KOPP-groep; ervaringen?

Nee, deelname aan een KOPPgroep betekent geen automatische registratie bij Jeugdzorg. Tenzij Jeugdzorg de organisator is van de groep natuurlijk.

GGZ organiseert toch de KOPP-groepen? Of anders Ypsilon? Zou me geen zorgen maken in ieder geval.

Waarom mag niemand er van op de hoogte zijn? Het lijkt me voor het kind juist goed als school weet wat er speelt en dat hij/zij hulpverlening krijgt.



Maar vrijwillige hulpverlening wordt nooit automatisch hier en daar gemeld, zij werken vertrouwelijk.

Ben jij de ouder om wie het gaat? Waarom je wilt dat de kinderen naar een KOPP-groep gaan? Ik zou me in ieder geval geen zorgen maken (tenzij natuurlijk in zo'n groep zware verwaarlozing of mishandeling blijkt, maar dat terzijde). Een KOPP-groep is een besloten groep waar men juist het eigen verhaal en de ervaringen kwijt kan.

Mijn oudste is naar een KOPP groep gegaan.

Voor mij betekende dit alleen een intake en een exitgesprek. Ik heb geen verslag gezien.

De jongen is in een achttal sessies wat meer te weten gekomen over de belangrijkste psychiatrische problematiek. Deze groep liep samen met kinderen van verslaafde ouders (KVO) en hij heeft zich dus ook een politiek correcte mening gevormd over verslavingen of middelengebruik.

Er geldt binnen de groep geheimhouding. Wat zo ver gaat als dat mijn zoon zelfs de namen niet aan mij mocht vertellen. Hij heeft er wel een paar hyvescontacten aan overgehouden (maar hij hyvet er niet zo mee).

Met mij heeft hij geboomd over middelengebruik en automutilatie. Die onderwerpen spraken hem dan kennelijk meer aan dan andere. En het spelen na afloop van de gesprekken vond hij leuk.

Als het goed is moet hij in de groep hebben geleerd dat hij geen verantwoordelijkheid of schuld draagt aan het gedrag van zijn ouders.

Het ging om hele simpele dingen zoals kennismaken met elkaar, ze hebben een gesprekje gehad over emoties. Niets hoogdravends, niets engs, kind is er altijd met plezier naartoe gegaan.

Naderhand is het wel bekend geraakt bij Jeugdzorg, maar alleen op basis van een melding van mezelf aan de hulpverlening. Ik heb onlangs een raadsonderzoek achter de rug en hierin is geen contact opgenomen met de leiding van de KOPPgroep.



Ik zou zeggen: gewoon doen. De mensen zijn erop getraind om de kinderen een uitlaatklep te geven, al is het maar zeer tijdelijk, bij iets voor hen zeer onbegrijpelijks zoals psychische problematiek of verslavingsproblematiek. Waarom zou je je kind dit niet gunnen?

Ik heb een ouder begeleiding groep gevolgd. Voor ouders met psychiatrische problemen zeg maar. Dat is het omgekeerde van een KOPP groep. Ook de KOPP groepen werden door het GGZ gegeven. Van beide groepen ben ik me niet bewust van het feit of het geregistreerd werd. Ik geloof het niet. Het is bedoelt als steuntje in de rug. In het ene geval het kind (kopp) en in het andere geval de ouder.

quote:Poezewoes schreef op 20 maart 2010 @ 14:20:

[fgcolor=#0099ff]Waarom mag niemand er van op de hoogte zijn? Het lijkt me voor het kind juist goed als school weet wat er speelt en dat hij/zij hulpverlening krijgt.

Idem. Waarom mag niemand het weten? Ik vind het juist belangrijk dat school enigszins op de hoogte is. Omdat ik juist graag wil dat er andere mensen meekijken hoe zij vinden dat het met mijn kind gaat. Je kunt zelf bepalen hoeveel details je geeft. Maar het feit dat je kind wat ondersteuning krijgt omdat het thuis wel eens moeilijk kan zijn voor je kind, vind ik belangrijke informatie voor een school!

Tja, ik ken je diagnose en je situatie niet, maar het kan (gesloten) kinderen helpen als vanuit school iemand actief bij hen aangeeft dat ze bij hem/haar terecht kunnen. En die handreiking kan er niet zijn als school nergens van op de hoogte is.

Kan inmiddels wel aardig raden naar de diagnose



Wat ik ervan weet is dat het al een enorme impact heeft op volwassenen die geconfronteerd worden met het bijbehorende gedrag. Ik weet natuurlijk niet met welk gedrag jouw kind geconfronteerd wordt. Volwassenen kunnen zich erin inlezen, lotgenoten zoeken, rationaliseren, een hele hoop dingen die kinderen niet kunnen.

In die zin denk ik dat je je kind zorg onthoudt als je het niet in de gelegenheid stelt om op zoek te gaan naar een verklaring voor dingen die hem bezighouden. Persoonlijk vind ik een KOPP groep hiervoor wat minimaal, maar helaas wordt er niet heel veel meer aangeboden aan kinderen.



Mocht je echt hiertoe niet willen overgaan, kun je er dan minimaal voor zorgen dat je kind een veilige vertrouwenspersoon heeft, die hem/haar wekelijks vraagt hoe het gaat, wat er goed ging, wat er mis ging, en wat hij/zij moet doen met de gevoelens waarmee hij/zij worstelt?

Ideaalgesproken zou dit iemand moeten zijn die ook de vaardigheden heeft om met eventueel gesloten kinderen te communiceren over zo iets heftigs als gevoelens.



Ineens 'op slot gaan' valt voor een kind werkelijk niet te begrijpen (hij zal zich afvragen wat hij verkeerd heeft gedaan), evenzo geldt voor de ene keer heel boos worden over iets en de andere keer geen grenzen stellen over datzelfde iets, in het algemeen onvoorspelbaarheid. Nog even afgezien van of je kind iets meemaakt van wat je jezelf aandoet, daar kan het zich ook zorgen over maken (wil mama dood, blijft mama wel leven, wat moet ik doen zodat mama zich goed voelt).



Onvoorspelbaarheid van de ouders en zorg van het kind voor de ouders, en schuldgevoelens van het kind ten opzichte van de ouders, ik denk dat deze thema's bij elke psychiatrische stoornis voorkomen en daar moet wat mee, in het belang van het kind.

Eerlijk gezegd gaat het belang van het kind voor op je eigen belang. Al is het alleen maar omdat je wilt voorkomen dat het alleen staat als het zelf onverhoopt zo'n stoornis blijkt te hebben (niet helemaal onrealistisch).

Ik ben het er op zich mee eens dat er makkelijk een stigma komt als psychiatrische problematiek openbaar wordt, voel me soms ook niet serieus genomen op school, en kan ronduit wild worden als Jeugdzorg naar aanleiding van een rapportage van school stelt dat ik bij mijn kinderen geneigd ben om problemen te zien die er niet zijn (lees: de observatie van iemand die een kind in een groep van 30 ziet wordt serieuzer genomen dan de observatie van iemand die al jaren met het probleem van kind worstelt).



Dit kind heeft een KOPP groep doorlopen, en na lang aandringen creatieve therapie gedaan. Er komen hoegenaamd geen zorgen van zijn kant uit. Hij leeft zijn leven en dat mag dan anders zijn dan dat van anderen, hij heeft er (nog) geen last van. In het geval van kinderen is er niemand die dieper gaat wroeten dan het kind bij een beetje doorvragen aangeeft.



Dat jouw kinderen een netwerk hebben is belangrijk voor ze, fijn. Ze hebben dan andere referentiepunten dan jou alleen.

Aan de andere kant: de KOPP groep is wel voorgesteld. Waarom? In hoeverre zou het jou (of je omgeving) lukken om op kindniveau aan te geven wat het inhoudt om een psychiatrische ziekte te hebben, en aan te geven dat dit niet de zorg van je kind behoort te zijn?



Als kind/jongere heb ik geen hulp gehad vroeger. En ik moet eerlijk zeggen dat het heel lang heeft geduurd voordat ik mijn eigen keuzes durfde te maken/vol te houden, en mezelf te waarderen om wie ik ben. Psychiatrie heeft serieuze impact. Dat is in elk geval voor mij de reden geweest waarom ik kies dat mijn kinderen toegang krijgen tot hulp, ook al levert dit een ongewenst stigma op.



Hoe oud is je kind? De mijne was toen net rond de tien, en de jongste op de groep. Er zijn ook groepen voor oudere kinderen, van 12 tot 16 o.i.d. Ik had het gevoel dat mijn kind nog helemaal niet toe was aan de zaken die in de KOPP groep besproken werden, en mss meer baat zou hebben aan een groep waar hij qua leeftijd in het midden zit of iets aan de oudere kant. Ik heb dus niet echt haast om mijn jongere kinderen op te geven, kan best dat ik daarmee wacht tot ze in de pubergroep kunnen, en voor die tijd probeer zelf een beetje uit te leggen waar voor mij de pijnpunten zitten.



Hou je kind wel bijzonder goed in de gaten. Als ze slecht in haar vel lijkt te zitten heeft ze ondersteuning nodig. Welke vorm die moet hebben, daar valt over te discussieren. Maar er moet een plek zijn waar ze veilig kan zeggen dat er dingen niet helemaal lekker lopen, en waar ze merkt dat er ook iets met haar mening gedaan wordt. Het is al lastig zat om een kind tot praten te krijgen.

De dingen die je hieruit wil halen zou je mss via een CIZ indicatie persoonlijke begeleiding kunnen realiseren. Even overleggen met je spv-er of met een thuiszorg/persoonlijke begeleiding organisatie. De regels zijn helaas veranderd, maar het gebeurt nog wel, opvoedingsondersteuning binnen persoonlijke begeleiding.



Ben je onzeker over je opvoedingsvaardigheden, los van de psychiatrie? Kun je niet wat meer zekerheid halen uit de een of andere oudercursus van Jeugd en Gezin? Dit is laagdrempeliger dan als het in het kader van psychiatrie gaat en bottomline komen dezelfde soort aanbevelingen eraan te pas.



Als je je in een derdensituatie beter voordoet dan gewoon met de kinderen thuis (erg herkenbaar) weet je in elk geval dat je het kan! En moet je zien uit te vissen wat je zo overbelast maakt dat je dit niet alle tijd dat de kinderen bij je zijn op kunt vangen. Het is dan handiger om te onderzoeken of je op de een of andere manier ontlast kunt worden (extra BSO tijd inkopen wanneer je hiervoor in aanmerking komt, afspraken maken dat kind net iets vaker bij vriendjes/ooms/tantes speelt, afspraken maken met de kinderen over hullietijd en mamatijd, afwisselend), als de sodeju aan je eigen emotieregulatietraining beginnen, daar valt heel veel uit te halen (hoor ik van andere ouders).



Bij mij was een enorme eye opener dat er simpelweg te veel tegelijk gebeurde (fysiek of in mijn hoofd) en dat ik dan mijn geduld kon verliezen. Nu ik dit weet kan ik er beter voor zorgen dat dit soort heel veel tegelijk situaties minder voorkomen. Ik weet niet of je hier iets aan hebt.



Gevolgen aan vrijwillige hulpverlening zijn er pas als die vrijwillige hulpverlening niet werkt. En het kan jaaaaren duren voordat dat duidelijk wordt.



Jouw kind is inderdaad behoorlijk aan de jonge kant voor gesprekjes. Je wilt ze ook geen woorden in de mond leggen (ik ben heel blij dat de mijnen bepaalde gebeurtenissen uit hun geheugen hebben gewist). In onze regio zijn er niet eens KOPP groepen voor deze leeftijd.



Van een medeforummer: 's avonds de dag afsluiten met 'wat ging er goed vandaag?' en 'wat vond je minder leuk?'.

Heel simpel, niet belastend, en een kans voor je kind om zich uit te spreken over wat haar bezig houdt.