Gevangen in mijn spraak...

Heee leden van de Stotterkoppenclub (en anderen natuurlijk).



Tuurlijk is alles goed; alleen even heel druk met werk en kids.



Soul, fijn dat je lekker hebt uitgeslapen, geniet er maar van.



Maaswater; bij mij werkt het wel zo dat ik minder stotter bij iemand waar ik me op mijn gemak voel, maar soms als iemand weer tè vertrouwd wordt, werkt het juist weer andersom. Dan wil ik denk te graag het stadium van 'lekker praten' vast houden en bouw ik spanning op. Het is ook een gedoe hè.

Ik heb inderdaad wel eens in telefoongesprekken iets van 'zou ik stotteren ofzo?' of 'kun je het nog volgen?' geroepen.



Ik moet af en toe echt lachen om die Miss Montreal, gisteren had ze een telefonisch interview met Giel Beelen (die had haar er in laten stinken). Toen ze boos werd kon ze ineens erg goed uit haar woorden komen. Eerst, toen ze de grap nog serieus nam (ze kwam niet in aanmerking voor de 3FM-awards), stotterde ze wel erg. Is erg herkenbaar.

Vind het erg knap van haar dat ze er zo relaxed onder is. Dat maakt dat haar interviewers dat ook zijn. Goed hoor.

Denk wel dat haar stopwoord, of hulpwoord 'fuck' is, hahaha. Mag als artiest.



Hier nu chaos met de kids, merk wel dat mijn lontje dan een stukje korter is. Niet dat ik het merk in het praten, maar wel dat ik een controlfreak ben (ook in het praten dus). Sja, hoe leer ik dat 's af.

@Maaswater, bedankt voor de googletip.

Ik heb zelf al veel gelezen over mindfulness en denk zeker dat het iets voor mij zou zijn. Via mijn werk kan ik een volledige cursus vergoed krijgen en was al van plan dit te doen nadat ik weer een beetje op de been ben, dus na mijn sessies met de therapeut.

Heb jij zelf ook met dit bijltje gehakt en mindfulness gedaan?



@Kitty, klink ik erg bejaard als ik niet weet wie Miss Montreal is?

Wel grappig trouwens, en inderdaad erg herkenbaar wat je erover schrijft. Zelf heb ik dat ook, dat ik heel goed uit m'n woorden komen als ik boos ben. Jammer genoeg ben ik niet erg vaak boos

Succes (of moet ik zeggen sterkte ) met de chaos!



Allemaal hele fijne en gezellige paasdagen!



PS ik hoop dat ik niemand weg heb gejaagd van dit fijne topic met mijn geratel over mijn dip...

quote:Soulcats schreef op 03 april 2010 @ 12:42:

@Maaswater, bedankt voor de googletip.

Ik heb zelf al veel gelezen over mindfulness en denk zeker dat het iets voor mij zou zijn. Via mijn werk kan ik een volledige cursus vergoed krijgen en was al van plan dit te doen nadat ik weer een beetje op de been ben, dus na mijn sessies met de therapeut.

Heb jij zelf ook met dit bijltje gehakt en mindfulness gedaan?

Ben te trots, te eigenwijs maar waarschijnlijk beide om geen cursus te willen volgen. Was ook wel tijdig bij de dokter om de eerste verschijnselen van een lege accu te melden. Paar gesprekken bij een psycholoog en die loofde ook mijn kracht (het laatste restje energie) om te onderkennen dat ik tegen grenzen aanliep. Vermaak me vooral met de audio-meditatie..

Om te beginnen: Happy Easter!!



@Soulcats: natuurlijk heb je niemand weg gejaagd met je gezeur. Doe eens niet zo raar. Het is alleen maar goed dat erover praat.

Mindfulness is wel een hype he? Maar ja, als het werkt, werkt het. Op een of andere manier trekt het me toch niet aan.

Miss Montreal is een Nederlandse zangeres die behoorlijk stottert. Ken je die reclame van Slankie waarin een meisje op een gitaar speelt en zingt over beetje genante dingen? Dat is Miss Montreal. Daarna is ze doorgebroken.



Hebben jullie nog paasplannen? Vandaag doe ik niks, beetje relaxen, maar morgen zie ik mijn familie. Wel gezellig hoor. Maar de paasdagen an sich vind ik nooit zo boeiend.

@Twister, dat vind ik ook hoor, dat mindfulness nogal een hype is. En ik ben verre van een hype type

Maar een collega heeft de cursus gevolgd en was er erg enthousiast over, vandaar dat ik het ook wel wil proberen, onder het mum van baat het niet dan .....



Oh, die Slankie reclame, maar dan ken ik Miss Montreal wel! *kijkt opgelucht*. Leuk mens lijkt me dat. Nooit geweten dat ze stottert, trouwens.

Apart toch? Dat als je zingt, je dan dus niet stottert? Zou dat met de ademhaling te maken hebben?

Zelf kan ik ook stotterloos zingen en zing graag en vaak, het klinkt alleen voor geen meter, da's dan wel weer jammer



Ik heb ook niets met Pasen eigenlijk, en heb deze dagen ook bewust afspraakvrij gehouden. Dus gewoon even met mezelf, proberen te relaxen en uit te rusten.

Gisteren gezellig gegeten bij vrienden en straks even wat kleine klusjes in de tuin, bed verschonen etc. en dan even lekker een filmpje kijken of zo. Kortom, ik denk dat ik de dag wel door kom



Fijne dag en tot later.

Hallo iedereen,



Jeetje, wat een herkenning....en wat vind ik het eng om hier te reageren. Of eerlijk gezegd; ik schaam me.

Want (ook) ik stotter. En ik ben een volleerd 'verborgen stotteraar'! Het heeft sinds mijn 10e ongeveer mijn hele leven bepaald. Zo heb ik mijn voornaam veranderd (naar mijn doopnaam), ben ik gestopt met school toen ik 17 was (ben nu 32), heb ik meer dan 12 jaar op een kantoor gewerkt waar ik ca. 60 keer per dag de telefoon moest opnemen en dat heeft geleid tot een burn-out waar ik nu al meer dan 2 jaar 'in' zit. Wat dus inhoudt dat ik nog steeds niet weer aan het werk ben en ook niet terug zal gaan naar mijn oude baan. Dat laatste is wel een enorme opluchting overigens...



Een aantal mensen in mijn omgeving weten wel dat ik stotter. Mijn vriend bijvoorbeeld. Bij hem stotter ik zonder schaamte. Gek he? Bij m'n ouders durf ik het ook wel te laten horen, maar bij alle anderen in m'n omgeving, verberg ik het. En soms denk ik "ach, valt allemaal wel mee" en soms voelt het alsof ik mezelf helemaal uitput, gek maak en zoveel MEER zou kunnen doen, zijn, zeggen!



Heb inmiddels logopedie & psychotherapie gehad, maar beiden zeggen uiteindelijk: je moet in ieder geval stoppen met het verbergen. Maar....dat KAN (nee, WIL) ik niet. Ik wil er gewoon vanaf, helemaal. Dat het gewoon nooit meer voorkomt, dat het weg is. Verstandelijk weet ik ook wel dat dat zo waarschijnlijk niet werkt. Maar een ander deel van me, gelooft dat stotteren een symptoom is, dat het dus te genezen is. Het is niet iets dat altijd even erg aanwezig is. Kijk, als iemand blind is, is die persoon ook blind als er niemand aanwezig is. Dat is iets blijvends. Ik stotter totaal niet als ik alleen ben en tegen mezelf praat (tja, dat doen ik wel eens, haha) en ik kan vaak ook hele gesprekken voeren zonder te stotteren. Maar het komt ook voor dat ik 4 keer in een paar minuten blijf hangen. Stelt nog weinig voor in vergelijking met velen, ik weet het. Maar van binnen is die schaamte, het gevoel van "walgelijk zijn" en de angst ZO groot.



Wie van jullie denken ook dat het stotteren een gevolg is van iets anders? En dat het misschien gewoon "domweg" een gewoonte, een verwachting is geworden en dat het WEL mogelijk is om ermee te stoppen? Want waarom is het dat mensen meestal niet stotteren als ze alleen zijn? Dan is het toch een kwestie van spanning? En dan....dan kan het toch allemaal anders worden? Niet dat ik nu precies weet hoe dat dan moet, maar het geeft me wel hoop...



Ik stel mezelf wel eens de vraag: hoe zou het zijn als ik niet zou stotteren, hoe zou het voelen om ALLES wat ik wil zeggen gewoon vloeiend te kunnen zeggen? Ja....als ik me dat voorstel, voelt dat bijna eng, alsof ik het niet KAN geloven dat dat ooit zo zal zijn. Wat natuurlijk niet echt helpt, want als ik het me al niet voor kan stellen, hoe kan het dan ooit gebeuren? Ik geloof namelijk ook wel erg in "de wet van aantrekking" en dat je gedachten & visualisaties je leven bepalen.



Nou ja, beetje warrig verhaal misschien, maar ik moest het even kwijt.



Liefs, Henriette

Hoi Henriette, wat goed dat je reageert! Hopelijk lucht het ook wat op en vond je het niet alleen maar eng



Komt die burn-out vooral van alle spanningen rondom het stotteren? Ik vind het wel opvallend hoeveel mensen hier in dit topic daar op 1 of andere manier ervaring mee hebben... Je zou er bijna bang van worden!



Ik snap heel goed, hoor, dat je niet wil/kan stoppen met het verbergen van je stotteren. Dat hebben we hier denk ik allemaal, anders zouden we tenslotte geen verborgen stotteraars zijn.

Ik kon soms bijna jaloers zijn op mensen die 'hoorbaar' stotteren - dat leek me een stuk makkelijker. Je hebt dan geen keus om het te verbergen. Maar ja, misschien zouden zij het liever juist wel willen verbergen!



Ik heb periodes gehad dat ik veel meer met m'n stotteren zat, dan nu. Meestal ging ik dan op een gegeven moment wel in therapie bij een logopedist of een cursus.

Het is niet zo dat ik het op dit moment geaccepteerd heb, maar dat het even minder belangrijk is, dat ik er nu even geen tijd voor heb (of vrij wil maken) om er mee te dealen. Misschien kan het me minder schelen?



Wat voor logopedie heb je gehad?



Ik denk niet per se dat stotteren een gevolg is van iets anders. Wel heb ik veel gehad aan de Hausdorfer-therapie en zit qua stotter-ideeën wel met die therapie op 1 lijn. Ken je de therapie?



Vroeger dacht ik ook heel vaak aan hoe heerlijk het zou zijn om stottervrij te kunnen leven. Om alles er uit te gooien wat er in je opkomt. Nu droom ik eerder van acceptie van het stotteren dan een compleet stottervrij leven. Beide gedachten/dromen zouden het leven wel een stukje makkelijker maken!

Hoi Henriëtte,



Wat vervelend dat je in een burn-out zit door je stotteren (is dat alleen zo trouwens?). Ik snap wat je bedoelt; er gebeurt waar je bang voor bent (ook wel wet van Murphy genoemd; wat fout kán gaan, gaat fout ). Als je er minder/niet bij nadenkt, ben je minder bang en gaat het beter. Maar zie daar maar eens te komen, haha. Herkenbaar dus.



Ik snap ook wat je bedoelt met zoveel meer kunnen zijn/doen/zeggen. Maar daar moet je je niet op focussen, daar word je alleen maar ongelukkig van (geloof me: been there...). Eerst is het belangrijk voor jou om je weer te kunnen ontspannen en je goed te voelen. Het kleinste resultaat is dan al geweldig!

Ik geloof zelf ook in het principe: komt tijd, komt raad. Of spreuk, haha. Ik denk dat als je minder bezig bent met je doel, of op een ontspannen manier dit doel probeert te halen, dat je hem soms gewoon in schoot geworpen krijgt. Misschien is het wel een doel waarvan je je niet bewust was, maar waar je wèl gelukkig van wordt.

Begrijp me niet verkeerd; van het stotteren kom je nooit af. Dat zal niet lukken, maar je kunt wel leren om met de (faal)angst om te gaan. Ik denk zelf dat stotteren een puur technisch probleem is, waar je geen bal aan kunt veranderen. Je gevoeligheid voor het timingsprobleem kan wel verergeren/verminderen door omstandigheden, maar het is er altijd, als een smerig addertje onder het gras. Ik vergelijk het ook wel eens met een gebroken been; kun je ook niks aan doen. Dit ook niet, het is echt een foutje in je hersenen.



Zelf heb ik soms nog wel eens de balen van het feit dat ik tussen pakweg 18 en 24 minder stotterde dan nu. Dacht ik. Wat blijkt: ik stotterde net zo hard, maar was me er minder van bewust en had er dus minder last van. Wat een grap.

Maar in die periode voelde ik me wel ongelooflijk vrij en gelukkig. Daar kan ik dus van leren; ik maalde er waarschijnlijk gewoon minder om. Was met andere dingen bezig.



Weet je wat mijn persoonlijke therapie is geweest: niet letten op wat een ander allemaal zo goed kan, maar ook opmerken dat zij net zo goed hun foutjes en onzekerheden hebben. Soms schamen zij zich (in mijn ogen) onevenredig voor wat zij mankeren. Dat zet mijn 'probleem' weer een beetje in perspectief. Bij hen zit de gevoeligheid gewoon op een andere plek.



Nou ja heel verhaal, misschien heb je er wel helemaal geen snars aan, maar misschien ook wel. In ieder geval veel sterkte met je ziekte. Jammer dat op ophouden van je baan zelfs een opluchting voor je is.



Astair, wil je nog 's uitleggen wat die Hausdorfer ook alweer was. Was dat op één uitademing spreken?

Hoi iedereen en welkom Henriëtte!



Ik heb eigenlijk niet zo veel te melden vanavond, maar kom toch even hoi zeggen... Ik heb erg genoten van het zonnetje vandaag en merk dat ik daar van ontspan en minder geblokkeerd ben.



@Soul: wat betreft therapie: volgende week moet ik de knoop doorhakken, maar eigenlijk ben ik er al wel uit. Het wordt inzichtgevende groepstherapie. Ik heb tot nu toe alleen maar individuele therapie gehad, dus dit wordt wel even wennen. Altijd leuk om als stotterkop voor groepen te praten!



@Astair: ben ook wel benieuwd naar die Hausdorfer. Ooit wel van gehoord, maar weet niet meer hoe of wat. En ben te lui om te googelen!



@Iremgul: heb je al een jurk?



@Kitty: ik kan me wel vinden in jouw persoonlijke therapie. Ga proberen dat ook toe te passen.

Kitty, jouw verhaal is ook al zo herkenbaar! Wat een fijn topic is dit toch!



We zitten allemaal best wel met ons stotteren, maar anderen kan het vrij weinig schelen. Ik kan me nog wel 's druk maken als ik niet uit m'n woorden kom bij de buschauffeur o.i.d., maar die man herinnert zich mijn stotteren aan het eind van de dag niet meer... Iedereen is altijd het meeste bezig met z'n eigen gedachten en zorgen. Dat geeft mij vaak toch wel rust.



Ik heb wel eens aan een vriendin (bij wie ik soms stotterde) laten doorschemeren dat ik met mijn stotteren zat. Maar zij vond het juist charmant! Ze moest natuurlijk eens weten...maar ik bedoel er mee te zeggen dat anderen heel anders naar 'ons stotteraars' kunnen kijken!



Over Hausdorfer kun je veel lezen en bekijken op http://www.hausdorfer.eu/. Ik vond het daar erg fijn en heb er veel aan gehad. Bij een therapie vind ik het erg belangrijk dat men vriendelijk is en dat stotteren mag (dit vond ik beide bij Del Ferro bijv. niet). Ik vind het niet erg om af en toe te stotteren, maar wil vooral van mijn spreekangst af (en dat is nou juist wat ze bij Hausdorfer doen). Ik heb het door persoonlijke omstandigheden toen niet goed af kunnen maken, maar ik denk dat ik dat gauw ga doen (afronden).

Op de site staan veel voor- en na-filmpjes. Soms erg confronterend om andere stotteraars te horen, vinden jullie ook niet?



Je hoeft niet in 1 adem dingen te zeggen. Je spreekt op een (voor je gevoel) heel langzame manier. Maar na het terughoren is het helemaal niet zo overdreven langzaam, maar juist een mooi rustig tempo (daar wil het bij deze stotteraar nog wel eens aan ontbreken), vooral na een paar weken. De 1e week/2 weken kun je nog wel eens een klank nogal lang aanhouden, maar geen praktijken van handen-in-je-zij etc. Het hele lange aanhouden van de klanken doe je eigenlijk ook vooral tijdens de therapieweekenden.

Ikzelf werd er heel rustig van en had geen 'angst' meer om te spreken Fantastisch om te ervaren!!



Wat ik ook fijn vond is dat ze er onder andere ook aandacht besteden aan de RET-therapie (kort gezegd: wat is nou het ergste dat er kan gebeuren?).



Ik denk dus dat veel van mijn stotteren voortkomt uit de angst óm te stotteren.

Hoop dat je wat aan mijn uitleg hebt!



Astair

@Astair: dank voor je link naar de Hausdörfermethode! Ik heb me goed ingelezen en meer info aangevraagd, o.a. over de kosten van zo'n cursus. Het klinkt me wel goed in de oren, dus misschien wil ik me hier wel aan wagen. Die filmpje waren wel heel confronterend, alhoewel die mensen wel veel erger stotteren dan ik doe (op twee na dan). Wat mij op het volgende brengt: word je daar niet raar aangekeken als je best vloeiend kan spreken, maar soms (regelmatig?) snoeihard op een woord blijft hangen? Het is namelijk niet zo dat ik geen zin normaal uit mijn strotje krijg.

*En het malen is weer begonnen, zucht!*

In mijn groep zaten best vloeiende stotteraars (als je begrijpt wat ik bedoel) tot mensen die geen enkel woord zonder te stotteren konden uitspreken.



Ik zag bij de filmpjes net ook een jongen die toch wel erg vloeiend sprak (Ramses?).



Je wordt daar echt niet raar aangekeken!

Ik kan als verborgen stotteraar ook vaak redelijk vloeiend spreken, maar zo'n videocamera maakte me wel weer een erge stotteraar, hoor!



Het gaat er toch ook niet om dat je niet hoorbaar stottert? Als je je een beetje kan vinden in die spreekangst, dan raad ik het je echt aan! Volgens mij vergoeden veel verzekeraars het nu (toen ik het deed, nog niet jammergenoeg).



Ik hoop niet dat ik je teveel aan het malen heb gebracht!

Hoi Astair,



Bedankt voor de link (was ook te lui om te zoeken...schaam). Ik heb gekeken en jezus wat vind ik dat confronterend zeg. Ik ben meer een Johannes, die te snel praat. Ook met spanning voor bepaalde situaties, ik vind de aandacht naar mijn persoontje ook eng/oncomfortabel als ik aan het praten ben. Wat erg om te zien van sommige anderen zeg. Zoals Lotte, ik voel zo met haar mee.



Ik wou echt dat ik eerder op deze site had gekeken, dan had ik die stomme DF niet gedaan. Maar ik wist er op dat moment nog niet genoeg vanaf. En die bulk met geld ook nog die ik en mijn ouders eraan gespendeerd hebben!

@Iremgul, als je nog kan veranderen, doe dat alsjeblieft. Dit helpt je zo van je problemen af en scheelt je een hoop logieskosten ook nog 's. Bij mij maalt het nu ook hoor! Ik zou heel graag rustig en kalm in het openbaar willen spreken. Zo mooi om te zien hoe mensen vloeiend kunnen spreken.



Astair, gebruik je dit in het dagelijks leven nog wel eens? Ga je bijvoorbeeld nog wel eens naar de zelfhulpweekenden?

Hoi allemaal,



Wat zijn er weer ontzettend veel goede, lieve en heftige dingen geschreven hier. Was al eventjes niet meer langs geweest, dus veel om bij te lezen.



@Henriette, welkom! Dit is een heel fijn topic, dus hier hoef je je nergens voor te schamen. Hier kun je gewoon alles lekker van je af schrijven en van gedachten wisselen.

Ik vond je bericht totaal niet warrig, wel heel heftig, al 2 jaar in een burn out vanwege het stotteren.... dat is niet mis



Kitty, Twister en Astair hebben al veel goede dingen geschreven waar ik het niet anders dan totaal mee eens kan zijn en niets aan toe te voegen heb. (Hulde meiden, ik vind het zo knap dat jullie altijd de juiste woorden weten te schrijven!)

Heb je een doel voor je herstel en weet je al hoe je het gaat aanpakken?

Kan je alleen maar aanraden dit probleem goed en serieus bij de kop te pakken, anders ben ik bang dat je er je hele leven tegenaan zal blijven lopen. Je zult het - denk ik - voor een groot deel toch in acceptatie moeten zoeken. Daar is in dit topic al veel over geschreven, dat als je goed in je vel zit, het praten dan ook vanzelf makkelijker en beter gaat.

Sterkte met alles!



De post van Astair (bedankt daarvoor!) over de Hausdörfer-methode heeft mij ook tot nadenken gezet. Heb de site bezocht en moet zeggen dat de methode en uiteindelijk doel, het verminderen van spreekangst mij zeker aanspreekt. Ben er nu nog niet aan toe, maar zal dit absoluut in gedachten houden voor de toekomst.



Kreeg het ook wel spaansbenauwd bij het zien van de filmpjes.... Inderdaad Lotte, die zo vreselijk slecht uit haar woorden kwam, pffff..... vind het moeilijk om naar te kijken, merk ik.

Qua praten ben ik een soort Ramses, kan er hele zinnen zonder haperen 'uitgooien' en blijf af en toe kort hangen op een woord. Uitgezonderd mijn naam dan, grrrr.... hihihi



@Iremgul, ik ben het volkomen eens met Kitty, als je nog kunt/wilt veranderen van DF in HD, doen! Ik denk dat je er zóveel meer baat bij zult hebben. Dat HD beter bij jou past, omdat de methode veel milder is dan die van DF. Het aanpakken van de spreekangst is zoveel waardevoller dan horen dat je de methode niet goed toepast, als je blijft stotteren na DF.



Jammer dat het nog niet gelukt is met je jurk.

Je doel is hartstikke goed hoor, maar let je een beetje op jezelf en loop je jezelf niet voorbij?!

Ik heb de kosten opgevraagd en qua therapiekosten verschilt het niet zoveel van DF, alleen de logies, zoals ik als zei. Maar laat dat niemand weerhouden om te kiezen wat hij/zij wil, daar is dit probleem te belangrijk voor.

Ook dit is weer vrij massaal opgezet, met regiogroepen en zelfhulpgroepen, waar natuurlijk weer allerlei andere 'nuttige' mensen rondlopen met foldertjes en prachtige ideeën. Mensen met problemen (met name onzekere mensen) blijven dankbare melkkoeien, maar goed; dat zal wel altijd zo blijven. Heb alleen een allergie voor Amerikaanse toestanden en wat ik zo op de nieuwssite zag, leek er wel een beetje op. Doet niks aan de methode af, die zal op zich prima werken denk ik.



@Iremgul, als ik je verdrietig heb gemaakt met mijn opmerkingen over DF, dan spijt me dat. Jij moet doen waar je in gelooft. Ik bedoel dat als ik de kans had gehad om te ruilen, dat ik liever deze methode had gedaan.



Succes met het zoeken naar je jurk! Ik sluit me verder bij Soul aan: doe het rustig aan en let op jezelf.

Iremgul, nog even een korte aanvulling n.a.v. de post van Kitty.

Het is ook absoluut mijn bedoeling niet om je te laten twijfelen aan je keuze voor DF of je te laten denken dat dit geen goede beslissing zou zijn.

Dus sorry voor mijn berichtje, waarin ik me in mijn enthousiasme nogal opdringerig heb uitgedrukt.

Zoals Kitty ook al schrijft, doe waar je in gelooft en waar je je goed bij voelt.

En bedenk, welke therapie je nu ook kiest, dit sluit een eventuele andere therapie in de toekomst niet uit. Je kunt nog alle kanten op.

Dikke knuffel!

Hoi stotterkoppen, ik ben deze dagen een beetje druk, maar hoop gauw jullie verhalen bij te kunnen lezen!

Hoi hakkeltrutten! (grapjuuuuuuuuuuuuuuuuuh! )



Ik kreeg het ook echt spaansbenauwd van die filmpjes, vooral van Lotte. Ik had zo'n medelijden met dat meisje. Die strijd die ze voerde om 1 woord eruit te krijgen. Wat erg zeg!

@Astair: door mensen als zij ging ik twijfelen of ik daar wel op mijn plaats zou zijn. Maar ja, Ramses en die oudere meneer zaten daar ook, terwijl ze redelijk vloeiend spreken. Ik wacht nog steeds op mijn informatiepakket. Had dat er niet allang moeten zijn?



@Iremgul: hoop niet dat je al te erg aan het twijfelen bent gebracht door al het negatieve advies over DF. Als jij er 100% achter staat, moet je het gewoon doen! Persoonlijk spreekt HD mij veel meer aan en sorry, ik denk dat het ook beter bij je past. Ik vind het fijn dat ze het accent leggen op het aanpakken van spreekangst en niet zo zeer op het stotteren zelf. Maar nogmaals, het is jouw keuze en ik hoop dat DF je brengt wat je zoekt!

Waarom heb je nog geen jurk? Ik dacht dat je 3 goede opties had. En hoe is het met die bepaalde buien van je?



@Soul: dank voor je lieve compliment! Ik denk idd dat wij stotteraars meer waarde hechten aan foutloos schrijven, aangezien we niet zo soepel kunnen lullen! Hoe bevalt het thuiszitten? Blijf je wel een beetje dingen ondernemen? Ben je nog bij je therapeut geweest?



@Kitty: kan jij mij de kosten van HD vertellen? Ben daar wel erg benieuwd naar. Ben echt aan het overwegen om dit te gaan doen.



Alleen ben ik bang dat ik iets teveel hooi op mijn vork aan het nemen ben: nieuwe baan zoeken, evt. toch weer een opleiding gaan volgen, groepstherapie en dan ook nog HD. Hmm, nu ik dit allemaal zo opschrijf... Misschien toch maar stap voor stap dingen aanpakken!



Verder ben ik wel lekker aan het genieten van het lenteweer. Woensdag heb ik de hele dag bij een vriendin op haar dakterras gehangen en veel te veel prosecco gedronken, hihi! Was echt een superrelaxed dagje en ik heb me voorgenomen veel meer van dit soort dingen te gaan genieten.



Dag meisjes, fijn weekend!

Oké dan: Dag Herhaalmutsen



@Twister, dacht dat het rond de 1400 euro was (1700 inclusief overnachtingen, 2 x 2 dagen). Je kunt het uitsmeren over twee jaar, zodat je dubbele vergoeding krijgt.



Klinkt goed, dat dagje Prosecco! Zeker vaker doen, dat relaxen in ieder geval.

Trouwens over dat te druk zijn: misschien voel je vanzelf aan wat je 'eerst' wilt doen? Je geeft aan erg over HD na te denken, ik denk dat daar dan ook je prioriteit ligt. Kun je het nog uithouden met de financiën? Dan zou ik na de HD een baan proberen te zoeken (fijn bij het solliciteren ). Misschien kun je de groepstherapie tegelijk met HD doen en HD daar meteen in praktijk brengen. Ik zeg maar wat hoor, ik ken jouw situatie natuurlijk niet goed. Maar dat zou mijn plan in ieder geval zijn.



Spaansbenauwd is trouwens het goede woord ja....Arme Lotte met haar mond steeds wijd open. Dat lijkt me zo erg...als ze eenmaal loskwam vond ik dat ze heel natuurlijk overkwam. Hopelijk heeft het haar toch geholpen allemaal (ik kon het einde niet meer afwachten, zo'n zeer deed het). Ik kan dagen met die beelden in mijn hoofd lopen spoken, bah.



Soul, hoe gaat ie nu?



Fijn weekend!

Wat is het ineens weer stil hier..

Ja dat vond ik nou ook! Of zijn de semi-scheldwoorden toch niet goed gevallen ;-(



Ben heel benieuwd of mensen nu ook stappen gaan ondernemen om Hausdorfer te gaan doen. Bij mij broeit het wel een beetje, ook omdat ik van die presentatieangst af wil. Ik merk dat ik in het dagelijks leven makkelijker met het stotteren omga nu ik hier schrijf en ook die filmpjes heb gekeken op de site van Hausdorfer. Ik merkte dat ik af en toe gewoon durfde te stotteren, zo'n éénmalige stotter waarbij mensen die niet weten dat je stottert even hun wenkbrauwen optrekken. En weet je: het kon me niet schelen.



Hoest met de rest?



Iremgul, ik ben heel benieuwd naar hoe het met je gaat en natuurlijk ook hoe je DF gaat vinden zometeen. Blijf je hier schrijven?

Hoi hapertroela's!



Jullie hebben mij absoluut niet weggejaagd hoor, daar is zwaarder geschut voor nodig .

Die humor moet gewoon blijven wat mij betreft. Het onderwerp op zich is al zwaar genoeg dus dit topic kan best wat verlichting gebruiken



Heb helaas niet veel inspiratie gehad tot het schrijven van een berichtje... De afgelopen dagen waren moeilijk.

Begin me nu pas te beseffen dat ik mijlenver over m'n grenzen ben gegaan en dat ik er echt compleet doorheen zit, zowel lichamelijk als psychisch. Er komt veel shit (excuse my French) naar boven, nu ik de tijd heb/neem om over dingen na te denken.



Gisteren bij een vriendin koffie gedronken en we hebben vrij lang gewandeld wat op zich heerlijk was want kon m'n hoofd lekker leeg maken. Maar vandaag moet ik het helaas bezuren want ik ben gewoon weer doodop. Laten we het erop houden dat ik op dit moment niet echt een liefdevolle relatie heb met m'n lichaam .



@Twister, vorige week was ik bij de therapeut en ze heeft geprobeerd me te laten inzien dat dit niet zomaar binnen een paar weken is opgelost. Dat vind ik wel heftig om mee te dealen, in de zin van dat ik ervan baal dat ik het zover heb laten komen.

Gewoonweg stronteigenwijs en koppig op de verkeerde manier...

De komende twee weken krijg ik ontspanningsoefeningen van een andere therapeut, omdat mijn therapeute op congres/met vakantie is. Ik hoop dan dat ik deze oefeningen ook zelf 's avonds in bed kan doen, omdat mijn lichaam nu een loopje met me neemt zodra ik in bed lig. Hartkloppingen, benauwd en pijn op m'n borst, ademhaling volledig door de war... Erg vervelend is dat en ik word er superonrustig van, vooral omdat ik (op m'n 3 katten na) alleen ben.

Hopelijk kan ik door die oefeningen rustiger inslapen, waardoor dus ook mijn lichaam beter tot rust komt. Ik ben echt al jaren niet voor 2 uur, half 3 of later in slaap gevallen. Dacht soms gewoonweg dat ik krankzinnig zou worden.



Jou vind ik trouwens zo ongelooflijk sterk klinken. Dat mag ook wel even gezegd worden. Ik kan me vergissen hoor, maar je lijkt me iemand die positief in het leven staat en de hoogste bergen kan overwinnen. Heb ik echt bewondering voor.

Maar inderdaad meid, doe het stapje voor stapje om te voorkomen dat je jezelf voorbij loopt. Je komt er uiteindelijk toch wel.

Dikke virtuele !



@Kitty, en deze is voor jou: Good for you dat je af en toe gewoon durfde te stotteren! Als ik weer beter ik m'n vel zit krijg ik hopelijk ook weer zo'n 'het kan me niet schelen' houding.



Met m'n spreken gaat het nu wel weer wat minder, nou mijn hyper begint af te nemen. Nu is het denk ik vooral de moeheid die invloed heeft op m'n spraak. Ik probeer me het maar niet teveel aan te trekken.



Het lastigste vind ik op dit moment eigenlijk nog wel de warrigheid in m'n hoofd, de concentratieproblemen en de vergeetachtigheid. Ik was vroeger ook zo'n wonder met zinnen en taal, maar nu kost het me zóveel moeite om een logisch verhaal op te schrijven.

Heb een zin in m'n hoofd maar zodra ik wil beginnen te typen is de zin alweer ergens in een grijze hersencel verdwenen. Frustrerend is dat. Maar goed, het zal ongetwijfeld goedkomen met m'n geheugen zodra ik de rust weer vind.



Ben ook erg benieuwd hoe het met de rest is, Iremgul, Bibaboe, Mette Mare en al die andere leuke meiden.

Keep on talking girls

Hoi allemaal



Zo, weer even bijgelezen en zelf ook even een paar minuten om wat te schrijven...



Heb het erg druk en weinig tijd voor mezelf - en dat merk ik ook wel aan m'n spreken. Ik heb altijd best wat tijd voor mezelf nodig, om even weer op te laden. Ik merk dat ik nu ook wat gespannener met m'n spreken omga...er meer over nadenk en me meer frustreer als ik stotter. Gelukkig net op weg naar huis, 40 minuten in de zon gefietst en ik voel me alweer een stukkie relaxter!



Ik ben even kwijt welke vragen er ook alweer over HD aan mij gesteld werden, maar ik zal nog even wat er over vertellen.



Ik ben zelf 3 of 4 x naar een zelfhulpgroep geweest. De ene was in Noord-Holland en die vond ik helemaal niet fijn, kwam op mij nogal amateuristisch over. Ik heb toen met een -inmiddels- vriendin, die met mij op HD zat, gewoon regelmatig afgesproken.

Over het stotteren praten met een ervaringsdeskundige vind ik nog altijd erg fijn en even flinke lange klanken maken

Jammergenoeg alweer een tijd niet met haar afgesproken (note to self: AFSPREKEN!!).



Ik ben ook nog een keer naar regio Utrecht geweest en dat vond ik een fijne zelfhulpgroep! Die keer was ook Desiree (?) er, die je op de site kan zien bij Paul de Leeuw. Zij sprak zo relaxt en beantwoordde al onze vragen. Daar kwam ik wel geinspireerd vandaan! Vlak daarna ben ik naar Noord-Holland verhuisd...



Ik gebruik HD nog wel in mijn dagelijkse leven, maar merk al een tijdje dat ik het weer even moet oppikken/opfrissen.

Maar ik verleng zeker nog hier en daar een klank, vaak om even wat rustiger te worden. De RET-therapie bijv., waar ik laatst over schreef (krijg je ook bij HD), gebruik ik nog heel vaak.



Iemand schreef dat de site er erg gelikt en commercieel uitzag. Toen ik de cursus deed (4 jaar geleden), was er 1 therapeut en een hele knullige site. De site is zeker een stuk gelikter, maar hopelijk trekt dat meer mensen aan. Ik denk niet dat ze de stotteraars uitbuiten.



Al met al ben ik een stuk relaxter met m'n stotteren omgegaan na HD en ik geloof -ook al ben ik er nog niet helemaal- nog steeds in de therapie.

Ik kreeg dit net in mijn mailbox.

Voor wie Duits begrijpt, misschien interessant:



“Talkshow “Markus Lanz”, Dienstag, 13.04.2010 um 23:00 Uhr im ZDF

…

Nie mehr stottern!

In Deutschland stottern über 800.000 Menschen! Auch der achtjährige Jan Sauermann litt unter seinem Stottern. Nachdem er an einem Seminar nach der Del Ferro Methode teilnahm, ist er nun stotterfrei. Jan und seine Mutter Simone Sauermann sind begeistert. Ingrid del Ferro hat vor vielen Jahren von ihrem Vater, dem Entwickler der Del Ferro Methode die Technik gelernt und gibt seit dem Seminare mit vielversprechenden Ergebnissen. Außerdem ist der Neuro-Physiologe Dr. Martin Sommer zu Gast bei Markus Lanz. Der stellvertretende Vorsitzende der Bundesvereinigung Stotterer-Selbsthilfe e.V. steht der del Ferro Methode sehr kritisch gegenüber.