Burn-out wie ook??? - deel 2

Kelinci, vreselijk vervelend dat je van je directe collega's niets hebt vernomen. Probeer toch met opgeheven hoofd je werk te bezoeken. Je doet het voor jezelf en niet voor de collega's. Sterkte !



Krisje1984, knap dat je in je eentje naar de sauna bent geweest. Ik herken dat wel. Vorig jaar ben ik gaan zwemmen. Ook in mijn eentje. In het begin vond ik het eng, maar ik moet bekennen dat ik het uiteindelijk juist heel prettig vond om in m'n uppie te gaan.



Ik ben gisteren bij de huisarts geweest en heb op mijn verzoek anti-depressiva meegekregen. Op grond van het verhaal dat ik hem vertelde denkt hij dit ik wel eens een bepaalde stoornis kan hebben. Hij heeft mij gevraagd of ik zelf eens wil surfen op het Net en ik moet dan kijken of ik mij herken in bepaalde dingen. Ach ja, kan er ook nog wel bij. Aan de andere kant vallen de puzzelstukjes ook wel in elkaar.



Ik heb ook nog met mijn LG gesproken. Het voelt goed dat ik alles, echt alles met hem besproken heb. En wat mij gisteren overkomen is: ik kan ineens een andere functie binnen het bedrijf krijgen (wordt mij zo in de schoot geworpen). Een afdeling wordt gereorganiseerd en ze hebben een teamleider nodig. Ik heb zelfs al met het hoofd van deze afdeling gesproken. Nu moet ik erover nadenken wat ik ga doen. Een hele moeilijke beslissing, omdat ik op zich een leuke functie heb. Ik heb afgesproken dat ik nu geen beslissing ga nemen, omdat ik in een dip zit. Ik mag er rustig over nadenken. Ik ga de komende tijd onderzoeken wat in mijn huidige en de aangeboden functie de mitsen en maren zijn.

Mijn verstand zegt dat het aanbod iets te vroeg komt, omdat ik nog volop aan het re-integreren ben.

Hier ook,precies hetzelfde verhaal, geen contacten gehad met de collega`s.

Ik heb nu ook gehoord dat mijn werk niet meer bestaat,het team waar ik deel vanuit maakte is opgeheven,hoe dit in de toekomst gaat, geen idee.

Aan een kant is het een opluchting maar aan de andere kant, vind ik het erg, het is een dubbel gevoel voor me.

Ik hoorde het voor twee weken terug en ik heb mijn gedachten erover laten gaan, vreemd, de baan waar ik met zoveel inzet in heb gewerkt en dan nu ....mijn gevoel is dan toch uit gekomen, Zoals het was geregeld kon het ook niet, teveel onduidelijkheid over de taken, teveel verwachtingen waarvan niet duidelijk werd wat er werd verwacht en nu dit.

Ik werk nu bijna 8 uur per week en het valt me zwaar, ik heb het gevoel meer met het werk bezig te zijn dan met mijn prive en dan was dus ook mijn valkuil voordat ik ziek werd.



Heel goed van je Lentezon,om er over na te denken en dit ook duidelijk te hebben gemaakt na je werkgever toe.



kelinci, ga er maar van uit dat er ook geen collega zal gaan bellen of je zal verwelkomen als je naar je werk toegaat. Kan het nooit tegenvallen.

Veel mensen weten niet om tegaan met zieke collega`s en nog meer mensen weten niet wat een burnout inhoud.

Ik kan niet terug lezen, mijn pc wil nu even geen twee sites open doen op het scherm.



groetjes J

,

@Josske Je schrijft dat je heel erg veel met het werk bezig bent. Maar hoe zit dat dan met jou ? Je re-integreert begrijp ik dus niet in je eigen functie ? Wat een onzekerheid of voel je dat niet zo ?



@Summerexx Mijn collega's weten allemaal dat ik een burn-out heb. In het begin heb ik mij er enorm voor geschaamd, maar het is er eenmaal en ik moet dat accepteren. Nu ik in uren weer helemaal terug ben, heb ik wel de ervaring dat collega's denken dat je er helemaal weer bent op het oude niveau. En dat is erg lastig, want het is niet zo. Dat ik nu iets erbij heb gekregen (dat lijkt op een dysthyme-stoornis), vertel ik alleen aan mijn baas.



Ik heb Mirtazapine gekregen. Ik ga opbouwen met 15 mg. En ik hoop van harte dat het gaat ondersteunen, want ik zit helemaal in een dip. Ik weet dat ik plezier in het leven zelf in de hand heb, maar het lukt nu even niet.



Groetjes.

lentezon, ik zou voorlopig helemaal geen medische gegevens aan jouw baas vertellen, dit is voor de arbo en verder niets, jouw baas kan er misbruik van gaan maken in de toekomst.

MIjn andere diagnose weet alleen de huisarts en de haprtnome en over een dikke week ook de arbo, verder wil ik het ook niet hebben.

Een dip gaat altijd voorbij en ze worden steeds minder diep en je klimt er ook steeds vaker en gauwer uit.

Ik werk nu drie dagen een paar uur.

re-intregeren in mijn oude werk kon niet, ik durfde niet meer zelfstandig te reizen en te werken.Durf ik nog steeds niet,trouwens .

Ik werk nu samen met collega`s om mij heen en dat is voor mij nu wel het beste, ik ben wel in mijn eigen functie als zorgkundige aan het werk want daar ligt mijn hart wel in.

Maar ik betrap me er wel op, dat ik een avond van tevoren al weer denk en bezig ben met mijn werk en ook na mijn werktijd,ik laat het moeilijk los. Piekeren is het niet maar het zit me wel achter in mijn hoofd, beetje moeilijk uit te leggen.

Ik werk nv zondagochtend dan zal ik zaterdagavond niet op bezoek gaan bv want ik moet werken, heb ik de late dienst dan doe ik in de ochtend niets,ik plan niet op mijn werkdag en ook niet een dag van te voren of erna. en dat is de fout die ik maak.

Zo maak ik me een gevangene van mijzelf vind ik,en dat is mijn valkuil.

Dat is dus wel iets wat ik strakjes met de psyco moet gaan bespreken.

Ik heb in het begin met moeite het woord burnout gebruikt maar nu niet meer, als ze me vragen waarom ben je thuis dan gebruik ik het woord burnout ook.

In het begin heb ik heel erg het gevoel gehad dat ik had gefaald, gefaald in mijn baan, als werknemer ,als zorgkundige kortom, ik had gefaald ik was niks ,maar ook niks waard.

Daar ben ik nog steeds hard mee aan het werk, en ook mij eigen persoon op dezelfde hoogte zetten als mijn collega`s, gelijk waardig wezen aan de ander.

Dat deed ik niet,ik heb mijn collega`s maar ook mijn LG en de mensen om mij heen altijd hoger neergezet.

Allemaal gedachten die niet klopten en die ik bekijk,ik kijk naar mijn gedrag, mijn mails en ik hoor van de psyche hoe ik mij door dit gedrag mij ook het slachtoffer maak,ik ben het zelf die de nek uitsteekt en er op laat trappen,komt hard aan hoor.

Wat ik zie als beleefdheid, ziet de buitenwereld meer als slaafs gedrag,niet alleen de psyche maar ook de mensen in mijn dagelijks leven.

Ik leer nog steeds en het is moeilijk kost tranen maar ik kom eruit, sterker dat wel. De oude Joske gaat wel verdwijnen er is steeds meer en meer ruimte voor de nieuwe Joske.

quote:josske schreef op 03 april 2010 @ 21:18:

lentezon, ik zou voorlopig helemaal geen medische gegevens aan jouw baas vertellen, dit is voor de arbo en verder niets, jouw baas kan er misbruik van gaan maken in de toekomst.......



...... In het begin heb ik heel erg het gevoel gehad dat ik had gefaald, gefaald in mijn baan, als werknemer ,als zorgkundige kortom, ik had gefaald ik was niks ,maar ook niks waard.

Daar ben ik nog steeds hard mee aan het werk, en ook mij eigen persoon op dezelfde hoogte zetten als mijn collega`s, gelijk waardig wezen aan de ander.

Dat deed ik niet,ik heb mijn collega`s maar ook mijn LG en de mensen om mij heen altijd hoger neergezet.

Allemaal gedachten die niet klopten en die ik bekijk,ik kijk naar mijn gedrag, mijn mails en ik hoor van de psyche hoe ik mij door dit gedrag mij ook het slachtoffer maak,ik ben het zelf die de nek uitsteekt en er op laat trappen,komt hard aan hoor.



Ik leer nog steeds en het is moeilijk kost tranen maar ik kom eruit, sterker dat wel. De oude Joske gaat wel verdwijnen er is steeds meer en meer ruimte voor de nieuwe Joske.



Josske, ik moet zeggen dat ik mij altijd heel erg goed behandeld voel door mijn LG. Ik ben eerlijk tegen hem geweest; hij -hoop ik- tegen mij. Jouw opmerking zet mij wel aan het denken. Misschien is het verstandig om de komende weken me wat terughoudend op te stellen. Ik zie het even aan.



Wat je verder schrijft herken ik mij ook in. Het zijn vaak je gedachten die met je op de loop gaan. Fijn dat je merkt dat je ondanks de valkuilen toch steeds meer je nieuwe ik ziet.



Ik probeer me nu meer op de mindfulness te storten. Hopen dat dit ervoor zorgt dat ik uit mijn dip kan klimmen. Ik maak ineens een enorme stap achterwaarts.

,

Aan allemaal,



De medicijnen zijn goed voor de nachtrust. Ik slaap er als een tierelier op ! Het enige nadeel is dan dat je 's morgens zo sloom bent.



Het is nog steeds niet rustig in mijn hoofd. Ik probeer nu afstand te nemen in mijn huidige functie en collega's, zodat ik straks een goed besluit hoop te nemen wat ik ga doen.



Liefs, Lentezon68

..

Hoi dames,

Naar aanleiding van mijn topic Ben ik burnout? elders op deze pijler, kom ik hier ook eens meelezen. Ik weet niet of ik een burnout heb, maar ik herken wel een boel. Even mijn tekst van dat topic naar hier gekopieerd:



Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen. Al meer dan een half jaar loop ik met een probleem waarvan ik tot nu toe elke keer heb gedacht: schouders eronder, het gaat wel over. Maar ik begin nu te beseffen dat het niet zomaar over gaat en dat ik iets moet doen, maar ik weet niet waar te beginnen. Even mijn situatie op een rijtje:

al enige jaren ben ik werkzaam in een team van een aantal vrouwen. Ik doe daar werk waar ik niet voor opgeleid ben en waar ook niet bepaald mijn hart ligt, maar waar ik toevallig in ben gerold. Ik ben altijd erg onzeker geweest en van dit werk wist ik op dat moment in ieder geval zeker dat ik het 'kon', altijd een groot issue voor mij. Al vanaf het begin had ik het gevoel: ik hoor hier niet. Ik vind nauwelijks aansluiting met mijn kamergenoten, hetzij niet zonder mezelf compleet anders op te stellen dan ik eigenlijk ben. Ik zit daar zogezegd toneel te spelen om enigszins in de groep te passen. De eerste tijd ging dat prima, het kostte me niet veel moeite en ik had zoiets van: ach, het salaris is prima, het is dichtbij en ik hou mijn ogen open, ik ben hier binnenkort wel weg.

Nu, een aantal jaren later, ben ik er nog steeds niet weg en mijn werksituatie begint me op te breken. Er is geen uitdaging, ik lig niet lekker in de groep en ik heb het idee dat ik mezelf volkomen kwijt ben geraakt. Ik weet niet meer wat ik wil, ik wordt steeds onzekerder en ben meer aan het overleven dan leven. Ik ga half huilend naar mijn werk, ben voortdurend aan het piekeren, kan nauwelijks genieten van leuke dingen en ben ook in het weekend voortdurend bezig met mijn werk. Slapen gaat niet bepaald goed, ik heb de hele tijd nachtmerries en ik heb beduidend vaak hoofdpijn. Als ik thuis aan mijn werk denk, krijg ik soms hartkloppingen en breekt het zweet me uit. Dingen in mijn werk die ik eerst met twee vingers in de neus deed, bezorgen me nu zenuwen.



Ik heb mijn leidinggevende hier al enige tijd geleden over in vertrouwen genomen. Hij was begripvol maar kon me weinig bieden. Ik heb 2 keer intern gesolliciteerd, maar kwam uiteindelijk bij beide functies tot de conclusie: dit is ook niets voor mij, en ik was erg bang om van de ene rotsituatie in de andere te stappen. Dus ben ik blijven zitten. Extern heb ik denk ik al wel meer dan 150 sollicitaties verstuurd, en soms werd ik uitgenodigd, maar werd het dan niet. Meestal komt het niet eens tot een uitnodiging. Voor mijn gevoel heb ik er alles aan gedaan om uit deze rotsituatie te komen, maar zonder resultaat.



Ik wordt steeds vermoeider en depressiever. Ik wil binnen zitten, gordijnen dicht, en eten en tv kijken. Mijn partner doet zijn best me te steunen maar hij weet het zo langzamerhand ook niet meer. In mijn persoonlijke situatie gaat alles goed, ik ben erg gelukkig met mijn vriend, we hebben een leuk huis, fijne familie en vrienden. Maar dat werk..Ik werk 40 uur, dus het maakt een enorm groot deel van mijn leven uit. Er zijn mensen die zeggen: ach, wees blij dat je in deze tijden uberhaupt een baan hebt. En dat is ook zo. En daarom voel ik me er ook zo rot over. Ik mag eigenlijk niet zeiken.



Nu zie ik als enige optie nog de huisarts. Ik ben echter niet iemand die snel naar de dokter stapt en ben mijn eigen verhaal voortdurend aan het analyseren en bekritiseren. Invullen is iets wat ik graag mag doen en ik heb dan ook al helemaal bedacht dat de dokter me een aansteller vind en dat hij me gewoon naar huis stuurt. Deze gedachte maakt me zo in paniek dat ik tot nu toe heb gedacht: laat maar, ik modder wel door. Ik denk zelf soms ook: ach, je stelt je aan, dramaqueen. Maar op andere momenten denk ik: alles is zwart, ik weet echt niet meer hoe het verder moet. Hele enge gedachten.





Ik heb al mn moed bij elkaar geraapt en morgen heb ik een afspraak bij de huisarts. Ik zie er vreselijk tegenop. Wat als hij me niet gelooft? Ik kan altijd goed onder woorden brengen wat me dwars zit en in het verleden heeft dit meer dan eens tegen me gewerkt: 'oh, jij weet het allemaal precies, jij hebt helemaal geen probleem'.

Even een berichtje van mij.

De paasdagen hebben me goed gedaan, heerlijk rustig. Mijn vriend was een paar dagen skieen. En heb er bewust voor gekozen niet mee te gaan. Was toch een goede beslissing. Ben in februari wel mee geweest, zag er toen enorm tegenop.was uiteindelijk wel fijn in de zon onder aan de piste, maar skien was nog erg vermoeiend en lag iedere avond al om 7uur in bed.. Heb nu heerlijk getekent, geschilderd, muziek gemaakt en gewandeld. Echt energie opdoeners!





Lentezon68: vervelend dat je weer in een dip zit. Ik hoop voor je dat de medicatie je zal helpen. Al fijn dat je in iedergeval beter slaapt.



Joske: Ik had in het begin ook het gevoel dat ik faalde. Gelukkig heb ik dat gevoel nu niet meer, daar zijn wel heel wat gesprekken bij de psych overheen gegaan..

Maar het is een goed leerproces!



Juiaatje:Balen dat je een dip week hebt gehad. Ik vind die dips ook nog steeds heel erg moeilijk. Hoop voor je dat medicatie je gaat helpen.Ik heb nu een afspraak gemaakt bij de homeopaat eens kijken of dat me kan helpen. Om minder grote terugvallen te krijgen.



Roan1981: Welkom! Goed van je dat je een afspraak hebt gemaakt bij de huisarts. De eerste stap in de goede richting. Probeer niet voor de arts te denken. Ik denk ook altijd te veel voor anderen maar ze zijn er om jou verder te helpen! Misschien valt het allemaal erg mee en neemt hij je wel serieus, waar je toch van uit mag gaan! Erg vervelend dat werk zo'n impact kan hebben op je hele leven. En balen dat je daar nog niet weg kunt. Hoop voor je dat er snel een verandering komt in je situatie want je moet toch weer met plezier naar je werk kunnen. Heel veel sterkte de komende tijd!



groetjes Kris

Hallo allemaal,



Lentezon: Wat moedig van je om aan te geven dat je ondersteuning (in de vorm van medicatie) nodig hebt! Ik weet dat dat niet makkelijk is en een hele stap.... Ik lees ook dat de huisarts denkt aan een bepaalde stoornis. Nu weet ik natuurlijk niets over jou achtergrond, maar ik heb wel gelezen dat een burn-out (tijdelijk) veel overeenkomsten vertoont met bepaalde stoornissen. Het leek mij dat jou huisarts er een beetje makkelijk mee omgesprongen is en het een beetje bij jou in de schoor geworpen heeft. Laat je niet gek maken hoor en laat je vooral goed informeren door een proffessional!

Wat een compliment voor je dat een andere functie aangeboden hebt gekregen! Ik snap voor jou ook de moeilijkheid wat betreft de timing. Neem je tijd voordat je een beslissing neemt!

Fijn dat je met de medicatie beter slaapt. Met een goede nachtrust kun je op den duur ook weer gaan bouwen aan herstel enj dan is de kans groot dat het ook in je hoofd wat rustiger wordt. Succes!!



Summerxx: Mijn collegea weten ook allemaal dat ik BO ben. Die invulling hadden ze er zelf ook min of meer al aan gegeven. Het was wel duidelijk. De details van wat het voor mij betekend om BO te zijn deel ik niet met iedereen. Moeilijk he om aan te moeten horen dat het allemaal lang duurt en langzaam gaat!? Maar het is (helaas) wel zo.



Kelinci: Wat rot voor je om te lezen dat je al die tijd helemaal niets van collegae hebt gehoord!! Ik vind dat persoonlijk echt geen stijl. Het zegt wel meer over hen dan over jou. Ik snap wel dat het terugkomen op je werk nu extra moeilijk is. Dat is sowiezo al een enorme stap. Ik vond het ook lastig, maar het heeft me wel weer een doel gegeven. Ik voel me ook weer nuttig als ik heb gewerkt. Ik bof echter wel met mijn collegea die me steunen, die bekend zijn met het fenomeen BO (al dan niet uit eigen ervaring) en die er vooral heel normaal over doen en mij alle tijd geven.

Ik weet niet wat voor werk je doet, maar is ander werk op een andere afdeling voor jou een optie (b.v. secretarieel werk). Ik zou het in elk geval bespreekbaar maken met arbo/LG/vertrouwenpersoon. Deze onprettige situatie kan zoals het er nu uitziet je herstel in de weg staan, want weer aan het werk in het kader van integratie tijdens een BO doe je voor jezelf en niet voor een ander of de organisatie.

Geniet van je huisje!



Krisje: Klinkt goed die sauna! Je bent terecht trots op jezelf dat je er alleen heen bet geweest! Ik heb er de afgelopen tijd vaak aan gedacht maar de stap nog niet gezet. Misschien nu wel

Als ik een ochtend (4 uur) gewerkt heb, ben ik versleten! Ik ben daarna tot weinig meer in staat en probeer mezelf dan ook niets op te legge. Het is wel een andere moeheid. Ik ben na het werk ergens moe van ipv het piekeren over mezelf en de situatie. Het klinkt misschien gek, maar deze moeiheid is makkelijker te hanteren dan moe zijn maar gelijktijdig extreme spanning ervaren. Ik vind het wel frustrerend, want naast het werk kom ik thuis (in het huishouden) tot weinig (terwijl ik zou graag een grote schoonmaak zou houden) en moeten ook de leuke dingen buiten de deur er onder lijden> ik hoop echter dat die verhouding snel weer in balans komt.



Josske: Herkenbaar wat je zegt over werk wat niet in verhouding is met je prive. Ik had en heb dan nu ook weer een beetje (terug), lees ook hierboven. Ik merk dat ik er vooral weer bang van word om mezelf weer in de vingers te snijden. Ik wil gewoon niet te snel gaan met alles omdat ik de tijd voor mezelf nu echt nodig heb. Aan de andere kant wil ik zo veel dus dat is erg dubbel. Succes met werken!



Roan: Welkom! Als ik jou verhaal lees, snap ik goed dat jij niet goed in je vel zit. Je hebt een hele lange tijd (en nu nog) in een situatie gezeten waarin je je niet gelukkig voelde, maar waarin je wel (misschien krampachtig) heb geprobeerd te voegen. Dat heeft zijn tol geeist. Ik herken dat wel al was het bij mij niet alleen werkgerelateerd. Mijn hectische baan was een trigger en heeft er zeker wel toe bijgedragen dat ik BO ben geraakt maar was niet de hoofdoorzaak. Voor jou draait alles nu om werk omdat je daar veel tijd doorbrengt en he het niet meer trekt. Daarom voed je jezelf niet meer met de leuke dingen, omdat je daar de energie niet meer voor hebt. Door dat gebrek aan energie, gaat je stemming achteruit en zo raak je in een vicieuze cirkel.

Je zeurt trouwens niet (en dat zal de huisarts ook niet vinden)! Je bevindt je in een heel moeilijke situatie, een soort persoonlijke crisis. Dat is heel moeilijk en vervelend, maar het mag wel. Jij kunt er niets aan doen dat je je zo voelt, maar je kunt er wel iets mee doen. Dat is een hele stap, maar wel een die nodig is als ik je verhaal zo lees. Een verhaal waar ik veel in herken overigens. Knap dat je een afspraak hebt gemaakt bij de huisarts! Ik ben benieuwd hoe het gegaan is! Sterkte!



Groetjes

,

@ RoAn, welkom hier. Hoe was je afspraak bij de huisarts vandaag?

Hallo allemaal,



Mag ik me brutaal bij jullie aansluiten, terwijl ik nog niet alles gelezen heb?

Ik zit inmiddels iets van 8 weken thuis, inderdaad ook gezegend met een burn out. Ik ben ontzettend moe en heb last van paniek- en angstaanvallen in de meest normale situaties (nog aan het werk in vergaderingen, nu ik thuis zit als ik naar de slager moet, er bezoek is of in een drukke omgeving ben).

In die acht weken ging het voor mijn gevoel steeds een klein beetje beter, ik sliep weer een stuk beter, ging weer een beetje sporten of wandelen en kon af en toe ook echt weer gelukkig zijn. Maar vandaag heb ik het gevoel dat ik weer terug bij af ben. Net kwamen mijn schoonzussen op bezoek, voor eventjes maar, normaal gesproken heel gezellig, alleen raakte ik weer zo gestresst en onrustig dat ik niet wist waar ik het zoeken moest. Gisteren gebeurde iets soortgelijks in de stad. Ik vind het dan zo erg dat ze me zo zien, zo'n hoopje mens. Ik lijk op niets meer van mezelf. Nadat ze weggingen kreeg ik een enorme huilbui gevolgd door een gevoel van acceptatie: 'ok, het gaat echt niet goed met me en ik vraag me af of het ooit nog goed komt'.

Ik ben al bij de huisarts geweest en heb oxazepam gehad voor de ergste momenten, die neem ik zo nu en dan in. Verder heb ik hulp gezocht bij een psychotherapeut, vanaf deze week heb ik wekelijkse sessies. Op het werk is er veel begrip en steun, alleen de bedrijfsarts is wat minder om mijn persoon gericht. Wat ik me nu afvraag is, wat kan je nou het beste doen? Als je zo thuis zit, wat is dan goed om te doen. Ik probeer dus elke dag een beetje te sporten, ik schrijf enorm veel, probeer te lezen wat niet echt lukt nog, maar ik vraag me af of dat wel allemaal goed is. Komt je zelfvertrouwen ooit weer terug? Hoe pakken jullie dat aan?



Alvast heel erg bedankt en sorry voor het zomaar inbreken. Ik zit gewoon even stuk.



Grtn

Mo

Beste Mo,



Welkom op het forum. Ik hoop dat je hier, net als ik, herkenning en steun vind, maar dat je ook je ei kwijt kunt. Ik zit zelf nu zo'n viereneenhalve maand in het proces, maar jou verhaal is herkenbaar. Met name in die beginperiode voelde ik me ook zo onzeker en dacht ik dat het nooit meer over zou gaan. Ik twijfelde voortdurend aan mezelf en of ik wel goed met mijn burn-out omging. Ook ik heb na een weekend met heftige paniekaanvallen medicatie gekregen van de huisarts voor de ergste momenten. Dat vond ik dan ook weer zwak van mezelf. Acceptatie is vreselijk moeilijk, maar maakt het ergens wel ' makkelijker' om hiermee om te gaan omdat met name boos op jezelf en de situatie zijn alleen maar averechts werkt.

Ook na deze periode voel ik me wisselend. Nu weer even minder, maar dat kan morgen zomaar anders zijn (of niet). Dat is vermoeiend maar hoort erbij heb ik me laten vertellen.

Als ik jou verhaal zo lees, ben je al goed bezig. Je hebt hulp gezocht bij een psychotherapeut, sport en schrijft van je af. Ik heb dat zelf vanaf het begin af aan ook gedaan en daar ben ik blij om. Verder heb ik zoveel mogelijk ook de normale dingen (zoals boodschappen doen) gedaan en af en toe lunchen met een vriendin. Niet vaak maar zo af en toe. Veel naar buiten is belangrijk. Ik schrijf per dag ook minstens 5 goede punten aan de dag op en lees die zo vaak terug als nodig is. Helpt me soms door moeilijke momenten heen. Wat ik de afgelopen maanden ook aan het leren ben is minder te moeten van mezelf, maar de dingen te doen die ik leuk vind wanneer ik ze leuk vind. Ik geef wat meer toe aan mijn impulsen en probeer goed naar melzelf te luisteren en echt voor mezelf te kiezen.

Al met al blijft het een hele moeilijke situatie die veel energie en tijd kost. Ik weet hoe moeilijk je het hebt. Sterkte!!

O ja en je kan en zal sterker uit deze periode komen! Er zullen nog genoeg momenten komen dat je daar niet in geloofd, die heb ik ook nog dikwijls maar het komt een keer goed. Dat is een mooi doel, toch!

Hoi Ess, dank voor je reactie. Ik vind het fijn dat er mensen zijn, hoe naar dat ook moge klinken, die begrijpen wat ik bedoel. Ik moet zeggen dat het posten alleen al hielp en jouw reactie erbij helemaal.

Mag ik vragen of jij alweer aan het werk bent of nog niet? En hoe gaat het sporten/bewegen bij jou? Bij mij is het af en toe alsof mijn lichaam het echt niet meer volhoud. Ik doe dan toch mijn best omdat ik weet dat het goed voor me is, maar ik twijfel dus of dat goed is, of ik niet beter dan rustig aan moet doen. Is het een soort dood punt waar je overheen moet? Ook dit heeft te maken met dat moeten waar je het over hebt, dat herken ik heel erg, ook nu nog!

Verder probeer ik inderdaad ook de gewone dingen te blijven doen als boodschappen enzo, alleen had ik laatst een kalmeringstablet nodig om naar de slager te gaan! Ik moet daar ook wel om lachen, maar is toch niet normaal. Het lijkt erop alsof ik vandaag echt een stap heb gezet in het accepteren van het 'op' zijn.



In ieder geval, hartstikke bedankt voor je reactie! En hoewel ik het niet altijd geloof, vind ik het wel een fijn idee dat ik er sterker uitkom. Ik probeer mezelf daarvan echt te overtuigen. Dat is inderdaad een mooi doel.

Hoi,



Mo, Welkom! Fijn dat je wat hebt aan dit forum. Ik ervaar het ook als een grote steun/ begrip in dit proces van burn out zijn.

Ik zelf zit nu zo'n 5,5 maand in de ziektewet. En ben weer begonnen met reintegreren na zo'n 3,5 maand. Nu ben ik 2 ochtenden in de week op mijn werk.Goed van je dat je zoveel hulp hebt gezocht. Zelf heb ik dit ook gedaan en het heeft me veel steun gegeven en nog steeds. Ik kon in het begin nog helemaal niet sporten/ naar de stad, daar had ik echt de energie niet voor. Ik deed alleen het hoog nodige aan boodschappen. Ik heb op het moment het sporten even stil gelegd, ik ga nu vooral veel wandelen en fietsen om aan mijn beweging te komen. Ik moest van mezelf eerst sporten omdat ik dacht dat het goed voor mij was. Maar in de sportschool zijn voor mij nog veel te veel prikkels. En ik hou het niet langer dan een half uur vol. Dit is voor iedereen verschillend. Doe het alleen als je je er lekkerder door voelt. Niet omdat het moet van jezelf. Wandelen in de natuur is veel rustiger en je zult er waarschijnlijk minder snel een paniek aanval krijgen.

Zoals Ess82 ook al zegt acceptatie is vreselijk moeilijk, bij mij duurde het erg lang voor ik het accepteerde, pas daarna merkte ik dat ik weer vooruit ging. Goed dat je nu kan accepteren dat het nu allemaal even niet lukt. Ook nu nog heb ik goede en slechte dagen en dit zal ook nog wel een tijd doorgaan. Maar ik heb het nu geaccepteerd en als het niet gaat geef ik me er maar gewoon aan toe.

Doe je ook aan ontspanningsoefeningen? Mij helpt dit erg goed.

Ook is mij via dit forum het boek: als een feniks uit de as (herstellen en voorkomen van burn out) aangeraden. Heb er lang over gedaan om het te lezen maar het heeft me veel inzicht gegeven in het proces. En me verder geholpen.

Doe alleen wat je echt wilt en wat goed voelt! Heel veel sterkte de komende tijd.



Ess82: Het klinkt misschien gek, maar deze moeiheid is makkelijker te hanteren dan moe zijn maar gelijktijdig extreme spanning ervaren. Ik vind het wel frustrerend, want naast het werk kom ik thuis (in het huishouden) tot weinig (terwijl ik zou graag een grote schoonmaak zou houden) en moeten ook de leuke dingen buiten de deur er onder lijden> ik hoop echter dat die verhouding snel weer in balans komt.



Ik herken dit ja, mijn huishouden staat ook op een heel laag pitje doe alleen het hoog nodige. Ik was afgelopen zaterdag even op een feestje van een vriendin (gewoon overdag) maar ik heb het maar een half uur vol gehouden. Trok die drukte gewoon niet. Hoopte dat het wel wat beter zou gaan maar helaas.. Al naar de sauna geweest ondertussen ?



Summerxx: Hoe is het gegaan met het plan van aanpak? Zie je het een beetje zitten?



groetjes Kris

Hoi Kris,



Ook jij bedankt voor je reactie. 5,5 halve maand alweer, hoe gaat het werken die twee ochtenden? Ik ervaar dat acceptatieproces inderdaad als een enorm gevecht met mezelf. Het ene moment leg ik me erbij neer om vervolgens weer mijn uiterste best te doen om er het beste van te maken. Ik moet trouwens echt niet denken aan werk op het moment, ik denk er ook letterlijk heel weinig aan.



Qua sporten moet ik denk ik het een en ander nuanceren, in het begin lukte me dat ook zeker niet en dan moest ik inderdaad echt van mezelf en viel ik voor mijn gevoel zowat neer. Maar ik sport gewoon thuis, ik doe een hardlooplesje op de minitrampoline en dat wissel ik af met yoga (via yogaonline.nl of yogatoday.com). En af en toe een wandelingetje, hoewel dat in het begin ook echt niet ging. Dan was ik na 100 meter al doodop.



Ik zal eens kijken naar dat boek trouwens, dank voor de tip.



Voor jou en iedereen op dit forum, sterkte allemaal.

,

@Mo78: Goed idee van die yoga site, ga ook eens een kijkje nemen. Heb al eerder aan yoga gedaan maar groepslessen isme nu te vermoeiend. En na die twee ochtenden werken ben ik inderdaad helemaal kapot. Maar het voelt wel weer goed om op mijn werk te zijn.



@Summerxx Fijn dat je een positief gesprek hebt gehad en dat je doorverwezen bent. Fijn dat je even afstand kan nemen nog van het aan het werk moeten en lekker tot rust mag komen!



Verder ben ik vandaag bij de homeopaat geweest. Heb korrels gekregen dus ben benieuwd of het gaat werken. Laat het jullie weten!

@ Krisje, ik ben sinds kort lid geworden van yogatoday, ik vind het super. Ook veel rustig aan klasjes, want veel meer kan ik niet aan. Maar sowieso is er elke week een gratis les.



@ Summerxx, dank voor het welkom. Hoe lang ben jij al in de lappenmand als ik vragen mag? En wat is drempelen? Mijn eerste gesprek met de BA was niet echt een succes, ik kreeg echt het gevoel alsof zij vond dat ik een aanstelster was. Maar misschien ben ik daar ook gewoon heel bang voor, vind ik mezelf stiekem een aanstelster. Ik moet volgende week weer, zie ik behoorlijk tegen op.



Vandaag een redelijke dag gehad. Gesprongen op de trampoline en de keuken een beetje opgeruimd. Tussendoor heel veel gerust.

Het ging heel goed bij de dokter, het was echt een prettig gesprek en hij nam me serieus. Daar zag ik van tevoren het meest tegenop: dat hij me misschien een aansteller vond. Hij constateerde al vrij snel dat ik een behoorlijke depressie heb. Hij dacht niet dat het een burnout was, omdat een van de kenmerkende dingen van een burnout een toegenomen gevoel van cynisme is, en dat herken ik totaal niet.

Omdat ik zelf goed onder woorden kan brengen waar het probleem zit (ik moet gewoon zorgen dat ik een andere baan krijg) zag ik niet zoveel in een doorverwijzing naar een psycholoog. Althans, niet nu, misschien ga ik daar wel aan beginnen als ik me weer wat normaler voel. Dus de andere optie bleef dan over: medicatie. Ik ben niet zo'n pillenslikker, maar ik ken genoeg mensen die er erg van zijn opgeknapt. Dus ik heb nu een middel gekregen. Over een maand moet ik terugkomen en dan kijken we hoe het dan gaat, en of er eventueel nog wat moet gebeuren.

Ik ben wel opgelucht maar heb ook nog wel veel twijfels: gaan die dingen werken, hoe ga ik hiermee om op mijn werk, hoe moet het nu verder. De huisarts gaf zelf aan dat hij weinig heil zag in thuis blijven, omdat hij vond dat dat je zelfvertrouwen nog meer ging ondermijnen, maar ik weet het zo net niet. Ik werk dus nog steeds en ga elke dag naar die omgeving waarin ik me zo gespannen voel. De ene dag gaat het redelijk, maar vanochtend kreeg ik weer van die hartkloppingen. Ik weet dan niet eens waardoor die getriggerd worden, maar het gevoel dat dan overheerst is: ik moet hier weg, ik kan hier niet de hele dag blijven zitten. Dus ik weet eigenlijk niet goed hoe ik me nu voel...