ADHD topic

Herkenning! Sinds december hebben wij de diagnose adhd voor onze zoon van 9. Ik loop precies tegen dezelfde dingen aan. Heel druk bij spannende situaties, dan heeft hij totaal geen rem meer. Op school en thuis veel aanvaringen, hij voelt zich snel niet begrepen en gaat dan de confrontatie aan, is dan totaal niet voor rede vatbaar. Ook kon hij niet meer meekomen op school omdat hij totaal geen concentratie meer had. Sinds afgelopen dinsdag slikt hij 3 x per dag 5 mg ritalin, en ik moet zeggen, ik merk al zoveel verschil! Hij maakt zijn gesprekken af, is al 3 dagen lang uit school gekomen dat hij zijn werk helemaal af had (!) en gaat niet meer eindeloos in discussie als je wat aan hem vraagt. Het vele praten blijft, de aandacht op zich vestigen doet hij nog steeds, maar ik weet niet of dat iets is wat met ritalin verminderen zal? Hebben jullie daar ervaringen mee, dat je kindje continue de aandacht op zich wil vestigen? Ik ben blij dat er een topic is geopend over kinderen met adhd, ik had al wat rond gezocht, maar nog niet echt een topic gevonden wat aansluit. Ik blijf dit topic dus volgen en zal mee gaan posten! Groetjes, smokey_eyes

Zo herkenbaar.. Niet van eigen kinderen, maar van de leerlingen die ik op school les geef. Vmbo. Kom veel leerlingen tegen met adhd. Herken veel van druk, aanwezig, afleiding, confronties niet uit de weg gaan. maar werk ook dat er mensen negatief op reageren. merk zelf dat een kind op een gegeven moment prima weet hoe hij op situaties gaat reageren. maak al heel snel een handleiding samen met de leerling. Niet alleen met adhd. Hoe ik en de klas het best kan reageren. En merk dat er dan begrip en respect is in de klas. En is het voor iedereen leuk.

Hoi dames,



Ik ben tweedejaars student pabo en ik heb afgelopen periode een jongen in mij stageklas (groep 3) gehad met ADHD. Het was een lieve jongen die ik in de kring wel redelijk onder controle had. Maar als we gingen werken dan zette hij zijn bokkepruik op. Schrijven vond hij de ene keer leuk en deed hij goed mee, de andere keer kroop hij in een hoekje weg en deed hij erg dwars. Nu ben ik moeder van een 13-jarige autist en ik weet dat niet alles op de diagnose afgeschoven moet worden. Maar dit gedrag vind ik toch wel moeilijk om mee om te gaan. Als moeder zijnde zou ik gewoon eisen dat hij ging zitten en zijn werk moet doen, maar van mijn mentor moest ik hem laten gaan. Hij zou uit zichzelf wel komen om zijn werk te doen.

Kunnen jullie mij hierover advies geven?



(nb: ik heb nog niets geleerd over ADHD, dat krijgen we over een half jaar)

quote:chickiejoe schreef op 29 januari 2010 @ 09:09:

Zo herkenbaar.. Niet van eigen kinderen, maar van de leerlingen die ik op school les geef. Vmbo. Kom veel leerlingen tegen met adhd. Herken veel van druk, aanwezig, afleiding, confronties niet uit de weg gaan. maar werk ook dat er mensen negatief op reageren. merk zelf dat een kind op een gegeven moment prima weet hoe hij op situaties gaat reageren. maak al heel snel een handleiding samen met de leerling. Niet alleen met adhd. Hoe ik en de klas het best kan reageren. En merk dat er dan begrip en respect is in de klas. En is het voor iedereen leuk.Respect voor deze posting !! Zulke leerkrachten heeft het VMBO hard nodig ..Al wil het absoluut niet zeggen dat een kind dat druk,afgeleid,confrontaties niet uit de weg gaan , altijd ADHD heeft .



Op het VMBO vertoonde onze dochter dit gedrag ineens .Dat was haar manier om zich aftezetten tegen een slecht schoolsysteem .Werd van school verwijderd zonder diploma

Door middel van onderzoek is gebleken dat ze geen stoornis heeft . Daarna MBO en HBO gewoon doorlopen zonder problemen .



Ben een beetje voorzichtig met het plakken van etiketjes ..als het aan het VMBO had gelegen was mijn dochter uit huis geplaatst en had dus geen MBO en HBO diploma gehad

etiketjes zijn vreselijk.. Helaas worden ze te veel geplakt.



Wat je dochter is overkomen, heb ik zelf ook al een paar keer bijna meegemaakt. Heb gelukkig zelf door de klassengesprekken 2 leerlingen weer op de rails gekregen en met een diploma van school af zien gaan.Ondanks het lerarenteam het al niet meer zag zitten. Als een leerling dan van school gaat met diploma dan staan we allebei te glimmen van trots.



Ik ben blij dat je dochter een aanhouder is. Respect hoor! Want ze heeft niet de makkelijkste weg bewandeld. Maar kan wel trots zijn op het resultaat!

Hallo,



Laat ik ook eens reageren. Ik vind het allemaal ook herkenbaar, wellicht omdat ik zelf zo'n ADHD-kind ben. Ben alleen al opgegroeid tot 24 jarige.



Zelf zit ik sinds kort ook op medicatie en misschien dat ik daarmee een klein beetje uit kan leggen wat het met me doet. Het zorgt er voor mij voor dat ik een stukje meer grip en controle heb op mezelf en de prikkels om me heen. Alsof er letterlijk een stukje afstand is gecreëerd. Hierdoor is er wat meer overzicht en lukt het beter om taken af te maken.



Wat betreft de situaties waarin je zoon "terugvalt", daar zou ik me niet zo'n zorgen over maken. Zijn in die situaties niet alle kinderen wat meer geprikkeld? En je zoon heeft zijn hele leven op een bepaalde manier op die prikkels gereageerd, dus is het makkelijk om op een zelfde manier als voorheen daarop te reageren.

Dat mensen op een bepaalde manier naar hem kijken, heeft helaas ook met een stukje beeldvorming te maken. Hij heeft al die jaren een bepaald -aanwezig- gedrag vertoond. Op momenten dat hij dat weer laat zien, is dat een bevestiging voor dat beeld. Ondanks alle keren dat hij zich wel goed heeft gedragen.



Over medicatie wilde ik nog 1 ding opmerken:

Medicijnen zijn een hulpmiddel en zijn niet de oplossing van de problemen. Dat doet je zoon/dochter/leerling zelf. Prijs hem/haar daar ook en probeer daar op te focussen. Als hij/zij doorkrijgt dat hijzelf de regie heeft, zal hij ook minder snel op de "oude" manier op prikkels gedragen.

Om er maar eens een vergelijking in te gooien: iemand zonder benen die wedstrijden rolstoeltennis speelt, feliciteer je na een overwinning toch ook niet met de rolstoel?



@ chickiejoe

SUPERAANPAK! goed om te zien dat je ruimte voor de inbreng van het kind/leerling creëert, maar ondertussen nog steeds afspraken maken zodat je de kantjes er niet vanaf gelopen worden. HULDE!!



@ fauve

verander jij de dosis op eigen houtje of in overleg met de psychiater?

Leuk, dit topic.

Heb zelf een stuiter-kleuter van ruim 5, die dit jaar getest zal worden op adhd.

Herken veel moet ik zeggen!

Ook hier, haha, hallo, ik ook.

Mijn oudste zoontje is in de afgelopen weken getest, de uitslag zullen we eind februari vernemen. Ik zal van mijn stoel vallen als daar wat anders uitrolt dan ADD (oftewel ADHD overwegend onoplettende type, hoe je het ook wilt noemen). In zijn gedrag is hij niet bijzonder hyperactief, maar bij dingen die hij moet doen en hem op dat moment niet boeiend of prikkelen, kan hij zich niet concentreren. Dat is halverwege groep 2 gesignaleerd; tot die tijd was er nergens ooit wat aan de hand. Nu, in groep 3, doet hij 95% van de tijd 'niets'. Thuis hebben wij geen problemen met hem, behalve wanneer er een taak als opruimen of aankleden is. Maar dat hoor ik ook veel bij kinderen zonder ADHD/ADD.

Ik heb zelf ADD, in mijn familie komt het behoorlijk veel voor, dus de appel valt niet ver van de boom. Aanvankelijk wees ik medicatie voor mijn zoontje af, maar ik ben toegegroeid naar het tegenovergestelde. Ik heb hier thuis, toen hij eens rekenwerk mee gekregen had, gezien hoe hij worstelt om zich op zo'n opgave te concentreren. Je moet hem er voortdurend bij trekken, er een spelletje van maken, heel sterk prikkelen. Als hij het zelf moet doen, is hij letterlijk na een seconde al afgeleid.

Ik heb al een afspraak gemaakt met de kinderarts, voor de dag na de bespreking van de onderzoeksconclusies. Ik stel me voor dat we dan gaan starten met medicatie, alleen op schooldagen. Daar verwacht ik veel van. (RT is al geprobeerd, allerlei aanpakken en foefjes en methodes ook, helpt allemaal niet of slecht heel kort)

Ik gebruik zelf methylfenidaat (werkzame stof in o.a. Ritalin), maar heb sinds ik weet dat ik ADD heb (nu zo'n anderhalf jaar) ook veel in mijn leven anders aangepakt. Ik ben gisteren gestopt met de medicatie, om te bekijken wat het op dit moment nog voor me doet.

xYella.

Sinds ongeveer een jaar is officieel bevestigd dat mijn zoon ADHD heeft. Al met al zijn we twee-en-een-half jaar bezig geweest met testen etc. om de diagnose officieel vast te kunnen stellen. Al sinds hij een baby was wist ik dat er iets niet helemaal lekker bij hem zat. Hij viel door zijn afwijkende gedrag al op in zijn 1e kleuterklas, vanaf toen werd duidelijk dat 'de buitenwereld' ook iets bij hem zag.

Hij heeft ADHD zonder het hyperactieve, ofwel ADD, wat ze tegenwoordig ADHD het onoplettende type noemen. Daarnaast is hij zeer begaafd, op het randje van hoogbegaafd. Maar dat zul je aan zijn schoolresultaten nooit zien. Door zijn ernstige concentratiestoornis is het voor hem onmogelijk om op zijn niveau te presteren. Hij kan vanuit zijn intelligentie en verbale vermogens zijn concentratie min of meer compenseren en daardoor valt het gelukkig iets minder op.

Ik ben wel deels opgelucht met de diagnose, vooral ook omdat er eerst nog ernstiger ontwikkelingsstoornissen als kandidaat werden genoemd. Maar alleen een diagnose helpt niet.

Op school kunnen ze weinig extra ondersteuning bieden op grond van zijn ADHD. De stoornis is ook niet ernstig genoeg voor een PGB. Dus tja, we modderen maar wat aan.

Er is geopperd dat we eventueel met ritalin o.i.d. kunnen beginnen maar ik ben er een beetje huiverig voor.

Hij redt zich op dit moment redelijk, valt niet echt op in de klas, heeft ook vriendjes.

Als we hem medicatie geven kan het zijn dat ie veel beter in zijn vel gaat zitten, hij kan op school op zijn niveau gaan presteren waardoor hij waarschijnlijk uitmuntend gaat werken. Ook kan hij misschien beter met leeftijdsgenoten omgaan door die medicatie en wordt hij gelijkmatiger, zowel qua karakter als qua energie.

Maar toch.

Hij moet ook leren omgaan met zijn ADHD, onderdrukken van de symptomen is niet de manier om dat te leren. En het is nogal onbekend wat de langetermijneffecten van Ritalin zijn. Sommige bijwerkingen zijn ook tamelijk ongewenst, slapeloosheid, achterstand in de groei.

Het is voor mij nog altijd een dilemma. Onthou ik hem iets door hem geen medicijnen te geven of geef ik hem daardoor juist de kans om zichzelf op zijn eigen manier te ontwikkelen.

Ik pieker hier nu al heel lang over. Half om half denk ik weleens dat we het maar gewoon eens een poosje moeten proberen. Maar wat als de weg terug dan moeilijk word?

Ik weet het niet, ik weet het niet.

Ik ben gek op mijn zoon, en alle aspecten die bij hem horen zijn even geliefd. Maar de maatschappij wil iets anders van hem zien. Naar wie moet ik luisteren?



(Jemig wat heb ik er een lang verhaal van gemaakt....sorry hoor, maar het moest er schijnbaar -weer- even uit...)

@ Fauve

ik kan wel begrijpen dat je op zo'n avond toch maar wat geeft hoor. je zegt dat de huisarts er niet zoveel vanaf weet, zou je dan niet liever met een psychiater over de dosering(sveranderingen) willen praten. er is op zich niks mis mee, maar vraag het me gewoon af.



@ Swinta

ik kan je reactie best begrijpen. een diagnose kan en mag nooit een excuus zijn voor problemen. wel een verklaring en een reden om eens anders naar zaken te kijken. helaas is hier vaak geen eenduidige oplossing voor en zal elk kind om een andere oplossing vragen.

mag ik je wel vragen om kritisch te zijn tijdens je lessen op de pabo? mijn zus heeft de pabo gedaan en wat ik van haar begreep is dat in de lessen het voornamelijk op de H van de adhd ingegaan word. hyperactiviteit is weliswaar erg zichtbaar, maar zeker niet het enige probleem waar je leerlingen tegenaan lopen.

Serafina, zelf ben ik er dus pas na mijn 40e achtergekomen wat het toch is dat mij ervan weerhouden heeft de talenten, waarover ik beschik, tot ontplooiing te laten komen. Ik mag nog niet mopperen, ik heb goede opleidingen afgerond etc, maar ik ben ook tegen heel veel dingen aangelopen die ik in en aan mezelf nooit begreep. En waar ook niet echt iets aan te doen viel. Geloof me, ik heb veel geprobeerd. En ook veel verklaringen gevonden die het allemaal toch nét niet waren. Ik heb ook een hoog IQ en heb lang gedacht dat ik me daardoor zo slecht tot studeren kon zetten, bijvoorbeeld. Dat het wel te saai voor me zou zijn. Ik verveelde me ook altijd snel. Veel paste in dat plaatje, maar niet het niet kunnen komen tot dingen die ik op zich wel graag wilde. Anyway.

Ik wil je meegeven de medicatie toch niet te hard af te wijzen. Natuurlijk is het belangrijk te leren omgaan met de beperkingen die ADD of ADHD brengen in bepaalde situaties, maar vaak lukt dat maar tot op zekere hoogte. Het voorbeeld van de bril is heel treffend, vind ik, en zo zie ik het ook: misschien zou een kind met slechte ogen de les nét kunnen volgen, als hij helemaal vooraan gaat zitten en boeken gebruikt met heel grote letters. Maar met een bril op zou het allemaal zoveel gemakkelijker gaan en zou hij misschien wel het dubbele kunnen lezen van zónder...



Ik weet ook dat het dubbel is. Bij mezelf vraag ik het me ook wel eens af. Is het een luxe-probleem om medicatie te gebruiken? Zónder de pillen overleef ik ook. Ik heb het dan moeilijker (denk ik, ben ik nu dus aan het uitproberen), maar ik val niet dood neer, zeg maar. Aan de andere kant is het leven ook maar het leven, waar je zelf niet om gevraagd hebt. Als je er dan het maximale uit wilt halen, en dat mét pillen een stuk meer blijkt te zijn dan zonder...?

xYella.

quote:Yella41 schreef op 29 januari 2010 @ 17:03:

wat het toch is dat mij ervan weerhouden heeft de talenten, waarover ik beschik, tot ontplooiing te laten komen. Ik mag nog niet mopperen, ik heb goede opleidingen afgerond etc, maar ik ben ook tegen heel veel dingen aangelopen die ik in en aan mezelf nooit begreep. En waar ook niet echt iets aan te doen viel.zo herkenbaar....

Een kind dat redelijk presteert, maar met een betere concentratie tot grotere hoogten zou kunnen komen, heeft mijns inziens óók baat bij medicatie, inderdaad. Ik denk wel eens dat ik er zelf ook zoveel meer uit had kunnen halen, had ik geweten... niemand heeft ooit vermoed dat ik ADD zou kunnen hebben, tot een forumvriendin het een aantal jaren geleden opperde. Ik wierp het verre van me, vulde wel een lijst in op internet maar dat gaf helemaal geen indicatie, er stond onder 'heeft u vaak ja geantwoord, dan zou u ADD kunnen hebben'. Wat vaak was, stond er niet bij. Ik vond het niet op mij van toepassing. Enkele jaren later stond ik er anders tegenover en ook meer voor open, en ik zocht meer informatie op. En toen viel het kwartje pas.

Toch mag ik niet mopperen, zou je ook kunnen zeggen. Ik heb goede opleidingen met succes afgerond en ben inmiddels qua werk heel goed op mijn plek. Die insteek wens ik ook te kiezen. Ik heb, als ik het mag beleven, nog vele jaren voor me liggen waarin ik me kan ontplooien, hoop ik. En kan leren accepteren dat ik vaak wel ideeën heb, maar minder een type ben dat ze ook allemaal gaat uitvoeren.

Anyway, ik wil dit topic niet naar mij toe trekken.

Ik bedoel hiermee aan te geven dat 'goed' niet altijd goed genoeg is, in mijn ogen. Iedereen heeft het recht uit zichzelf te halen wat er in potentie in zit, vind ik. Ook chronisch onderpresteren, bijvoorbeeld door ADD, kan vreselijk frustrerend en uiteindelijk demotiverend werken. Ook een slimmerik kan daar last van hebben, heel veel last zelfs.

xYella.

eens met yella.

ook adhd-er. latere leeftijd pas volledige diagnose gehad



Prestaties kwamen er wel. De manier waarop, daar werd ik niet blij van. Helemaal omdat ik wist dat ik beter kon. Dat wat ik deed als 'voldoende' of 'goed' gezien werd, zei niks over het echte kunnen.



resultaat: onzekerheid, faalangst, motivatie-problemen (want waarom nog je best doen, als dat toch telkens mislukt)

quote:Serafina schreef op 29 januari 2010 @ 16:01:

Maar alleen een diagnose helpt niet.

Op school kunnen ze weinig extra ondersteuning bieden op grond van zijn ADHD. De stoornis is ook niet ernstig genoeg voor een PGB. Ik heb nog niet alles gelezen, maar dit spring er even uit. Je kunt wel degelijk een cluster IV aanvragen voor extra ondersteuning op school. Het is het zogeheten rugzakje. Dat is speciaal voor kinderen met problemen als ADHD die regulier onderwijs volgen. Een PGB krijg je niet voor ondersteuning op school, maar dit wel.

Fauve, vraag. Als je zoon Concerta slikt (langwerkend methylfenidaat) hoe dokter je dan zelf met de hoeveelheid medicatie? Je kunt hem toch geen extra capsule geven ofzo net als je bij Ritalin een extra tablet zou geven?

Hier ook een moeder van een adhd-dochter van bijna 8.



Ik zag dit topic staan en aangezien ik afgelopen week begonnen ben met een cursus ouderbegeleiding adhd dacht ik interessant laat ik eens een kijkje nemen.



Mijn dochter heeft adhd. De diagnose is nu ruim 1,5 jaar geleden gesteld en sinds die tijd ben ik met haar bezig om haar lekkerder in haar vel te laten zitten.

Nee wij gebruiken geen medicatie en nee ik ga ook geen medicatie geven. Ik heb daar verschillende redenen voor. Een van de redenen is dat het lange termijn effect van het gebruik nog niet is vastgesteld maar ook dat wel bekend is dat medicatie omhoog aangepast moet worden bij langdurig gebruik om het zelfde resultaat te krijgen EN dat mocht een kind kanker krijgen ritalin er voor zorgt dat de foute cellen sneller groeien.



Mijn dochter is nu begonnen met therapie (drama/spel) en sinds de therapie gaat het zoveel beter met haar vooral op school. Thuis hebben wij er wel problemen mee gehad maar nooit omdat ze "druk" is erg zacht uitgedrukt is.

Sinds de start van de therapie is zij veel beter in staat om zichzelf te concentreren op school, denkt ze iets beter na voordat ze iets doet maar stuiterd ze nog steeds. De school is super, die helpt ons en vooral haar bij alles wat er gebeurd, hameren niet op het gebruik van medicijnen en zoeken mee via hun "potje" om hulp/therapie via school te regelen. (het is een gewone basisschool geen aangepast onderwijs)



Waar ik jammer genoeg wel bij de hulpverlening tegen aan loop is dat de instanties zoals b.v. GGZ zeggen ja sorry maar groepstherapie of andere behandelingen komt uw dochter niet voor in aanmerking want dan moet ze aan de medicatie zitten. Er is zelfs toen ik tijdens een uitbarsting van haar onze hulpverleners belde met de vraag wat wij konden doen gezegd, "nou mevrouw dit is natuurlijk een beetje uw eigen schuld, u slaat het advies van medicatie in de wint en doordat u geen medicatie laat gebruiken zit u nu met de gebakken peren die wij dan maar voor u op moeten lossen. Zo werkt het niet, ik kan een afspraak maken om te startten met medicijnen". Belachelijk gewoon.



In de oudercursus die ik nu gestart ben komen andere vormen van hulp aan bod (ook de medicatie uiteraard). Hopelijk kan ik via het PGB nieuwe / andere therapieën vinden buiten b.v. het GGZ om waarbij geen medicatie gegeven hoeft te worden.



Zijn er meer mensen die geen medicatie geven en daardoor tegen een muur van onbegrip oplopen? Ben eigenlijk wel benieuwd. Wat mij vooral opvalt is dat het over grote gedeelte van de ouders direct met medicijnen gaan beginnen en het "probleem" opgelost vinden. Begrijp me niet verkeerd, ik veroordeel niemand en als je als ouders 100% achter de medicatie staat en het helemaal goed vind ben ik niet de gene die zegt stoppen en alternatieven binnen de reguliere gezondheiszorg zoeken. Voor ons als ouders is medicatie geen optie, wij staan er niet achter en er zijn nog zoveel andere wegen die wij kunnen bewandelen.

Neurofeedback heeft soms goede resultaten, hoor ik.

En een dieet kan ook goed werken. Daarvoor is het wel nodig dat het heel strikt en onder speciale begeleiding gevolgd wordt (google maar op ADHD en dieet, dan kom je er wel op), het wordt niet of nauwelijks vergoed.



Tsja, medicatie, wel, niet... ik vind het een lastig punt. Mijn zoontje zal morgen starten met medicatie, hij heeft van de week de diagnose ADHD (ADD) gekregen met daarnaast syndroom van Asperger. Of medicatie zal aanslaan, gaan we zien. Ik ben er niet tegen, helemaal niet, ik gebruik het zelf ook. Wel vind ik het niet prettig dat er nog niet zo heel erg veel bekend is over de werking en het langetermijngebruik.

Maar ik zie het ook zo: als je kind een bril nodig zou hebben, zet je die het ook op. Dat is natuurlijk iets dat mechanisch werkt, van buiten af, maar als er diabetes in het spel zou zijn, geef je ook insuline, enzovoort.

xYella.

Wij zijn idd aan het kijken naar neurofeetback en dat wordt niet vergoed maar als het helpt en wij geen medicijnen hoeven te geven ben ik al gelukkig. De therapie die zijn nu volgt slaat ook heel goed aan.



Ik ben het met je eens dat als jouw kindje niet goed ziet je een bril opzet of bij diabetes insuline gaat spuiten maar dat zie ik niet in het context met adhd. Een bril is aan de buitenkant en insuline is een lichaamseigenstof. Daar komt bij dat van veel medicatie die langdurig geslikt moet worden de lange termijn effecten wel al heel duidelijk en beeld zijn gebracht. Ritalin is relatief kort op de markt (sinds 20 jaar is in dit geval erg kort omdat nu pas onderzoek naar de volwassenen die toen kinderen waren kan worden gestart).



Ik ben zo ie zo een moeder die niet zomaar alle medicijnen geeft hoor. Medcijnen voor een lichamelijk defect wel alleen medicijnen voor een psychische aandoening (want dat blijft adhd/add) wil ik eerst therapieën proberen. Ik persoonlijk vind dat in het geval van adhd er te snel door artsen gezegd wordt we startten met ritalin en dan is het opgelost. In mijn geval werd al ritalin geadviseerd voordat er een diagnose was. Vanaf dag 1 was medicatie de enige oplossing volgens het ggz terwijl nu blijkt dat het al 10x beter gaat door het volgen van een therapie.

Ja, het wordt wel heel snel voorgeschreven, alternatieven worden niet eens besproken. Ik kom juist terug van de kinderarts en het recept zit in mijn zak. Ik ga de medicatie wel geven, mijn zoontje is pas 6,5 en neurofeedback zie ik nu nog niet zitten voor hem, ik geloof niet dat hij het zal kunnen opbrengen om de oefeningen te doen. Misschien over een jaar, of twee. Zelf ben ik van plan me er eens in te gaan verdiepen en zelf wellicht in elk geval een intake te hebben. Ik ben er wel nieuwsgierig naar.

xYella.

En soms kun je er niet tegenop therapiën en vraagt je kind zelf om medicatie. Omdat hij moe wordt van zichzelf, omdat het altijd zo druk is in zijn hoofd, omdat het hem allemaal teveel wordt. En dan kun je honderd keer roepen dat je tegen medicatie bent, maar wat doe je dan? Dan ga je overstag en begin je toch. Je twijfelt in de opstartfase, ziet je kind ineesn bijna dodelijk kalm op de bank hangen. Je denkt aan stoppen, want dit is je kind niet meer. En dan stabiliseert de boel zich. Je kind is weer gewoon zoals hij was, maar geeft zelf aan dat hij zich zoveel beter voelt. Is blij met de rust in zijn hoofd. Het constante gejaagde gevoel is weg. Zijn schoolwerk floreert. De strijd in zijn hoofd is weg. Therapie is leuk en kan werken, maar soms is medicatie gewoon nodig.