Kinderen
alle pijlers
De toon
maandag 29 maart 2010 om 07:27
Kind praat tegen me alsof ik iets van hem aan heb. Met name als ik iets van hem vraag of verwacht, dus negeren is in zo'n situatie wat lastiger.
Wat doen jullie tegen 'de toon'?
Ik probeerde het met 'ik wil je niet op zo'n manier tegen me horen praten'. Doodse stilte. Toen ik antwoord eiste kreeg ik uiteraard 'de toon'. En 'dat doe jij ook'.
Pffff.
Wat doen jullie tegen 'de toon'?
Ik probeerde het met 'ik wil je niet op zo'n manier tegen me horen praten'. Doodse stilte. Toen ik antwoord eiste kreeg ik uiteraard 'de toon'. En 'dat doe jij ook'.
Pffff.
maandag 29 maart 2010 om 07:46
Dan krijgen ze een hele simpele: ik ben je moeder, ik mag dat.
Hieraan voorafgegaan - maar niet noodzakelijkerwijs meteen eraan vooraf - is natuurlijk het gesprek dat we met z'n alleen in dit huis wonen, dat we ons allemaal aan de afspraken moeten houden, dat wij dat doen, maar als zij dat niet doen, ze dus te horen krijgen dat ze iets wel moeten doen. Waarom? Omdat we dat afgesproken hebben. Heb je geen zin? Het moet toch, ik moet ook wel dingen doen waar ik geen zin in heb. En aangezien ik die doe zonder zo'n toon tegen hen aan te slaan, moeten zij dus ook hun klusjes/verantwoordelijkheden uitvoeren zonder zo'n toon.
De uitlegversie van 'zolang je onder mijn dak woont doe je wat ik zeg en die toon bewaar je maar voor je vriendjes, kijk maar hoe leuk zij dat vinden'
Hieraan voorafgegaan - maar niet noodzakelijkerwijs meteen eraan vooraf - is natuurlijk het gesprek dat we met z'n alleen in dit huis wonen, dat we ons allemaal aan de afspraken moeten houden, dat wij dat doen, maar als zij dat niet doen, ze dus te horen krijgen dat ze iets wel moeten doen. Waarom? Omdat we dat afgesproken hebben. Heb je geen zin? Het moet toch, ik moet ook wel dingen doen waar ik geen zin in heb. En aangezien ik die doe zonder zo'n toon tegen hen aan te slaan, moeten zij dus ook hun klusjes/verantwoordelijkheden uitvoeren zonder zo'n toon.
De uitlegversie van 'zolang je onder mijn dak woont doe je wat ik zeg en die toon bewaar je maar voor je vriendjes, kijk maar hoe leuk zij dat vinden'
maandag 29 maart 2010 om 08:49
Hij heeft obligaat sorry gezegd en ging daarna weer verder met zwijgen toen ik er nog steeds last van bleek te hebben (heftig zelfs, ik heb het vrees ik te lang laten doorduren met dat gesnauw van hem).
Hij (man in wording) ging allerlei dingen goed doen om het ontstane conflict op te lossen, ik (vrouw) vond niets goed genoeg zolang hij niet gemeend zou zeggen dat 'ie zou proberen er iets aan te doen.
Waarom zit er geen gebruiksaanwijzing bij de opvoeding
Hij (man in wording) ging allerlei dingen goed doen om het ontstane conflict op te lossen, ik (vrouw) vond niets goed genoeg zolang hij niet gemeend zou zeggen dat 'ie zou proberen er iets aan te doen.
Waarom zit er geen gebruiksaanwijzing bij de opvoeding
maandag 29 maart 2010 om 08:56
Als je nou eens eerlijk met hem om tafel gaat zitten?
Voorbeeldgesprekje:
"We hebben een probleem. Ik vind jouw gesnauw heel vervelend. Zo vervelend dat ik me nog lang naar voel, zelfs nog na je 'sorry'. Ik denk dat dat komt omdat het tot nu toe zo is geweest dat je wel sorry zei, maar even later weer lelijk tegen me deed. Nu denk ik telkens dat je straks weer zo'n brutale mond op zet. Ik weet dat het niet eerlijk van me is om dat te denken, want je hebt dan nog niet naar gedaan, maar ik denk het steeds wel dat je dat gaat doen.
Hoe lossen we dat op? Want van je kamer opruimen of de vaat afruimen wordt mijn gevoel niet beter. Ik vind het wel fijn dat je dat doet, maar dat neemt niet weg dat ik denk dat je weer een brutale mond gaat opzetten. Wat zou jij doen als je op mijn plaats stond?"
Voorbeeldgesprekje:
"We hebben een probleem. Ik vind jouw gesnauw heel vervelend. Zo vervelend dat ik me nog lang naar voel, zelfs nog na je 'sorry'. Ik denk dat dat komt omdat het tot nu toe zo is geweest dat je wel sorry zei, maar even later weer lelijk tegen me deed. Nu denk ik telkens dat je straks weer zo'n brutale mond op zet. Ik weet dat het niet eerlijk van me is om dat te denken, want je hebt dan nog niet naar gedaan, maar ik denk het steeds wel dat je dat gaat doen.
Hoe lossen we dat op? Want van je kamer opruimen of de vaat afruimen wordt mijn gevoel niet beter. Ik vind het wel fijn dat je dat doet, maar dat neemt niet weg dat ik denk dat je weer een brutale mond gaat opzetten. Wat zou jij doen als je op mijn plaats stond?"
maandag 29 maart 2010 om 09:00
quote:mamzelle schreef op 29 maart 2010 @ 08:49:
ik (vrouw) vond niets goed genoeg zolang hij niet gemeend zou zeggen dat 'ie zou proberen er iets aan te doen.Hem iets gemeend laten zeggen kun je niet afdwingen. Hij voelt het, of hij voelt het niet.
ik (vrouw) vond niets goed genoeg zolang hij niet gemeend zou zeggen dat 'ie zou proberen er iets aan te doen.Hem iets gemeend laten zeggen kun je niet afdwingen. Hij voelt het, of hij voelt het niet.
Man, doe niet zo moeilijk, trek gewoon een leuk pak aan.
maandag 29 maart 2010 om 09:02
maandag 29 maart 2010 om 09:02
Klinkt heel mooi, Tila, en kind kan het aan, want al bijna 11.
En dan komt zijn verweer: 'ja, maar jij doet het ook en als jij het doet blijf ik het ook doen'.
Waarop ik zou kunnen zeggen 'ik ben je moeder en ik mag dat' of 'als je je aan de afspraken houdt hoef ik niet te snauwen'.
Maar dan komt in mijn hoofd het volgende probleem. Kind wordt vader en gaat snauwen. Want 'als je groot bent dan mag je dat'.
Ben er nog niet uit,
En dan komt zijn verweer: 'ja, maar jij doet het ook en als jij het doet blijf ik het ook doen'.
Waarop ik zou kunnen zeggen 'ik ben je moeder en ik mag dat' of 'als je je aan de afspraken houdt hoef ik niet te snauwen'.
Maar dan komt in mijn hoofd het volgende probleem. Kind wordt vader en gaat snauwen. Want 'als je groot bent dan mag je dat'.
Ben er nog niet uit,
maandag 29 maart 2010 om 09:04
Die van mij kunnen er ook wat van.
Nu 9 en 11 jaar voelen ze zich al heel volwassen.
Meestal geef ik een waarschuwing dat ik niet gedient ben van zo'n toon, en dat ze een andere toon moeten aanslaan.
Gaan ze dan toch door dan stuur ik ze naar hun kamer, en mogen ze er weer uit komen als het op een gewone toon kan.
meestal denken ze er dan een poosje over na en komen weer terug met sorry, en dan kunnen we het gesprek op een gewone manier vervolgen.
tot nu toe werkt dit bij ons, maar wetende dat ze ouder worden kan dit natuurlijk over een tijdje wel helemaal niks meer helpen en moet ik iets anders proberen.
Nu 9 en 11 jaar voelen ze zich al heel volwassen.
Meestal geef ik een waarschuwing dat ik niet gedient ben van zo'n toon, en dat ze een andere toon moeten aanslaan.
Gaan ze dan toch door dan stuur ik ze naar hun kamer, en mogen ze er weer uit komen als het op een gewone toon kan.
meestal denken ze er dan een poosje over na en komen weer terug met sorry, en dan kunnen we het gesprek op een gewone manier vervolgen.
tot nu toe werkt dit bij ons, maar wetende dat ze ouder worden kan dit natuurlijk over een tijdje wel helemaal niks meer helpen en moet ik iets anders proberen.
maandag 29 maart 2010 om 09:08
quote:mamzelle schreef op 29 maart 2010 @ 09:02:
Klinkt heel mooi, Tila, en kind kan het aan, want al bijna 11.
En dan komt zijn verweer: 'ja, maar jij doet het ook en als jij het doet blijf ik het ook doen'.
Waarop ik zou kunnen zeggen 'ik ben je moeder en ik mag dat' of 'als je je aan de afspraken houdt hoef ik niet te snauwen'.
Maar dan komt in mijn hoofd het volgende probleem. Kind wordt vader en gaat snauwen. Want 'als je groot bent dan mag je dat'.
Ben er nog niet uit,
Tuurlijk kan ie het aan. MK is 5 en die snapt het ook
Als je zelf snauwt zal je dat ook moeten laten. Als het snauwen om het snauwen is, tenminste. Als het is omdat ie herhaaldelijk niet doet wat je vraagt, kan het wel: jullie hebben immers een afspraak enzo, van dat iedereen in huis doet wat ie moet doen. Als 1 van de partijen zich daar niet aan houdt, tjha...
Hoe bedoel je dat kind vader wordt? Kind is 11! Je hebt nog even voor ie vader wordt, toch? Dus moet je nu gaan opvoeden want als ie het huis uit is lukt het niet meer
Klinkt heel mooi, Tila, en kind kan het aan, want al bijna 11.
En dan komt zijn verweer: 'ja, maar jij doet het ook en als jij het doet blijf ik het ook doen'.
Waarop ik zou kunnen zeggen 'ik ben je moeder en ik mag dat' of 'als je je aan de afspraken houdt hoef ik niet te snauwen'.
Maar dan komt in mijn hoofd het volgende probleem. Kind wordt vader en gaat snauwen. Want 'als je groot bent dan mag je dat'.
Ben er nog niet uit,
Tuurlijk kan ie het aan. MK is 5 en die snapt het ook
Als je zelf snauwt zal je dat ook moeten laten. Als het snauwen om het snauwen is, tenminste. Als het is omdat ie herhaaldelijk niet doet wat je vraagt, kan het wel: jullie hebben immers een afspraak enzo, van dat iedereen in huis doet wat ie moet doen. Als 1 van de partijen zich daar niet aan houdt, tjha...
Hoe bedoel je dat kind vader wordt? Kind is 11! Je hebt nog even voor ie vader wordt, toch? Dus moet je nu gaan opvoeden want als ie het huis uit is lukt het niet meer
maandag 29 maart 2010 om 09:09
quote:domnaiefmutsje schreef op 29 maart 2010 @ 09:02:
Oei wat lief en begrijpend allemaal. Ik zit er iets anders in. Eerste keer leg ik uit. Tweede keer maak ik op hele duidelijke toon duidelijk dat ie tegen zijn moeder praat en hij een heel groot probleem heeft als hij de toon aanhoudt.
Dat soort dingen gebeuren mij maar 1 keer...
Is helemaal niet lief en begrijpend bedoeld. Ik leg uit wat ik voel als er dit en dat gebeurt. Overtreden ze mijn regel, dan kunnen ze mama de kampcommandant verwachten
Ik ben ook niet perfect en laat ook wel opvoeddingen sloppen, of pak het verkeerd aan. Met zo'n gesprek kun je dat aanpakken zonder dat je je kind totaal verrast.
Oei wat lief en begrijpend allemaal. Ik zit er iets anders in. Eerste keer leg ik uit. Tweede keer maak ik op hele duidelijke toon duidelijk dat ie tegen zijn moeder praat en hij een heel groot probleem heeft als hij de toon aanhoudt.
Dat soort dingen gebeuren mij maar 1 keer...
Is helemaal niet lief en begrijpend bedoeld. Ik leg uit wat ik voel als er dit en dat gebeurt. Overtreden ze mijn regel, dan kunnen ze mama de kampcommandant verwachten
Ik ben ook niet perfect en laat ook wel opvoeddingen sloppen, of pak het verkeerd aan. Met zo'n gesprek kun je dat aanpakken zonder dat je je kind totaal verrast.
maandag 29 maart 2010 om 09:19
Ik denk dat vooral je eigen manier van met je zoon praten enorm veel invloed heeft.
Het valt mij vaak op dat ouders enorm snauwerig en op een commando-toon met hun kinderen communiceren. Dat die dan geirriteerd en snauwerig antwoorden, verbaast me niks. Probeer je eens voor te stellen, hoe je je zelf zou voelen als een andere volwassene op die toon met jou zou praten... of stel je voor dat je zelf op die manier met een andere volwassene (bijvoorbeeld collega) zou praten - voelt dat dan als iets wat niet kan, wat onbeleefd of zelfs grof zou zijn? Dan weet je hoe het voor je kind voelt...
Ik ben niet voor de "vrije opvoeding" waarin alles mag en kan, kinderen moeten zich ook bij mij aan regels houden en klusjes doen waar ze misschien nou net geen zin in hebben. Maar "omdat ik het zeg" en "kinderen moeten sporen" vind ik van die dooddoeners, net alsof kinderen het niet waard zijn om op een beleefde en normale manier mee te praten?!
Titalia's voorstel om een eerlijk gesprek te voeren, vind ik goed! Als je je zoon op die manier uitlegt, wat zijn reactie met jouw gevoel doet, denk ik dat hij het beter begrijpt en meer zijn best zal doen, niet zo brutaal te zijn. Maar ga dan ook heel bewust kijken hoe je zelf met hém praat en omgaat, want als hij zegt dat jij ook zo met hem praat, lijkt het me allemaal een kwestie van actie en reactie.
Het valt mij vaak op dat ouders enorm snauwerig en op een commando-toon met hun kinderen communiceren. Dat die dan geirriteerd en snauwerig antwoorden, verbaast me niks. Probeer je eens voor te stellen, hoe je je zelf zou voelen als een andere volwassene op die toon met jou zou praten... of stel je voor dat je zelf op die manier met een andere volwassene (bijvoorbeeld collega) zou praten - voelt dat dan als iets wat niet kan, wat onbeleefd of zelfs grof zou zijn? Dan weet je hoe het voor je kind voelt...
Ik ben niet voor de "vrije opvoeding" waarin alles mag en kan, kinderen moeten zich ook bij mij aan regels houden en klusjes doen waar ze misschien nou net geen zin in hebben. Maar "omdat ik het zeg" en "kinderen moeten sporen" vind ik van die dooddoeners, net alsof kinderen het niet waard zijn om op een beleefde en normale manier mee te praten?!
Titalia's voorstel om een eerlijk gesprek te voeren, vind ik goed! Als je je zoon op die manier uitlegt, wat zijn reactie met jouw gevoel doet, denk ik dat hij het beter begrijpt en meer zijn best zal doen, niet zo brutaal te zijn. Maar ga dan ook heel bewust kijken hoe je zelf met hém praat en omgaat, want als hij zegt dat jij ook zo met hem praat, lijkt het me allemaal een kwestie van actie en reactie.
maandag 29 maart 2010 om 09:22
Ik zou dat gesprek eenmaal aangaan op een moment dat er verder niks aan de hand is zodat hij weet wat je van hem verwacht. Gaat hij daarna weer snauwen dan direct bij de eerste maal waarschuwen en bij de tweede maal de sanctie uitvoeren die je bij de waarschuwing hebt aangekondigd. Niet in discussie gaan over het hoe en waarom.
Een gezin is in mijn ogen geen democratie en ouders en kinderen zijn niet elkaars gelijken. Het spreekt voor zich dat je probeert het goede voorbeeld te geven maar als je daarin een keer faalt geeft hem dat nog niet het recht zich zo op te stellen.
Een gezin is in mijn ogen geen democratie en ouders en kinderen zijn niet elkaars gelijken. Het spreekt voor zich dat je probeert het goede voorbeeld te geven maar als je daarin een keer faalt geeft hem dat nog niet het recht zich zo op te stellen.
maandag 29 maart 2010 om 09:36
quote:Leini schreef op 29 maart 2010 @ 09:19:
Het valt mij vaak op dat ouders enorm snauwerig en op een commando-toon met hun kinderen communiceren. Dat die dan geirriteerd en snauwerig antwoorden, verbaast me niks. Heel veel van die ouders doen dat echt niet de hele tijd, maar als je al de hele dag aan het corrigeren, politie-agenten- en achter de reet van het kroost aan het opruimen bent, dan kan je wl eens in het gesnauw blijven hangen. Ik wel, tenminste. Ik denk dat de ouders in het zwembad mij een stomme moeder vinden, omdat ik Jommetje zo kort hou. Meestal is dat het resultaat van een hele dag heel erg opvoeden.
Het valt mij vaak op dat ouders enorm snauwerig en op een commando-toon met hun kinderen communiceren. Dat die dan geirriteerd en snauwerig antwoorden, verbaast me niks. Heel veel van die ouders doen dat echt niet de hele tijd, maar als je al de hele dag aan het corrigeren, politie-agenten- en achter de reet van het kroost aan het opruimen bent, dan kan je wl eens in het gesnauw blijven hangen. Ik wel, tenminste. Ik denk dat de ouders in het zwembad mij een stomme moeder vinden, omdat ik Jommetje zo kort hou. Meestal is dat het resultaat van een hele dag heel erg opvoeden.
maandag 29 maart 2010 om 09:41
@TO
Het kan aan mij liggen maar je communiceert hier zelf ook wat kort en bot. Je eerste zin alleen al "kind praat tegen me alsof ik iets van hem aan heb". Ik dacht heeft ze het nou over haar eigen kind? Of kind van een ander? En dan de zin "toen ik antwoord eiste kreeg ik uiteraard "de toon". En hoe doe je dat antwoord eisen, schreeuw je dan? Je kan ook om antwoord vragen namelijk.
Ik vind dat je als volwassene het goede voorbeeld moet geven. Hij stoort zich ook aan de manier waarop je met hem communiceert, maar daar ga je aan voorbij. De opmerking van een andere forummer hier "Ik mag dat want ik ben je moeder" vind ik erg zwak. Zeker niet tegen een 11 jarige. Jij bent zijn voorbeeld dus zorg dat je je ook bewust wordt van je eigen manier van communiceren. Ga met hem zitten en vraag wat hij aan jouw communicatie niet goed vindt. Misschien kom je er dan wel achter dat je zelf "de toon" tegen hem gebruikt.
Het kan aan mij liggen maar je communiceert hier zelf ook wat kort en bot. Je eerste zin alleen al "kind praat tegen me alsof ik iets van hem aan heb". Ik dacht heeft ze het nou over haar eigen kind? Of kind van een ander? En dan de zin "toen ik antwoord eiste kreeg ik uiteraard "de toon". En hoe doe je dat antwoord eisen, schreeuw je dan? Je kan ook om antwoord vragen namelijk.
Ik vind dat je als volwassene het goede voorbeeld moet geven. Hij stoort zich ook aan de manier waarop je met hem communiceert, maar daar ga je aan voorbij. De opmerking van een andere forummer hier "Ik mag dat want ik ben je moeder" vind ik erg zwak. Zeker niet tegen een 11 jarige. Jij bent zijn voorbeeld dus zorg dat je je ook bewust wordt van je eigen manier van communiceren. Ga met hem zitten en vraag wat hij aan jouw communicatie niet goed vindt. Misschien kom je er dan wel achter dat je zelf "de toon" tegen hem gebruikt.
maandag 29 maart 2010 om 09:51
Mijn neefje is 6 en heeft er ook zo`n handje van om nogal snauwerig en met een grote mond te antwoorden/praten.
Mijn zus gaat hier dus al schreeuwend tegenin en dat werkt averechts.
Als hij bij mij is ( gebeurt met enige regelmaat door allerlei omstandigheden) en hij praat zo tegen mij dan reageer ik op een neutrale toon en zoals ik ook gewoon tegen hem zou praten. Ik zeg meestal iets in de trand van: Ik vind het heel vervelend als je zo tegen mij doet en ik word daar zelfs een beetje verdrietig van. Zou je het nu nog een keer kunnen zeggen maar dan zodat ik er niet verdrietig van wordt?
Vaak is hij dan even stil om vervolgens te reageren op een normale toon.
Als bovenstaande overigens niet werkt dan negeer ik hem.Net zo lang tot hij normaal kan praten. Ik ben zijn hondje niet.
Dat heb ik ook een keer gevraagd, of hij een staartje zag kwispelen op mijn kont? Hij zei: nee natuurlijk niet.. mijn reactie was: nou praat dan ook niet tegen me alsof ik een hondje ben... De lucht was gelijk geklaard en de toon was weer normaal!
Mijn zus gaat hier dus al schreeuwend tegenin en dat werkt averechts.
Als hij bij mij is ( gebeurt met enige regelmaat door allerlei omstandigheden) en hij praat zo tegen mij dan reageer ik op een neutrale toon en zoals ik ook gewoon tegen hem zou praten. Ik zeg meestal iets in de trand van: Ik vind het heel vervelend als je zo tegen mij doet en ik word daar zelfs een beetje verdrietig van. Zou je het nu nog een keer kunnen zeggen maar dan zodat ik er niet verdrietig van wordt?
Vaak is hij dan even stil om vervolgens te reageren op een normale toon.
Als bovenstaande overigens niet werkt dan negeer ik hem.Net zo lang tot hij normaal kan praten. Ik ben zijn hondje niet.
Dat heb ik ook een keer gevraagd, of hij een staartje zag kwispelen op mijn kont? Hij zei: nee natuurlijk niet.. mijn reactie was: nou praat dan ook niet tegen me alsof ik een hondje ben... De lucht was gelijk geklaard en de toon was weer normaal!
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 29 maart 2010 om 09:59
quote:tilalia2 schreef op 29 maart 2010 @ 09:44:
In veel situaties kan je wel degelijk antwoord eisen hoor. Zoals wuiles al zei: kinderen en ouders zijn niet elkaars gelijken.
Ik heb als stelregel dat als ik geen nee wens te horen, ik geen vraag stel. Ik ga dus geen antwoord vragen als ik een antwoord wìl.
Ik ben het helemaal eens met je dat kinderen en ouders niet elkaars "gelijken" zijn. Maar voor mij betekent dat dat je verder bent in je ontwikkeling dan je kind, je weet meer, begrijpt meer, hebt meer overzicht, etc. Door al dit voorstaande ben je ook in staat om boven bepaalde situaties te gaan staan. Wat je kind nog niet kan, en waar hij jou bij nodig heeft. Puur op macht red je het niet. Je kan dingen afdwingen en in je gezicht lijken ze opgelost, maar buiten je gezichtsveld blijven ze bestaan. En frustraties moeten ergens heen.
Voorbeeld:
Als werknemer ben je ook niet gelijk aan je werkgever (je baas).
Maar je loopt harder voor en werkt prettiger met een baas die je op een normale gelijkwaardige manier behandelt en niet zich op zijn "ik ben je baas dus je doet maar wat ik zeg" beroept. Je voelt je anders niet serieus genomen. Dit gevoel kent een kind ook.
In veel situaties kan je wel degelijk antwoord eisen hoor. Zoals wuiles al zei: kinderen en ouders zijn niet elkaars gelijken.
Ik heb als stelregel dat als ik geen nee wens te horen, ik geen vraag stel. Ik ga dus geen antwoord vragen als ik een antwoord wìl.
Ik ben het helemaal eens met je dat kinderen en ouders niet elkaars "gelijken" zijn. Maar voor mij betekent dat dat je verder bent in je ontwikkeling dan je kind, je weet meer, begrijpt meer, hebt meer overzicht, etc. Door al dit voorstaande ben je ook in staat om boven bepaalde situaties te gaan staan. Wat je kind nog niet kan, en waar hij jou bij nodig heeft. Puur op macht red je het niet. Je kan dingen afdwingen en in je gezicht lijken ze opgelost, maar buiten je gezichtsveld blijven ze bestaan. En frustraties moeten ergens heen.
Voorbeeld:
Als werknemer ben je ook niet gelijk aan je werkgever (je baas).
Maar je loopt harder voor en werkt prettiger met een baas die je op een normale gelijkwaardige manier behandelt en niet zich op zijn "ik ben je baas dus je doet maar wat ik zeg" beroept. Je voelt je anders niet serieus genomen. Dit gevoel kent een kind ook.
maandag 29 maart 2010 om 10:08
quote:domnaiefmutsje schreef op 29 maart 2010 @ 09:02:
Oei wat lief en begrijpend allemaal. Ik zit er iets anders in. Eerste keer leg ik uit. Tweede keer maak ik op hele duidelijke toon duidelijk dat ie tegen zijn moeder praat en hij een heel groot probleem heeft als hij de toon aanhoudt.
Dat soort dingen gebeuren mij maar 1 keer...Zo zou ik het ook doen.
Oei wat lief en begrijpend allemaal. Ik zit er iets anders in. Eerste keer leg ik uit. Tweede keer maak ik op hele duidelijke toon duidelijk dat ie tegen zijn moeder praat en hij een heel groot probleem heeft als hij de toon aanhoudt.
Dat soort dingen gebeuren mij maar 1 keer...Zo zou ik het ook doen.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
maandag 29 maart 2010 om 10:16
quote:katoeneke schreef op 29 maart 2010 @ 09:59:
[...]
Ik ben het helemaal eens met je dat kinderen en ouders niet elkaars "gelijken" zijn. Maar voor mij betekent dat dat je verder bent in je ontwikkeling dan je kind, je weet meer, begrijpt meer, hebt meer overzicht, etc. Door al dit voorstaande ben je ook in staat om boven bepaalde situaties te gaan staan. Wat je kind nog niet kan, en waar hij jou bij nodig heeft. Puur op macht red je het niet. Je kan dingen afdwingen en in je gezicht lijken ze opgelost, maar buiten je gezichtsveld blijven ze bestaan. En frustraties moeten ergens heen.
Voorbeeld:
Als werknemer ben je ook niet gelijk aan je werkgever (je baas).
Maar je loopt harder voor en werkt prettiger met een baas die je op een normale gelijkwaardige manier behandelt en niet zich op zijn "ik ben je baas dus je doet maar wat ik zeg" beroept. Je voelt je anders niet serieus genomen. Dit gevoel kent een kind ook.
Ik voed ook niet op op enkel en alleen macht. We maken afspraken, en we houden ons daar aan. Als er problemen zijn, gaan we om tafel zitten en we praten erover. Kinderen mogen hun eigen oplossingen aandragen, maar uiteindelijk beslissen wij als ouder wat er gaat gebeuren. Wij zijn namelijk de ouder en moeten de verantwoordelijkheid nemen.
En als ouder heb ik niet altijd tijd of zin om maar af te wachten of Marietje antwoord blieft te geven. Dan vraag ik dus niet om antwoord, maar eis ik een antwoord.
Vooralsnog levert het leuke exemplaren op Exemplaren die weten wat ze aan me hebben, die weten wat de afspraken zijn, en die zich binnen die afspraken (regels, dus eigenlijk) prima ontwikkelen. Dat ik dan af en toe een powertripje heb is niet ter vervulling van mijn eigen behoeften, maar puur om ze te herinneren aan de afspraken die we hebben.
[...]
Ik ben het helemaal eens met je dat kinderen en ouders niet elkaars "gelijken" zijn. Maar voor mij betekent dat dat je verder bent in je ontwikkeling dan je kind, je weet meer, begrijpt meer, hebt meer overzicht, etc. Door al dit voorstaande ben je ook in staat om boven bepaalde situaties te gaan staan. Wat je kind nog niet kan, en waar hij jou bij nodig heeft. Puur op macht red je het niet. Je kan dingen afdwingen en in je gezicht lijken ze opgelost, maar buiten je gezichtsveld blijven ze bestaan. En frustraties moeten ergens heen.
Voorbeeld:
Als werknemer ben je ook niet gelijk aan je werkgever (je baas).
Maar je loopt harder voor en werkt prettiger met een baas die je op een normale gelijkwaardige manier behandelt en niet zich op zijn "ik ben je baas dus je doet maar wat ik zeg" beroept. Je voelt je anders niet serieus genomen. Dit gevoel kent een kind ook.
Ik voed ook niet op op enkel en alleen macht. We maken afspraken, en we houden ons daar aan. Als er problemen zijn, gaan we om tafel zitten en we praten erover. Kinderen mogen hun eigen oplossingen aandragen, maar uiteindelijk beslissen wij als ouder wat er gaat gebeuren. Wij zijn namelijk de ouder en moeten de verantwoordelijkheid nemen.
En als ouder heb ik niet altijd tijd of zin om maar af te wachten of Marietje antwoord blieft te geven. Dan vraag ik dus niet om antwoord, maar eis ik een antwoord.
Vooralsnog levert het leuke exemplaren op Exemplaren die weten wat ze aan me hebben, die weten wat de afspraken zijn, en die zich binnen die afspraken (regels, dus eigenlijk) prima ontwikkelen. Dat ik dan af en toe een powertripje heb is niet ter vervulling van mijn eigen behoeften, maar puur om ze te herinneren aan de afspraken die we hebben.
