Kinderen
alle pijlers
Moeite om rustig te blijven!!!
woensdag 17 maart 2010 om 10:33
Moet het gewoon effe kwijt hoor, maar ik voel me nu zo rot. Gisteren ontzettende heibel gehad met m'n zoontje van bijna vier, die heeft echt van half negen tot half twee alles bij elkaar gekrijst. Gek werd ik er van. Heb dan zo'n ontzettende moeite om rustig te blijven. Normaal gaat hij altijd redelijk gemakkelijk slapen, dus eigenlijk heb ik niks te klagen. Gisteren werden alle andere kinderen ook wakker. De twee oudste bij ons in bed gelegd, anders deden ze geen oog dicht. En de jongste was eigenlijk ziek en sliep eindelijk weer eens een beetje en die werd dus ook de hele tijd wakker!!!
Ik vind het soms zo moeilijk om normaal te reageren op gekrijs en gebler. Snap ook wel dat kinderen dat nu eenmaal doen, maar ben soms aan het eind van mijn latijn. Heb vier kinderen, dus krijg gedurende de dag eigenlijk geen moment rust. Gaat maar constant door en door. Als het dan s'avonds ook nog door gaat, vrees ik dat ik half (of helemaal) overspannen raak. Ik kan soms gewoon zo kwaad worden en gelukkig zal ik ze nooit slaan, maar ik kan dan met mijn woede geen kant op. Weglopen kan ook niet of even tot rust komen, want de kids krijsen of ruzie-en dan gewoon door. Heb ik echt het gevoel alsof ik gek wordt.
Tijdens het weekend piep ik er wel tussenuit hoor. Zorgt mijn man even voor ze. Die begrijpt ook wel dat ik dan even van ze weg moet, maar die tijd is te kort, het helpt niet echt om te ontspannen. Gelukkig wordt het binnenkort wel beter. Mijn zoontje wordt vier, dus die gaat dan ook naar school. Dat scheelt een hoop ruzie met de kleinste die nog thuis is.
Weet verder niet goed wat ik wil met dit topic maar goed. Voel me er gewoon slecht over.
Ik vind het soms zo moeilijk om normaal te reageren op gekrijs en gebler. Snap ook wel dat kinderen dat nu eenmaal doen, maar ben soms aan het eind van mijn latijn. Heb vier kinderen, dus krijg gedurende de dag eigenlijk geen moment rust. Gaat maar constant door en door. Als het dan s'avonds ook nog door gaat, vrees ik dat ik half (of helemaal) overspannen raak. Ik kan soms gewoon zo kwaad worden en gelukkig zal ik ze nooit slaan, maar ik kan dan met mijn woede geen kant op. Weglopen kan ook niet of even tot rust komen, want de kids krijsen of ruzie-en dan gewoon door. Heb ik echt het gevoel alsof ik gek wordt.
Tijdens het weekend piep ik er wel tussenuit hoor. Zorgt mijn man even voor ze. Die begrijpt ook wel dat ik dan even van ze weg moet, maar die tijd is te kort, het helpt niet echt om te ontspannen. Gelukkig wordt het binnenkort wel beter. Mijn zoontje wordt vier, dus die gaat dan ook naar school. Dat scheelt een hoop ruzie met de kleinste die nog thuis is.
Weet verder niet goed wat ik wil met dit topic maar goed. Voel me er gewoon slecht over.
woensdag 17 maart 2010 om 10:44
Ik kan me goed voorstellen dat je je machteloos en boos voelt en daar geen kant mee op kunt op zo'n moment. Tips heb ik eigenlijk niet echt, behalve probeer een paar keer diep adem te halen om rustig te worden.
Als dit gevoel morgen weer over is, dan was het gewoon even een fase, maar als het blijft hangen, ga dan toch eens verder kijken naar oplossingen. Misschien oppas voor een dag in de week om bij te kunnen komen?
Als dit gevoel morgen weer over is, dan was het gewoon even een fase, maar als het blijft hangen, ga dan toch eens verder kijken naar oplossingen. Misschien oppas voor een dag in de week om bij te kunnen komen?
Het is zoals het is
woensdag 17 maart 2010 om 10:46
Ik heb geen kinderen, maar zou het in jouw geval denk ik ook moeilijk vinden rustig te blijven! Lijkt me een vrij normale reactie op continue geluidsoverlast. Ik heb geen pasklare oplossing, maar probeer je er niet al te schuldig over te voelen. Zolang je het niet op je kinderen afreageert doe je niks verkeerd.
woensdag 17 maart 2010 om 11:03
@Roelfien
Heb wel een idee waarom. Ten eerste gaat hij binnenkort naar de basisschool en is hij daar nu af en toe aan het oefenen. Hij vindt dit helemaal niks. Meer een mannetje die er van houdt als alles hetzelfde blijft. Toen hij bij PSZ begon was het ook zo'n drama. Daarnaast is hij de afgelopen tijd wat ziek geweest, dus heeft extra aandacht gehad, af en toe bij ons in bed geslapen etc. Redenen voor zijn gedrag zijn er dus wel en ik snap hem ook wel, maar ik weiger om s'avonds vanaf half negen naast zijn bed te gaan zitten. Vind dat hij zelf in slaap moet vallen en er niet aan moet wennen dat wij elke keer bij hem blijven tot dat hij slaapt. Doe ik bij geen van mijn kinderen. Komt nu alleen een beetje lullig uit met de nieuwigheid van de basisschool en dan dat ziek zijn erbij. Lastig. Begrijpen doe ik het dus wel, maar ik kan er niks mee en word evengoed gek van dat gekrijs. Ook van ruzie met z'n kleine zusje overdag. Hoef me maar om te draaien en er is gegil
Heb wel een idee waarom. Ten eerste gaat hij binnenkort naar de basisschool en is hij daar nu af en toe aan het oefenen. Hij vindt dit helemaal niks. Meer een mannetje die er van houdt als alles hetzelfde blijft. Toen hij bij PSZ begon was het ook zo'n drama. Daarnaast is hij de afgelopen tijd wat ziek geweest, dus heeft extra aandacht gehad, af en toe bij ons in bed geslapen etc. Redenen voor zijn gedrag zijn er dus wel en ik snap hem ook wel, maar ik weiger om s'avonds vanaf half negen naast zijn bed te gaan zitten. Vind dat hij zelf in slaap moet vallen en er niet aan moet wennen dat wij elke keer bij hem blijven tot dat hij slaapt. Doe ik bij geen van mijn kinderen. Komt nu alleen een beetje lullig uit met de nieuwigheid van de basisschool en dan dat ziek zijn erbij. Lastig. Begrijpen doe ik het dus wel, maar ik kan er niks mee en word evengoed gek van dat gekrijs. Ook van ruzie met z'n kleine zusje overdag. Hoef me maar om te draaien en er is gegil
woensdag 17 maart 2010 om 11:11
Tuurlijk word je er gek van. En je hoeft het ook niet te accepteren. Maar het is al fijn dat je het kunt duiden.
Straffen is in dezen natuurlijk moeilijk, want niet gelijk uit te voeren. Maar overdag kort houden kan ook een gunstig effect hebben op het slapen. Bij krijsen één keer waarschuwen en als hij doorgaat op de gang bijvoorbeeld.
Sterkte hoor, het valt niet mee.
Straffen is in dezen natuurlijk moeilijk, want niet gelijk uit te voeren. Maar overdag kort houden kan ook een gunstig effect hebben op het slapen. Bij krijsen één keer waarschuwen en als hij doorgaat op de gang bijvoorbeeld.
Sterkte hoor, het valt niet mee.
woensdag 17 maart 2010 om 11:27
Ja, dat kort houden en naar 1 waarschuwing op de gang, dat doe ik al. Staan de laatste tijd dus ook vaak op de gang en meestal is het allemaal niet zo'n probleem. Wordt alleen zo zwaar als je het zelf even gehad hebt en als dan zo'n gedrag zich aandient.
Nee, streng ben ik wel, maar gisterenavond had het totaal geen effect. Ik weet dat er geen kant en klare oplossing is, helaas
Nee, streng ben ik wel, maar gisterenavond had het totaal geen effect. Ik weet dat er geen kant en klare oplossing is, helaas
woensdag 17 maart 2010 om 11:46
Moet je dan ook meteen blijven tot ie in slaap is? Of kan je een deal maken: ik blijf even 5 minuten bij je en dan gaat mama naar beneden?
De onze slaapt ook makkelijk normaal gesproken, maar nu zitten we inderdaad in een fase dat hij gaat tijd rekken. 1 verhaaltje, zijn vorig jaar al 2 verhaaltjes geworden en nu wil hij graag dat papa of mama (maar het liefst mama) nog even naast hem ligt. na de afspraak: heel eventjes, kruipen we dan even naast hem, hebben evt nog een kort gesprekje over de afgelopen of de volgende dag, en gaan dan weg. Natuurlijk vraagt hij dan of we langer blijven, maar als we hem wijzen op de afspraak gaat hij gewoon liggen en slapen.
Zeker als ik hoor dat hij een beetje bang is voor de overgang naar de grote school en in combinatie met ziek zijn, zou ik er geen groot principeprobleem van maken om niet evne naast hem te liggen. Feit dat dit kennelijk bij de 2 oudsten en bij de jongste niet nodig is, is nog geen reden om hem die troost wel te bieden. Je zal merken dat je elke dag korter nodig bent.
(ik ken die momenten ook, en ik moet me echt inhouden om niet te gaan schreeuwen, maar dan kan ik het zelf relativeren door te denken: als ze 18 zijn willen ze mama niet meer bij hun in bed, dus dat komt vast goed. Sterkte!!)
De onze slaapt ook makkelijk normaal gesproken, maar nu zitten we inderdaad in een fase dat hij gaat tijd rekken. 1 verhaaltje, zijn vorig jaar al 2 verhaaltjes geworden en nu wil hij graag dat papa of mama (maar het liefst mama) nog even naast hem ligt. na de afspraak: heel eventjes, kruipen we dan even naast hem, hebben evt nog een kort gesprekje over de afgelopen of de volgende dag, en gaan dan weg. Natuurlijk vraagt hij dan of we langer blijven, maar als we hem wijzen op de afspraak gaat hij gewoon liggen en slapen.
Zeker als ik hoor dat hij een beetje bang is voor de overgang naar de grote school en in combinatie met ziek zijn, zou ik er geen groot principeprobleem van maken om niet evne naast hem te liggen. Feit dat dit kennelijk bij de 2 oudsten en bij de jongste niet nodig is, is nog geen reden om hem die troost wel te bieden. Je zal merken dat je elke dag korter nodig bent.
(ik ken die momenten ook, en ik moet me echt inhouden om niet te gaan schreeuwen, maar dan kan ik het zelf relativeren door te denken: als ze 18 zijn willen ze mama niet meer bij hun in bed, dus dat komt vast goed. Sterkte!!)
woensdag 17 maart 2010 om 11:55
O ja, in zo'n fase dat hij 's avonds niet wilde slapen zijn we van de strenge naar de aardige variant te gaan. Laat hem maar eens vertellen over de dag. Die tip kregen we van het cb, en tja.. die bel je dus pas als je 's nachts wakker wordt gehuild, of als ze echt moeilijk doen.
Als hij overdag al kort wordt gehouden, kan het zijn dat er van alles in zijn kop gaat rondspoken: mama vind mij niet lief, ik ben niet lief geweest en daar heb ik spijt van, mama en papa zijn stom... noem maar op. Ook al maak je het na het op de gang zetten meteen weer goed met je kind, kennelijk kan er nog van alles blijven hangen. Nu hebben we soms 's avonds als we moeilijke dag hebben gehad een gesprekje: mama en papa houden veel van je, maar je gedrag vinden we niet leuk, zoiets. Ook als we een superdag hebben gehad, zeg ik 's avonds met naar bed brengen: ik vond jou een hele lieve jongen vandaag, we hebben het gezellig gehad!
Dit soort gesprekjes om de dag door te nemen, kan je uitstekend doen tijdens het naar bed brengen. Je kruipt even 2 minuten naast hem, aai over de bol, overlegd over het aantal kusjes dat hij wil, en doei!
Ik zeg niet dat dit het is he, maar als hij in een moeilijke fase zit, wie weet?
En wat betreft je eigen woede, moeilijk om in te houden he? Maar zolang je je niet afreageerd door te slaan of te schreeuwen vind ik het al heel knap hoe je dat doen met 4 kinderen! Ik verlaag me nog wel door soms te schreeuwen als ik niet kan doordringen.. al weet ik dat het niets helpt. Elke dag proberen we het weer. Nog even en dan gaan ze naar school, kunnen we zelf even bijkomen en tijd besteden aan de jongsten.
Als hij overdag al kort wordt gehouden, kan het zijn dat er van alles in zijn kop gaat rondspoken: mama vind mij niet lief, ik ben niet lief geweest en daar heb ik spijt van, mama en papa zijn stom... noem maar op. Ook al maak je het na het op de gang zetten meteen weer goed met je kind, kennelijk kan er nog van alles blijven hangen. Nu hebben we soms 's avonds als we moeilijke dag hebben gehad een gesprekje: mama en papa houden veel van je, maar je gedrag vinden we niet leuk, zoiets. Ook als we een superdag hebben gehad, zeg ik 's avonds met naar bed brengen: ik vond jou een hele lieve jongen vandaag, we hebben het gezellig gehad!
Dit soort gesprekjes om de dag door te nemen, kan je uitstekend doen tijdens het naar bed brengen. Je kruipt even 2 minuten naast hem, aai over de bol, overlegd over het aantal kusjes dat hij wil, en doei!
Ik zeg niet dat dit het is he, maar als hij in een moeilijke fase zit, wie weet?
En wat betreft je eigen woede, moeilijk om in te houden he? Maar zolang je je niet afreageerd door te slaan of te schreeuwen vind ik het al heel knap hoe je dat doen met 4 kinderen! Ik verlaag me nog wel door soms te schreeuwen als ik niet kan doordringen.. al weet ik dat het niets helpt. Elke dag proberen we het weer. Nog even en dan gaan ze naar school, kunnen we zelf even bijkomen en tijd besteden aan de jongsten.
woensdag 17 maart 2010 om 13:39
Jeejum zeg, kind is 4, die laat je toch niet 5 uur lang compleet overstuur zijn omdat je consequent wil zijn terwijl hij er niets aan kan doen dat hij net ziek was en bang is voor verandering?! Ik zou gewoon bij hem hebben gezeten en hem geruststellen totdat hij in slaap valt. Moet geen gewoonte worden maar zo nu en dan kan het echt geen kwaad.
woensdag 17 maart 2010 om 14:43
Ja Zwieber, dat is lekker makkelijk om te zeggen, maar ik had nog een ander kindje die door al het geschreeuw wakker was geworden en die wel ziek was op dat moment. Kan ik wel lekker rustig drie uur aan het bed van mijn zoon gaan zitten, maar dan moet ik de andere dus maar laten huilen, ziek en wel. Bovendien wanneer moet ik dan wel consequent zijn? Toen hij net hiervoor ziek was, zijn we dus iets soepeler geweest en daar lijk ik nu de rekening voor te krijgen. Het gaat er ook vooral om dat ik op een gegeven moment aan mijn tax zit en vervolgens geen kant op kan met die gevoelens. Daar zit het probleem. Overigens heb ik best een tijdje naast zijn bedje gezeten, maar meneer begon elke keer weer compleet overnieuw de seconde dat hij door kreeg dat ik weer weg was of als ik volgens hem te lang beneden bleef.
woensdag 17 maart 2010 om 14:59
quote:ivy1970 schreef op 17 maart 2010 @ 14:43:
Ja Zwieber, dat is lekker makkelijk om te zeggen, maar ik had nog een ander kindje die door al het geschreeuw wakker was geworden en die wel ziek was op dat moment. Kan ik wel lekker rustig drie uur aan het bed van mijn zoon gaan zitten, maar dan moet ik de andere dus maar laten huilen, ziek en wel. Bovendien wanneer moet ik dan wel consequent zijn? Toen hij net hiervoor ziek was, zijn we dus iets soepeler geweest en daar lijk ik nu de rekening voor te krijgen. Het gaat er ook vooral om dat ik op een gegeven moment aan mijn tax zit en vervolgens geen kant op kan met die gevoelens. Daar zit het probleem. Overigens heb ik best een tijdje naast zijn bedje gezeten, maar meneer begon elke keer weer compleet overnieuw de seconde dat hij door kreeg dat ik weer weg was of als ik volgens hem te lang beneden bleef.Waar was de vader?
Ja Zwieber, dat is lekker makkelijk om te zeggen, maar ik had nog een ander kindje die door al het geschreeuw wakker was geworden en die wel ziek was op dat moment. Kan ik wel lekker rustig drie uur aan het bed van mijn zoon gaan zitten, maar dan moet ik de andere dus maar laten huilen, ziek en wel. Bovendien wanneer moet ik dan wel consequent zijn? Toen hij net hiervoor ziek was, zijn we dus iets soepeler geweest en daar lijk ik nu de rekening voor te krijgen. Het gaat er ook vooral om dat ik op een gegeven moment aan mijn tax zit en vervolgens geen kant op kan met die gevoelens. Daar zit het probleem. Overigens heb ik best een tijdje naast zijn bedje gezeten, maar meneer begon elke keer weer compleet overnieuw de seconde dat hij door kreeg dat ik weer weg was of als ik volgens hem te lang beneden bleef.Waar was de vader?
Inad en ik zijn echt twee verschillende personen.
woensdag 17 maart 2010 om 15:03
quote:ivy1970 schreef op 17 maart 2010 @ 14:43:
Ja Zwieber, dat is lekker makkelijk om te zeggen, maar ik had nog een ander kindje die door al het geschreeuw wakker was geworden en die wel ziek was op dat moment. Kan ik wel lekker rustig drie uur aan het bed van mijn zoon gaan zitten, maar dan moet ik de andere dus maar laten huilen, ziek en wel. Bovendien wanneer moet ik dan wel consequent zijn? Toen hij net hiervoor ziek was, zijn we dus iets soepeler geweest en daar lijk ik nu de rekening voor te krijgen. Het gaat er ook vooral om dat ik op een gegeven moment aan mijn tax zit en vervolgens geen kant op kan met die gevoelens. Daar zit het probleem. Overigens heb ik best een tijdje naast zijn bedje gezeten, maar meneer begon elke keer weer compleet overnieuw de seconde dat hij door kreeg dat ik weer weg was of als ik volgens hem te lang beneden bleef.
Wat nou makkelijk zeggen? Alsof ik nooit een compleet overstuur kind heb gehad. Maar ik zou hem nooit zo urenlang aan zijn lot overlaten. Of ik er zelf doorheen zit is niet relevant, kind zit er ook doorheen en gaat voor. En het argument er is nog een ander kind ziek vind ik helemaal niet kunnen. Dus het ene kind was belangrijker op dat moment? Als je een partner hebt had die bij de ander kunnen blijven of kunnen afwisselen en anders had je ze misschien beiden bij je in bed kunnen leggen. Er is altijd wel iets te verzinnen.
Ik lees nu de OP nogmaals maar nu vat ik er helemaal niets meer van. Zoals ik begrijp zijn er vier kinderen. Twee die in bed bij jullie lagen want anders konden zij niet slapen, het kindje wat ziek was en het kind wat overstuur was. Waarom worden de twee die niet kunnen slapen door het gekrijs bij jullie in bed gelegd maar niet juist degene die compleet overstuur was? Als je hem rustig had, kon toch iedereen slapen? Wat mis ik hier?
Ja Zwieber, dat is lekker makkelijk om te zeggen, maar ik had nog een ander kindje die door al het geschreeuw wakker was geworden en die wel ziek was op dat moment. Kan ik wel lekker rustig drie uur aan het bed van mijn zoon gaan zitten, maar dan moet ik de andere dus maar laten huilen, ziek en wel. Bovendien wanneer moet ik dan wel consequent zijn? Toen hij net hiervoor ziek was, zijn we dus iets soepeler geweest en daar lijk ik nu de rekening voor te krijgen. Het gaat er ook vooral om dat ik op een gegeven moment aan mijn tax zit en vervolgens geen kant op kan met die gevoelens. Daar zit het probleem. Overigens heb ik best een tijdje naast zijn bedje gezeten, maar meneer begon elke keer weer compleet overnieuw de seconde dat hij door kreeg dat ik weer weg was of als ik volgens hem te lang beneden bleef.
Wat nou makkelijk zeggen? Alsof ik nooit een compleet overstuur kind heb gehad. Maar ik zou hem nooit zo urenlang aan zijn lot overlaten. Of ik er zelf doorheen zit is niet relevant, kind zit er ook doorheen en gaat voor. En het argument er is nog een ander kind ziek vind ik helemaal niet kunnen. Dus het ene kind was belangrijker op dat moment? Als je een partner hebt had die bij de ander kunnen blijven of kunnen afwisselen en anders had je ze misschien beiden bij je in bed kunnen leggen. Er is altijd wel iets te verzinnen.
Ik lees nu de OP nogmaals maar nu vat ik er helemaal niets meer van. Zoals ik begrijp zijn er vier kinderen. Twee die in bed bij jullie lagen want anders konden zij niet slapen, het kindje wat ziek was en het kind wat overstuur was. Waarom worden de twee die niet kunnen slapen door het gekrijs bij jullie in bed gelegd maar niet juist degene die compleet overstuur was? Als je hem rustig had, kon toch iedereen slapen? Wat mis ik hier?
woensdag 17 maart 2010 om 15:03
Ik herken het heel erg hoor. Ik heb geen 4 kindjes, maar 2, maar de oudste is ook 4 en kan me werkelijk helemaal gek maken, af en toe. Ook dat gekrijs, en het rekken van alles en maar doooooorgaan. Nu vind ik, wat jij schrijft, 5 uur lang krijsen zo in de avond/nacht wel wat al te gortig, en ook vreselijk, voor iedereen.
Maar ik snap wel wat je bedoelt, met dat je jezelf gewoon af en toe niét in de hand hebt meer. Ik zeg, je bent ook maar een mens. Af en toe trek je het gewoon echt niet meer en zolang je niet gaat slaan ofzo, lijkt het me niet zo erg. En natuurlijk is zelf gaan schreeuwen ook niet goed en al, maar hee, kan gebeuren.
Ik schiet ook wel eens al te erg uit mijn slof naar zoon, en dan zegt mijn man wel eens; hallo, het kind is pas 4.. en dat is ook zo, maar soms wel een heel irritant kind. En we maken het altijd weer goed, en kind krijgt er heus niks van, als mamma ook eens laat merken dat het teveel is.
Ik ga minimaal 1x per week 's avonds met vriendinnen eens goed aan de borrel, en alleen al daardoor kan ik het allemaal veel beter aan, de toestanden van alledag, dus lijkt me ook heel goed wat jij schrijft, dat je in het weekend even oplaadt, buitenshuis.
Maar ik snap wel wat je bedoelt, met dat je jezelf gewoon af en toe niét in de hand hebt meer. Ik zeg, je bent ook maar een mens. Af en toe trek je het gewoon echt niet meer en zolang je niet gaat slaan ofzo, lijkt het me niet zo erg. En natuurlijk is zelf gaan schreeuwen ook niet goed en al, maar hee, kan gebeuren.
Ik schiet ook wel eens al te erg uit mijn slof naar zoon, en dan zegt mijn man wel eens; hallo, het kind is pas 4.. en dat is ook zo, maar soms wel een heel irritant kind. En we maken het altijd weer goed, en kind krijgt er heus niks van, als mamma ook eens laat merken dat het teveel is.
Ik ga minimaal 1x per week 's avonds met vriendinnen eens goed aan de borrel, en alleen al daardoor kan ik het allemaal veel beter aan, de toestanden van alledag, dus lijkt me ook heel goed wat jij schrijft, dat je in het weekend even oplaadt, buitenshuis.
woensdag 17 maart 2010 om 15:13
Als ik de OP lees zie ik een moeder voor me die keihard haar best doet het huis draaiende te houden met vier kinderen maar het niet trekt dit overdag en 's avonds in haar eentje te doen. Ik vraag me af:
Wat is de rol van de vader? Ik lees iets over dat hij in het weekend maar "even" voor hem zorgt maar als vader zijnde lijkt mij dat hij 50% van de tijd voor de kinderen zorgt en dat je opvoeden samen doet.
Heb je ook ondersteuning/rustpunten door de week met bijvoorbeeld een creche of psz?
Is het verhaal in de OP niet een symptoom van een onderliggend structureel probleem van dat het te zwaar is voor je en je te weinig steum krijgt?
Wat is de rol van de vader? Ik lees iets over dat hij in het weekend maar "even" voor hem zorgt maar als vader zijnde lijkt mij dat hij 50% van de tijd voor de kinderen zorgt en dat je opvoeden samen doet.
Heb je ook ondersteuning/rustpunten door de week met bijvoorbeeld een creche of psz?
Is het verhaal in de OP niet een symptoom van een onderliggend structureel probleem van dat het te zwaar is voor je en je te weinig steum krijgt?
woensdag 17 maart 2010 om 18:09
Even ter uitleg. Er is een vader die in het weekend echt zijn vaderkant doet en door de week s'avonds ook. Helaas moest hij op deze avond net werken, dat komt af en toe voor. Ik zit daar ook verder niet mee, er moet tenslotte een hoop geld binnen komen voor 4 kids (en mij). Sinds ik zwanger was van de derde ben ik gestopt met werken aangezien de verschillende schema's van school, peuterspeelzalen en kdv en het geregel bij ziekte met teveel werden. Op zich gaat het meestal ook best wel prima, alleen is het af en toe gewoon erg zwaar. Vooral omdat alles non-stop door gaat. Er zijn niet veel breaks gedurende de dag en soms is dat moeilijk. Mijn oudste dochter is nu bijna tien en ik zit dus al lange tijd thuis met kinderen. Dat begint nu een beetje op te breken volgens mij.
Even waarom ik mijn zoontje niet in mijn bed heb gelegd: daar slaapt de kleinste naast (die dus ziek was en eindelijk een beetje sliep na paar nachten hoesten) en dan gaf ik hem zijn zin, terwijl zoals ik al zei, tijdens zijn ziekte niet consequent was, maar dat nu wel wilde zijn. Je moet toch ooit weer terug naar de normale routine.
Verdere ondersteuning heb ik in de zin van PSZ, maar daar gaat mijn kleinste pas een half jaar naar toe (2,5 jaar). Verder niet veel ondersteuning aangezien ik in deze stad nog niet veel vriendinnen heb. Zat er gisteren gewoon helemaal doorheen. Is misschien inderdaad een structureel probleem. Maar in de toekomst wordt dat beter (zoon naar school), daar hou ik me maar aan vast. Was vandaag veel met jongste dochter alleen en dat was weer heel gezellig.
@Verredevin
Wou dat je in Rotterdam woonde, dan dronk ik elke week een paar borrels mee, haha. Maar je begrijpt goed wat ik bedoel. Ik hou echt superveel van mijn kids, maar soms heb ik er zo genoeg van en soms kunnen ze zo irritant doen (ikke ook hoor).
Even waarom ik mijn zoontje niet in mijn bed heb gelegd: daar slaapt de kleinste naast (die dus ziek was en eindelijk een beetje sliep na paar nachten hoesten) en dan gaf ik hem zijn zin, terwijl zoals ik al zei, tijdens zijn ziekte niet consequent was, maar dat nu wel wilde zijn. Je moet toch ooit weer terug naar de normale routine.
Verdere ondersteuning heb ik in de zin van PSZ, maar daar gaat mijn kleinste pas een half jaar naar toe (2,5 jaar). Verder niet veel ondersteuning aangezien ik in deze stad nog niet veel vriendinnen heb. Zat er gisteren gewoon helemaal doorheen. Is misschien inderdaad een structureel probleem. Maar in de toekomst wordt dat beter (zoon naar school), daar hou ik me maar aan vast. Was vandaag veel met jongste dochter alleen en dat was weer heel gezellig.
@Verredevin
Wou dat je in Rotterdam woonde, dan dronk ik elke week een paar borrels mee, haha. Maar je begrijpt goed wat ik bedoel. Ik hou echt superveel van mijn kids, maar soms heb ik er zo genoeg van en soms kunnen ze zo irritant doen (ikke ook hoor).
woensdag 17 maart 2010 om 18:52
Hier ook weer zo'n gezellige woensdagmiddag achter de rug.
Als mijn oudste van 5 vrij is, en niet met vriendjes heeft afgesproken dan wil hij met zijn broertje spelen.
Alleen is broertje pas 1.5 en zit middenin de ïk maak alles kapot wat grore broer maakt -"fase.
Resultaat: de hele middag ruzie
En een mama die weer heeft lopen schreeuwen&schelden .
Nu zijn ze weer lief&rustig en voelt mama zich schuldig.
Als mijn oudste van 5 vrij is, en niet met vriendjes heeft afgesproken dan wil hij met zijn broertje spelen.
Alleen is broertje pas 1.5 en zit middenin de ïk maak alles kapot wat grore broer maakt -"fase.
Resultaat: de hele middag ruzie
En een mama die weer heeft lopen schreeuwen&schelden .
Nu zijn ze weer lief&rustig en voelt mama zich schuldig.
donderdag 18 maart 2010 om 22:23
vrijdag 19 maart 2010 om 10:47
quote:boysmum74 schreef op 17 maart 2010 @ 18:52:
Hier ook weer zo'n gezellige woensdagmiddag achter de rug.
Als mijn oudste van 5 vrij is, en niet met vriendjes heeft afgesproken dan wil hij met zijn broertje spelen.
Alleen is broertje pas 1.5 en zit middenin de ïk maak alles kapot wat grore broer maakt -"fase.
Resultaat: de hele middag ruzie
En een mama die weer heeft lopen schreeuwen&schelden .
Nu zijn ze weer lief&rustig en voelt mama zich schuldig.Ho lekker, volgend jaar heb ik er ook een van 5 en een van 1.. nu vindt de oudste zijn babybroer nog lief, dat is volgend jaar wel anders denk ik, hahaha.
Hier ook weer zo'n gezellige woensdagmiddag achter de rug.
Als mijn oudste van 5 vrij is, en niet met vriendjes heeft afgesproken dan wil hij met zijn broertje spelen.
Alleen is broertje pas 1.5 en zit middenin de ïk maak alles kapot wat grore broer maakt -"fase.
Resultaat: de hele middag ruzie
En een mama die weer heeft lopen schreeuwen&schelden .
Nu zijn ze weer lief&rustig en voelt mama zich schuldig.Ho lekker, volgend jaar heb ik er ook een van 5 en een van 1.. nu vindt de oudste zijn babybroer nog lief, dat is volgend jaar wel anders denk ik, hahaha.
zondag 21 maart 2010 om 19:32
quote:verredevin schreef op 19 maart 2010 @ 10:47:
[...]Ho lekker, volgend jaar heb ik er ook een van 5 en een van 1.. nu vindt de oudste zijn babybroer nog lief, dat is volgend jaar wel anders denk ik, hahaha.
Ze vinden elkaar ook heel erg lief alleen snapt de oudste niet dat een peuter nog niet kan "meespelen".
Heeft hij bv een prachtig duplo huis gebouwd voor zijn broertje,en dam mept hij het meteen kapot en dan begint het trekken&duwen.
En als er vriendjes komen spelen wil peutertje graag meedoen,dit tot ergernis van vriendjes.
[...]Ho lekker, volgend jaar heb ik er ook een van 5 en een van 1.. nu vindt de oudste zijn babybroer nog lief, dat is volgend jaar wel anders denk ik, hahaha.
Ze vinden elkaar ook heel erg lief alleen snapt de oudste niet dat een peuter nog niet kan "meespelen".
Heeft hij bv een prachtig duplo huis gebouwd voor zijn broertje,en dam mept hij het meteen kapot en dan begint het trekken&duwen.
En als er vriendjes komen spelen wil peutertje graag meedoen,dit tot ergernis van vriendjes.
