Oktober 2010

Wie weet is je werkgever wel zo flexibel dat er dingen mogelijk zijn voor je, scheelt weer een stukje ik Maar je komt er wel meis! Denk dat het een groot stuk acceptatie van je beslissing is en dat als je dat eenmaal hebt gedaan en je hebt het idee dat het voor de juiste redenen is dat je er iets voor terugkrijgt ipv iets waar je tegenop ziet.



En ik hoop voor jou dat het net zo uitvalt als bij mij. Dat het een echte toevoeging voor je leven gaat worden ipv een belemmering of iets wat je is afgenomen. Hier nog steeds regelmatig dates met vriendinnen (lekker eten, saunaatje, of drankje doen) maar ook dingen alleen met lief (lekker weekendje weg en dan alleen maar dingen doen die je thuis niet doet of moeilijker kan doen en dan niet over de kids praten (onmogelijk maar zoveel mogelijk even hij en ik) maar ook even evalueren waar we als mens staan en wat we willen in de toekomst samen en individueel (denk reizen, grote aankopen, studeren etc) dat maakt dat ik mij naast partner en moeder ook altijd nog Tjeemp voel

Dank je voor je lieve woorden Tjeemp!

Zo te horen heb jij je balans wel gevonden binnen je relatie terwijl ik nog alle kanten op aan het wiebelen ben. Uiteindelijk zal ik ook uitgewiebelt zijn en realiseren dat het het allemaal waard is. Tot die tijd zal je nog wel genoeg van mij horen denk ik!!

Moet mijn spulletjes hier bijelkaar rapen, naar de super voor een happie eten en naar huis. Vanavond ben ik weer van de partij! Iedereen smakelijk eten en misschien tot vanavond of geniet van je avond!



Caro, ik denk aan je!!

Ik snap je gewoon heel goed! Heb echt slapeloze nachtengehad ervan, lief heeft zelfs de relatie op een gegeven moment verbroken omdat ik eigenlijk niet eens samen wilde wonen en dat heeft mij aan het denken gezet en toen de sprong gewaagd. En nee ging echt niet altijd van een leien dakje maar we hebben de balans gevonden en doen soms wat water bij de wijn qua zelfstandigheid voor mij maar als je lief echt van je houd dan gaat hij dat helemaal begrijpen!



Enne bep maar tegen mij aan hoor, no problem en denk dat de andere meiden ook nog wel wijze lieve en mooie woorden voor je hebben



Lekker eten zometeen en rustig aan! Ik ga hier pannekoeken bakken (weiger nieuwe spelling te gebruiken)

Wat is er weer veel geschreven hier! Eileentje, veel succes met je gewiebel......Ik wil zo graag iets wijs tegen je zeggen maar ik ben zelf ook zo verdomde wiebelig op het moment dat ik daar gewoon niet eens uit kom!

Ik hoop echt dat je snel een goed, vertrouwd gevoel er bij krijgt en je uit gaat kijken naar je nieuwe situatie met kindje!



Weet je wat ik vandaag en gister ineens heb....? Dat ik soms ineens denk; oh god...ik krijg nu echt een kind....komt dit allemaal wel goed, kan ik het wel, doe ik dan nog wel eens iets leuks voor mezelf etc.......??? Stom he!



Ik las op internet dat week 13/14 de topweken zijn qua prikkelbaarheid/wiebeligheid e.d. dus hopelijk uitzicht op betere tijden!



Tjeemp; jou stukje geeft me weer hoop gelukkig! Dat je ook nog gewoon leuke dingen doet met vriendinnen enzo! Thanx.

Natuurlijk weet ik dat ook wel, maar de laatste dagen....pfff, en dan gaan verschillende vriendinnen ook nog heel serieus zeggen van 'je leven wordt nooit meer hetzelfde, je leven is niet meer van jou, je huis wordt een bende etc...'

Ja, dat snap ik wel, maar het is toch ook gewoon allemaal heel mooi en leuk enzo?? Waarom komen jullie hier nu ineens mee denk ik dan!



Haha, nou ..tot zo ver. Ik moest even mijn hormoonperikelen kwijt! Om het maar even positief te labelen: mijn collega zei vanmiddag 'wat ben je lekker fel en gedreven de laatste dagen!' Zo, in the pocket!

Agnez, no offense voor wat betreft je vriendinnen maaaaaar ik heb zo'n hekel aan dit sort verhalen! Als eerste keer zwangere wil je bepaalde dingen niet horen en dat zijn de horror bevallingsverhalen en dit soort dingen.



Ik ga een stukje neerzetten over mijn ervaringen en hoop dat je er iets aan hebt



Toen ik de eerste twee monsters kreeg was ik superjong, eigenlijk zelf nog een kind. Dus een kind met twee kinderen. Ik had dit soort verhalen ook gehoord, welliswaar in mindere mate maar ze waren er wel. Toen de heren er waren heb ik in eerste instantie heel hard mijn best gedaan om mijn eigen ik te behouden en zoveel mogelijk hetzefde te blijven doen als daarvoor.... my mission was a failure, ik was na een paar maanden doodop en had niet eens lastige babies.



Men had dingen tegen mij geroepen als "als je kind huilt dan weet je wel waarom" Nou mooi helemaal niet! Ik moest wennen aan de kinderen (alledrie) en heb echt moeten leren luisteren en uitvogelen waarom ze huilden. Heb mij bij nummer 1 en 2 echt afgevraagd of ik dan een beroerde moeder was, bij nr 3 wist ik heel goed, je moet een persoon in je leven leren kennen om te weten wat hij lekker vindt qua eten, dat is met je babygehuil ook zo.



Moeders om mij heen die al meteen zielsveel van hun baby houden voordat het geboren is en dit van de daken schreeuwen... euh ik ben weer abnormaal! Ik heb fantasieen over de baby. Als de baby er is begint mijn gevoel te groeien (en dat gaat heeeeel snel) maar dan leer ik een babietje kennen en weet ik hoe het kijkt, klinkt, ruikt en voelt en die kenmerken heb ik nodig om het eigen te maken.



Je leven zal nooit meer zo worden als voorheen... hm er zit een kern van waarheid in. Het gevoel wat ik heb voor mijn kinderen is iets unieks wat niet te omschrijven is, dat moet je meemaken. Dat heeft bij mij soms geresulteerd in geen zin hebben in dingen waar ik normaal absoluut voor te porren was, het overslaan van een kappersbezoek omdat ik te moe was, niet meer lekker kunne uitslapen omdat een van mijn kinderen maar hoeft te hoesten en ik ben wakker. Maaaaaaaar neemt niet weg dat ik er ook nog ben! Was dat soms snel na de bevalling, heeft dat met andere dingen wat langer geduurd. Maar ik ben nog steeds ik met een toevoeging, meerdere kinderen. Maar dat wil niet zeggen dat voor jezelf alles de kast in moet! Ik wil nog steeds af en toe een studie doen, uit, etc. Maar ik moet wel bewust omgaan met die behoeftes en het anders inpalnne. Denk dan financieel, tijd, kinderopvang etc. Soms moet ik keuzes maken en die vallen niet altijd positief uit voor mezelf, maar ook niet altijd voor mijn kinderen. Maar zonder die keuzes ben ik mezelf niet.



Je kunt je er nu nog niets bij voorstellen hoe het is om straks mama te zijn maar dat komt vanzelf. Er zijn heeeeeeeeeel veel mama's die het al doen dus ook jij kan het. Dingen die nu nog abracadabra zijn worden straks supersimpel (denk aan voedingsmeuk etc, verschonen van je kindje, in bad doen etc) en tuurlijk heb je straks je onzekerheden maar die hebben we hier straks allemaal, zelfs zo'n inmiddels doorgewinterde muts als ik



Enne voor wat betreft de bende in je huis, ja het wordt wat rommeliger, zeker het eerste jaar omdat je met slabbetjes, spuugdoekjes etc zit. Maar adt wil niet zeggen dat je dat door je hele huis zal hebben, daar ben je zelf bij. In eerste instantie zal je ontregeld zijn door het nieuwe leven in je huis maar maak je er niet druk om, laat het op je afkomen, geef er je eigen draai aan (sla goedbedoelde adviezen die jij nergens op vindt slaan ook absoluut in de wind) en blijf lekker bij je eigen gevoel en het komt goed. Net als de bende in je huisje (als ik even tijd heb zet ik wel foto's van mijn huis op hyves, mag je mijn bende zien



Het komt goed meid, je gaat een supermommy worden!

Lekkere moeke ben ik vandaag



Caaaaaaaaaaaaaaat geniet je van je kleine meisje?

Tjeemp, je bent een supermoeke! Thanx

Je verteld het mooi, en dit is ook veel meer zoals ik het zie!



Ik bedoel; ik ben niet achterlijk.......ik snap ook echt wel dat het niet altijd leuk en geweldig is!

Hihi, ik dacht altijd dat het handig zou zijn om al een aantal vriendinnen te hebben die je al zijn voor gegaan....maar valt soms ook tegen.



Nog even de topper van gisteren : ik zeg tegen een vriendin 'we hebben echo gehad, en ons ukje was aan het springen en koppeltjeduiken.' Zegt ze: 'wacht maar tot ie dat doet als je zeven maanden zwanger bent, dan piep je wel anders.'

GRRRRRRRRRRRRRR





Caro hoe gaat t met je??

ghehehehe supermoeke Niemand kan voor njou vertellen hoe het straks allemaal gaat zijn, wacht en beleef. t benne net als bevallen, eerste was keizersnede, iedereen roept om mij heen dat dat zo zwaar is etc. Ik had hem op woensdag en stond zondag thuis te stofzuigen en ging twee keer per dag naar het ziekenhuis om te kangeroeen met de prematuurtjes, kolfde iedere drie uur een uur (dus twee uur rust, uur kolven en zo verder) Keizersnede was appeltje eitje in verhouding met de rest eromheen. Is allemaal relatief.



Ik heb een vriendin die ruikt aan haar vent en is zwanger en poept na 9 maanden in een uurtje haar kinders eruit. Maar heb ze ook die er 20 uur over doen. De een ziet het als hel, de ander als sprookje. Bevallen doet zeer, daar is geen twijfel over mogelijk maar voor de een is de pijn prima te doen en de ander vergaat (tis net als ongesteld zijn, is net zo relatief) Maar je moet het zelf ervaren om je eigen beeld te vormen, dus laat de horror deze zo min mogelijk beinvloeden



Zwanger zijn is iets moois, pak lekker de mooie momenten voor jou eruit, fantaseer er lekker op los hoe het straks zal zijn, ga lekker brainstormen met je partner over hoe je het straks hebben wil (en of je daaraan gaat vasthouden zie je dan wel weer, lekker flexibel zij ermee)



Wat mij betreft zijn de enige dingen die je echt goed op een rijtje wil hebben:



- wat wil je meteen na je bevalling, kindje op je borst, meteen wassen etc en zorg dat je partner dat weet

- wil je meteen visite hebben na je bevalling in het zh of thuis? zo ja wie en hoe ga je deze mensen duidelijk maken dat je ze niet meteen een halve dag wil zien? (ik heb lastige schoonfam )

- Wat wil je van je kraamverzorgster? Maak met haar goede afspraken over bezoek, hoeveel, hoe lang, waar?

- Hoe ga je je geboortekaartjes versturen? Alles in een keer of in delen om de visite/telefoontjes te spreiden



Dit benne mijn tips Bij kind 1 en 2 helemaal verkeerd gedaan! Bij kind 3 heel bewust gekozen om maar weinig visite te hebben in het ziekenhuis, dag daarna zo goed als geen mensen, dag daarna helemaal niemand! En vanaf dat moment twee keer per dag kort visite, moeders heeft alle kraamdagen in bed gelegen (niet omdat ik zo'n lui vark ben, in tegenstelling zelfs maar dit komt je herstel zo ten goede en scheelt heeeeeeel veel kraamtranen!) en gewoon megaveel tijd voor baby,lief en gezin om samen te wennen, te genieten etc. Ipv collega's die mij om enom kwamen bezoeken ben ik na twee weken naar mijn werk gereden met beschuit en muisjes de mensen die ik echt wilde zien kwamen toch wel en hoe trots ik ook ben op mijn pasgeborene, ik vind het op een gegeven moment fijn om in het normale ritme te komen.



Hoe hebben andere mama's dit ervaren?

Tjeempie wat een tips en wat kan je alles zo mooi nuchter vertellen. Heel erg duidelijk allemaal.



Hier gaat het allemaal even minder. Onderbuikgevoel wat de afgelopen week woelde heeft gelijk gehad. Bij thuiskomst zat er een lange mail op mij te wachten vanuit NY. Lief wil niet voor deze relatie gaan en dit kindje. Om even heel erg kort door de bocht te gaan. Er wordt mij door hem en zijn ouders zelfs een soort van afkoopsom geboden om geen deel meer uit te maken van hun en lief zijn leven. Ik ben nu echt even heel erg in de war. Mijn ouders, broer en zus zijn hiervan op de hoogte en helemaal niet over de situatie te spreken. Zij reageren heel erg emotioneel wat begrijpelijk is maar ik kan zelf niet met het nieuws omgaan laat staan met hun reactie daarop.

Waaaaaaat????? Eileentje, meid, wat vreselijk voor je! Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen hoor. Vanuit hier een hele dikke knuffel!!! Pff,zo woon je half samen en zo wordt je via mail mede gedeeld dat het niet werkt, niet te geloven. Heb je antwoord gestuurd? Ik zou het even laten bezinken allemaal.

Nee ik heb geen antwoord gestuurd. Ik moet dit inderdaad even laten bezinken. Met pasen ging het ook allemaal zo raar. We mochten het niet over mijn zwangerschap hebben van zijn moeder waar zijn opa en oma bij waren. Die mochten het niet weten. Nu blijkt dat zijn ouders een 'geschiktere' kandidaat te zijn. Daarnaast wordt mij nu door hem verweten dat ik zwanger ben geraakt en dat dat niet zijn bedoeling was. Tja.....daar kan ik nu echt weinig mee.



Het ene moment ben ik erg rustig en het andere moment tolt er vanalles door mijn hoofd.



Maar caro, hoe is het nu met jou?? En bedankt voor je lieve knuffel.

ik sta te trillen op m'n benen en heb vol ongeloof wel 3 keer je mail gelezen Eileentje! Met de hoop dat ik het niet goed gelezen heb. Wat is dit nu????!!! Dit is toch te bizar voor woorden dat hij dit via de mail stuurt. En jou zo in de steek laat. Ik hoop dat hij dit niet meent en straks spijt heeft van zijn woorden. Sterkte meis! Dikke knuffel voor jou!



Caro, fijn dat je beschuitje is binnen gebleven. Ik hoop dat je snel naar huis mag!

Dankje marly, ik kan het ook nog niet helemaal geloven. Ik voel mijn vingertoppen nauwelijks over het toetsenbord gaan. Begin wel knallende hoofdpijn te krijgen. Ik begrijp dat je ergens moeite mee hebt maar ik ben wel meer waard dan zo'n stomme mail. Dit had hij mij gewoon face to face moeten vertellen. Zo'n vader wil ik niet eens voor mijn kind.



Mijn mams en mijn zus zijn onderweg naar mij toe maar dat duurt nog wel anderhalf uur. Ben ik in ieder geval niet alleen vannacht.

Ohh Eileentje, wat een nachtmerrie. Ik weet even helemaal niets hierop te zeggen. Heel veel sterkte, en als ik iets voor je kan doen...

Jeetje Eileentje wat een mafkees! Om dit te doen vanuit NY!

En om uberhaupt op deze manier met de situatie om te gaan! Ik ben blij dat je niet alleen hoeft te zijn! Ik hoop dat je een beetje kan relativeren voor jezelf meis! Denk aan wat je al hebt meegemakt in je leven, je hebt voor een veel heter vuur gestaan, dit kan je handlen al denk je nu misschien van niet. Je komt er wel! If i can help you let me know! Als je even tegen een "vreemde" aan wil bomen, je bent vriendje op hyves nu, stuur mij een bericht en ik stuur je mijn nummer. Het komt goed! One way or another, keep the faith girl!

Eileen...dit ga je niet menen! Ik geloof mn ogen niet. Wat vreselijk voor je, ik hoop dat je moeder en zus er snel zijn en je een beetje troost kunnen bieden. Verder heel veel sterkte, en blijf lekker van je af schrijven als dat helpt.

Denk aan je, dikke knuffel.



Tjeemp, wederom bedankt. Ook voor je praktische tips, ik ga ze snel even uitprinten en zeker gebruiken!

Bapauw ook voor je heldere verhaal, realistisch, herkenbaar en hier kan ik ook wat mee!

Ik ga als ik vannacht wakker lig jullie lappen tekst lezen hoor



Wil nog wel even eileentje een dikke knuffel geven! Lief dat je moeder en zus komen!! Hou je taai meis!!

Lieve meiden bedankt voor alle lieve woorden, steun en knuffels. Zuslief heeft vannacht bij mij in bed geslapen. We zijn allemaal erg hecht en het was ook fijn dat moeders en zuslief er waren. Ben nu aan het werk en moet zo een presentatie geven aan engelse relaties. Geen zin maar ik voel me wel zo fris als een hoentje. Vader van mijn kindje heeft vannacht nog geprobeerd te bellen en heeft gemaild maar ik heb niet opgenomen en ook niets gelezen. Had ik even geen behoefte aan. Daar deal ik vanavond denk ik wel mee. Moeders en zus blijven sowieso vandaag nog een nachtje. Zuslief had een heel lief trappelzakje meegenomen. Ik weet niet zo goed hoe ik nu verder ga maar wat ik wel weet is dat ik een heel fijn en goed leven ga krijgen met mijn kindje en daar hou ik mij aan vast.



Oh ja en voor als het nog niet helemaal duidelijk was.....



JULLIE ZIJN LIEVERDS!!

En caro, hoe staan de zaken ervoor?

Ben ik een dag niet van het meelezen na de ego berichtjes van gister, lees ik allemaal shocking news........



Eileen, wat een gore #$**(()_)__*&%$ (nou ja je weet wel wat ik bedoel) Stoer hoor van hem om dat vanuit NY te mailen. Dikke knuff voor jou. Jij klinkt nu ook weer zo sterk: jij redt het wel samen met jouw kindje. En idd je mag hier schelden, huilen, je hart luchten, je verhaal kwijt. Wat je maar wilt.



Caro, hoe is het met jou meis? Lekker van je kleine meisje genoten tijdens het bezoekuur? Moest helemaal huilen toen je schreef hoe zeer je haar mist.



Agnez, ik vond/ vind moeder worden/ zijn het heftigste in mijn leven. Vooral alle ballen in de lucht moeten houden ( voor mijn gevoel dan), vond ik erg zwaar. In het begin staat je leven stil en vind je het heel vreemd dat de rest van de wereld doordraait, zo voelde dat althans voor mij. Na een week of 9 gaf mijn man te kennen dat hij mij en onze dochter geweldig vond en dat ik een supermoeder ben, maar dat hij ook graag zijn vrouw terug wilde. Heel begrijpelijk want ik leefde en ademde alleen nog maar N.

N. is een meisje dat erg veel structuur nodig had en snel overprikkeld was en ik weet dat ik na een week of 10 huilend boven haar commode heb gestaan omdat ik het toch ook allemaal niet meer wist. Nee, ik wist niet waarom ze huilde en daardoor voelde ik me een slechte moeder. Je hoort dat volgens de boekjes immers te weten als moeder. Heb toen ook tegen man gezegd dat als ik dat van te voren had geweten, ik wel aan kids was begonnen ( en zie daar als alles goed gaat, komt nummer 2 in oktober: die mythe (over dat je veel ook weer vergeet) is dus ook waar.

Toen ik weer ging werken, werd het voor mij makkelijker hoewel ik N. tijdens mijn eerste slaapdiensten ontzettend miste. N. werd ook makkelijker toen ik wat meer contact met haar kreeg dmv geluidjes, glimlachjes etc.

Verder kreeg ik met het moederschap allerlei angsten erbij waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ik heb nachtenlang bij haar bedje gestaan om te voelen of ze nog ademde. Zelfs aan haar geschud als ik het niet voelde. En nog, ze is nu 26 maanden, als ze tussen de middag een keer langer slaapt dan normaal, denk ik: Oh het zal toch allemaal wel goed gaan en moet ik op mijn handen gaan zitten om niet naar boven te lopen om te gaan kijken.

Het liefst stop ik mijn meisje in een gouden kooitje, maar ik weet dat ze daar niet gelukkiger van wordt. En dus zal ik haar moeten loslaten, nu al een beetje hoe klein ze ook is. Maar nogmaals als het mij ligt (gevoelsmatig) dan leert ze straks fietsen in de achtertuin en komt ze die ook niet uit ( ook niet als ze groter is) want op de straat rijden auto's en vrachtauto's



Ik ga vanmiddag weer naar de vk. Had gisteravond flink last van harde buiken en vanochtend helder rood bloedverlies bij het plassen. Ga dus even hartje luisteren en heb me ziek gemeld op mijn werk. Houd jullie op de hoogte

Eileentje, je klinkt sterk! Ik weer ook zeker dat jij gelukkig gaat worden met je kindje, en met zo'n lieve familie ga je je vast wel redden. Woont je familie allemaal ver weg? Die van mij woont een uur rijden bij me vandaan, dat vind ik soms (zoals nu) al te ver. Raar dat ie eerst mailt en nu weer heeft geprobeerd te bellen en nog een mail heeft gestuurd. Goed dat hè daar vanavond pas naar gaat kijken. Succes met de presentatie!





Ik leef nog. Wel kreupel door het slechte bed, is niet bevordelijk voor mijn bekken. Ben wel misselijk maar heb nog niet overgegeven. Vanmorgen een beschuit gehad.

Dokter kwam langs en zei: nou, het gaat langzaam wat beter, dus wat mij betreft... Dus ik dacht gelik; mag je naar huis!!!!!! Maar helaas, het eten verder opbouwen



Vakantie wordt vandaag geannuleerd Ook al kom ik voor het weekend nog in huis is het gewoon niet verstandig.



Ik ga kijken of ik de dag door kan komen, heb jullie verhalen nog niet gelezen dus dat kan ik ook nog gaan doen.

K heb het heel druk op mn werk, maar wilde toch nog even kijken hoe het hier is.



Eileentje meid, wat klink jij sterk. Jij komt er wel hoor!



Caro, wat balen dat de vakantie nu toch niet door kan gaan. Ik kan me voorstellen dat je daar toch wel een traantje om hebt gelaten. Was het leuk gisteren met je dochter?



Visje, jij ook bloed? Succes straks bij de vk.



Vanmiddag doe ik wel een uitgebreid verslag van mijn ervaringen van het moederschap.