een email voor haar klaar liggen met daarin een aantal vragen en een uiteenzetting van standpunt omtrent het eventueel weer bij elkaar komen, mits dat nog lukt. Ik sta er voor open (ik ben alle fantastische tijden die we hebben meegemaakt echt nog niet vergeten) maar mijn vertrouwen in haar is wel flink beschadigd. Dat zal ze eerst moeten terug winnen. Als ze echt serieus is over het herstellen van onze relatie, neem ik aan dat ze wel de moeite zal nemen daar aan te werken. Zo niet, dan weet ik genoeg.
Maar goed. Als iemand hier een helder inzicht over heeft, om wat dingen te verduidelijken voor dat zij dat doet, graag. Ik ben het helemaal kwijt.
James.
zondag 28 februari 2010 om 18:03
Even heel kort door de bocht?
Ze wil je niet terug James
Anders was ze echt niet met collega binnenkort een weekend weggegaan
Dat had ze al haar energie in JOU gestoken!
Waarom ze toch nog een lijntje open wil houden naar jou?
Ik denk om een veiligheid in te bouwen voor als het misgaat tussen haar en collega...
Je bent dus (in mijn ogen) tweede keus...
Ze wil je niet terug James
Anders was ze echt niet met collega binnenkort een weekend weggegaan
Dat had ze al haar energie in JOU gestoken!
Waarom ze toch nog een lijntje open wil houden naar jou?
Ik denk om een veiligheid in te bouwen voor als het misgaat tussen haar en collega...
Je bent dus (in mijn ogen) tweede keus...
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
