Kinderen
alle pijlers
De toon
maandag 29 maart 2010 om 07:27
Kind praat tegen me alsof ik iets van hem aan heb. Met name als ik iets van hem vraag of verwacht, dus negeren is in zo'n situatie wat lastiger.
Wat doen jullie tegen 'de toon'?
Ik probeerde het met 'ik wil je niet op zo'n manier tegen me horen praten'. Doodse stilte. Toen ik antwoord eiste kreeg ik uiteraard 'de toon'. En 'dat doe jij ook'.
Pffff.
Wat doen jullie tegen 'de toon'?
Ik probeerde het met 'ik wil je niet op zo'n manier tegen me horen praten'. Doodse stilte. Toen ik antwoord eiste kreeg ik uiteraard 'de toon'. En 'dat doe jij ook'.
Pffff.
maandag 29 maart 2010 om 10:44
quote:katoeneke schreef op 29 maart 2010 @ 09:59:
[...]
Ik ben het helemaal eens met je dat kinderen en ouders niet elkaars "gelijken" zijn. Maar voor mij betekent dat dat je verder bent in je ontwikkeling dan je kind, je weet meer, begrijpt meer, hebt meer overzicht, etc. Door al dit voorstaande ben je ook in staat om boven bepaalde situaties te gaan staan. Wat je kind nog niet kan, en waar hij jou bij nodig heeft. Puur op macht red je het niet. Je kan dingen afdwingen en in je gezicht lijken ze opgelost, maar buiten je gezichtsveld blijven ze bestaan. En frustraties moeten ergens heen.
Voorbeeld:
Als werknemer ben je ook niet gelijk aan je werkgever (je baas).
Maar je loopt harder voor en werkt prettiger met een baas die je op een normale gelijkwaardige manier behandelt en niet zich op zijn "ik ben je baas dus je doet maar wat ik zeg" beroept. Je voelt je anders niet serieus genomen. Dit gevoel kent een kind ook.Ook een werkgever heeft machtsmiddelen tot zijn beschikking. Er zijn nou eenmaal situaties die vragen om de inzet van een machtsmiddel, zowel in gezinnen als op de werkvloer. Normaal overleg en zo spaarzaam mogelijk gebruik van machtsmiddelen zal in de meeste gevallen voldoende zijn om tot een leefbaar klimaat te komen.
[...]
Ik ben het helemaal eens met je dat kinderen en ouders niet elkaars "gelijken" zijn. Maar voor mij betekent dat dat je verder bent in je ontwikkeling dan je kind, je weet meer, begrijpt meer, hebt meer overzicht, etc. Door al dit voorstaande ben je ook in staat om boven bepaalde situaties te gaan staan. Wat je kind nog niet kan, en waar hij jou bij nodig heeft. Puur op macht red je het niet. Je kan dingen afdwingen en in je gezicht lijken ze opgelost, maar buiten je gezichtsveld blijven ze bestaan. En frustraties moeten ergens heen.
Voorbeeld:
Als werknemer ben je ook niet gelijk aan je werkgever (je baas).
Maar je loopt harder voor en werkt prettiger met een baas die je op een normale gelijkwaardige manier behandelt en niet zich op zijn "ik ben je baas dus je doet maar wat ik zeg" beroept. Je voelt je anders niet serieus genomen. Dit gevoel kent een kind ook.Ook een werkgever heeft machtsmiddelen tot zijn beschikking. Er zijn nou eenmaal situaties die vragen om de inzet van een machtsmiddel, zowel in gezinnen als op de werkvloer. Normaal overleg en zo spaarzaam mogelijk gebruik van machtsmiddelen zal in de meeste gevallen voldoende zijn om tot een leefbaar klimaat te komen.
maandag 29 maart 2010 om 10:50
Ik zit nu een beetje vol (met hulpverleenster dagstructuren doorgenomen, heel ander onderwerp) maar zie zeker dingen langskomen waar ik iets mee kan.
Over het zelf snauwen: het valt me op dat de communicatie tussen mezelf en de drie kinderen steeds op andere manieren verloopt en dat die wel degelijk te maken heeft met de toon die ik van hen krijg. Kan ik wel heel hard proberen boven te gaan staan, en dat doe ik ook, maar ik heb met Oudste heel wat meer emmertjevol momenten dan met Middelste, en hoewel Muis koppig tot in het bot is, heb ik er nauwelijks meer aanvaringen mee dan 'je moet wel je broek aandoen/je riem aandoen/je tandenpoetsen' etc. Hij wordt dan boos, ik niet of minder. Oudste ziet kans met zijn houding om ook mij op de kast te krijgen (en dat was ook al zo toen hij vier was).
Over het zelf snauwen: het valt me op dat de communicatie tussen mezelf en de drie kinderen steeds op andere manieren verloopt en dat die wel degelijk te maken heeft met de toon die ik van hen krijg. Kan ik wel heel hard proberen boven te gaan staan, en dat doe ik ook, maar ik heb met Oudste heel wat meer emmertjevol momenten dan met Middelste, en hoewel Muis koppig tot in het bot is, heb ik er nauwelijks meer aanvaringen mee dan 'je moet wel je broek aandoen/je riem aandoen/je tandenpoetsen' etc. Hij wordt dan boos, ik niet of minder. Oudste ziet kans met zijn houding om ook mij op de kast te krijgen (en dat was ook al zo toen hij vier was).
maandag 29 maart 2010 om 10:56
Ik weet het niet, maar..ik probeer zelf altijd consequent te zijn.
En practice what you preach-zelf dus ook geen lullig toontje aanslaan. (OH IS AL GENOEMD ZIE IK NU)
Ik heb geen kinderen hoor-maar ook met relaties moet je je grenzen aangeven en bepaalde dingen niet tolereren.
Het lijt me niet makkelijk dat opvoeden.
En practice what you preach-zelf dus ook geen lullig toontje aanslaan. (OH IS AL GENOEMD ZIE IK NU)
Ik heb geen kinderen hoor-maar ook met relaties moet je je grenzen aangeven en bepaalde dingen niet tolereren.
Het lijt me niet makkelijk dat opvoeden.
maandag 29 maart 2010 om 10:59
quote:mamzelle schreef op 29 maart 2010 @ 10:50:
Ik zit nu een beetje vol (met hulpverleenster dagstructuren doorgenomen, heel ander onderwerp) maar zie zeker dingen langskomen waar ik iets mee kan.
Over het zelf snauwen: het valt me op dat de communicatie tussen mezelf en de drie kinderen steeds op andere manieren verloopt en dat die wel degelijk te maken heeft met de toon die ik van hen krijg. Kan ik wel heel hard proberen boven te gaan staan, en dat doe ik ook, maar ik heb met Oudste heel wat meer emmertjevol momenten dan met Middelste, en hoewel Muis koppig tot in het bot is, heb ik er nauwelijks meer aanvaringen mee dan 'je moet wel je broek aandoen/je riem aandoen/je tandenpoetsen' etc. Hij wordt dan boos, ik niet of minder. Oudste ziet kans met zijn houding om ook mij op de kast te krijgen (en dat was ook al zo toen hij vier was).Zolang dat effectief blijft zal hij het blijven doen. Pas als hij gaat beseffen dat het hem meer kost dan oplevert zal het stoppen. Hoe moeilijk het soms misschien ook is, laat je niet provoceren en laat zien dat het overschrijden van grenzen consequenties heeft.
Ik zit nu een beetje vol (met hulpverleenster dagstructuren doorgenomen, heel ander onderwerp) maar zie zeker dingen langskomen waar ik iets mee kan.
Over het zelf snauwen: het valt me op dat de communicatie tussen mezelf en de drie kinderen steeds op andere manieren verloopt en dat die wel degelijk te maken heeft met de toon die ik van hen krijg. Kan ik wel heel hard proberen boven te gaan staan, en dat doe ik ook, maar ik heb met Oudste heel wat meer emmertjevol momenten dan met Middelste, en hoewel Muis koppig tot in het bot is, heb ik er nauwelijks meer aanvaringen mee dan 'je moet wel je broek aandoen/je riem aandoen/je tandenpoetsen' etc. Hij wordt dan boos, ik niet of minder. Oudste ziet kans met zijn houding om ook mij op de kast te krijgen (en dat was ook al zo toen hij vier was).Zolang dat effectief blijft zal hij het blijven doen. Pas als hij gaat beseffen dat het hem meer kost dan oplevert zal het stoppen. Hoe moeilijk het soms misschien ook is, laat je niet provoceren en laat zien dat het overschrijden van grenzen consequenties heeft.
maandag 29 maart 2010 om 11:07
Helemaal eensch met wat al geschreven is, met als aanvulling dat ik vind dat je als ouder ook best eens gewoon BOOS kunt worden. Niet als machtsvertoon, maar om te laten zien wat de gevolgen van bepaald gedrag zijn. En omdat ik het goed vind dat dochter ziet dat ik een mens ben met gevoelens, en niet alleen () de onfeilbare opvoeder die overal boven staat.
maandag 29 maart 2010 om 11:07
maandag 29 maart 2010 om 11:24
Deze hulpverleenster heeft het probleem mooi laten liggen voor degene die vrijdag met me over de opvoeding gaat, Whoomii.
Helenita, dat dacht ik vanochtend ook. Zoek het maar uit. Alleen is het in zijn geval twee keer werk voor me, want hij heeft (afgezien van dat andere goede gedrag) geen enkele behoefte om op de zaken terug te komen.
Dangeensuus, deze verlangt naar het moment waarop hij terug kan slaan en winnen. Dat dus maar niet
Helenita, dat dacht ik vanochtend ook. Zoek het maar uit. Alleen is het in zijn geval twee keer werk voor me, want hij heeft (afgezien van dat andere goede gedrag) geen enkele behoefte om op de zaken terug te komen.
Dangeensuus, deze verlangt naar het moment waarop hij terug kan slaan en winnen. Dat dus maar niet
maandag 29 maart 2010 om 11:32
Ik probeer in dit soort gevallen rustig te blijven en duidelijk te stellen dat ik niet een van zijn maatjes ben maar zijn moeder en dat ik niet accepteer dat ik op een dergelijke toon toegesproken word. Op het moment dat hij door gaat, verwijder ik hem simpelweg uit de ruimte. Jouw gedrag is onacceptabel, ga maar in de gang staan tot je weer fatsoenlijk kunt doen.Tot op heden werkt dit MAAR ik moet wel iedere keer dezelfde grens hanteren, dus niet de ene keer toelaten onder het mom van moe, geen zin, of laat maar ff hangen, maar iedere keer dezelfde reactie geven.
maandag 29 maart 2010 om 11:35
quote:Helenita2 schreef op 29 maart 2010 @ 11:07:
Helemaal eensch met wat al geschreven is, met als aanvulling dat ik vind dat je als ouder ook best eens gewoon BOOS kunt worden. Niet als machtsvertoon, maar om te laten zien wat de gevolgen van bepaald gedrag zijn. En omdat ik het goed vind dat dochter ziet dat ik een mens ben met gevoelens, en niet alleen () de onfeilbare opvoeder die overal boven staat.Ik word altijd boos als ik boos ben. Mag ik ook een keertje mijn plaat uitflippen? Ik ben nog nooit boos geworden om te laten zien wat dat educatief pedagogisch verantwoord voor effecten heeft
Helemaal eensch met wat al geschreven is, met als aanvulling dat ik vind dat je als ouder ook best eens gewoon BOOS kunt worden. Niet als machtsvertoon, maar om te laten zien wat de gevolgen van bepaald gedrag zijn. En omdat ik het goed vind dat dochter ziet dat ik een mens ben met gevoelens, en niet alleen () de onfeilbare opvoeder die overal boven staat.Ik word altijd boos als ik boos ben. Mag ik ook een keertje mijn plaat uitflippen? Ik ben nog nooit boos geworden om te laten zien wat dat educatief pedagogisch verantwoord voor effecten heeft
maandag 29 maart 2010 om 11:39
quote:mamzelle schreef op 29 maart 2010 @ 11:25:
Ik ben slecht in het bedenken van consequenties overigens, een van de zwakke punten in mijn opvoeding.
Je hebt niet altijd consequenties nodig, als in 'Nog een keer dat toontje, jongeman, en je mag een week niet ds-en"
Je kan wel iets doen van 'Ga maar aan tafel zitten tot je weer normaal kunt doen'. En elke keer dat ie weer het toontje aanslaat, zet je hem weer aan tafel.
Bij Jom en MK - maar die zijn kleiner dan die van jou - wil ook nog wel eens werken om semi-boos-semi-streng aan ze te vragen of ze de grens soms zoeken. dat dat niet meer hoeft, want grens is bereikt. Tot hier en niet verder.
Bij respectloos gedrag (mij negeren, het toontje, de brutale mond, etc) is die grens trouwens heel snel bereikt. Ik wil het een keertje met een geintje en een kwinkslagje voorbij laten gaan, maar dat is ook maar een keertje, en niet vaker.
Ik ben slecht in het bedenken van consequenties overigens, een van de zwakke punten in mijn opvoeding.
Je hebt niet altijd consequenties nodig, als in 'Nog een keer dat toontje, jongeman, en je mag een week niet ds-en"
Je kan wel iets doen van 'Ga maar aan tafel zitten tot je weer normaal kunt doen'. En elke keer dat ie weer het toontje aanslaat, zet je hem weer aan tafel.
Bij Jom en MK - maar die zijn kleiner dan die van jou - wil ook nog wel eens werken om semi-boos-semi-streng aan ze te vragen of ze de grens soms zoeken. dat dat niet meer hoeft, want grens is bereikt. Tot hier en niet verder.
Bij respectloos gedrag (mij negeren, het toontje, de brutale mond, etc) is die grens trouwens heel snel bereikt. Ik wil het een keertje met een geintje en een kwinkslagje voorbij laten gaan, maar dat is ook maar een keertje, en niet vaker.
maandag 29 maart 2010 om 11:43
quote:mamzelle schreef op 29 maart 2010 @ 11:25:
Ik ben slecht in het bedenken van consequenties overigens, een van de zwakke punten in mijn opvoeding.Ik neem aan dat hij graag computerspelletjes speelt of televisie kijkt? In dat geval is een keer een grote mond een waarschuwing met vermelding van de consequenties, twee keer een half uur minder spelletjes spelen of TV-kijken en bij de derde keer wordt er een hele dag niet gespeeld of gekeken. Reken er op dat je dit minimaal een aantal weken zult moeten volhouden om effect te zien. Hij heeft elf jaar lang geleerd hoe hij zijn moeder op de kast krijgt en nieuw gedrag aanleren gaat niet van vandaag op morgen. Op termijn is het echter de enige manier om de situatie thuis leefbaar te houden.
Ik ben slecht in het bedenken van consequenties overigens, een van de zwakke punten in mijn opvoeding.Ik neem aan dat hij graag computerspelletjes speelt of televisie kijkt? In dat geval is een keer een grote mond een waarschuwing met vermelding van de consequenties, twee keer een half uur minder spelletjes spelen of TV-kijken en bij de derde keer wordt er een hele dag niet gespeeld of gekeken. Reken er op dat je dit minimaal een aantal weken zult moeten volhouden om effect te zien. Hij heeft elf jaar lang geleerd hoe hij zijn moeder op de kast krijgt en nieuw gedrag aanleren gaat niet van vandaag op morgen. Op termijn is het echter de enige manier om de situatie thuis leefbaar te houden.
maandag 29 maart 2010 om 11:45
Ik heb toevallig ook je vorige topic over de beeldschermen gelezen maar toen niet gereageerd, achteraf had ik nog wel een tip die je hierbij misschien kunt gebruiken.
In dat topic vertelde je dat je tijden hebt dat je zoon iig NIET op de pc en dergelijke mag. Als je dat nu eens omdraait en vaste tijden met hem afspreekt dat hij wél mag, dat is al wat positiever en ook duidelijker voor je zoon. Dan heb je meteen ook een goede consequentie bij slecht gedrag (geen pc tijd) en je kunt hem eventueel de mogelijkheid geven om met een bepaald klusje een half uur extra tijd te verdienen.
Veel succes ermee, en als je die opvoedhandleiding nog vindt, zet je hem dan even op het forum? Ik ben ook wel geinteresseerd
In dat topic vertelde je dat je tijden hebt dat je zoon iig NIET op de pc en dergelijke mag. Als je dat nu eens omdraait en vaste tijden met hem afspreekt dat hij wél mag, dat is al wat positiever en ook duidelijker voor je zoon. Dan heb je meteen ook een goede consequentie bij slecht gedrag (geen pc tijd) en je kunt hem eventueel de mogelijkheid geven om met een bepaald klusje een half uur extra tijd te verdienen.
Veel succes ermee, en als je die opvoedhandleiding nog vindt, zet je hem dan even op het forum? Ik ben ook wel geinteresseerd
Het is zoals het is
maandag 29 maart 2010 om 11:52
Sommige kinderen voelen het als je niet stabiel bent of als je situaties eigenlijk (consequent) niet aan kan, of niet de baas bent. Het ene kind zal erg met je meeleven en een stuk zorgzaamheid laten zien (en bijv. zorgen dat je zo min mogelijk last van hem/haar hebt of wordt onzichtbaar), het andere kind zal het je kwalijk nemen, je zwak vinden en daar gefrustreerd op reageren door bijv. steeds je grenzen op te zoeken. Niet leuk natuurlijk. Ik denk dat je als ouder zelf eerst moet geloven dat je de baas bent over wat er wel en niet in je gezin gebeurt. Als je dat in de basis echt gelooft. En daar niet constant aan twijfelt. Voelen je kinderen dat ook. En zal een kind dat steeds tegenwerkt je serieus gaan nemen. Ze hebben geen andere keuze dan en sterker nog, (ook al klinkt het niet leuk) ze krijgen het respect voor je terug.
maandag 29 maart 2010 om 11:53
quote:wuiles schreef op 29 maart 2010 @ 11:43:
Ik neem aan dat hij graag computerspelletjes speelt of televisie kijkt? In dat geval is een keer een grote mond een waarschuwing met vermelding van de consequenties, twee keer een half uur minder spelletjes spelen of TV-kijken en bij de derde keer wordt er een hele dag niet gespeeld of gekeken. Reken er op dat je dit minimaal een aantal weken zult moeten volhouden om effect te zien.Dat hangt er van af wat de oorzaak en/of de motivatie van knul is om zo te doen hoe hij doet. Hij lijkt geen gezag te willen aanvaarden en de vraag is wat hij belangrijker vindt: doorgaan met geen gezag aanvaarden of TV kijken. Als het het eerste is, zul je er waarschijnlijk veel langer voor uit moeten trekken, met de kans dat het uiteindelijk toch geen effect heeft gesorteerd.
Ik neem aan dat hij graag computerspelletjes speelt of televisie kijkt? In dat geval is een keer een grote mond een waarschuwing met vermelding van de consequenties, twee keer een half uur minder spelletjes spelen of TV-kijken en bij de derde keer wordt er een hele dag niet gespeeld of gekeken. Reken er op dat je dit minimaal een aantal weken zult moeten volhouden om effect te zien.Dat hangt er van af wat de oorzaak en/of de motivatie van knul is om zo te doen hoe hij doet. Hij lijkt geen gezag te willen aanvaarden en de vraag is wat hij belangrijker vindt: doorgaan met geen gezag aanvaarden of TV kijken. Als het het eerste is, zul je er waarschijnlijk veel langer voor uit moeten trekken, met de kans dat het uiteindelijk toch geen effect heeft gesorteerd.
Man, doe niet zo moeilijk, trek gewoon een leuk pak aan.
maandag 29 maart 2010 om 11:56
Ik denk ook dat katoeneke gelijke heeft. Kinderen voelen het als je instabiel bent en kunnen daar heel sterk op reageren. Dan kunnen allerlei opvoedtactieken, die bij andere ouders heel goed werken, totaal hun effect missen.
Wellicht test hij gewoon hoe sterk je bent omdat hij denkt dat je binnenkort om valt, in dat geval zal hij blijven duwen tot jij inderdaad omvalt óf totdat je (innerlijk) sterker wordt.
Wellicht test hij gewoon hoe sterk je bent omdat hij denkt dat je binnenkort om valt, in dat geval zal hij blijven duwen tot jij inderdaad omvalt óf totdat je (innerlijk) sterker wordt.
Het is zoals het is
maandag 29 maart 2010 om 12:19
quote:whoomii schreef op 29 maart 2010 @ 11:53:
[...]
Dat hangt er van af wat de oorzaak en/of de motivatie van knul is om zo te doen hoe hij doet. Hij lijkt geen gezag te willen aanvaarden en de vraag is wat hij belangrijker vindt: doorgaan met geen gezag aanvaarden of TV kijken. Als het het eerste is, zul je er waarschijnlijk veel langer voor uit moeten trekken, met de kans dat het uiteindelijk toch geen effect heeft gesorteerd.TO zal een sanctie moeten vinden die door hem als belangrijker wordt ervaren dan de lol van het op de kast jagen van zijn moeder. Zolang zijn gedrag meer oplevert dan kost zal hij blijven doorgaan.
[...]
Dat hangt er van af wat de oorzaak en/of de motivatie van knul is om zo te doen hoe hij doet. Hij lijkt geen gezag te willen aanvaarden en de vraag is wat hij belangrijker vindt: doorgaan met geen gezag aanvaarden of TV kijken. Als het het eerste is, zul je er waarschijnlijk veel langer voor uit moeten trekken, met de kans dat het uiteindelijk toch geen effect heeft gesorteerd.TO zal een sanctie moeten vinden die door hem als belangrijker wordt ervaren dan de lol van het op de kast jagen van zijn moeder. Zolang zijn gedrag meer oplevert dan kost zal hij blijven doorgaan.
maandag 29 maart 2010 om 12:47
quote:dangeensuus schreef op 29 maart 2010 @ 11:32:
Ik probeer in dit soort gevallen rustig te blijven en duidelijk te stellen dat ik niet een van zijn maatjes ben maar zijn moeder en dat ik niet accepteer dat ik op een dergelijke toon toegesproken word. Op het moment dat hij door gaat, verwijder ik hem simpelweg uit de ruimte. Jouw gedrag is onacceptabel, ga maar in de gang staan tot je weer fatsoenlijk kunt doen.Tot op heden werkt dit MAAR ik moet wel iedere keer dezelfde grens hanteren, dus niet de ene keer toelaten onder het mom van moe, geen zin, of laat maar ff hangen, maar iedere keer dezelfde reactie geven.Zo gaat het hier ook. Niets aan toe te voegen.
Ik probeer in dit soort gevallen rustig te blijven en duidelijk te stellen dat ik niet een van zijn maatjes ben maar zijn moeder en dat ik niet accepteer dat ik op een dergelijke toon toegesproken word. Op het moment dat hij door gaat, verwijder ik hem simpelweg uit de ruimte. Jouw gedrag is onacceptabel, ga maar in de gang staan tot je weer fatsoenlijk kunt doen.Tot op heden werkt dit MAAR ik moet wel iedere keer dezelfde grens hanteren, dus niet de ene keer toelaten onder het mom van moe, geen zin, of laat maar ff hangen, maar iedere keer dezelfde reactie geven.Zo gaat het hier ook. Niets aan toe te voegen.
MILF in the making 
maandag 29 maart 2010 om 13:09
quote:wuiles schreef op 29 maart 2010 @ 12:19:
TO zal een sanctie moeten vinden die door hem als belangrijker wordt ervaren dan de lol van het op de kast jagen van zijn moeder. Zolang zijn gedrag meer oplevert dan kost zal hij blijven doorgaan.Ik zie het helemaal niet als de lol van zijn moeder op de kast jagen. Ik denk dat het hem helemaal niet om háár gaat, maar om hemzelf.
TO zal een sanctie moeten vinden die door hem als belangrijker wordt ervaren dan de lol van het op de kast jagen van zijn moeder. Zolang zijn gedrag meer oplevert dan kost zal hij blijven doorgaan.Ik zie het helemaal niet als de lol van zijn moeder op de kast jagen. Ik denk dat het hem helemaal niet om háár gaat, maar om hemzelf.
Man, doe niet zo moeilijk, trek gewoon een leuk pak aan.
maandag 29 maart 2010 om 13:19
De computer (tv is wat lastiger, er zijn ook andere kinderen in het gezin) is de consequentie die ik al wel had bedacht. Maar die staat al voor geweld tegen de kleintjes, vandaar dat ik op zoek was naar een andere (voelbare) consequentie.
Stukje over gezag en aanvoelen klopt wel. Helaas kan ik wel keihard denken dat ik de baas ben in deze outfit, maar keihard overtuigd ben ik echt nog niet. Of beter gezegd: hoe lang nog. Kind blijkt wel meer in te binden naarmate ik me sterker gedraag (waarna ik me dan weer afvraag of opvoeden een stom machtsspelletje is). Naar kamer sturen heeft hier tot zulke drama's geleid dat ik er niet echt meer op zit te wachten om dat terug in te voeren.
Vroeger naar bed is ook nog een optie. Positief benaderen (extra computertijd) uiteraard ook, maar het gaat in deze twee gevallen (eigenlijk de enige soort aanvaringen die ik met hem heb) over gedrag dat ik toch eigenlijk best normaal vind, en dan zit ik weer met het idee of ik normaal gedrag moet gaan belonen..
Stukje over gezag en aanvoelen klopt wel. Helaas kan ik wel keihard denken dat ik de baas ben in deze outfit, maar keihard overtuigd ben ik echt nog niet. Of beter gezegd: hoe lang nog. Kind blijkt wel meer in te binden naarmate ik me sterker gedraag (waarna ik me dan weer afvraag of opvoeden een stom machtsspelletje is). Naar kamer sturen heeft hier tot zulke drama's geleid dat ik er niet echt meer op zit te wachten om dat terug in te voeren.
Vroeger naar bed is ook nog een optie. Positief benaderen (extra computertijd) uiteraard ook, maar het gaat in deze twee gevallen (eigenlijk de enige soort aanvaringen die ik met hem heb) over gedrag dat ik toch eigenlijk best normaal vind, en dan zit ik weer met het idee of ik normaal gedrag moet gaan belonen..
