Burn-out wie ook??? - deel 2

quote:RoAn1981 schreef op 13 april 2010 @ 08:07:

Ik ben wel opgelucht maar heb ook nog wel veel twijfels: gaan die dingen werken, hoe ga ik hiermee om op mijn werk, hoe moet het nu verder. De huisarts gaf zelf aan dat hij weinig heil zag in thuis blijven, omdat hij vond dat dat je zelfvertrouwen nog meer ging ondermijnen, maar ik weet het zo net niet. Ik werk dus nog steeds en ga elke dag naar die omgeving waarin ik me zo gespannen voel. De ene dag gaat het redelijk, maar vanochtend kreeg ik weer van die hartkloppingen. Ik weet dan niet eens waardoor die getriggerd worden, maar het gevoel dat dan overheerst is: ik moet hier weg, ik kan hier niet de hele dag blijven zitten. Dus ik weet eigenlijk niet goed hoe ik me nu voel...



Ik ben geen dokter, alleen ervaringsdeskundige. Mijn ervaring is dat situaties waarin ik hartkloppingen heb, alles nog veel erger maken.

Je lijf geeft je signalen, hele duidelijke signalen. Hoe langer je die negeert, hoe erger ze zullen worden en hoe meer je je lichaam afbreekt. Het standpunt van je huisarts dat het beter is om te werken dan thuis te zitten kan een hele goede zijn, maar dat lijkt me wel afhankelijk van hoe je je voelt. Thuis zitten kan moeilijk zijn en je zelfvertrouwen ondermijnen, maar als je door (volledig) te blijven werken al je klachten blijft houden, ondermijn je je gezondheid en ben je nog verder van huis. Ik ben al 2 jaar bezig met er lichamelijk weer bovenop te komen omdat ik destijds te lang heb doorgewerkt (met dezelfde signalen als die jij noemt). Het is nu waarschijnlijk heel moeilijk voor jezelf om helder te denken en te zien wat de juiste keuzes zijn. Praat erover met mensen in je omgeving, en op je werk. Je gevoel en lichaam liegen niet, die willen je iets zeggen en het is een kunst te leren daarnaar te luisteren. Daar kun je waarschijnlijk wel hulp bij gebruiken.

Veel succes!

Hallo allemaal.



Even een kort ego-berichtje. Ik ben net terug van vijf dagen ondersteuning bieden aan ouders i.v.m. hartoperatie van mijn vader. Aan de ene kant waren de dagen loodzwaar en aan de andere kant heeft het er ook voor gezorgd dat ik voor mijzelf alles eens op een rijtje kon zetten. Wat je zegt Ess82: ik heb mij aardig laten gek maken door de huisarts. Ik heb echt dagenlang met mijn ziel onder de arm gelopen, door de opmerking van de huisarts dat ik mss een bepaalde stoornis zou kunnen hebben. Morgen ga ik een nieuwe afspraak maken en dan maak ik het bij hem bespreekbaar.



Ik zie het nu allemaal weer positiever en ga de komende weken een besluit nemen of ik de nieuwe functie ga aanvaarden. Ik ben iemand die daar heel erg moeilijk een besluit in kan nemen.



Vanavond ga ik in alle rust eens bijlezen wat iedereen geschreven heeft.



Groet, Lentezon68

..

Hoi Rendiertje, hoewel ik hier nog niet zo lang schrijf, kan ik je al zeggen dat het helpt om hier te posten. Sowieso het idee alleen al dat je niet alleen bent in deze situatie, geeft mij het gevoel dat ik niet helemaal doordraai.

Ga er maar vanuit dat je langer thuis bent dan tot maandag. Ik zit inmiddels 2 maanden thuis (morgen op de kop af) en heb nog steeds niet het idee dat ik alweer aan de bak kan. Het schuldgevoel was bij mij ook enorm, maar ik heb me inmiddels neer kunnen leggen bij het feit dat ik het nu gewoon echt niet op kan brengen. Bezoekjes van familie en vrienden, boodschappen doen, etc. al dat soort dingen zijn me op dit moment al teveel. Wat ik vooral als advies krijg, hoewel het nog geenszins tot me door wil dringen, is dat ik de tijd moet nemen. In de tussentijd huil ik mijn ogen uit mijn kop en ben ik nog steeds doodmoe. Het gaat wel iets beter dan in het hele begin gelukkig.

Bij mij was er iets misgegaan bij de arboarts, ik had pas na zes weken een afspraak. Ik denk dat het belangrijk is te laten zien hoe je je voelt, je niet groot houden. Het is zoals het is, ook al is dat lastig te accepteren.

Het lijkt me nog moeilijker als het nog in combinatie komt met een depressie. Slaan de AD een beetje aan?

Hoe dan ook, voel je vrij om je verhaal hier te doen en ik wil je veel sterkte wensen in de komende periode.



@ Juliaatje, ik ken je verhaal niet, maar het klinkt als een goede week. Voelen de doorgehakte knopen goed aan? En voorzichtig zijn met teveel van jezelf eisen he, volgens mij gaat het juist daar vaak mis.



@ Lentezon, ook jouw verhaal ken ik nog niet, maar wat heftig allemaal, en een burn out en dan ook nog de zorg voor je vader. Gaat het weer wat beter met hem? En is het nog gelukt een afspraak bij de huisarts te maken? Succes met de beslissing over je functie. Waar moet je precies tussen kiezen?



@ alle andere dames: met de tijd zal ik jullie verhalen vast ook horen/lezen. In ieder geval veel sterkte allemaal.



Hier gaat het met ups and downs. Gisteren ben ik weer bij de haptonoom geweest en dat was heel heftig, in de zin van heel emotioneel. Ik had zoveel gehuild en zij bleef maar zeggen dat er nog zoveel uit zal moeten. Dat ik daar de tijd voor moest nemen en deze periode niet moest zien als 'verloren'. Maar meer als een soort van 'eb', waarin je je terug trekt om weer aan te sterken waarna je weer volle kracht vooruit kan. Ze zou me daar een gedicht over toesturen die ze erg van toepassing achtte. Ik vond het wel een mooie gedachte, hoewel lastig om in te geloven. Vandaag was ik zo moe dat ik wel tot twee keer toe weer terug ben gegaan naar bed.



Mag ik jullie nog iets vragen trouwens, hoe doen jullie het met verjaardagen enzo. Gaan jullie daar gewoon heen en gaat dat dan goed? Ik heb er volgende week een waar ik erg tegenop zie maar waar ik ook eigenlijk wel heen wil. Ik weet niet wat wijsheid is in deze.



Nou ja, een hele lange post. Mijn hoofd is weer wat kalmer. Veel sterkte iedereen, hang in there!

Hallo dames,



ik kom zomaar even binnenvallen. Ik ben niet iemand die gezegd is een burn out te hebben. In 2007 heeft mijn toen therapeut gezegd dat ik er tegen aan zat. Dit alles is met een sisser afgelopen. Maar ik merk dat ik niet meer uit de winterdip kom. Het wordt alleen maar erger. Ik slaap enorm veel, maar ben altijd uitgeput. Ik heb nergens meer zin in. Alles wat ik moet doen, doe ik met tegenzin of niet. Gezellige dingen heb ik al helemaal geen zin/energie voor.



Ik weet niet of dit enigszins lijkt op een burn out? Het lijkt me in ieder geval heel fijn mee te kunnen kletsen...



Liefs

@ Miepjemiep, dat klinkt bekend. Bij mij was dat helaas niet alles, het gaat bij mij ook gepaard met hartkloppingen en angst- en paniekaanvallen. Ik zou tijdig aan de bel trekken om erger te voorkomen, misschien kan je naar de huisarts gaan en de situatie voorleggen? Sterkte in ieder geval!

De lichamelijke dingen die ik erbij heb zijn dat ik uitgeput ben, ontzettend veel eet (kan niet meer stoppen met eten bijna) en ik huil continu.



Ik heb ook vandaag gebeld maar mijn therapeut om weer wat gesprekken aan te vragen. Helaas werkt hij er niet meer en willen ze niet zeggen waar nu wel.



Ik ga ook zeker vlug langs bij de ha. Moet alleen zelf nog even accepteren dat het niet goed met me gaat anders kom ik niet geloofwaardig over. Bedankt voor je snelle reactie!!

Graag gedaan, en ja dat accepteren is het moeilijkste. Helpt het je eens terug te lezen wat je net allemaal op hebt geschreven:

- continu huilen

- uitgeput zijn, ondanks veel slapen (slaap je wel goed?)

- veel eten

- geen zin hebben in dingen, ook niet de leuke dingen en daardoor dingen afzeggen.



Ik ben nu twee maanden verder en wil er nog steeds niet aan. Soms wel, dan denk ik, ok het is even niet anders. Maar meestal doe ik heel erg mijn best om er weer bovenop te komen en baal ik dat een goede dag wordt afgewisseld met een slechte dag. Ik kan me daar slecht bij neerleggen.



Maar goed, op mij kom je dus heel geloofwaardig over. Wacht niet met naar de HA gaan en zoek desnoods een nieuwe therapeut.

Ik slaap volgens mij wel goed. Al droom ik de hele nacht over 1001 dingen. Het probleem van de acceptatie is dat ik mijn studie dan even moet stopzetten (niet dat het nu wel geweldig gaat hoor). Maar wanneer ik dat doe loop ik een boel inkomsten mis en dan gaan we het niet redden. Er is gewoonweg geen ruimte om me niet goed te voelen...



Wel heel lief mo dat je zo op mijn posts reageert. Vind ik echt heel erg fijn!!

Lastig hoor, klinkt als een duivels dilemma. Probeer anders of je je rust in de kleine dingen kan vinden, ga mediteren of zo, hou een dagboek bij, etc. Luister in ieder geval naar je lijf voordat je nog verder van huis bent. Sterkte ermee en laat weten hoe het gaat. Fijn om te lezen dat mijn reacties hielpen btw (voel ik me ook weer een beetje nuttig).

Ik zal zoiezo blijven meelezen, ik ben benieuwd naar jullie verhalen. Misschien dat ik er ook wat aan heb.



En idd een duivels dilemma.Ik overleef tot de zomervakantie, dan is de tijd even van mij. Ik ga morgen de ha bellen! Echt super bedankt mo!

Mo78 Ik ben in de meeste gevallen op verjaardagen aanwezig. Wanneer ik het niet trek geef ik dit aan. Men heeft begrip voor de situatie en kan rustig zonder een schuldgevoel naar huis gaan.



Juiaatje wat fijn dat je de oorzaak van de BO kunt ontleden. Het lijkt mij rustgevend wanneer je weet waar het vandaan komt. Kun je iets meer vertellen over de copingstijlen ?



Rendiertje Het eraan toegeven dat je ziek bent is denk ik juist een van de moeilijke dingen bij een BO. Het zijn personen die moeilijk kunnen loslaten. Ik heb zelf drie maanden halve dagen gewerkt en er toch aan toegegeven. Uiteindelijk ben ik drie maanden er volledig tussenuit geweest. In het begin was het erg moeilijk om het werk los te laten en na een paar weken heb ik mij erin berust en het werk ging zelfs ook zonder mij door. Ongelofelijk.....



Met mijn vader gaat het steeds beter ! De afgelopen twee weken heeft dit mij heel veel energie gekost. Ik had enorme angst en kon dit niet goed een plek geven. Nu we zes dagen verder zijn valt er een enorme last van mij af. Dinsdag ga ik naar de huisarts. Ik heb voor de zekerheid maar een dubbel gesprek aangevraagd....



Mo78 Ik zou van functie kunnen veranderen op de afdeling die ik vier jaar geleden heb verlaten. Ik mag zelf kiezen of ik teamleider of coördinator wordt. Een geweldige luxe en eigenlijk een eer dat ik zo'n goede naam heb binnen het bedrijf (ik ben er zelf nog steeds niet van overtuigd dat ik toch de moeite waard ben). Het lastige is dat mijn huidige functie ook redelijk leuk is. Twee weken geleden heb ik een enorme deuk opgelopen. Ik heb dinsdag een reintegratie-evaluatie met mijn LG. Ik heb hem vandaag gemaild en gevraagd of hij erover na wil denken wat hij van mij in mijn huidige functie nog meer verwacht. Het is voor mij een moeilijke keuze omdat ik nog in de herstelfase van een burn-out zit.



Groetjes en geniet lekker van



Lentezon68

,

Hallo allemaal,



Wat een verhalen weer en welkom voor degene die nieuw zijn. Ik zal proberen op zoveel mogelijk dingen te reageren, maar het kan zijn dat ik iets vergeet (mn geheugen werkt namelijk niet zo goed nu...). Ik merk wel dat het lezen van jullie verhalen maar vooral ook het reageren daarop voor mij ook een soort van therapeutisch werkt. Het geeft me in ieder geval regelmatig nieuwe inzichten!



Mo: Herkenning vinden bij anderen is ook fijn, juist als je je zo rot voelt als nu en er zoveel dingen met je lichaam een geest gebeuren die je zelf amper begrijpt dus ik vind het helemaal niet raar dat je dat zegt.

Je vroeg of ik weer aan het werk ben momenteel. Ik ben 3 maanden helemaal thuis geweest. Hierna gaf de BA aan dat ik weer aan het werk moest volgens het protocol. Anders zou het proces mijn zelfvertrouwen gaan ondermijnen wat werkhervatting nog meer zou bemoeilijken. Hoe vervelend ik op dat moment ook vond, ik ben uiteindelijk blij dat ik toen weer aan het werk ben gegegaan. Het gaf me een doel op een dag, ik zag mijn collgeae weer, kreeg (en krijg) positieve feedback van hen en kan me weer nuttig maken. De eerste keer weer naar kantoor was echter allesbehalve makkelijk, maar dat hou je niet tegen. Ik werk momenteel 3x 4 uur in de week en doe niet mijn eigenlijke werk. Ik ben hulpverlener van beroep, maar dat werk is nog veel te zwaar voor me. Daarom ondersteun ik mijn collegae met simpel (maar nuutig) werk op het secretariaat. Het werk vraagt nog wel veel van me, daarom gaan we ook nog niet uit breiden.

Nu ik zo'n 4,5 maand in het proces zit merk ik wel dat ik weer wat meer moet gaan bewegen. Lopen en fietsen doe ik wel, maar mijn rug, nek en schouders komen hiervan niet echt los. Ik zal misschien eens kijken op die yogasites, bedankt voor de tip. Groepslessen vond ik eerder niet zo fijn. Ik voelde me daar nog te onzeker en te kwetsbaar voor. Wat gewoon heel belangrijk is nu dat je sport als je wilt en als het goed voelt. Dat 'moeten' is sozieso een patroon wat in alle dingen terug komt (bij mij in elk geval wel). Het zal wel even duren en het kost tijd om daar een andere invulling aan te geven. Ben daar nu zelf ook mee bezig, maar het gaat nog vaak genoeg mis. Met hele kleine stapjes tegelijk komt het vast goed!

Ik herken het dat de meest simpele dagelijkse dingen in het begin juist veel spanning op leverden. Ik was in die eerste weken overal bang voor voor, maar ben toch bepaalde dingen blijven doen en zo slijt het langzaam, al val ik nog wel eens terug.

Het boek dat Krisje aanraadde is echt goed! Ik heb het ook helemaal gelezen en het was een feest van herkenning.

Ik heb een zelfde ervaring met mijn BA als jij. Ik voelde me ook niet serieus genomen door hem en dat leverde een gevoel van druk op. Zij staan er toch anders, veel afstandelijker in. Gelukkig ervaar ik vanuit mijn collegae en LG wel veel steun.

Wat feestjes e.d. betreft doe ik ik niet overal aan mee, maar naar bepaalde verjaardagen ga ik wel. Ik kan vooraf me erg druk maken, maar als ik er ben, valt het meestal mee en heb ik het soms nog leuk ook.



Krisje: Ik herken dat teveel aan prikkels in de sportschool. Ik moet daar nog altijd niet aan denken, veel te massaal allemaal. Buiten zijn, zeker nu, vind ik veel prettiger.

Vervelend ook he dat de leuke dingen nu (even) niet leuk zijn. Ik blijf dat ook erg moeilijk vinden, want ergens wil ik nog steeds overal aan deelnemen, maar kan het gewoon nog niet. Ik probeer me er dan zoveel mogelijk bij neer te leggen en te hopen dat ik alle leuke dingen t.z.t. dubbel en dwars kan inhalen.

Merk je al wat van de werking van die korrels? Ben benieuwd hoor. Hoop voor je dat je er wat aan heb!

Ben overigens nog niet naar de sauna geweest......



RoAn: Fijn dat je het gesprek met je huisarts als prettig hebt ervaren, maar wel een vervelende conclusie voor jou. Wat ik van een BO weet is dat het vrijwel altijd gepaard gaat met depressieve gevoelens. Je krijgt namelijk nogal wat te verwerken! Ik heb zelf wel hele positieve ervaringen met het praten met een psycholoog. Gewoon om dingen op een rijtje te zetten. Ik heb mezelf een stuk beter leren kennen en kan daar echt wat mee. Al moet ik daar zelf natuurlijk wel wat voor doen, het is echt een leerproces. Ik zou het iedereen die om wat voor redenen dan ook klem zit aanraden. Maar het moet voor jou wel goed voelen natuurlijk.

Moet je momenteel hele dagen werken? Dat lijkt me een hele zware opgave als je je zo rot voelt en het lijkt alsof het er hierdoor niet beter op word voor je. Wat zegt he werkgever hiervan? Ik hoop dat je baat hebt bij je medicijnen. Sterkte!



Lentezon: Wat heftig zeg die operatie van je vader! Dat zijn dingen die helaas gewoon doorgaan maar die wel, zeker nu je zo kwetsbaar bent, heel veel impact hebben. Sterkte ermee!

Ik snap ook dat je erg met die (wat mij betreft te snel getrokken) conclusie van je huisart bezig bent geweest. Knap van je dat je het bespreekbaar gaat maken! Als hij/zij of jijzelf toch twijfelt of er niet meer aan de hand is, dan kun je je altijd nog laten testen door een psycholoog of psychiater. Stoornissen zijn hun vakgebied en volgens mij kan een huisarts hier nooit zomaar een conclusie uit trekken! Succes (ook met het maken van je job-keuze).



Rendiertje: Wat een vervelende situatie voor je! Welkom in ieder geval! Ik hoop dat je je ei hier een beetje kwijt kunt, maar dat je vooral duidelijk word dat je niet de enige bent en dat het dus helemaal niet raar is dat je je zo voelt (hoe vervelend ook). Het valt echt niet mee waar je voor staat en iedereen hier zal weten waar je het over hebt. Ik snap heel goed dat je je schuldig voelt t.o.v. je werk. Dat had ik ook heel erg. Het was namelijk al zo druk en iedereen liep over. Met mijn wegvallen kwam er ook nog eens een hele caseload vrij waar vervanging voor gezocht moest worden en natuurlijk waren mijn al drukke collegae de Sjaak. Ik wist echter ook dat ik niet langer zo door kon gaan. Op die manier zou ik mijn werk niet goed uit kunnen voeren en dat verdienden mijn clienten niet vond ik. Ik wist ook dat het hoe dan ook zonder mij allemaal door zou draaien en dat geldt voor jou ook, wat voor werk je ook doet. Je moet het namelijk met zelzef doen en alles gaat een stuk beter als je goed in je vel zit en vertrouwen hebt in jezelf, maar daar moet je eerst aan werken en dat heeft tijd nodig.......

Vind het moeilijk om te zeggen wat je van je BA kan verwachten omdat iedereen er anders in staat. Heel belangrijk is in ieder geval dat je eerlijk en open bent over hoe het met je gaat. Hoe moeilijk dat misschien ook is en hoe raar je het misschien ook vind om dat te zeggen. Hoe ' raar' jij jezef misschien voelt, zo zien anderen dat meestal echt niet! En raar ben je zeer zeker niet! Het is wel heel belangrijk dat je aandacht en energie nu vooral naar jezelf gaan! Succes!!



Juiaatje: Wat goed van je het doorhakken van al die knopen! Dan valt er vast weer een last van je schouders.

3x5 uur werken is ook veel. Ik ervaar 3x4 uur al als veel momenteel. Ik vind vooral dat ik door mijn kwetsbaarheid nog zo gevoelig ben om in een flow terecht te komen waardoor er weer minder aandacht naar mezelf gaat die ik nog wel nodig heb. Het toepassen van alle nieuwe dingen die ik geleerd heb d.m.v. de gesprekken met mijn psycholoog, kost me nog veel tijd en energie. Hoe lang zat jij ook alweer in het proces?

Fij he dat gesprekken met een psycholoog zo verhelderend kunnen zijn. Ik herken het wegstoppen waar je het over hebt. Been there done that! Pas sinds deze periode voel ik weer en ben ik me bewust van dingen. Dat zijn nu vooral ook veel pijnlijke dingen en dat is moeilijk, maar dat wordt hopelijk met de tijd beter!



Miepjemiep: Of je BO bent, weet ik natuurlijk niet, maar het word uit je verhaal duidelijk dat het niet goed gaat met je en dat vind ik naar voor je. Je doet er goed aan om ondersteuning te zoeken (HA) anders gaat het van kwaad tot erger. Ik snap wel dat je zegt dat er geen ruimte is om je niet goed te voelen en ' ziek' te zijn, maar zoals het nu gaat, gaat het ook niet goed. Je motor draait overuren zo lijkt het (waarschijnlijk ook de oorzaak dat je zoveel eet, want je verbrand veel energie) maar er komt een moment dat de motor stopt. Mits he tijdig ingrijpt. Pas goed op jezelf, succes!!



Summerxx: Wat vervelend om te horen dat het niet goed met je gaat! Ik hoop van harte voor je dat je snel weer opkrabbelt!!



Kelinci: Fijn te horen dat jij je nu wat beter voelt. Lief dat je vraagt hoe het met mij is. Het gaat ' medium' , niet goed maar ook niet heel slecht. Merk wel dat ik echt mijn best moet doen om er het beste van te maken en periodes waarin ik mijn emoties toe laat moet afwisselen met iets leuks doen om te voorkomen dat ik erin blijf hangen. Dat kost me nog best veel energie. Ik bots ook wel met mezelf en loop haast letterlijk tegen mijn grenzen aan. Ik wil heel veel, maar merk dat ik nog maar weinig kan hebben en dat vind ik soms lastig te accepteren. Slapen gaat wel beter dan dat het was dus dat is fijn. Wel heb ik veel lichamelijke klachten (pijn in rug, schouders en nek). Klachten die ik al maanden lang heb en waarvoor ik fysiotherapie volg, maar het werkt nog niet altijd. Dagenlang pijn werkt dan ook weer negatief op mijn gemoedstoestand.....

Heel veel succes met je sollicitatiegesprek!!



Groetjes!!!

I.

,Tot nu toe heb ik niet echt de grens tussen prive en werk gevonden,het is nog erg vaag en loopt doorelkander.

Wel praat ik veel met de psych over mijn werk,mijn angst en hij heeft nu een brief naar de arbo gestuurd met voor mij althans een positief bericht.

Ik heb het heel fijn gevonden dat ik werd geloofd ,ik ben depressief en ik heb een burnout.

Door alles heen ben ik verandert,dan wel en dat wordt niet in dankbaarheid door mijn omgeving afgenomen,dus in fam sfeer rommelt het nu ook.

Ik zit nu tussen twee vuren in, zelfstandig verder gaan in mijn denken, en in mijn handelen,of weer terug stappen in mijn oude rol en leven.

Wat is voor mij het belangrijkste geworden,waar stel ik mijn grenzen, mijn prive,mijn vrienden kringentje, mijn werk, er zijn inmiddels mensen weg gevallen,die niet meer met deze Joske kunnen omgaan.

Als ik nu om mij heen kijk blijft er niet veel meer over,mensen die ik nu in mijn nabij heb en die mij accepteren zoals ik nu ben, kan ik op 1 hand tellen.Ik kan daar verbijsterd naar kijken maar ook met verdriet en pijn in mijn hart.

Mijn angst is nu wel,hoe gaat dit verder lopen ????

Terug naar af ??????Terug naar de oude Joskke is eigenlijk onmogelijk.

Ik voel mij geplet worden, hebben jullie dat ook, dit soort ontmoetingen,gedachten ervaringen in jullie relaties ????

Hoi Allemaal,



Wat een drukte ineens op het forum! Heb even flink moeten bijlezen. En ik weet niet of ik voldoende energie heb om overal op te reageren. Voor iedereen die nieuw is: welkom! Ik zit nu 5,5 maand in het proces en het gaat nog steeds met vallen en opstaan. Ik werk nu 2 dagen in de week, alleen de 1e dag hou ik het 4 uurtjes vol en vandaag dus maar een ander halve uur. Dus moet het even wat beter gaan verdelen. Gelukkig kan ik mijn tijd op die twee morgenswel redelijk zelf verkorten/ verlengen. Vandaag dan ook netjes eerder naar huis gegaan. Ik ben maandag begonnen met de korrels, maar op dit moment merk ik er nog weinig van. Hoop dat het nog gaat komen.



@Kelinci: Ik lees hierboven dat je ook injecties hebt gekregen voor vitamine b12 te kort. Mag ik vragen wat jou tekort was en hoeveel injecties je hebt gehad? Bij mij was de waarde ook aan de lage kant en heb 6 injecties gehad,krijg nu om de 2maanden nog een injectie. Merk ook dat ik sinds die injecties minderlast had van verzuurde spieren/ spierpijn.

Helaas hielp het niet tegen de vermoeidheid en merk dat ik weer last krijg van mijn rug als ik over mijn grens heen ga.



@Josske: Ik heb ook erg veel moeite met de grens tussen prive en werk. Je hebt al gauw de neiging om alle leuke dingen maar af te zeggen zodat ik het die paar uurtjes werken in de week vol houd. Hoop dat ik snel weer balans vindt. Heb nu heel veel aan een paar goede vriendinnen, mijn vriend en ouders. Maar zijn ook wat vriendinnen weg gevallen.

Probeer alleen tijd te investeren in die vrienden waarvan je weet dat ze het waard zijn en verder lekker de nieuwe joske blijven!



@Ess82: Ik vind het knap dat je het al 3x 4 uur in de week vol houdt met werken.. ben bang dat dit bij mij nog wel even duurt voor ik dat weer vol houdt...Die korrels werken dus nog niet.. maar kan zijn dat het even duurt.. Morgen heb ik weer een dagje sauna staan ik knap hier echt zo van op! Echt een energie gever. Beste medicijn tot nu toe.



@Kelinci:Gaaf dat je kan solliciteren, ga voor je duimen dat het lukt!



@Summerx: wat balen dat je weer een terugval hebt! Blijf voor jezelf herhalen dat je er weer uit komt! Heel veel sterkte!





@Lentezon68: Wat fijn dat het met je vader weer wat beter gaat. Ik weet uit ervaring dat zoiets ontzettend veel energie kost en zeker nu!



@ Rendiertje: Ook ik werk in het onderwijs en ben veel te lang door blijven lopen met mijn burn out waardoor ik nu dus veel verder van huis ben.. Ik leefde echt van vakantie naar vakantie.. Ik hoop echt dat je de moeilijke keuze kan maken om afstand te gaan nemen van school en even alleen maar de tijd voor jezelf gaat nemen. Ik voelde me ook erg schuldig maar het werk gaat gewoon door ook zonder mij! De arbo arts is mij erg meegevallen. Heb gewoon mijn verhaal gedaan met veel emotie er bij en er is een verslag gestuurd naar mijn werkgever. Ben er maar 1x geweest en hoef nu niet meer gelukkig.



@Miepjemiep: Ik weet ook niet of je een burn out hebt maar het is inderdaad heel verstandig om hulp te zoeken via je HA. De klachten horen in iedergeval bij een burn out. Sterkte de komende tijd! En pas goed op jezelf. Je schrijft dat er geen ruimte is om je niet goed te voelen.. Maar het zal nooit goed uitkomen hoe eerder je er wat aan doet hoe sneller je er weer boven op bent. Ik ben er te lang mee blijven lopen.. En dan ben je nog veel verder van huis.



@Juiaatje: Knap dat je de beslissing hebt genomen om met AD te starten ben je er al mee begonnen ondertussen en merk je al wat? Fijn dat je al een positieve kant ziet van het burn out zijn, dat je opener bent geworden! Heeft het toch nog iets goeds opgeleverd! Ik vind het ook moeilijk om positief te denken maar lukt mij ook al steeds beter. Maar dit ligt ook heel erg aan de energie die ik op een dag heb. Bij veel energie is positief zijn een stuk makkelijker!



@Mo78: Op je vraag over verjaardagen. Ik ga eigenlijk bijna nergens heen zo af en toe bij goede vriendinnen maak ik een andere afspraak en ga ik even overdag. De avonden lukken mij zowieso niet. Toevallig had ik afgelopen zaterdag een feestje waar ik heen ben geweest overdag met een paar mensen. Ben na drie kwartier weer weg gegaan werd gek van al die prikkels. Dus voorlopig nog maar even niet. Ik heb nu aanstaand weekend een uit etentje met mijn schoonouders. Zie ik ook als een berg tegen op maar heb al zoooo vaak nee moeten zeggen..



Pff... Zo ik ben behoorlijk moe van al dat getyp.Mocht ik iemand vergeten zijn dan sorry! volgende keerga ik wel weer verder!

,

Wat is het hier druk! It makes you wonder hoe het toch komt dat er zoveel mensen uitvallen met een BO. Maar goed, ik heb even niet de moed om nu op iedereen te reageren, misschien later vandaag. Bedankt in ieder geval voor jullie reacties op het verjaardagsdillemma, ik ben er nog steeds niet uit. Het gaat om de verjaardag van mijn stiefdochter die gevierd wordt bij mijn lief's ex. Dat maakt het toch weer even extra spannend, daarom zit ik er ook zo mee. Vanmiddag weer een afspraak bij de psych, ik zal het ook aan haar meegeven dat ik daar zo meezit.



@ Summerxx, hoe gaat het met jou? Voel je je alweer iets beter?



Ik kom vanmiddag wel weer even buurten denk ik.

@Rendiertje: Zo herkenbaar wat jij schrijft dat je bang bent om bekende tegen te komen! Dat had ik ook de eerste tijd. Durfde gewoon niet naar buiten en had er ook nauwelijks de energie voor. Woon je in dezelfde buurt als dat je werkt? Ik had het geluk dat ik niet in hetzelfde dorp woon. Maar durfde ook alleen maar naar de supermarkt dicht bij en niet de stad in waar ik makkelijker bekende tegen kon komen. Probeer je er als je je een beetje goed voelt toch over heen te zetten. En gewoon een kort tochtje naar de supermarkt (desnoods een andere waar je minder gauw mensen tegen komt) je zult zien dat het steeds makkelijker zal gaan. Blijf goed voor jezelf zorgen. En kan je anders je familie niet lief aan kijken om boodschappen te doen?

Verder vind ik het heel knap dat je hebt besloten om even een maand rust te nemen, ik hoop echt dat je even afstand kan nemen van je werk en dat je tot rust komt. Mijn moeder wilde in het begin ook iets leuks met me doen maar had er geen energie voor. Ik merk dat ik nu wel weer erg op knap van wandelingen maken/ dagje sauna/ schilderen en muziek luisteren. Sterkte!



@Mo: inderdaad een moeilijke beslissing of je naar die verjaardag moet gaan,toch zou ik voor jezelf kiezen en een afspraak maken voor een ander moment. Sterkte met je beslissing



Liefs kris