Relaties
alle pijlers
Liefdesverdriet!
zondag 1 november 2009 om 08:39
Donderdagavond heeft mijn vriend onze realtie verbroken... Hij is moe, zijn energie is op en kan het dus niet meer opbrengen om voor ons te vechten. De afgelopen weken is het wat rommelig geweest is onze relatie. MIjn vriend was erg in de war, voelde zich vaak rot en kon mij niet de reden geven waarom... Leuke dingen deden we niet meer, we zaten alleen nog maar thuis te huilen en te praten.
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
Donderdag is dus de bom gebarsten, hij stopt er mee! En nu komt de aap uit de mouw: hij heeft het gevoel dat hij altijd op zijn tenen moet lopen, hij kan mij niet bieden wat ik wil, en sinds hij mij kent voelt hij zich vaak ongelukkig... Waarom heeft hij mij dit niet eerder verteld? Waarom kwam hij iedere avond bij mij slapen terwijl ik aangaf dat het ook goed is om ieder in ons eigen huisje te slapen? Waarom ging hij met mij 2 weken op vakantie? Waarom zei hij dat hij wilde samenwonen, trouwen en kinderen krijgen met mij? Ik ben zo in de war.... snap er helemaal niks van.
Ik heb bij hem juist zo veel afstand gehouden omdat ik net uit een relatie kwam. Maar hij bleef volhouden en zei al na een maand tegen mij: misschien is dit wel voor altijd. Uiteindelijk heb ik me dus helemaal gegeven aan hem...
En nu... Nu ben ik zo ontzettend verdrietig. Ik heb hem gesmeekt bij me te blijven, om het alsjeblieft niet op te geven, om ons nog een kans te geven. Ik heb geschreeuwd, gejankt, hem vast gepakt.. Ik was wanhopig, en zo ken ik mezelf helemaal niet, ben juist een heel rustig persoon. Maar het idee dat ik de liefde van mijn leven kwijt ben maakt me gek! Daar baal ik van! Ik ben juist iemand die de rust kan bewaren, en die een man nooit zou smeken om alsjeblieft bij me te blijven.....
Nu zijn we dan een paar dagen verder en voel ik me wat rustiger... Ik heb hem nog wel een paar keer gebeld en gezegd dat ik zielsveel van hem hou. Maar hij is er van overtuigd dat dit de juiste beslissing is.
En wat moet ik nu? Ik mis hem zo ontzettend, wij hadden het zo leuk. We konden goed praten, lachen, huilen.. We konden samen uren in bed liggen, elkaar vasthouden zonder iets te zeggen. We deden heel veel leuk dingen met vrienden. Ik was volgens hem zijn beste vriendin. En hij is zeker mijn beste vriend.
We hebben echt een heerlijke tijd gehad, ik dacht dat hij de ware was voor mij. Daarom kan ik het waarschijnlijk ook allemaal niet bevatten.
Hoe moet ik hier nu mee om gaan?
woensdag 3 maart 2010 om 15:52
@sparks, diary en sann; ik doe ook mee als independent
women. Net als diary was ik voor deze relatie behoorlijk
independant. Alleen door azie of zuid amerika backpacken,
Ik had het heerlijk naar me zin. En mn omgeving omschreef
mij ook als onafhankelijk persoon, een koel wijf. Het maakte
mij ook zo boos als hij tegen mij zei dat ik zo afhankelijk
was van hem voor mijn geluk!
Dus ik word ook een independant woman!
Over wat ik echt wil kan ik op dit moment moeilijk
mn vinger leggen. Dat geldt zowel voor wat ik in
een man zoek alsook in mn werk, woonplaats,
En wat ik in mn vrien zocht vind ik ook moeilijk. De
eerste periode was het zeker opvulling van leegte,
ik was net verhuisd en heb niet veel vrienden in deze
plaats. Maar ben langzaam wel echt van hem gaan
houden en waarderen om wie het was! En voelde
Me op me gemak bij hem, en was dol op de seks met
hem..
women. Net als diary was ik voor deze relatie behoorlijk
independant. Alleen door azie of zuid amerika backpacken,
Ik had het heerlijk naar me zin. En mn omgeving omschreef
mij ook als onafhankelijk persoon, een koel wijf. Het maakte
mij ook zo boos als hij tegen mij zei dat ik zo afhankelijk
was van hem voor mijn geluk!
Dus ik word ook een independant woman!
Over wat ik echt wil kan ik op dit moment moeilijk
mn vinger leggen. Dat geldt zowel voor wat ik in
een man zoek alsook in mn werk, woonplaats,
En wat ik in mn vrien zocht vind ik ook moeilijk. De
eerste periode was het zeker opvulling van leegte,
ik was net verhuisd en heb niet veel vrienden in deze
plaats. Maar ben langzaam wel echt van hem gaan
houden en waarderen om wie het was! En voelde
Me op me gemak bij hem, en was dol op de seks met
hem..
woensdag 3 maart 2010 om 16:16
Gezellig zo met zn allen!!! Dan hier een begin:
ACTIELIJST for the independent woman (oke, klinkt al goed)
- count your blessings! Waar ben je trots op, wat is er allemaal voor moois te vinden in jouw leven? Wat zou je meer willen doen en wat iets minder?
- Elke dag iets hebben om naar uit te kijken
- me op mezelf richten, niet meer op mijn ex. Wat wil ik? Hoe gaat mijn toekomst eruit zien?
- Waarom ben ik trots op mezelf?
-waarom is het wel leuk in je eentje?
-waar heb ik echt behoefte aan en hoe kan ik dat vinden?
-denken in termen als wat WIL ik, niet wat MOET ik? ( ik wil vandaag eens genieten van mijn dag, van mijn kindje, van mijn vriendinnen, vul zelf maar in)
ACTIELIJST for the independent woman (oke, klinkt al goed)
- count your blessings! Waar ben je trots op, wat is er allemaal voor moois te vinden in jouw leven? Wat zou je meer willen doen en wat iets minder?
- Elke dag iets hebben om naar uit te kijken
- me op mezelf richten, niet meer op mijn ex. Wat wil ik? Hoe gaat mijn toekomst eruit zien?
- Waarom ben ik trots op mezelf?
-waarom is het wel leuk in je eentje?
-waar heb ik echt behoefte aan en hoe kan ik dat vinden?
-denken in termen als wat WIL ik, niet wat MOET ik? ( ik wil vandaag eens genieten van mijn dag, van mijn kindje, van mijn vriendinnen, vul zelf maar in)
woensdag 3 maart 2010 om 16:48
Alicia Keys: Sometimes you need to start all over again in order to fly!
Girlpower
We kunnen het echt wel alleen hoor meiden, alle begin is moeilijk en leuk als we ooit weer een nieuwe liefde ontmoeten, zeer leuk zelfs, maar niet meer als invulling, maar als aanvulling en dat kan alleen als je alleen ook sterk bent!
Girlpower
We kunnen het echt wel alleen hoor meiden, alle begin is moeilijk en leuk als we ooit weer een nieuwe liefde ontmoeten, zeer leuk zelfs, maar niet meer als invulling, maar als aanvulling en dat kan alleen als je alleen ook sterk bent!
woensdag 3 maart 2010 om 18:52
Hey dames.
Vandaag super druk dus niet bij kunnen houden wat jullie hier allemaal getypt hebben, maar zie dat er independent women aan het ontstaan zijn! Goed!
Heb nu even 10 min voordat een vriendin komt eten en daarna 1 vriendin bellen die ook ex-trouble heeft en dan een andere vriendin bellen die morgen mee gaat naar de oogarts. En dan weer terug naar huis rijden in het donker. Druk, druk, druk.
Ergens heel fijn en ergens mis ik de knuffel nu extra erg.. Bij hem werd mn lijf altijd spontaan rustig. Alles kwam tot rust en de wereld viel weg. Pff dat mis ik!
Noahtb hoe is het gegaan?
En voor de rest wil ik ergens wel meedoen met independent women en ergens is dat nieuwe topic: waarom lukt het mij niet happy single te zijn, mn ergste nachtmerrie.
Iemand zei dat een vriend een aanvulling moet zijn en geen invulling. Vind ik een hele goede! Het probleem is dat ik al een independent woman was... En toen kwam de aanvulling en dat voelde zo geweldig. Duurde eerst een tijdje voordat ik de independent woman in mij genoeg los kon laten om iemand toe te laten en dan doe ik dat en dat eindigd het zo...
Op een gegeven moment werd hij teveel een invulling. Dus weet dat het goed is dat het uit is, want had nog veel erger mezelf en mn vriendinnen kunnen verliezen.
Maar blegh wat was het toch fijn om de aanvulling te hebben. Nu ik weet hoe dat voelt, vind ik het toch wel heel moeilijk om weer terug te gaan naar de independent woman...
Zucht...
Dikke voor iedereen die het wel lukt en gaat proberen!! Vind het heel knap.
Vandaag super druk dus niet bij kunnen houden wat jullie hier allemaal getypt hebben, maar zie dat er independent women aan het ontstaan zijn! Goed!
Heb nu even 10 min voordat een vriendin komt eten en daarna 1 vriendin bellen die ook ex-trouble heeft en dan een andere vriendin bellen die morgen mee gaat naar de oogarts. En dan weer terug naar huis rijden in het donker. Druk, druk, druk.
Ergens heel fijn en ergens mis ik de knuffel nu extra erg.. Bij hem werd mn lijf altijd spontaan rustig. Alles kwam tot rust en de wereld viel weg. Pff dat mis ik!
Noahtb hoe is het gegaan?
En voor de rest wil ik ergens wel meedoen met independent women en ergens is dat nieuwe topic: waarom lukt het mij niet happy single te zijn, mn ergste nachtmerrie.
Iemand zei dat een vriend een aanvulling moet zijn en geen invulling. Vind ik een hele goede! Het probleem is dat ik al een independent woman was... En toen kwam de aanvulling en dat voelde zo geweldig. Duurde eerst een tijdje voordat ik de independent woman in mij genoeg los kon laten om iemand toe te laten en dan doe ik dat en dat eindigd het zo...
Op een gegeven moment werd hij teveel een invulling. Dus weet dat het goed is dat het uit is, want had nog veel erger mezelf en mn vriendinnen kunnen verliezen.
Maar blegh wat was het toch fijn om de aanvulling te hebben. Nu ik weet hoe dat voelt, vind ik het toch wel heel moeilijk om weer terug te gaan naar de independent woman...
Zucht...
Dikke voor iedereen die het wel lukt en gaat proberen!! Vind het heel knap.
woensdag 3 maart 2010 om 19:07
@ brocoli, ik heb dat topic ook gezien, ook mijn worst nightmare!! ok ik was independant en helemaal niet met relatie bezig en toen kwam hij.. en nu anderhalf jaar later ben ik weer helemaal terug bij af en moet ik weer opkrabbelen naar dat gevoel van independant woman.. zo balen.. en jeetje ik merk nu pas echt dat ik hem echt mis en alleen zijn helemaal niet zo leuk vindt. Maar daar moeten we dus iets aan gaan doen.. ik heb vanaaf geen plannen bah.. maar probeer er toch maar wat van te maken, misschien anders ff bij mn ouders koffie drinken ofzo.. ergens wil ik er helemaal niet aan om hem te wissen van mijn harde schijf, zou het liefst naar hem toe rijden en die knuffel halen.. bah..
woensdag 3 maart 2010 om 19:54
Tis ook allemaal hetzelfde he? Ook ik was zo onafhankelijk als de neten....jarenlang (en nog) alleen voor m'n 2 meiden gezorgd,drukke baan,studie enz...Jeetje hoe onafhankelijk wil je het hebben,hahaha.En toen ex in beeld kwam,bleef ik dat allemaal gewoon doen.Maar...werd wel emotioneel afhankelijk van hem...precies geen aanvulling meer op den duur maar invulling.Was 24/7 met hem bezig,niet normaal...so WRONG.En ja,dan val je in een gat...heel diep..als de relatie overgaat.Nu denk ik..what was i thinking... Moest mezelf echt weer bij elkaar rapen,weg bodem,weg veiligheid...Baal er zo van dat ik het zover heb laten komen,zo mijn eigen grenzen heb verlegd! Maar dat gaat hem niet meer worden...echt nie! Dus wat ik eigenlijk wil zeggen (lekker omslachtig) IK DOE MEE!
woensdag 3 maart 2010 om 20:02
jaaaaa goedzo girls! gezellig he
Ben heel benieuwd hoe het met Noah gaat?!
Ik ben vanavond alleen thuis. ga lekker filmpje opzetten, nu naar SATC kijken (nog meer independent women!)
een wasje draaien, kopje thee zetten, mijn heerlijk zachte jogging broek aandoen, jaha ik kan het best gezellig hebben in mijn eentje!
Ben heel benieuwd hoe het met Noah gaat?!
Ik ben vanavond alleen thuis. ga lekker filmpje opzetten, nu naar SATC kijken (nog meer independent women!)
een wasje draaien, kopje thee zetten, mijn heerlijk zachte jogging broek aandoen, jaha ik kan het best gezellig hebben in mijn eentje!
woensdag 3 maart 2010 om 20:11
en ik blijf hier maar brullen en de ogen uit mn kop janken, hoe doen jullie dat toch, dat weer opkrabbelen. Ik ben zo terug bij af nu..hoe kun je hem loslaten, wil hem liefst terug vind mijn leven zo alles behalve leuk!! en toppunt is ook belde mn ouders voor een beetje steun maar zij zijn er duidelijk klaar mee maar ik doe het toch ook niet express! ik zoek een beetje steun en als dat ook al wegvalt.. wat blijft er dan over, weet dat ik super depri overkom voelt echt als achteruitgang.. kwam eracht dat ex vanavond ook gewoon bij een vriendinnetje zit die tijdens onze relatie naar de achtergrond schoof omdat ze vrij aanwezig was zeg maar en ons niet zo zag zitten (en ik haar dus ook niet).. en nu gaat hij maar al te makkelijk weer naar haar terug.. dat maakt me zo jaloers.. doet zo'n zeer.. ik zie het allemaal niet meer zo helder hoor.. heb ik er allemaal goed aan gedaan, hoe kan ik het nu laten rusten.. hoe leer ik dit weer los te laten?? ik ben nog nooit zo van mijn padje af geweest zeg!! auw!!!
woensdag 3 maart 2010 om 20:17
ahh sann! hele dikke knuffel voor jou. Ik weet precies hoe je je voelt, ik zou ook groen uitslaan van jaloezie! Dit is dus een reden waarom we eigenlijk niet moeten weten wat ze doen, niet doen enz.
huil, schreeuw, zet keihard de muziek op en zing mee, gooi het eruit!
en daarna, probeer te accepteren dat je niets maar dan ook helemaal niets aan zijn leven kunt doen, hij gaat zijn gang, jij het jouwe. Het kan niet allemaal gaan zoals je wil helaas.
Het sucks maar hier moet je ook doorheen. En als je weer wat rustiger bent ga je een lijstje maken van dingen die wel leuk zijn in jouw leven, want echt die heb je wel!
*loopt weer naar de tv om sath verder te kijken*
huil, schreeuw, zet keihard de muziek op en zing mee, gooi het eruit!
en daarna, probeer te accepteren dat je niets maar dan ook helemaal niets aan zijn leven kunt doen, hij gaat zijn gang, jij het jouwe. Het kan niet allemaal gaan zoals je wil helaas.
Het sucks maar hier moet je ook doorheen. En als je weer wat rustiger bent ga je een lijstje maken van dingen die wel leuk zijn in jouw leven, want echt die heb je wel!
*loopt weer naar de tv om sath verder te kijken*
woensdag 3 maart 2010 om 20:28
hey dames! wat fijn dat er zoveel mee doen! Heb erg veel over al je punten nagedacht sparksss ben wel tot een aantal eyeopeners gekomen.
Ik ben ook alleen thuis vanaaf... Zag er als een berg tegenop
maar zit hier erg lekker.. in pyjama.. Net lekker gekookt voor mezelf en lekker tv aan.. Best ok. Ik hoef niet meer te denken oh misschien komt die straks nog langs misschien niet. En ik snap het punt van brocoli wel dat je ooit onafhankelijk was en toen ging je je vriend zien als een aanvulling en nu is die onafhankelijke vrouw ver verdwenen. Ik denk dat met een onafhankelijke vrouw niet betekent dat je ieder toekomstige man moet weren.. Ik denk dat als je de juiste man ontmoet het niet moeilijk is de juiste balans tussen aan- en opvulling te vinden.
@Sann: allereerst een hele dikke Maar ik begrijp je positie. Ook bij mijn ouders kan ik niet meer terecht. Uiteraard zijn ze er altijd voor mij. alleen worden ze wel gek van de situatie. Ik heb samen met mn (ex)vriend heel veel ups en downs gekend, en dat is altijd van mn gezicht af te lezen. Dus deze keer zagen ze het weer, en ze begonnen meteen te zuchten. Trek je er niks van aan. We zitten allemaal in een emo achtbaan, en ik snap het gevoel dat je een avond heel depri kan zijn. Ik had het gister. Dat je nu zo van je padje af bent is logisch. Het is ook nog niet zo lang duidelijk toch dat het zo duidelijk blijkt dat hij een eikel is die verder gaat toch? logisch dat je een ontzettende klap krijgt,,, en je mag hier altijd steun komen halen. Je moet hier doorheen, de zon gaat voor jouw ook weer schijnen.
Maar het meeste behoefte heb je vast aan een dus asjeblieft!! je bent een sterk persoon!
Ik ben ook alleen thuis vanaaf... Zag er als een berg tegenop
maar zit hier erg lekker.. in pyjama.. Net lekker gekookt voor mezelf en lekker tv aan.. Best ok. Ik hoef niet meer te denken oh misschien komt die straks nog langs misschien niet. En ik snap het punt van brocoli wel dat je ooit onafhankelijk was en toen ging je je vriend zien als een aanvulling en nu is die onafhankelijke vrouw ver verdwenen. Ik denk dat met een onafhankelijke vrouw niet betekent dat je ieder toekomstige man moet weren.. Ik denk dat als je de juiste man ontmoet het niet moeilijk is de juiste balans tussen aan- en opvulling te vinden.
@Sann: allereerst een hele dikke Maar ik begrijp je positie. Ook bij mijn ouders kan ik niet meer terecht. Uiteraard zijn ze er altijd voor mij. alleen worden ze wel gek van de situatie. Ik heb samen met mn (ex)vriend heel veel ups en downs gekend, en dat is altijd van mn gezicht af te lezen. Dus deze keer zagen ze het weer, en ze begonnen meteen te zuchten. Trek je er niks van aan. We zitten allemaal in een emo achtbaan, en ik snap het gevoel dat je een avond heel depri kan zijn. Ik had het gister. Dat je nu zo van je padje af bent is logisch. Het is ook nog niet zo lang duidelijk toch dat het zo duidelijk blijkt dat hij een eikel is die verder gaat toch? logisch dat je een ontzettende klap krijgt,,, en je mag hier altijd steun komen halen. Je moet hier doorheen, de zon gaat voor jouw ook weer schijnen.
Maar het meeste behoefte heb je vast aan een dus asjeblieft!! je bent een sterk persoon!
woensdag 3 maart 2010 om 20:44
@ Sann, ik heb het ook weer hoor. Mijn tranen zijn niet te stoppen en ik wil hem het liefst bellen en vragen of hij wil vechten, samen met mij. Maar ik weet dat ie dat niet wil anders had ie het wel uit zichzelf gedaan. Gister en vandaag voelde ik me zo sterk en nu voelt het ook weer alsof ik terug val. Zo kapot ben ik weer. Ik kan ook niet bij mijn ouders terecht, ze zijn mijn tranen denk ik een beetje zat en krijg ook niet echt het gevoel van steun meer, al bedoelen ze het goed. Dikke knuffel voor jou!!
@ Noahtb, ben benieuwd of het goed gegaan is en hoop dat je je goed voelt!
@ Noahtb, ben benieuwd of het goed gegaan is en hoop dat je je goed voelt!
woensdag 3 maart 2010 om 20:53
Meiden! Big hug voor jullie!
Probeer niet al te lang in je verdriet te blijven hangen...
Deed ik in het begin ook, maar toen schudde een vriendin me wakker. Ze durfde amper meer te vragen hoe het ging want dan kwam er weer een hele sms vol met negatieve ellende haar kant op. Vanaf toen dacht ik, ik moet ook idd niet zo negatief doen en dat heeft zeker geholpen. Probeer je op jezelf te richten! Jullie kunnen het! Als ik het kan, waarom jullie dan niet. Alles heeft tijd nodig, maar met ups & downs komen we er wel hoor.
Liefs Prinsesje
Probeer niet al te lang in je verdriet te blijven hangen...
Deed ik in het begin ook, maar toen schudde een vriendin me wakker. Ze durfde amper meer te vragen hoe het ging want dan kwam er weer een hele sms vol met negatieve ellende haar kant op. Vanaf toen dacht ik, ik moet ook idd niet zo negatief doen en dat heeft zeker geholpen. Probeer je op jezelf te richten! Jullie kunnen het! Als ik het kan, waarom jullie dan niet. Alles heeft tijd nodig, maar met ups & downs komen we er wel hoor.
Liefs Prinsesje
woensdag 3 maart 2010 om 21:14
woensdag 3 maart 2010 om 21:55
Wat is er weer veel gepost. Ben bij gelezen hoor!
En wat een eye-openers weer! "Een vriend moet een aanvulling zijn, geen invulling"... Het lijkt even of iemand mij op mijn vingers tikt: ik ben ook 24/7 met vriendlief bezig. Stom, want ik sta machteloos in de put waarin we nu (ff) zitten! HIJ wil alles alleen oplossen. HIJ wil mij daarin niet betrekken. HIJ kan niet praten. Daar kan ik nu ff niets aan doen. Kijk machteloos toe en vraag me constant af wat er nu in zijn koppie omgaat...
Ik heb steeds de hoop dat hij naar me toe zal komen om te praten. Of dat hij op zijn minst de telefoon pakt om alles uit te praten. Maar dat is ijdele hoop... Ik weet dat hij dat niet doet. Heeft hij nooit gedaan...
Nee, ik krijg alleen maar korte smsjes waarin hij verteld wat hij doet, gedaan heeft en meer van dat soort bladibla (waar ik dus eigenlijk niet op zit te wachten).... Halllllooooo... volgens mij loopt het ff niet lekker. Moet daar niet aan gewerkt worden?
Ik voel me weer als voor de vorige keer toen het uitging. Misschien ben ik daarom ook wel zo bang dat dit nu echt een breuk tot gevolg zal hebben. Het voelt hetzelfde! En weet wat een pijn ik heb gehad nadat het uitging....
Na een paar maandjes ging het eigenlijk redelijk met mij. Ik had het heerlijk met mijn 2 kids. Maar de weekenden alleen vond ik een ramp! Heb toen veel ondernomen, maar de meeste mensen in mijn omgeving zijn gesettled. Hebben rekening te houden met man en gezin... Logisch... Dus het horten en vluchten houdt een keer op... "Independent Woman"... dat waarschijnlijk wel. Ik redde me prima... Maar "Happy Single"?? Hmmm... mss voor de buitenwereld!
Diep van binnen weet ik dat vriendje niet zal veranderen. Hij zal nooit een prater worden en nooit zijn fouten of ongelijk toegeven (Ik heb hem nog nooit "sorry" horen zeggen...) Irritaties (van beide kanten) blijven waarschijnlijk komen en gaan...
Waarom blijf ik dan maar hopen?
En wat een eye-openers weer! "Een vriend moet een aanvulling zijn, geen invulling"... Het lijkt even of iemand mij op mijn vingers tikt: ik ben ook 24/7 met vriendlief bezig. Stom, want ik sta machteloos in de put waarin we nu (ff) zitten! HIJ wil alles alleen oplossen. HIJ wil mij daarin niet betrekken. HIJ kan niet praten. Daar kan ik nu ff niets aan doen. Kijk machteloos toe en vraag me constant af wat er nu in zijn koppie omgaat...
Ik heb steeds de hoop dat hij naar me toe zal komen om te praten. Of dat hij op zijn minst de telefoon pakt om alles uit te praten. Maar dat is ijdele hoop... Ik weet dat hij dat niet doet. Heeft hij nooit gedaan...
Nee, ik krijg alleen maar korte smsjes waarin hij verteld wat hij doet, gedaan heeft en meer van dat soort bladibla (waar ik dus eigenlijk niet op zit te wachten).... Halllllooooo... volgens mij loopt het ff niet lekker. Moet daar niet aan gewerkt worden?
Ik voel me weer als voor de vorige keer toen het uitging. Misschien ben ik daarom ook wel zo bang dat dit nu echt een breuk tot gevolg zal hebben. Het voelt hetzelfde! En weet wat een pijn ik heb gehad nadat het uitging....
Na een paar maandjes ging het eigenlijk redelijk met mij. Ik had het heerlijk met mijn 2 kids. Maar de weekenden alleen vond ik een ramp! Heb toen veel ondernomen, maar de meeste mensen in mijn omgeving zijn gesettled. Hebben rekening te houden met man en gezin... Logisch... Dus het horten en vluchten houdt een keer op... "Independent Woman"... dat waarschijnlijk wel. Ik redde me prima... Maar "Happy Single"?? Hmmm... mss voor de buitenwereld!
Diep van binnen weet ik dat vriendje niet zal veranderen. Hij zal nooit een prater worden en nooit zijn fouten of ongelijk toegeven (Ik heb hem nog nooit "sorry" horen zeggen...) Irritaties (van beide kanten) blijven waarschijnlijk komen en gaan...
Waarom blijf ik dan maar hopen?
woensdag 3 maart 2010 om 22:14
Omdat hoop fijn is, hoop is nodig om te kunnen overleven, hoop is natuurlijk. Maar het kan niet eeuwig blijven duren, op een begeven moment moet je kunnen accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn en realistisch gaan kijken.
Je zegt dat je diep van binnen weet dat hij niet zal veranderen. Jij wil dat hij verandert, maar wil hij zelf veranderen? Als dat niet zo is dan kun je maanden, jaren blijven hopen. Of doet hij misschien wel zijn best om te veranderen? En als hij echt niet kan en wil veranderen, kun je dit accepteren dat het zo blijft? Kun je ermee leven, want alleen dan kan de relatie een kans krijgen.
Je zegt dat je diep van binnen weet dat hij niet zal veranderen. Jij wil dat hij verandert, maar wil hij zelf veranderen? Als dat niet zo is dan kun je maanden, jaren blijven hopen. Of doet hij misschien wel zijn best om te veranderen? En als hij echt niet kan en wil veranderen, kun je dit accepteren dat het zo blijft? Kun je ermee leven, want alleen dan kan de relatie een kans krijgen.
woensdag 3 maart 2010 om 22:18
He lieve meiden,
Ik dacht, ik neem weer eens even een kijkje op mijn topic. Wat fijn dat jullie hier zoveel steun vinden aan elkaar!!! Ik zie veel verdrietige, maar ook heel veel positieve posts voorbij komen. Veel van jullie hebben zoveel ups en downs, en dat is o zo herkenbaar. Gelukkig komen de ups in verloop van tijd steeds meer dan de downs, echt waar
Ik heb wel geprobeerd een beetje bij te lezen maar dat is bijna niet te doen zeg, wat is er veel geschreven!!
Ik herken veel van jullie verdriet en boosheid. Daarom wil ik ook even zeggen dat ik het heel heel heel zwaar heb gehad, het vaak helemaal niet meer zag zitten. Maar nu, ruim 4 maanden verder, gaat het zo veel beter. En dat zal bij jullie ook zo zijn! Misschien niet na 4 maanden, misschien wel eerder of later. Maar het komt wel. Houd dat in gedachten in de weg er naar toe!
Allemaal heel veel sterkte en een dikke :knuf:
Wie heeft er nou een vent nodig als je jezelf en je eigen geweldige leventje hebt?!
Liefs!
Ik dacht, ik neem weer eens even een kijkje op mijn topic. Wat fijn dat jullie hier zoveel steun vinden aan elkaar!!! Ik zie veel verdrietige, maar ook heel veel positieve posts voorbij komen. Veel van jullie hebben zoveel ups en downs, en dat is o zo herkenbaar. Gelukkig komen de ups in verloop van tijd steeds meer dan de downs, echt waar
Ik heb wel geprobeerd een beetje bij te lezen maar dat is bijna niet te doen zeg, wat is er veel geschreven!!
Ik herken veel van jullie verdriet en boosheid. Daarom wil ik ook even zeggen dat ik het heel heel heel zwaar heb gehad, het vaak helemaal niet meer zag zitten. Maar nu, ruim 4 maanden verder, gaat het zo veel beter. En dat zal bij jullie ook zo zijn! Misschien niet na 4 maanden, misschien wel eerder of later. Maar het komt wel. Houd dat in gedachten in de weg er naar toe!
Allemaal heel veel sterkte en een dikke :knuf:
Wie heeft er nou een vent nodig als je jezelf en je eigen geweldige leventje hebt?!
Liefs!
woensdag 3 maart 2010 om 22:20
Hey dames!
Vriendin is net weg en ben me nu geestelijk aan het voorbereiden om weer naar huis te rijden. Vind het toch steeds eng dat rijden... Ookal word dit al de vierde avond van heen en weer...
Snap wat jullie zeggen over ouders en vriendinnen. Mijn moeder heeft ook al gezegd van ja je mag je even verdrietig voelen, maar gaat toch wel weer over he, leven gaat gewoon door. Ze bedoelt het goed, maar zooo niet wat ik wil horen. Blij dat beste vriendinnetje weer terug is uit australie! Kan ik morgen fijn het hele verhaal nog een keertje doen en zij is het nog niet zat om te horen, want via skype doe je maar gedeeltes enzo.
Vrienden van net heeft me ook weer goed geholpen! Heb mn nieuwe inzichten met haar gedeeld en ze was trots op mn leermomentjes! En ze was het met me eens dat ookal heb ik dingen niet helemaal juist aangepakt, hij had meer respect en acceptatie voor hoe ik ben moeten hebben! Want zo hoort het!
En hopen is logisch dames! Zelfs al doe je voor jezelf de deur dicht, je hoopt nog steeds dat hij die deur weer doorbreekt omdat hij niets liever wil dan bij je zijn. Maar vrees dat dat de uitzonderingen zijn. Hij heeft helemaal niet het recht om onze mooie deur, persoonlijk door ons geverfd en gelakt weer door te breken. Ooit klopt er weer iemand netjes aan en gaan wij beslissen of we ze binnen laten. Hihi wat een metaforen.
En huilen mag! Ga ik ook vast nog wel doen en dan geef ik lekker mn ogen de schuld.
Morgen ogen laseren!! Ieeehhh!!
Vriendin is net weg en ben me nu geestelijk aan het voorbereiden om weer naar huis te rijden. Vind het toch steeds eng dat rijden... Ookal word dit al de vierde avond van heen en weer...
Snap wat jullie zeggen over ouders en vriendinnen. Mijn moeder heeft ook al gezegd van ja je mag je even verdrietig voelen, maar gaat toch wel weer over he, leven gaat gewoon door. Ze bedoelt het goed, maar zooo niet wat ik wil horen. Blij dat beste vriendinnetje weer terug is uit australie! Kan ik morgen fijn het hele verhaal nog een keertje doen en zij is het nog niet zat om te horen, want via skype doe je maar gedeeltes enzo.
Vrienden van net heeft me ook weer goed geholpen! Heb mn nieuwe inzichten met haar gedeeld en ze was trots op mn leermomentjes! En ze was het met me eens dat ookal heb ik dingen niet helemaal juist aangepakt, hij had meer respect en acceptatie voor hoe ik ben moeten hebben! Want zo hoort het!
En hopen is logisch dames! Zelfs al doe je voor jezelf de deur dicht, je hoopt nog steeds dat hij die deur weer doorbreekt omdat hij niets liever wil dan bij je zijn. Maar vrees dat dat de uitzonderingen zijn. Hij heeft helemaal niet het recht om onze mooie deur, persoonlijk door ons geverfd en gelakt weer door te breken. Ooit klopt er weer iemand netjes aan en gaan wij beslissen of we ze binnen laten. Hihi wat een metaforen.
En huilen mag! Ga ik ook vast nog wel doen en dan geef ik lekker mn ogen de schuld.
Morgen ogen laseren!! Ieeehhh!!
woensdag 3 maart 2010 om 22:23
ik heb toenstraks eens zitten nadenken over dat missen van je ex enzo, en het gevoel wat je daarbij hebt.
met dat gevoel kun je ook iets positiefs doen.
als ik heel erg verdrietig ben of iemand mis dan geeft mij dat idd een verdrietig gevoel, maar als ik me zo voel, dan voel ik ook dat ik heel kort bij mezelf sta en dat is eigenlijk wel een bevrijdend en gelukkig gevoel.
ik voel me dan wel verdrietig, maar aan de andere kant ook weer gelukkig. dan weet en voel je tenminste dat je leeft.
als je een leven had zonder die 'minder leuke gevoelens', dan is het toch ook niet echt compleet? snappen jullie wat ik een beetje probeer uit te leggen.
zo'n verdrietig gevoel kun je positief bekijken en ervan leren en groeien.
succes
met dat gevoel kun je ook iets positiefs doen.
als ik heel erg verdrietig ben of iemand mis dan geeft mij dat idd een verdrietig gevoel, maar als ik me zo voel, dan voel ik ook dat ik heel kort bij mezelf sta en dat is eigenlijk wel een bevrijdend en gelukkig gevoel.
ik voel me dan wel verdrietig, maar aan de andere kant ook weer gelukkig. dan weet en voel je tenminste dat je leeft.
als je een leven had zonder die 'minder leuke gevoelens', dan is het toch ook niet echt compleet? snappen jullie wat ik een beetje probeer uit te leggen.
zo'n verdrietig gevoel kun je positief bekijken en ervan leren en groeien.
succes