Gevangen in mijn spraak...

@Soulcats: da's een beetje eng: mijn vader stotterde ook en was ook voorzitter van de ondernemingsraad van het bedrijf waar hij werkt. Nu is hij claimsmanager en praat de hele dag in vier talen. Hij heeft zijn eerste hartinfarct er al op zitten. Over 1 jaar gaat hij met pensioen. We houden ons hart vast dat hij dan niet in een gat valt en een 'bore-out' krijgt. Maar ik ben geloof ik een beetje hetzelfde, dat heet zelfkastijding...ik móest journalistiek studeren en nu werk ik in de communicatie. Gelukkig heb ik mijn draai nu goed gevonden.



Ik ben erg benieuwd naar je gesprek van vandaag.

Misschien is het al wel een idee om minimaal 1 dag in de week minder te werken (tijdelijk ziekteverlof) en/of coaching via je werk te krijgen (werkgerelateerde onderwerpen; scheiding werk/privé of lastige situaties bespreken). De testen die ze dan doorgaans doen (welk werktype ben je?) geven vaak ook al een hoop helderheid. Ik zou in ieder geval een gesprek met een bedrijfsarts aanvragen. Niet negeren of 'er op aan' laten komen, hoor! Je bent die extra aandacht echt waard. Willen ze liever dat je maanden in de ziektewet zit?



@Twister, misschien heb ik het gemist, maar welke diagnose heb jij gekregen?

Oja, meeting lijkt me leuk en goed! Ben erg benieuwd welke types er achter jullie zitten. Vaak zijn 'we' héél normaal, hahaha.

Hoeft trouwens niet meteen hoor. We kunnen ook nog even lekker blijven schrijven.

hahaha Kitty, eigenlijk was het maar als een geintje bedoeld. Ik zou zoiets echt niet durven denk ik (dapper, niet? )

We blijven hier gewoon lekker 'kletsen', dat vind ik sowieso fijn en gezellig.



Reageer zo even op de andere berichten, en laat jullie weten hoe het gegaan is vandaag, moet nog even eten en Kitty's bericht verwerken .... werkelijk bizar!

Wat een toeval met die papa's van jullie! Erg grappig!



Wat betreft mijn diagnose, die hou ik liever (nog) voor mezelf. Misschien dat ik het op een later tijdstip wel vertel.



Ach, een meet lijkt me best grappig, maar dan in de toekomst. Eerst nu nog even gezellig hier kletsen. Gaat waarschijnlijk ook wat soepeler dan irl!



Hoe oud is iedereen eigenlijk? Weet alleen van Iremgul dat ze 26 is door haar OP. Ik ben 30.

Zo, ben ik weer.



Twister, jij heel veel sterkte met je therapie en wens je alle kracht toe om er sterker uit te komen. Ik heb niets meegekregen over je diagnose, en als jij het (nog) niet kwijt wilt dan snap ik dat hoor.



Kitty, ik ben weer een beetje bijgekomen van je berichtje over je vader hoor. Ik heb het echt drie keer moeten lezen, dacht werkelijk dat m'n hersens nu voorgoed een loopje met me hadden genomen

Wat een stom toeval zeg. En wat een bijzondere vader heb je. Vier talen, wauw, dat vind ik echt heel knap. Ik hoop dat je vader nog vele jaren in goede gezondheid van zijn pensioen kan gaan genieten straks.



Mijn vader is gelukkig al op z'n xx met de VUT gegaan, hij had er toen xx dienstjaren opzitten. Hij heeft nog volop genoten van zijn vistripjes, quality time met m'n moeder etc. Op zijn xx kreeg hij thuis een vreselijk ongeluk en is een paar weken later overleden.

Ik mis hem nog zo verschrikkelijk, ieder jaar wat er verstrijkt meer, lijkt wel. Mijn vader was een geweldige man, en de humorist van de familie



Ik vind het echt knap en dapper van je dat je journalistiek bent gaan studeren en nu in de communicatie werkt. Jij hebt dus gelukkig wel de goede genen van je vader

Vroeger had ik eigenlijk niet het lef om te doen wat ik wilde, en heb vaak voor de veilige weg gekozen in plaats van wat ik het allerliefste wilde. Zo onzeker als de pest was ik.

Maar ben erg blij met m'n baan hoor en heb leuke collega's en hou erg van die hectische en afwisselende dagen. Dus wat dat betreft ben ik toch nog goed terecht gekomen





Tja.... en dan vandaag. Waar kan ik eens beginnen en het toch proberen kort te houden? (dat kort wordt weer niets, natuurlijk )



De uitslagen van de vragenlijsten zijn besproken, en zoals ik al vermoedde en al lichamelijk voelde, is het niet best.

Scores op het gebied van somatische klachten en vermoeidheid zijn abnormaal hoog. Therapeut heeft alles vergeleken en de conclusie getrokken dat ik overspannen ben. Dus gelukkig geen burn out maar ik zit er wel tegenaan.



Advies was me per morgen onmiddellijk ziek te melden op het werk, zodat mijn lichaam in ieder geval een paar weken de tijd heeft om op krachten te komen. Ik heb een dagplanning meegekregen, waar ik me aan moet houden.

Het heeft nog geen zin nu met de echte therapie te starten, omdat ik niets kan onthouden/geen stof opneem. Dat doen we over een paar weken dus pas. Wel de komende weken terugkomen voor het leren van ontspanningsoefeningen, zodat ik hopelijk wat beter in slaap kan vallen 's avonds en de spanning alvast wat uit mijn lijf kan gaan.



Ze heeft me geadviseerd morgen contact op te nemen met de bedrijfsarts, en zo snel mogelijk een afspraak in te plannen. Ze wil dan graag dat hij contact met haar opneemt om mijn 'situatie' door te spreken en dat vind ik op zich wel erg fijn.



Maar goed... en nu dus.... ben ik het volledig kwijt.

Ik?? Stoppen met werken??? M'n leidinggevende bellen en vertellen dat ik overspannen ben en enige weken rust moet houden?

Noem me een mietje hoor, maar ik denk niet dat ik het kan. Ik voel het zó als falen, als mijn collega's in de steek laten. Heb echt nog veel werk liggen wat af moet.

Natuurlijk besef ik nu ergens wel dat het nodig is voordat ik compleet de vernieling indraai, maar toch. Ik vind het echt heel moeilijk.

Zelfs nu ik te horen heb gekregen dat het eigenlijk niet anders kan, lukt het me nog niet om het werkelijk te beseffen en er ook naar te handelen. Ben erg gefrustreerd over mezelf op dit moment!

Ik moet het even laten inzinken en bedenken wat ik nu hiermee wil.... schoppen onder m'n kont zijn altijd welkom natuurlijk.



PS Twister, ik ben 44 Wat zijn jij en Iremgul nog belachelijk jong zeg

Kitty, nog erg bedankt voor de tips die je hebt gegeven. Ik zal het met de bedrijfsarts bespreken.

Heb overigens zelf het idee dat dit niet door m'n werk is ontstaan (alhoewel de fusie zeker stress en onrust met zich meebrengt) maar vooral door een opstapeling van vervelende dingen in m'n privéleven die ik niet (goed) heb verwerkt met als combinatie al vele jaren slecht slapen.

Ik voel me wel als een vis in het water op m'n werk en dit beroep past ook echt goed bij me. Het is vooral de onzekerheid die me op m'n werk soms flink parten speelt. En natuurlijk de ophanden zijnde verhuizing van werklocatie, waardoor ik erg tegen de reistijd op zie. Maar dat heeft alles met m'n vermoeidheid te maken, denk ik.

Gelukkig wil m'n therapeute ook op al deze gebieden met me aan de slag en kan hopelijk de bedrijfsarts ook nog goede adviezen geven en dan ga ik ervan uit dat het helemaal goed komt met me.

Aj Soul, dat klinkt toch helemaal niet goed. Dat van die bedrijfsarts zou ik ECHT doen, zij kan het waarschijnlijk beter uitleggen dan jij op dit moment en je zit nog in de ontkenningsfase. Ik had dat ook, dacht dat het wel meeviel, dat ik 'gewoon' moe was. Maar na twee weken werd ik pas echt dodelijk vermoeid en kon amper meer de ene voet voor de ander zetten. Die staat heeft ongeveer een maand geduurd, daarna kreeg ik langzaam weer wat energie. Ach wat, ik wilde meteen weer gaan werken. Toen floot de bedrijfsarts me terug met de mededeling dat ik nog écht niet hersteld was. Eerst moest ik weer 'leren' genieten van de dingen en mijn enorm gapende energietekort aanvullen. Ik was al tevreden met een greintje. Nu jaren later besef ik dat ik jarenlang op het minimum aan energie heb geleefd omdat ik gewoonweg niet anders gewend was. Ik begreep mensen die actief sporten al nooit.



Neem het advies van de therapeut dus alsjeblieft ter harte en volg het op, ook al sta je er zelf nog niet helemaal achter.

Enne: 'je kunt je werk niet achterlaten'? Wat is dat voor onzin, niemand is écht onmisbaar. Het is vervelend, maar je leidinggevende vindt echt wel een oplossing, het hoort tenslotte bij zijn of haar baan. En zoals ik al zei; wat wil je leidinggevende liever; een goed presterend personeelslid waar een constructieve bijdrage uit komt of iemand die op haar laatste benen minimale productie draait?

Als het een beetje mens is, het eerste en als 't het laatste is, is hij geen knip voor z'n neus waard.

En als collega's een beetje met je begaan zijn, wensen ze je het beste en proberen ze je te ondersteunen waar het kan. Zou jij het voor hen doen? Het uiteindelijke probleem ligt bij de werkgever en die slaapt er geen nacht minder om. Jij wel.

Zo pep genoeg? Doen hè!!! Dikke



Twister, natuurlijk is het oké dat je op je eigen moment iets vertelt over jezelf als je dat wilt. Jij ook dikke

Dacht eigenlijk omdat ik later instapte, dat het al bekend was, maar dat dacht ik dus te snel.

Ik ben 35 jaar trouwens.



Soul, je vroeg nog hoe ik weet dat mijn moeder mijn stotteren nooit helemaal heeft geaccepteerd. Wat denk je van het het er niet over willen hebben, alles onder het tapijt vegen ('het valt wel mee, je moet het gewoon acceptéren') en in gezelschap de andere kant uitkijken als ik aan het praten was. Daardoor kreeg ik non-verbaal het signaal dat het iets was waar ik me voor moest schamen. Gek genoeg heb ik dat soort signalen niet vaak van anderen gekregen.

Hebben jullie nog broers en zussen trouwens. En stotteren die?

Soul, ook al heeft de overspannenheid niet met je werk te maken, je kan evengoed ziek worden. De oorzaken doen er eigenlijk niet toe. Je kunt met een coach het ook hebben over problemen die je werk op dit moment bemoeilijken, al dan niet betaald door je werkgever (veel bedrijven hebben een soort preventief gezondheidspakket afgesloten met een verzekeraar).



Veel sterkte!

Wauw, wat veel reacties ineens! Wat leuk om te lezen



Wat veel om nu op ieders postings te reageren (sorry), maar ga vanaf nu dit topic weer actiever volgen.



Ik ben trouwens 28 en heb 1 broer, die niet stottert.

Ik stotter ook juist heel erg bij m'n moeder, vader en broer.

Soulcats, jij zei dat je blijkbaar dus niet ontspannen genoeg bent om stottervrij tegen je moeder te praten.

Ik denk juist dat ik zoveel bij hen stotter, omdat zij het toch al weten, me door en door kennen en ik me daarom juist helemaal niet schaam om zoveel te stotteren.

Gebruik bij hen ook veel minder synoniemen etc.



Ik hoop niet dat jullie het erg vonden dat ik stotterkoppen tegen jullie zei, zo noemt m'n vriend me soms liefkozend

Grappig dat we dus allemaal tegen onze ouders/moeder het meest stotteren. Soms baal ik daarvan; wil ik gewoon even in de kind-rol mijn ei kwijt en duurt het een uur ofzo...grrr. Met name over de telefoon ook dus.



Ik meende het ook wel, hoor, van die meeting. Het zal anders zijn dan bij een 'mamameeting', maar zeker zo interessant. Wellicht zelfs interessanter. En we weten allemaal waar we rekening mee moeten houden, dat scheelt. Doe dan maar net of je het tegen je moeder hebt.

Maar ik kan me ook voorstellen dat sommigen elkaar eerst wat beter willen leren kennen.



Astair, toen ik hem voor het eerst las, dacht ik dat één of andere grapjurk had ingebroken, maar later drong tot me door dat het 'een van ons' was.

Ik vind eigenlijk als ik heel eerlijk ben dat het nauwelijks een koosnaampje is. Een koosnaam is 'druif', 'snoet' of een verkleinwoord van je naam, maar 'stotterkopje'?



Aan de andere kant vind ik het wel prima om de draak met mezelf te steken in sommige gevallen, maar dat kan ook humor uit onzekerheid zijn (kijk eens hoe ik er tegen kan!) of om iemand te ontwapenen.

Maar zoals ik het nu al voel, zijn we geen vreemden meer van elkaar en hoeven we ons dus niet te beschermen tegen de boze buitenwereld (kan ook alleen mijn gevoel zijn hoor!). In dat licht vind ik het niet nodig, maar ik heb er ook geen vreselijk bezwaar tegen.

We kunnen ook nog altijd 'De Stotterkoppenclub' oprichten.

Ik vond stotterkoppen juist erg grappig! Daarom heb ik hem er laatst weer ingegooid.

I probably shouldn't say this, gezien de felle reacties hierop, maar zelfs hakkeltrut kon ik waarderen. Heeft waarschijnlijk te maken met mijn soort humor. Beetje grof en zwartgallig.



Ik stotter eigenlijk niet erger bij familie ofzo. Ik doe bij iedereen net zo krampachtig mijn best. Alhoewel ik het, denk ik, iets erger vind om bij vreemden (nieuwe mensen) te stotteren dan bij familie en vrienden.



Mijn broers stotteren trouwens niet, eigenlijk niemand in de familie. Weet dus niet waar het vandaan komt. Maakt me ook niet uit. Ik wil er vanaf!

Ben trouwens pro stotterkoppenclub!

Het gekke is, ik ben juist heel gevoelig voor scheldwoorden die met stotteren te maken hebben (vandaar mijn heftige reactie op de term hakkeltrut, Twister en Kitty ) maar stotterkop vond ik nou juist wel weer leuk. Erg dubbel dus.

Mijn humor gaat ook vaak richting de zwartgallige en grove kant, echter waar het op stotteren aankomt kan ik blijkbaar een stuk minder hebben. Denk dat het met het vele gepest van vroeger te maken heeft.

Maar stotterkopje mag blijven hoor, ik vind het wel lief klinken op een of andere manier



Vandaag gedaan wat ik moest doen, al kwam het laatste restje energie daarvoor uit m'n tenen. Vanochtend bedrijfsarts telefonisch gesproken. Het was niet mogelijk op korte termijn een afspraak te maken, vandaar dat ik heb aangedrongen op een telefonisch consult. Alles besproken en advies: neem rust, dus 100% ziekmelden.

Leidinggevende en directe collega gebeld, enige uitleg gegeven en daar zit ik dan. Thuis Aangezien opgeven totaal niet in m'n aard zit, baal ik hier flink van. Zacht uitgedrukt.



Kitty, ik wil jou even ontzettend bedanken voor je fijne bericht van gisterenavond laat. Het was voor mij serieus een steun in de rug om vandaag de juiste beslissingen te nemen.

Het schuldgevoel, en gevoel van te hebben gefaald kan ik nu nog niet van me afzetten, maar ik zit waarschijnlijk inderdaad nog steeds redelijk in de ontkenningsfase, zoals jij ook al noemde. Erg herkenbaar in ieder geval.



Wat heftig wat je schreef over je moeder. Ik krijg er gewoon pijn in m'n buik van. Vind het rot voor je. Hoe staat ze tegenover het stotteren van je vader? Heb je er wel eens met je moeder over gesproken?



Ik heb één broer, die niet stottert. Met hem kan ik wel redelijk stotterloos praten. Beter dan met/tegen m'n moeder in ieder geval.



De telefoongesprekken vandaag gingen trouwens waar-de-loos qua praten

Ik was ook echt bloednerveus, zat gewoon te shaken.

De bedrijfsarts zou me om even over 11 terugbellen en werd uiteindelijk pas tegen half twaalf. Toen was ik dus al bijna een zenuwinzinking nabij. De opgebouwde spanning heeft zich echt geuit in het gesprek, waarbij ik soms bijna niet uit m'n woorden kon komen. Toen ik m'n leidinggevende moest bellen, had ik helemaal zo'n soort van bibber in m'n stem.

Gelukkig waren ze wel begripvol, wat me dan wel weer goed deed.



Later vanmiddag is er even een vriend langsgeweest voor een peptalk, en toen ging het gelukkig weer een stuk beter met praten.

En nu... voel ik me leeg en op. Het is een heel vreemd gevoel dat ik morgen niet naar m'n werk ga. Ik moet hard met mezelf aan de slag de komende tijd, dat is wel zeker.



Ik ga zo nog even een kop thee zetten en duik dan lekker in bed.

Tot later allemaal, fijne avond!

He meiden!



Najaa, ik had helemaal niet door dat er zoveel geschreven was, terwijl ik hier toch veels te veel rondhang (maar dan vooral op andere pijlers)



Gezellig!



Ik kom morgen even bijlezen, ga zo lekker naar bed, drukke dag/avond gehad.

Enne, stotterkoppenclub



Hoe bedoel je lastig uit te spreken



Oefent al:



Stotterkoppenclubmeet

Ken iemand die erg stottert. Ik zit er totaal niet mee als hij praat, dat hakkelen hoort er nu eenmaal bij. Vraag me eigenlijk ook af als iemand het volledige vertrouwen van iemand heeft, gaat hij/zij dan ook minder stotteren?



Sterkte allemaal

Mette Mare stotterkoppenclubmeet. Ik krijg het werkelijk m'n mond niet uit. *gaat oefenen*



Leuk je weer te lezen hier! Ben benieuwd hoe het met je gaat. Alles goed met Jef, ook?

@Soulcats: ben echt trots op je dat je vandaag alles geregeld hebt. Moet heel moeilijk geweest zijn, maar je hebt het wel geflikt!

Zit zelf ook ziek thuis en dat voelde eerst heel erg als falen, maar nu besef ik dat ik dit nodig heb. En jij hebt dit ook nodig, ook al voelt het (nu nog) niet zo. Het getuigt alleen maar van moed dat je voor jezelf kiest en beter wilt worden.

Wat fijn dat er een vriend is langsgekomen. Hoop dat je een beetje kunt slapen vannacht.



Naar de rest zwaai ik even Ga ook lekker naar bed.

Soulcats en Twister...doe rustig aan, he! Ik hoop dat jullie gauw van wat rust kunnen genieten

Whoehaha, Soulcats, ja met Jef gaat ook alles goed.



Hij wordt nu wakker, jammer kom later terug.

@Twister, hartstikke bedankt voor je bemoedigende en lieve woorden. Ik zal proberen ze goed tot me door te laten dringen. Het gevoel (falen) kan ik nog niet goed van me afzetten maar ben natuurlijk sinds vandaag eigenlijk pas voor het eerst thuis. Het zal wel even tijd nodig hebben denk ik zo. Ben je zelf al lang thuis? En heb je het gevoel dat je ervan tot rust komt? (Je hoeft niet te antwoorden hoor als je niet wilt.)



Ik heb afgelopen nacht echt heel goed geslapen en ook lekker uitgeslapen vanochtend. Heb me redelijk aan mijn dagplanning gehouden vandaag; rustig opstaan, de tijd nemen voor douchen, ontbijten etc. en geen twee dingen tegelijk doen het is gewoon bijna vreemd om niets te hoeven....



Aan het eind van de middag had ik in de stad afgesproken voor een kop koffie met een leuke oud-collega. Wilde eerst afbellen want was heel moe en had bibberbenen en zag op tegen de drukte in de stad. Toch gegaan, en absoluut geen spijt van. Het was erg gezellig en denk ik ook goed voor me om er even uit te zijn. Kortom, een redelijke dag vandaag. Maar voel me nog steeds gewoon hondsmoe. Heb jij daar zelf ook last van?



@Astair, dankjewel! Rustig aan zal hopelijk lukken, ik kan en mag niet anders Sta er nog van te kijken hoe moeilijk het eigenlijk is om tot rust te komen. Maar proberen zal ik het!



@Mette Mare Fijn!

Hoop je spoedig weer te lezen hier.



@Iremgul, heb je je jurk al uitgekozen??? En hoe gaat het verder met je?



@Kitty gewoon even zwaaizwaai. Alles goed hoop ik?



Hieronder voor jullie allemaal nog wat grappige stotterhumor

quote:Maaswater schreef op 31 maart 2010 @ 22:51:

Ken iemand die erg stottert. Ik zit er totaal niet mee als hij praat, dat hakkelen hoort er nu eenmaal bij. Vraag me eigenlijk ook af als iemand het volledige vertrouwen van iemand heeft, gaat hij/zij dan ook minder stotteren?



Sterkte allemaal



Maaswater, wat fijn dat je zo relaxt bent tegenover diegene die stottert.

Ik spreek nu natuurlijk alleen maar namens mezelf, maar zelf zou ik ook graag zo benaderd worden. Gelukkig gebeurt dat ook veel hoor. Want het is echt heel vervelend als mensen je meewarrig gaan aankijken.

Tegenover vreemden kan ik soms best wel stotteren maar qua vertrouwen heeft het geen invloed op mijn praten, of ik bepaalde personen vertrouw of volledig vertrouw.

Maar dat is voor iedere stotteraar anders, denk ik.

quote:Soulcats schreef op 01 april 2010 @ 21:13:

[...]

Tegenover vreemden kan ik soms best wel stotteren maar qua vertrouwen heeft het geen invloed op mijn praten, of ik bepaalde personen vertrouw of volledig vertrouw. Ik begrijp dat het best moeilijk is. Maar de kunst is ook om het zelf goed te accepteren. Je zou ook het ijs kunnen breken door er zelf met humor of relativering mee om te gaan, door na een slechte zin bijvoorbeeld zelf te zeggen "nou dat komt er niet zo lekker uit, maar je begrijpt vast wat ik bedoel". Zou dat niet juist voor wat ontspanning zorgen, anders dan vreselijk je best doen zo min mogelijk te stotteren?

Oh maar Maaswater, ik bekijk het eigenlijk juist altijd met humor en relativering en heb het grotendeels ook geaccepteerd.

Maar zit al een tijdje niet lekker in m'n vel waardoor het op dit moment even niet zo lukt om te relativeren.

Normaliter lukt me dat dus een stuk beter.

Ik vind trouwens de zin die je noemt als voorbeeld wel een leuke.

*schrijft op in haar notitieboekje*

Niet lekker in je vel; heb even teruggebladerd en ik ken dat bijltje waar jij mee hakt.



Google eens op Ger Schurink en audiobestanden...