Overig
alle pijlers
3000+ deel 45
zondag 4 april 2010 om 01:52
Het 3000+ topic!
sinds 14 oktober 2009
Wees welkom en kom binnen.
Dit topic is er voor iedereen!!
We kletsen hier over alles wat ons bezighoudt of wat ons juist niet bezighoudt
Lief, leed, lach en traan, het mag allemaal. Je kunt hier de hele dag je stekels verhaal kwijt, of je komt slechts af en toe. Is allemaal oké.
Drie berichtjes plaatsen,dan hoor je erbij
Er zijn drie regels waar we ons aan houden:
1. S.v.p. niet quoten van gevoelige, persoonlijke informatie.
2. Toon respect naar elkaar in elke situatie.
3. Verdriet wordt niet vergeleken, elk leed is leed
Veel plezier maar weer!
donderdag 8 april 2010 om 01:10
Heb ik ook heel lang gehad Bam.
Nu weet ik sindskort eindelijk wat ik wel wil (nog niet zo goed wie ik ben)
Maarja,dat ligt mijlenver weg..nog lang niet binnen bereik, dan wel te hoog gegrepen?
Enorm frustrerend, dat er eerst een ander pad gelopen moet worden, om wellicht te kunnen gaan doen daarna wat ik zou willen.
En dan nog is het maar de vraag of dat haalbaar gaat worden.
Ja... daar kan ik vaak wel verdietig om worden.
Nu weet ik sindskort eindelijk wat ik wel wil (nog niet zo goed wie ik ben)
Maarja,dat ligt mijlenver weg..nog lang niet binnen bereik, dan wel te hoog gegrepen?
Enorm frustrerend, dat er eerst een ander pad gelopen moet worden, om wellicht te kunnen gaan doen daarna wat ik zou willen.
En dan nog is het maar de vraag of dat haalbaar gaat worden.
Ja... daar kan ik vaak wel verdietig om worden.
donderdag 8 april 2010 om 01:16
Dochter zei eens heel mooi.
" mam, jij wil direct de prachtigste huizen gaan bouwen, maar geen enkel huis blijft overeind als er geen stevige fundering onder ligt.
En al is dat het stomste werk, het maakt wel dat al je mooie werk wat je er daarna op bouwt ook echt blijft bestaan "
Ja... wel waar natuurlijk ( grr.... beetje verstandiger doen dan haar moeder )
" mam, jij wil direct de prachtigste huizen gaan bouwen, maar geen enkel huis blijft overeind als er geen stevige fundering onder ligt.
En al is dat het stomste werk, het maakt wel dat al je mooie werk wat je er daarna op bouwt ook echt blijft bestaan "
Ja... wel waar natuurlijk ( grr.... beetje verstandiger doen dan haar moeder )
donderdag 8 april 2010 om 01:17
donderdag 8 april 2010 om 01:19
Dat is ook heel rot tbl, dat heb ik ook lang gehad.
Zoeken wat ik wil, of waaar ik nou plezier/ voldoening uit zou halen...echt geen flauw idee.
Is echt een ontwikkeling geweest om daar te komen waar ik nu ben, te weten wat ik wil, maar het voelt nog wel als lege handen.
Want het kan nog niet, misschien wel helemaal niet.
Zoeken wat ik wil, of waaar ik nou plezier/ voldoening uit zou halen...echt geen flauw idee.
Is echt een ontwikkeling geweest om daar te komen waar ik nu ben, te weten wat ik wil, maar het voelt nog wel als lege handen.
Want het kan nog niet, misschien wel helemaal niet.
donderdag 8 april 2010 om 01:23
Ik weet in elk geval wel dat ik een andere baan wil, maar ik durf niet te solliciteren vanwege mijn overgewicht. Maar echt gelukkig ben ik niet meer bij mijn werkgever. Dus, ik moet nog maar even doormodderen en hopen dat het afvallen straks beter gaat. Dan kan ik weer naar de toekomst kijken.
Maar waar zijn dan de oren van het konijn? Die zitten nog in mijn potlood opa (vrij naar Herman van Veen)
donderdag 8 april 2010 om 01:25
donderdag 8 april 2010 om 01:27
Ik hoop ook dat het me brengt wat ik hoop. Kijk ik hoef geen maatje 38 (36 is ook goed zei mijn man vorige week met een grote knipoog), maar een gezond gewicht zou wel lekker zijn. Ik pleeg al jaren roofbouw op mezelf.
Ik hoopte altijd dat ik slank zou zijn als mijn zoon z'n vwo-diploma zou halen. Nou dat is dit jaar en ik ben zwaarder dan ooit. Nu hoop ik dat ik slank ben als mijn dochter haar diploma haalt en mijn zoon evt. afstudeert. En dat is hopelijk over 4 jaar.
Verder hoefde het leven nooit zo voor mij en dacht ik altijd 'was het maar voorbij', maar nu denk ik daar anders over. Ik wil verdorie mijn kleinkinderen nog zien.
Ik hoopte altijd dat ik slank zou zijn als mijn zoon z'n vwo-diploma zou halen. Nou dat is dit jaar en ik ben zwaarder dan ooit. Nu hoop ik dat ik slank ben als mijn dochter haar diploma haalt en mijn zoon evt. afstudeert. En dat is hopelijk over 4 jaar.
Verder hoefde het leven nooit zo voor mij en dacht ik altijd 'was het maar voorbij', maar nu denk ik daar anders over. Ik wil verdorie mijn kleinkinderen nog zien.
Maar waar zijn dan de oren van het konijn? Die zitten nog in mijn potlood opa (vrij naar Herman van Veen)
donderdag 8 april 2010 om 01:31
donderdag 8 april 2010 om 01:34
quote:iry schreef op 08 april 2010 @ 01:31:
Of moet je jezelf dat gaan aanleren dan?
In mijn ervaring antwoord ik met een volmondig: JA.
Voor mij is er nl. geen andere manier. Ik blok bewust nu dagen alle problemen. Klinkt misschien als kop in het zand steken, maar voor mij is het de enige manier om niet voortdurend in de zorgen, schuldgevoel etc. te blijven hangen.
Of moet je jezelf dat gaan aanleren dan?
In mijn ervaring antwoord ik met een volmondig: JA.
Voor mij is er nl. geen andere manier. Ik blok bewust nu dagen alle problemen. Klinkt misschien als kop in het zand steken, maar voor mij is het de enige manier om niet voortdurend in de zorgen, schuldgevoel etc. te blijven hangen.
donderdag 8 april 2010 om 01:35
Dat is een hele stimulerende gedachte Tbl.
Zolang jezelf de waardeloosheid van je eigen leven alleen maar ziet, blijft het lastig om de knop om te zetten.
En zo makklijk is dat dan gewoon nog niet, want met enkel een knop omzetten ben je er nog niet, dan is het gewoon nog keihard knocken.
Maar nu het besef meer inslaat dat je dingen van je leven helemaal niet wil missen, is dat misschien wel net dat extra duwtje in je rug.
Zolang jezelf de waardeloosheid van je eigen leven alleen maar ziet, blijft het lastig om de knop om te zetten.
En zo makklijk is dat dan gewoon nog niet, want met enkel een knop omzetten ben je er nog niet, dan is het gewoon nog keihard knocken.
Maar nu het besef meer inslaat dat je dingen van je leven helemaal niet wil missen, is dat misschien wel net dat extra duwtje in je rug.
donderdag 8 april 2010 om 01:38
quote:iry schreef op 08 april 2010 @ 01:31:
Of moet je jezelf dat gaan aanleren dan?Goed punt, is echt iets voor ons vrouwen hè. Alle verantwoordelijkheid naar ons toetrekken en het zo moeilijk weer los kunnen laten.
Of moet je jezelf dat gaan aanleren dan?Goed punt, is echt iets voor ons vrouwen hè. Alle verantwoordelijkheid naar ons toetrekken en het zo moeilijk weer los kunnen laten.
Maar waar zijn dan de oren van het konijn? Die zitten nog in mijn potlood opa (vrij naar Herman van Veen)
donderdag 8 april 2010 om 01:40
Ik herken dat dus ook, dat voortdurende schuldgevoel, altijd maar verantwoordelijk voelen voor het welzijn/geluk van de ander.
En het als falen zien als de ander het daar even niet zo goed in doet.
Daar word ik bloednerveus van.
Ben ook een enorme controlfreak.
Hoewel ik soms ook wel daar tegenover kan zetten....Iry, eigenlijk is het ook wel erg arrogant van je, er vandoor willen gaan met de credit's van het geluk van de ander.
Laat een ander daar nu eens zelf verantwoordelijk voor zijn met de daarbij behorende trots en voldoening.
Tsja, dan moet je loslaten (wat ik ook wel doe, op zijn tijd al dan niet gedwongen door mijn eigen beperkingen of bewuste keuze )
En het als falen zien als de ander het daar even niet zo goed in doet.
Daar word ik bloednerveus van.
Ben ook een enorme controlfreak.
Hoewel ik soms ook wel daar tegenover kan zetten....Iry, eigenlijk is het ook wel erg arrogant van je, er vandoor willen gaan met de credit's van het geluk van de ander.
Laat een ander daar nu eens zelf verantwoordelijk voor zijn met de daarbij behorende trots en voldoening.
Tsja, dan moet je loslaten (wat ik ook wel doe, op zijn tijd al dan niet gedwongen door mijn eigen beperkingen of bewuste keuze )
donderdag 8 april 2010 om 01:42
quote:iry schreef op 08 april 2010 @ 01:35:
Zolang jezelf de waardeloosheid van je eigen leven alleen maar ziet
En als je dat zelf inziet....en anderen praten op je in zodat je weer ziet dat je niet nutteloos bent maar de volgende dag weer wel....
*gaat te diep, moet naar bed maar wil/gaat niet onder het mom van therapeutisch forummen*
Zolang jezelf de waardeloosheid van je eigen leven alleen maar ziet
En als je dat zelf inziet....en anderen praten op je in zodat je weer ziet dat je niet nutteloos bent maar de volgende dag weer wel....
*gaat te diep, moet naar bed maar wil/gaat niet onder het mom van therapeutisch forummen*
donderdag 8 april 2010 om 01:42
quote:iry schreef op 08 april 2010 @ 01:35:
Dat is een hele stimulerende gedachte Tbl.
Zolang jezelf de waardeloosheid van je eigen leven alleen maar ziet, blijft het lastig om de knop om te zetten.
En zo makklijk is dat dan gewoon nog niet, want met enkel een knop omzetten ben je er nog niet, dan is het gewoon nog keihard knocken.
Maar nu het besef meer inslaat dat je dingen van je leven helemaal niet wil missen, is dat misschien wel net dat extra duwtje in je rug.
Weet je, ik heb alles om gelukkig te zijn. Een lieve man, 2 gigantisch gave kinderen die het goed doen op school e.d. Ondanks dat ik nu niet meer zo lekker in mijn vel zit op mijn werk, toch wel een leuke baan. Een goed inkomen, een leuk huis etc. etc. En toch dat loodzware diepe verdriet, 't is geen depressie maar het hang er wel tegen aan.
Al vanaf mijn jeugd dat gevoel dat je er niet mag zijn, er niet toe doet. Ondanks die man en kinderen. En opeens een paar weken geleden, het besef: het is mijn leven, ik leef het maar 1x, ik wil ervan genieten.
En daarvoor moest ik eerst 44 worden.
Dat is een hele stimulerende gedachte Tbl.
Zolang jezelf de waardeloosheid van je eigen leven alleen maar ziet, blijft het lastig om de knop om te zetten.
En zo makklijk is dat dan gewoon nog niet, want met enkel een knop omzetten ben je er nog niet, dan is het gewoon nog keihard knocken.
Maar nu het besef meer inslaat dat je dingen van je leven helemaal niet wil missen, is dat misschien wel net dat extra duwtje in je rug.
Weet je, ik heb alles om gelukkig te zijn. Een lieve man, 2 gigantisch gave kinderen die het goed doen op school e.d. Ondanks dat ik nu niet meer zo lekker in mijn vel zit op mijn werk, toch wel een leuke baan. Een goed inkomen, een leuk huis etc. etc. En toch dat loodzware diepe verdriet, 't is geen depressie maar het hang er wel tegen aan.
Al vanaf mijn jeugd dat gevoel dat je er niet mag zijn, er niet toe doet. Ondanks die man en kinderen. En opeens een paar weken geleden, het besef: het is mijn leven, ik leef het maar 1x, ik wil ervan genieten.
En daarvoor moest ik eerst 44 worden.
Maar waar zijn dan de oren van het konijn? Die zitten nog in mijn potlood opa (vrij naar Herman van Veen)
