Kinderen
alle pijlers
De achternaam
vrijdag 19 februari 2010 om 09:34
Mijn vriend en ik zitten lichtelijk in een impasse. Ik ben zwanger van ons eerste kind en we hebben allebei de wens om onze achternaam door te geven. Aangezien de wet het geven van een dubbele achternaam in ons geval niet toestaat, denken we er nu maar aan om deze naam officieus te gebruiken. In het dagelijkse leven zal ons kind dan de dubbele achternaam dragen en voor de wet zullen we alsnog moeten kiezen voor één van onze achternamen.
Zijn er nog meer stellen die in dezelfde situatie hebben gezeten en hoe hebben jullie het opgelost?
Zijn er nog meer stellen die in dezelfde situatie hebben gezeten en hoe hebben jullie het opgelost?
Er zitten elf a's in tralalalalalalaaaaa!
vrijdag 19 februari 2010 om 11:20
vrijdag 19 februari 2010 om 11:21
Qwertu, ja, we hebben het precies zo opgelost! Mijn zoon heeft trouwens als derde voornaam de voornaam van mijn man, dat wilde ik graag. En hij lijkt als twee druppels water op hem, dus dat hij minder van hem zou zijn is helemaal niet aan de orde.
Ik ben blij dat het bij ons zo heeft uitgepakt, zo kunnen wij bijdragen aan het wat gelijker worden van de M/V verhoudingen in NL, op een hoger plan.
Ik ben blij dat het bij ons zo heeft uitgepakt, zo kunnen wij bijdragen aan het wat gelijker worden van de M/V verhoudingen in NL, op een hoger plan.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:25
quote:Falcon schreef op 19 februari 2010 @ 11:21:
Ik ben blij dat het bij ons zo heeft uitgepakt, zo kunnen wij bijdragen aan het wat gelijker worden van de M/V verhoudingen in NL, op een hoger plan.
Daarom ben ik ook nooit te beroerd om te vertellen hoe onze keuze tot stand is gekomen. Om te vertellen dat er überhaupt spráke was van een keuze. Ach en vanwege de eerlijkheid en de gelijkheid trek ik dat van jullie dan wel recht.
Hier is dochter trouwens ook twee druppels water met mijn man. Wat vóelde ik me genaaid zeg! Helemaal níks van mezelf zag ik er in terug! "Gelukkig" bleek ze mijn karakter te hebben (lees: koppigheid, eigengereidheid en stelligheid waar ik nog een puntje aan kan zuigen).
Ik ben blij dat het bij ons zo heeft uitgepakt, zo kunnen wij bijdragen aan het wat gelijker worden van de M/V verhoudingen in NL, op een hoger plan.
Daarom ben ik ook nooit te beroerd om te vertellen hoe onze keuze tot stand is gekomen. Om te vertellen dat er überhaupt spráke was van een keuze. Ach en vanwege de eerlijkheid en de gelijkheid trek ik dat van jullie dan wel recht.
Hier is dochter trouwens ook twee druppels water met mijn man. Wat vóelde ik me genaaid zeg! Helemaal níks van mezelf zag ik er in terug! "Gelukkig" bleek ze mijn karakter te hebben (lees: koppigheid, eigengereidheid en stelligheid waar ik nog een puntje aan kan zuigen).
vrijdag 19 februari 2010 om 11:26
Blijf het raar vinden om na je huwelijk zijn naam te gebruiken.
Heb wel eens tegen patienten gezegd: 'oh, die dokter werkt hier niet meer' (had nooit van haar gehoord....), bleek dat ze getrouwd was en naam van man gebruikte, lastig hoor, als mensen je niet meer terug kunnen vinden...
En als je vriend erop staat, dat je zijn naam 'aanneemt' (lees dat dat niet echt kan) na het trouwen? Dikke pech, zou ik zeggen. Stel dat ie zegt dat je ook niet meer mag werken?
Of dat jij zou eisen dat hij jouw naam aanneemt?
Nee, als je na overleg (om welke reden dan ook) zijn naam aan de kinderen (of jouw naam, whatever) geeft, prima. Maar niet, omdat hij nu eenmaal de man is, het traditie is, zijn vader anders boos wordt of omdat hij dat eist!
Heb wel eens tegen patienten gezegd: 'oh, die dokter werkt hier niet meer' (had nooit van haar gehoord....), bleek dat ze getrouwd was en naam van man gebruikte, lastig hoor, als mensen je niet meer terug kunnen vinden...
En als je vriend erop staat, dat je zijn naam 'aanneemt' (lees dat dat niet echt kan) na het trouwen? Dikke pech, zou ik zeggen. Stel dat ie zegt dat je ook niet meer mag werken?
Of dat jij zou eisen dat hij jouw naam aanneemt?
Nee, als je na overleg (om welke reden dan ook) zijn naam aan de kinderen (of jouw naam, whatever) geeft, prima. Maar niet, omdat hij nu eenmaal de man is, het traditie is, zijn vader anders boos wordt of omdat hij dat eist!
vrijdag 19 februari 2010 om 11:27
quote:isabon schreef op 19 februari 2010 @ 11:22:
Ja de trouwakte moet je ondertekenen, maar dat moet sowieso.
Je mag allebei bij de gemeente aankruisen uit 4 mogelijkheden hoe je wilt dat de gemeente je aanschijft.En dat mag je op elk willekeurig moment ook weer aan laten passen, dus wat je bij de ondertrouw aankruist is niet definitief. Voor de rest mag je helemaal zelf weten wat je doet. Als het mij beter uitkomt, dan heet ik "Mevrouw Qliefsnaam" (die is wat anoniemer dan de mijne) en d'r is helemaal niemand die daar wat van kan zeggen.
Ja de trouwakte moet je ondertekenen, maar dat moet sowieso.
Je mag allebei bij de gemeente aankruisen uit 4 mogelijkheden hoe je wilt dat de gemeente je aanschijft.En dat mag je op elk willekeurig moment ook weer aan laten passen, dus wat je bij de ondertrouw aankruist is niet definitief. Voor de rest mag je helemaal zelf weten wat je doet. Als het mij beter uitkomt, dan heet ik "Mevrouw Qliefsnaam" (die is wat anoniemer dan de mijne) en d'r is helemaal niemand die daar wat van kan zeggen.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:27
quote:qwertu schreef op 19 februari 2010 @ 11:17:
Oh, ik lees nu even snel terug dat Falcon dezelfde keuze heeft gemaakt. Grappig, want ik had het nog nooit eerder gehoord! Meestal krijgt het kind toch "vanzelfsprekend" de naam van de man. (Lang leve de emancipatie! )
Ik heb wel even een leuk moment gehad toen ik de achternamenkwestie op tafel gooide . Man keek of hij water zag branden, hij had hem echt niet zien aankomen. Logisch, want ik voer zijn achternaam, dus het ligt in de lijn der verwachting dat je je kind dan zijn naam geeft. Ik moest echt mijn gezicht in de plooi houden, man trok gewoon wit weg
Vervolgens heb ik er een derde naam uitgesleept die echt typisch Bagheera is en hij helemaal niets vindt. Zo heeft zoon toch iets wat heel duidelijk aan mij gelinkt is.
Oh, ik lees nu even snel terug dat Falcon dezelfde keuze heeft gemaakt. Grappig, want ik had het nog nooit eerder gehoord! Meestal krijgt het kind toch "vanzelfsprekend" de naam van de man. (Lang leve de emancipatie! )
Ik heb wel even een leuk moment gehad toen ik de achternamenkwestie op tafel gooide . Man keek of hij water zag branden, hij had hem echt niet zien aankomen. Logisch, want ik voer zijn achternaam, dus het ligt in de lijn der verwachting dat je je kind dan zijn naam geeft. Ik moest echt mijn gezicht in de plooi houden, man trok gewoon wit weg
Vervolgens heb ik er een derde naam uitgesleept die echt typisch Bagheera is en hij helemaal niets vindt. Zo heeft zoon toch iets wat heel duidelijk aan mij gelinkt is.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:30
quote:Loes76 schreef op 19 februari 2010 @ 11:26:
En als je vriend erop staat, dat je zijn naam 'aanneemt' (lees dat dat niet echt kan) na het trouwen? Dikke pech, zou ik zeggen. Stel dat ie zegt dat je ook niet meer mag werken?
Of dat jij zou eisen dat hij jouw naam aanneemt?
Nee, als je na overleg (om welke reden dan ook) zijn naam aan de kinderen (of jouw naam, whatever) geeft, prima. Maar niet, omdat hij nu eenmaal de man is, het traditie is, zijn vader anders boos wordt of omdat hij dat eist!Als man het enigszins ook maar ietsjepietsje had gebracht wat naar eisen zo neigen, had ik uit koppigheid mijn naam 'gehouden'. Zijn naam voeren was een cadeau, geen afgedwongen toestand.
En als je vriend erop staat, dat je zijn naam 'aanneemt' (lees dat dat niet echt kan) na het trouwen? Dikke pech, zou ik zeggen. Stel dat ie zegt dat je ook niet meer mag werken?
Of dat jij zou eisen dat hij jouw naam aanneemt?
Nee, als je na overleg (om welke reden dan ook) zijn naam aan de kinderen (of jouw naam, whatever) geeft, prima. Maar niet, omdat hij nu eenmaal de man is, het traditie is, zijn vader anders boos wordt of omdat hij dat eist!Als man het enigszins ook maar ietsjepietsje had gebracht wat naar eisen zo neigen, had ik uit koppigheid mijn naam 'gehouden'. Zijn naam voeren was een cadeau, geen afgedwongen toestand.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:32
vrijdag 19 februari 2010 om 11:33
herkenbaar probleem
Uiteindelijk werd het naam van mijn vriend, want hij zou het meeste zorgen. En dan is er geen naamsverwarirng. Ik heb voornaam (wel in overleg) gekozen.
Maar heb er wel beetje spijt van. In praktijk zorg ik meer dus ik doe telefoontjes en moet dan moet je eerst uitleggen van wie je de moeder bent. Bovendien is mijn achternaam gewoon beter. Zelfs mijn vriend reserveert restaurants bv wel onder mijn naam. Hoeft die niet alles te spellen.
Uiteindelijk werd het naam van mijn vriend, want hij zou het meeste zorgen. En dan is er geen naamsverwarirng. Ik heb voornaam (wel in overleg) gekozen.
Maar heb er wel beetje spijt van. In praktijk zorg ik meer dus ik doe telefoontjes en moet dan moet je eerst uitleggen van wie je de moeder bent. Bovendien is mijn achternaam gewoon beter. Zelfs mijn vriend reserveert restaurants bv wel onder mijn naam. Hoeft die niet alles te spellen.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:36
quote:Loes76 schreef op 19 februari 2010 @ 11:26:
Blijf het raar vinden om na je huwelijk zijn naam te gebruiken.
Heb wel eens tegen patienten gezegd: 'oh, die dokter werkt hier niet meer' (had nooit van haar gehoord....), bleek dat ze getrouwd was en naam van man gebruikte, lastig hoor, als mensen je niet meer terug kunnen vinden...
En als je vriend erop staat, dat je zijn naam 'aanneemt' (lees dat dat niet echt kan) na het trouwen? Dikke pech, zou ik zeggen. Stel dat ie zegt dat je ook niet meer mag werken?
Of dat jij zou eisen dat hij jouw naam aanneemt?
Nee, als je na overleg (om welke reden dan ook) zijn naam aan de kinderen (of jouw naam, whatever) geeft, prima. Maar niet, omdat hij nu eenmaal de man is, het traditie is, zijn vader anders boos wordt of omdat hij dat eist!Het is meer een kwestie van "ik-weet-dat-ik-Yraatje-zo-op-de-kast-krijg-en-daar-maak-ik-dankbaar-gebruik-van"-ticje van hem
Blijf het raar vinden om na je huwelijk zijn naam te gebruiken.
Heb wel eens tegen patienten gezegd: 'oh, die dokter werkt hier niet meer' (had nooit van haar gehoord....), bleek dat ze getrouwd was en naam van man gebruikte, lastig hoor, als mensen je niet meer terug kunnen vinden...
En als je vriend erop staat, dat je zijn naam 'aanneemt' (lees dat dat niet echt kan) na het trouwen? Dikke pech, zou ik zeggen. Stel dat ie zegt dat je ook niet meer mag werken?
Of dat jij zou eisen dat hij jouw naam aanneemt?
Nee, als je na overleg (om welke reden dan ook) zijn naam aan de kinderen (of jouw naam, whatever) geeft, prima. Maar niet, omdat hij nu eenmaal de man is, het traditie is, zijn vader anders boos wordt of omdat hij dat eist!Het is meer een kwestie van "ik-weet-dat-ik-Yraatje-zo-op-de-kast-krijg-en-daar-maak-ik-dankbaar-gebruik-van"-ticje van hem
vrijdag 19 februari 2010 om 11:37
quote:marion10 schreef op 19 februari 2010 @ 11:33:
herkenbaar probleem
Uiteindelijk werd het naam van mijn vriend, want hij zou het meeste zorgen. En dan is er geen naamsverwarirng. Ik heb voornaam (wel in overleg) gekozen.
Maar heb er wel beetje spijt van. In praktijk zorg ik meer dus ik doe telefoontjes en moet dan moet je eerst uitleggen van wie je de moeder bent. Bovendien is mijn achternaam gewoon beter. Zelfs mijn vriend reserveert restaurants bv wel onder mijn naam. Hoeft die niet alles te spellen.
Maar je kunt toch gewoon bellen en je voornaam noemen met achternaam vriend? Dat zou ik doen, veel makkelijker. Al kan ik me jou ergernis goed voorstellen.
Voordeel van naam man: mijn achternaam moet ik al-tijd spellen en dan nog gaat het in 99 van de 100 gevallen fout. En zo ontzettend moeilijk is het niet. Het gaat om 1 letter! Zelfs als het uit mijn paspoort overgeschreven wordt, gaat het nog fout .
herkenbaar probleem
Uiteindelijk werd het naam van mijn vriend, want hij zou het meeste zorgen. En dan is er geen naamsverwarirng. Ik heb voornaam (wel in overleg) gekozen.
Maar heb er wel beetje spijt van. In praktijk zorg ik meer dus ik doe telefoontjes en moet dan moet je eerst uitleggen van wie je de moeder bent. Bovendien is mijn achternaam gewoon beter. Zelfs mijn vriend reserveert restaurants bv wel onder mijn naam. Hoeft die niet alles te spellen.
Maar je kunt toch gewoon bellen en je voornaam noemen met achternaam vriend? Dat zou ik doen, veel makkelijker. Al kan ik me jou ergernis goed voorstellen.
Voordeel van naam man: mijn achternaam moet ik al-tijd spellen en dan nog gaat het in 99 van de 100 gevallen fout. En zo ontzettend moeilijk is het niet. Het gaat om 1 letter! Zelfs als het uit mijn paspoort overgeschreven wordt, gaat het nog fout .
vrijdag 19 februari 2010 om 11:44
Ik kan me heel goed voorstellen dat je de keuze ook van dit soort praktische probleempjes laat afhangen. Dan maar even niet principieel (maar dat is voor mij geen optie, haha).
Ergens vind ik het wel jammer dat de naam die we voor een meisje hadden uitgezocht niet zo mooi bij mijn achternaam past, die paste wel heel goed bij mans achternaam. Nu weet ik niet of we die naam nog wel gaan gebruiken mocht er nog een meisje komen hoor. Ik weet alleen nog geen leukere.
Ergens vind ik het wel jammer dat de naam die we voor een meisje hadden uitgezocht niet zo mooi bij mijn achternaam past, die paste wel heel goed bij mans achternaam. Nu weet ik niet of we die naam nog wel gaan gebruiken mocht er nog een meisje komen hoor. Ik weet alleen nog geen leukere.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:45
quote:marion10 schreef op 19 februari 2010 @ 11:33:
Maar heb er wel beetje spijt van. In praktijk zorg ik meer dus ik doe telefoontjes en moet dan moet je eerst uitleggen van wie je de moeder bent.
Ik stel me in dat geval alleen met mijn voornaam voor. "Met Voornaam, moeder van Dochter Manssachternaam" Nog nooit last van verwarring gehad.
Of nou ja, één keer, toen we bij de kinderarts waren en "Mevrouw Mansachternaam" opgeroepen werd. Ik hóórde dat wel, maar ik heb me geen seconde gerealiseerd dat ík daar wel eens mee bedoeld kon worden. Toen de naam van mijn dochter uiteindelijk opgeroepen werd door dezelfde arts, realiseerde ik me opeens dat ze blijkbaar eerst mij riep. Dat heb ik haar wel even verteld natuurlijk, dat het een beetje onbenullig was om zomaar aan te nemen dat we hetzelfde heetten.
Maar heb er wel beetje spijt van. In praktijk zorg ik meer dus ik doe telefoontjes en moet dan moet je eerst uitleggen van wie je de moeder bent.
Ik stel me in dat geval alleen met mijn voornaam voor. "Met Voornaam, moeder van Dochter Manssachternaam" Nog nooit last van verwarring gehad.
Of nou ja, één keer, toen we bij de kinderarts waren en "Mevrouw Mansachternaam" opgeroepen werd. Ik hóórde dat wel, maar ik heb me geen seconde gerealiseerd dat ík daar wel eens mee bedoeld kon worden. Toen de naam van mijn dochter uiteindelijk opgeroepen werd door dezelfde arts, realiseerde ik me opeens dat ze blijkbaar eerst mij riep. Dat heb ik haar wel even verteld natuurlijk, dat het een beetje onbenullig was om zomaar aan te nemen dat we hetzelfde heetten.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:47
Ik had helemaal niet zo snel zoveel reacties verwacht!
Iemand zei dat je in zo'n geval als ons gewoon niet in staat bent te kiezen. Wij weten wel wat we willen, alleen de wet staat onze optie niet toe. Ik vind het belangrijk om mijn naam door te geven, omdat ons kind onze beide genen heeft en niet 'alleen van mijn man is'. Dat wil ik bij voorkeur ook terugzien in de officiële achternaam en niet alleen in de zorgplicht e.d die ik heb. Maar goed, dat is dus geen optie. Dus overwegen we de optie die daar het meest dichtbij komt, en dat is officieus de dubbele naam voeren. Het lijkt mij ook lastiger voor het kind dan de officieel een dubbele naam, maar ik denk eraan het het zinnetje aan te leren "ja soms heet ik achternaam pa, maar eigenlijk heet ik achternaam pa-ma, alleen de wet laat op zich wachten" ofzoiets
Als het op gegeven moment zelf oud genoeg is om te trouwen of kinderen te maken, dan kiest het maar welke naam er doorgegeven wordt.
Bij mijn vriend speelt dat hij graag als de man in de relatie gezien wil worden, en ik wil daar graag aan tegemoet komen. Als we een muntje opgooien en het wordt zijn naam, dan kan ik daarmee leven als we officieus een dubbele naam voeren. Ik kan dan tenminste nog denken dat de officieuze naam de echte naam is en dat de wet achter de praktijk aanloopt. Als het bij een muntje opgooien mijn naam wordt, zou ik me schuldig voelen tegenover mijn vriend, want dan zit hij nog met hetzelfde probleem. Dus in dat geval wil ik best toegeven. Maar als we een muntje opgooien om voor altijd en overal die ene achternaam te bepalen, dan vind ik dat ik net zo hard voor mijn naam moet gaan als hij voor de zijne. En dan zou ik van mijn vriend moeten verwachten dat hij zich bij de uitslag neerlegt wat deze ook zal zijn, terwijl ik weet dat hij het heel erg vind als het niet zijn naam heeft, en dat vind ik eerlijk gezegd heel moeilijk.
We weten overigens al wat het wordt, dus bij een jongetje mijn naam & andersom lukt niet meer.
Iemand zei dat je in zo'n geval als ons gewoon niet in staat bent te kiezen. Wij weten wel wat we willen, alleen de wet staat onze optie niet toe. Ik vind het belangrijk om mijn naam door te geven, omdat ons kind onze beide genen heeft en niet 'alleen van mijn man is'. Dat wil ik bij voorkeur ook terugzien in de officiële achternaam en niet alleen in de zorgplicht e.d die ik heb. Maar goed, dat is dus geen optie. Dus overwegen we de optie die daar het meest dichtbij komt, en dat is officieus de dubbele naam voeren. Het lijkt mij ook lastiger voor het kind dan de officieel een dubbele naam, maar ik denk eraan het het zinnetje aan te leren "ja soms heet ik achternaam pa, maar eigenlijk heet ik achternaam pa-ma, alleen de wet laat op zich wachten" ofzoiets
Als het op gegeven moment zelf oud genoeg is om te trouwen of kinderen te maken, dan kiest het maar welke naam er doorgegeven wordt. Bij mijn vriend speelt dat hij graag als de man in de relatie gezien wil worden, en ik wil daar graag aan tegemoet komen. Als we een muntje opgooien en het wordt zijn naam, dan kan ik daarmee leven als we officieus een dubbele naam voeren. Ik kan dan tenminste nog denken dat de officieuze naam de echte naam is en dat de wet achter de praktijk aanloopt. Als het bij een muntje opgooien mijn naam wordt, zou ik me schuldig voelen tegenover mijn vriend, want dan zit hij nog met hetzelfde probleem. Dus in dat geval wil ik best toegeven. Maar als we een muntje opgooien om voor altijd en overal die ene achternaam te bepalen, dan vind ik dat ik net zo hard voor mijn naam moet gaan als hij voor de zijne. En dan zou ik van mijn vriend moeten verwachten dat hij zich bij de uitslag neerlegt wat deze ook zal zijn, terwijl ik weet dat hij het heel erg vind als het niet zijn naam heeft, en dat vind ik eerlijk gezegd heel moeilijk.
We weten overigens al wat het wordt, dus bij een jongetje mijn naam & andersom lukt niet meer.
Er zitten elf a's in tralalalalalalaaaaa!
vrijdag 19 februari 2010 om 11:48
quote:isabon schreef op 19 februari 2010 @ 10:39:
[...]
Vrienden van mij hebben dat wel gedaan
Zij heet Kapteijn en hij Veldhuizen
Zoontje heet van voornamen: Gijs Kapteijn en achternaam VeldhuizenAnkie van Grunsven heeft het ook gedaan: haar man heet Sjef Janssen, hun kind Yannick Janssen van Grunsven.
[...]
Vrienden van mij hebben dat wel gedaan
Zij heet Kapteijn en hij Veldhuizen
Zoontje heet van voornamen: Gijs Kapteijn en achternaam VeldhuizenAnkie van Grunsven heeft het ook gedaan: haar man heet Sjef Janssen, hun kind Yannick Janssen van Grunsven.
vrijdag 19 februari 2010 om 11:49
vrijdag 19 februari 2010 om 11:51
leuke discussie..
bij het trouwen was het simpel, man wilde mijn naam niet gaan voeren, ook niet in combi, dus ik zijn naam ook niet. Verder wiilde ik mijn eigen naam blijven voeren, om de eerder genoemde reden, iedereen kende mij onder dokter sannie en het leek mij niet handig om te veranderen.
schoonouders wel over de zeik.. want het kon toch niet. maar ik was juist trots op mijn eigen achternaam. handig is hij niet, want ik moet altijd spellen. dus toen man zijn naam wilde voor de kinderen, mocht hij, het interesseerde me niet zoveel.
Ik vind het wel leuk, belt zo'n telefonische enquete. is mevrouw (mans achternaam) thuis. Ja hoor, en dan geef ik mijn dochter.. dan even later krijg ik de telefoon weer terug, en dan zeuren ze dat ze mij wilden en niet mijn dochter.. Ja, maar ik heb een andere naam.. zijn ze boos, en dat mogen ze niet (moeten ze maar niet bellen over stroom en dat soort dingen)
bij het trouwen was het simpel, man wilde mijn naam niet gaan voeren, ook niet in combi, dus ik zijn naam ook niet. Verder wiilde ik mijn eigen naam blijven voeren, om de eerder genoemde reden, iedereen kende mij onder dokter sannie en het leek mij niet handig om te veranderen.
schoonouders wel over de zeik.. want het kon toch niet. maar ik was juist trots op mijn eigen achternaam. handig is hij niet, want ik moet altijd spellen. dus toen man zijn naam wilde voor de kinderen, mocht hij, het interesseerde me niet zoveel.
Ik vind het wel leuk, belt zo'n telefonische enquete. is mevrouw (mans achternaam) thuis. Ja hoor, en dan geef ik mijn dochter.. dan even later krijg ik de telefoon weer terug, en dan zeuren ze dat ze mij wilden en niet mijn dochter.. Ja, maar ik heb een andere naam.. zijn ze boos, en dat mogen ze niet (moeten ze maar niet bellen over stroom en dat soort dingen)
vrijdag 19 februari 2010 om 11:52
quote:sannie2 schreef op 19 februari 2010 @ 11:51:
Ik vind het wel leuk, belt zo'n telefonische enquete. is mevrouw (mans achternaam) thuis. Ja hoor, en dan geef ik mijn dochter.. dan even later krijg ik de telefoon weer terug, en dan zeuren ze dat ze mij wilden en niet mijn dochter.. Ja, maar ik heb een andere naam.. zijn ze boos, en dat mogen ze niet (moeten ze maar niet bellen over stroom en dat soort dingen)
Ik vind het wel leuk, belt zo'n telefonische enquete. is mevrouw (mans achternaam) thuis. Ja hoor, en dan geef ik mijn dochter.. dan even later krijg ik de telefoon weer terug, en dan zeuren ze dat ze mij wilden en niet mijn dochter.. Ja, maar ik heb een andere naam.. zijn ze boos, en dat mogen ze niet (moeten ze maar niet bellen over stroom en dat soort dingen)
vrijdag 19 februari 2010 om 11:54
Tsja Tav, je moet je niet schuldig voel natuurlijk, wat kan jij eraan doen dat je vriend dat soort 'mannelijkheids'-gevoelens heeft.
Die officieuze dubbele naam gaat niet werken hoor. Je hebt te vaak met officiële dingen te maken. En de omgeving werkt ook niet mee denk ik.
Ik zou dus wel even 'strikt' zijn en muntje gooien. Of niks doen, want als je niet bent getrouwd kijgt het kind automatisch jouw naam. Ook niet eerlijk natuurlijk..
Die officieuze dubbele naam gaat niet werken hoor. Je hebt te vaak met officiële dingen te maken. En de omgeving werkt ook niet mee denk ik.
Ik zou dus wel even 'strikt' zijn en muntje gooien. Of niks doen, want als je niet bent getrouwd kijgt het kind automatisch jouw naam. Ook niet eerlijk natuurlijk..
vrijdag 19 februari 2010 om 11:55
Mijn schoon-stiefmoeder (of is het stief-schoonmoeder?) schrijft ook altijd naam kind plus naam man.....
Ik zeg altijd dat die hier niet woont als er weer verjaardagskaartjes binnenkomen...
Ach, ik laat het maar, maar bij officiele instanties (nouja, ook bij de bieb ofzo,) zou ik het niet pikken....
Ik zeg altijd dat die hier niet woont als er weer verjaardagskaartjes binnenkomen...
Ach, ik laat het maar, maar bij officiele instanties (nouja, ook bij de bieb ofzo,) zou ik het niet pikken....
vrijdag 19 februari 2010 om 11:59
Tav, dat gaat toch niet werken in de praktijk, iedere keer dat je kind zich voorstelt een verhandeling van een half uur erbij?
Zoon is nu twee, en eigenlijk gebruiken we zijn achternaam tot nu toe weinig. Ik was wel enigszins ontstemd toen hij laatst bij mijn schoonouders geweest was, en thuiskwam "Ik ben Mansnaam, papa is Mansnaam, opa is Mansnaam en mama niet." Had er even spijt van dat ik toen man, op het punt om aangifte van de geboorte te gaan doen, nog even naar huis belde of ik echt kon leven met het resultaat van het muntje opgooien niet nee heb gezegd
quote:Nikkie79 schreef op 19 februari 2010 @ 11:48:
[...]
Ankie van Grunsven heeft het ook gedaan: haar man heet Sjef Janssen, hun kind Yannick Janssen van Grunsven.Dat kan officieel niet, een naam die zo duidelijk achternaam is als voornaam.
Zoon is nu twee, en eigenlijk gebruiken we zijn achternaam tot nu toe weinig. Ik was wel enigszins ontstemd toen hij laatst bij mijn schoonouders geweest was, en thuiskwam "Ik ben Mansnaam, papa is Mansnaam, opa is Mansnaam en mama niet." Had er even spijt van dat ik toen man, op het punt om aangifte van de geboorte te gaan doen, nog even naar huis belde of ik echt kon leven met het resultaat van het muntje opgooien niet nee heb gezegd
quote:Nikkie79 schreef op 19 februari 2010 @ 11:48:
[...]
Ankie van Grunsven heeft het ook gedaan: haar man heet Sjef Janssen, hun kind Yannick Janssen van Grunsven.Dat kan officieel niet, een naam die zo duidelijk achternaam is als voornaam.
