Kinderen
alle pijlers
Bewuste keuze één kind?
donderdag 8 april 2010 om 14:33
Ik vraag me af wie van jullie één kind hebben en of dat dit een bewuste keuze is? Wat zijn de voordelen? Het lijkt me voor het kind zo ongezellig helemaal alleen en altijd tussen volwassenen... Krijgt dit kind niet altijd alle aandacht en alle materiële zaken die het zich wenst? Is dit wel goed voor de ontwikkeling?
donderdag 8 april 2010 om 15:22
Grappig dat je dat schrijft Bergje65. Ik heb vorig jaar een onderzoek gelezen waar uit bleek dat enige kinderen juist socialer zijn; omdat er geen vanzelfsprekende band is zoals met broers of zussen en ze dus meer moeite moeten doen in contacten.
Delen, ruzies oplossen, overleggen etc moeten ze natuurlijk net zo goed op school, met neefjes en nichtjes etc.
Delen, ruzies oplossen, overleggen etc moeten ze natuurlijk net zo goed op school, met neefjes en nichtjes etc.
donderdag 8 april 2010 om 15:32
quote:Pauline65 schreef op 08 april 2010 @ 15:22:
Grappig dat je dat schrijft Bergje65. Ik heb vorig jaar een onderzoek gelezen waar uit bleek dat enige kinderen juist socialer zijn; omdat er geen vanzelfsprekende band is zoals met broers of zussen en ze dus meer moeite moeten doen in contacten.
Delen, ruzies oplossen, overleggen etc moeten ze natuurlijk net zo goed op school, met neefjes en nichtjes etc.
Ik heb ook niet gezegd dat ze minder sociaal zouden zijn. Er zal op de een of andere manier toch gecompenseerd moeten worden. Zoals jij in jouw voorbeeld schrijft dus door meer moeite te moeten doen in sociale contacten! Daar waar broers en zusters het "van nature" aangeleerd krijgen, moeten enige-kinderen het ergens vandaan halen.
In mijn omgeving ken ik 4 kinderen die geen broers of zusters hebben. Deze worden alle 4 (toevallig) ook nog alleen door de moeder opgevoed. Ze hebben in de thuissituatie dus altijd alle aandacht van, in dit geval, de moeder. Het zijn prima kinderen hoor, maar ik merk het wel!
Grappig dat je dat schrijft Bergje65. Ik heb vorig jaar een onderzoek gelezen waar uit bleek dat enige kinderen juist socialer zijn; omdat er geen vanzelfsprekende band is zoals met broers of zussen en ze dus meer moeite moeten doen in contacten.
Delen, ruzies oplossen, overleggen etc moeten ze natuurlijk net zo goed op school, met neefjes en nichtjes etc.
Ik heb ook niet gezegd dat ze minder sociaal zouden zijn. Er zal op de een of andere manier toch gecompenseerd moeten worden. Zoals jij in jouw voorbeeld schrijft dus door meer moeite te moeten doen in sociale contacten! Daar waar broers en zusters het "van nature" aangeleerd krijgen, moeten enige-kinderen het ergens vandaan halen.
In mijn omgeving ken ik 4 kinderen die geen broers of zusters hebben. Deze worden alle 4 (toevallig) ook nog alleen door de moeder opgevoed. Ze hebben in de thuissituatie dus altijd alle aandacht van, in dit geval, de moeder. Het zijn prima kinderen hoor, maar ik merk het wel!
donderdag 8 april 2010 om 15:35
quote:Bergje65 schreef op 08 april 2010 @ 15:32:
[...]
Ik heb ook niet gezegd dat ze minder sociaal zouden zijn. Er zal op de een of andere manier toch gecompenseerd moeten worden. Zoals jij in jouw voorbeeld schrijft dus door meer moeite te moeten doen in sociale contacten! Daar waar broers en zusters het "van nature" aangeleerd krijgen, moeten enige-kinderen het ergens vandaan halen.
In mijn omgeving ken ik 4 kinderen die geen broers of zusters hebben. Deze worden alle 4 (toevallig) ook nog alleen door de moeder opgevoed. Ze hebben in de thuissituatie dus altijd alle aandacht van, in dit geval, de moeder. Het zijn prima kinderen hoor, maar ik merk het wel!Wat merk je er dan aan?
[...]
Ik heb ook niet gezegd dat ze minder sociaal zouden zijn. Er zal op de een of andere manier toch gecompenseerd moeten worden. Zoals jij in jouw voorbeeld schrijft dus door meer moeite te moeten doen in sociale contacten! Daar waar broers en zusters het "van nature" aangeleerd krijgen, moeten enige-kinderen het ergens vandaan halen.
In mijn omgeving ken ik 4 kinderen die geen broers of zusters hebben. Deze worden alle 4 (toevallig) ook nog alleen door de moeder opgevoed. Ze hebben in de thuissituatie dus altijd alle aandacht van, in dit geval, de moeder. Het zijn prima kinderen hoor, maar ik merk het wel!Wat merk je er dan aan?
Those dresses and skirts make you look so gloriously girlie, my darlings.
donderdag 8 april 2010 om 15:38
quote:jasmine schreef op 08 april 2010 @ 15:35:
[...]
Wat merk je er dan aan?
Dat ze alle 4, zonder uitzondering, altijd moeder's aandacht opeisen. Binnenkomen en direct beginnen te praten, zonder te bekijken of te beluisteren of moeder wellicht in een gesprek zit met iemand anders.
Maar, bij nader indien, die van mij deden dat ook wel eens...
[...]
Wat merk je er dan aan?
Dat ze alle 4, zonder uitzondering, altijd moeder's aandacht opeisen. Binnenkomen en direct beginnen te praten, zonder te bekijken of te beluisteren of moeder wellicht in een gesprek zit met iemand anders.
Maar, bij nader indien, die van mij deden dat ook wel eens...
donderdag 8 april 2010 om 15:58
ik heb n tweeling gekregen, dus er was weinig te kiezen. Een studie kun je ook doen als je 2 kids hebt en financieel valt t best mee, 2 is echt niet zo veel duurder als 1, tenminste zo ervaren wij dat. Mijn man werkt 5 dagen en gaat weer studeren, ik werk 3 dagen en studeer weer. Je moet alleen goed plannen. Maar ja de keus voor 1 begrijp ik ook heel goed:)
donderdag 8 april 2010 om 16:36
Als enig kind heb ik me nooit zielig of eenzaam gevoeld. Bij mij thuis konden er altijd andere kinderen komen spelen, eten, logeren en soms mocht er zelfs een vriendinnetje mee op vakantie. Ik kon mezelf goed vermaken (nog steeds) en als ik bij vriendinnetjes zag dat ze vaak ruzie hadden met hun broers/zussen, dan was ik blij dat ik thuis de enige was.
Nu, als volwassene, vind ik het minder leuk om alleen te zijn. Wanneer mijn ouders wegvallen komt alles op mijn schouders neer en is er niemand waarmee ik mijn (jeugd)herinneringen kan delen. Om deze reden zou ik zelf graag meer dan 1 kind krijgen.
Nu, als volwassene, vind ik het minder leuk om alleen te zijn. Wanneer mijn ouders wegvallen komt alles op mijn schouders neer en is er niemand waarmee ik mijn (jeugd)herinneringen kan delen. Om deze reden zou ik zelf graag meer dan 1 kind krijgen.
donderdag 8 april 2010 om 17:13
quote:Bergje65 schreef op 08 april 2010 @ 15:38:
[...]
Dat ze alle 4, zonder uitzondering, altijd moeder's aandacht opeisen. Binnenkomen en direct beginnen te praten, zonder te bekijken of te beluisteren of moeder wellicht in een gesprek zit met iemand anders.
Maar, bij nader indien, die van mij deden dat ook wel eens... Heeft dat met het enigskind-zijn te maken of met de opvoeding?
[...]
Dat ze alle 4, zonder uitzondering, altijd moeder's aandacht opeisen. Binnenkomen en direct beginnen te praten, zonder te bekijken of te beluisteren of moeder wellicht in een gesprek zit met iemand anders.
Maar, bij nader indien, die van mij deden dat ook wel eens... Heeft dat met het enigskind-zijn te maken of met de opvoeding?
donderdag 8 april 2010 om 17:22
quote:whopper schreef op 08 april 2010 @ 17:13:
[...]
Heeft dat met het enigskind-zijn te maken of met de opvoeding?
Beiden... denk ik!
maar toch... stel je de situatie eens voor. Enig-kind met moeder. Samen onder een dak. Er zal wel eens iemand over de vloer komen maar in principe zijn de twee, binnen het gezin, op elkaar aangewezen. De moeder is er vaak voor het kind. De meeste gesprekken vinden plaats tussen moeder en kind. Het kind hoeft eigenlijk nooit te wachten op een broer of zus die ook wel eens een verhaal aan moeders kwijt wil. Ik vind het logisch dat een kind (vooral als het klein is) in de veronderstelling is dat er "no matter what" naar hem/haar geluisterd wordt.
Dit is volkomen normaal gedrag, maar behoeft wel wat extra aandacht en sturing. Zet dat eens af tegen een groot gezin... vader/moeder en 3 kinderen. Daar heb je gewoon veel minder te makken, als kind.
ik zeg niet dat het slechter is... tis gewoon anders!
[...]
Heeft dat met het enigskind-zijn te maken of met de opvoeding?
Beiden... denk ik!
maar toch... stel je de situatie eens voor. Enig-kind met moeder. Samen onder een dak. Er zal wel eens iemand over de vloer komen maar in principe zijn de twee, binnen het gezin, op elkaar aangewezen. De moeder is er vaak voor het kind. De meeste gesprekken vinden plaats tussen moeder en kind. Het kind hoeft eigenlijk nooit te wachten op een broer of zus die ook wel eens een verhaal aan moeders kwijt wil. Ik vind het logisch dat een kind (vooral als het klein is) in de veronderstelling is dat er "no matter what" naar hem/haar geluisterd wordt.
Dit is volkomen normaal gedrag, maar behoeft wel wat extra aandacht en sturing. Zet dat eens af tegen een groot gezin... vader/moeder en 3 kinderen. Daar heb je gewoon veel minder te makken, als kind.
ik zeg niet dat het slechter is... tis gewoon anders!
donderdag 8 april 2010 om 17:56
Ik vraag het omdat mijn kind het ook weleens doet. En hij is enigs kind. Niet vaak; maar hij doet het wel. Maar mijn neefjes en nichtjes doen het ook. Even vaak. En de vriendjes van school doen het ook. Die met de meeste broers en zussen het vaakst. Ik dacht dus dat het een soort 'haantje de voorste' gedrag was omdat die kinderen bang zijn straks niet meer aan de beurt te komen ofzo.
Ik dacht dus dat het andersom was....
Ik dacht dus dat het andersom was....
donderdag 8 april 2010 om 18:42
Ik ben enig kind en heb het altijd vreselijk gevonden. Stil zijn als de grote mensen praten, maar er waren alleen maar grote mensen. Ik kon genieten als ik 1x per jaar bij mijn nichtje en neefje aan tafel zat en daar ruzie werd gemaakt! Dus ik wilde als alles meewerkte graag meer dan 1 kind. Gelukt, het zijn er twee geworden en tussen de ruzies door hebben ze het heel leuk samen! En nee, ik ben niet verwend.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
donderdag 8 april 2010 om 18:45
O ja, doordat ik altijd tussen volwassenen zat en mijn mond moest houden kon ik ook moeilijk contact leggen met kinderen op school. Die vonden mij maar raar. Jarenlang gepest tot gevolg. Heb er een licht sociale stoornis aan overgehouden. Ben trouwens een jaren 70 kind.
Ruil hem in voor een ED! Veilig en warm. Dat is wat je nodig hebt!
donderdag 8 april 2010 om 18:50
O, ik dacht dat het meer een moderne ziekte was, dat zomaar plompverloren in een gesprek vallen. Ik zie en hoor dat niet alleen kinderen doen, maar ook bij veel volwassenen is het blijkbaar de normaalste zaak van de wereld om dwars door een gesprek heen te tetteren.
Ik stond laatst in een winkel met iemand te praten, toen er iemand anders aankwam die meteen tegen mijn gesprekspartner begon te praten. Toen ik zei "sorry, maar ik geloof dat wij in gesprek waren", kwam er een "neem me niet kwalijk hoor", op een toon die wel duidelijk maakte dat ze er niks van meende.
Ik stond laatst in een winkel met iemand te praten, toen er iemand anders aankwam die meteen tegen mijn gesprekspartner begon te praten. Toen ik zei "sorry, maar ik geloof dat wij in gesprek waren", kwam er een "neem me niet kwalijk hoor", op een toon die wel duidelijk maakte dat ze er niks van meende.
donderdag 8 april 2010 om 18:51
quote:whopper schreef op 08 april 2010 @ 17:56:
Ik vraag het omdat mijn kind het ook weleens doet. En hij is enigs kind. Niet vaak; maar hij doet het wel. Maar mijn neefjes en nichtjes doen het ook. Even vaak. En de vriendjes van school doen het ook. Die met de meeste broers en zussen het vaakst. Ik dacht dus dat het een soort 'haantje de voorste' gedrag was omdat die kinderen bang zijn straks niet meer aan de beurt te komen ofzo.
Ik dacht dus dat het andersom was....Tja, het kan... kweet het ook niet. Mijn kinderen deden het niet zo erg hoor. Ik was daar fel op. "Eerst je broer/zus laten uitpraten" was een veelvoorkomende zin. Ik zie het nu bij mijn broer. Heeft 1 kind, een jongen, die 80% van de tijd bij zn moeder is. Het knulletje spreekt volwassentaal en is vaak aan het woord. Komt de huiskamer binnen en begint direct te praten. Kijkt niet eerst even of iemand anders wellicht het woord heeft. En weet je... ik kan het hem niet kwalijk nemen. Hij weet niet beter!
Ik vraag het omdat mijn kind het ook weleens doet. En hij is enigs kind. Niet vaak; maar hij doet het wel. Maar mijn neefjes en nichtjes doen het ook. Even vaak. En de vriendjes van school doen het ook. Die met de meeste broers en zussen het vaakst. Ik dacht dus dat het een soort 'haantje de voorste' gedrag was omdat die kinderen bang zijn straks niet meer aan de beurt te komen ofzo.
Ik dacht dus dat het andersom was....Tja, het kan... kweet het ook niet. Mijn kinderen deden het niet zo erg hoor. Ik was daar fel op. "Eerst je broer/zus laten uitpraten" was een veelvoorkomende zin. Ik zie het nu bij mijn broer. Heeft 1 kind, een jongen, die 80% van de tijd bij zn moeder is. Het knulletje spreekt volwassentaal en is vaak aan het woord. Komt de huiskamer binnen en begint direct te praten. Kijkt niet eerst even of iemand anders wellicht het woord heeft. En weet je... ik kan het hem niet kwalijk nemen. Hij weet niet beter!
donderdag 8 april 2010 om 18:56
quote:Fame schreef op 08 april 2010 @ 18:45:
O ja, doordat ik altijd tussen volwassenen zat en mijn mond moest houden kon ik ook moeilijk contact leggen met kinderen op school. Die vonden mij maar raar. Jarenlang gepest tot gevolg. Heb er een licht sociale stoornis aan overgehouden. Ben trouwens een jaren 70 kind.
Ik ga niet zeggen "zie je wel"...maar ik vind jouw verhaal wel treffend! Ik had vroeger een aantal vriendinnetjes, waarvan er eentje enig-kind was. Ze was niet materieel verwend omdat ze het niet breed bij haar thuis hadden, maar ze kreeg wel altijd alle aandacht. papa en mama aanbaden haar en dat deed haar geen goed.
Ondertussen is ze getrouwd en moeder van 5 (!!) kinderen. Ze heeft me ooit op het hart gedrukt dat zij het gevoel van enig-kind zijn, nooit aan haar kind zou willen doorgeven. Een groot gezin was haar levensdoel en het is haar gelukt!
O ja, doordat ik altijd tussen volwassenen zat en mijn mond moest houden kon ik ook moeilijk contact leggen met kinderen op school. Die vonden mij maar raar. Jarenlang gepest tot gevolg. Heb er een licht sociale stoornis aan overgehouden. Ben trouwens een jaren 70 kind.
Ik ga niet zeggen "zie je wel"...maar ik vind jouw verhaal wel treffend! Ik had vroeger een aantal vriendinnetjes, waarvan er eentje enig-kind was. Ze was niet materieel verwend omdat ze het niet breed bij haar thuis hadden, maar ze kreeg wel altijd alle aandacht. papa en mama aanbaden haar en dat deed haar geen goed.
Ondertussen is ze getrouwd en moeder van 5 (!!) kinderen. Ze heeft me ooit op het hart gedrukt dat zij het gevoel van enig-kind zijn, nooit aan haar kind zou willen doorgeven. Een groot gezin was haar levensdoel en het is haar gelukt!
donderdag 8 april 2010 om 19:40
Bergje, ik herken het wel. Mijn dochter denkt ook dat de hele wereld om haar draait kennelijk. Want hoe vaak wij wel niet moeten zeggen dat ze moet wachten op haar beurt.
Het zou best kunnen hoor, dat dat een 'bijwerking' is van het feit dat er inderdaad weinig andere partijen meedingen om de aandacht. We zijn dus sterk aan het corrigeren daarop. Maar het is wel een langdurend proces. En ze weet het verdomd goed hoor, dat ze moet wachten totdat anderen uitgepraat zijn. Maar dat is echt met weinig geduld. Dat kan ik merken aan haar gewiebel en daar doordringende manier van vinger in de lucht steken (moet ze doen als ze iets wil zeggen en anderen zijn aan het praten, om te leren dat ze de beurt moet krijgen en niet de hele tijd moet nemen. Dat ook zij heus wel aan de beurt komt met een beetje geduld).
Ik weet niet hoe dat bij meerkind gezinnen is. Maar ik vind het wel een opvallend verschijnsel bij dochter (en soms ook behoorlijk irritant) die niet snel af te leren is met haar grote geldingsdrang.
Het zou best kunnen hoor, dat dat een 'bijwerking' is van het feit dat er inderdaad weinig andere partijen meedingen om de aandacht. We zijn dus sterk aan het corrigeren daarop. Maar het is wel een langdurend proces. En ze weet het verdomd goed hoor, dat ze moet wachten totdat anderen uitgepraat zijn. Maar dat is echt met weinig geduld. Dat kan ik merken aan haar gewiebel en daar doordringende manier van vinger in de lucht steken (moet ze doen als ze iets wil zeggen en anderen zijn aan het praten, om te leren dat ze de beurt moet krijgen en niet de hele tijd moet nemen. Dat ook zij heus wel aan de beurt komt met een beetje geduld).
Ik weet niet hoe dat bij meerkind gezinnen is. Maar ik vind het wel een opvallend verschijnsel bij dochter (en soms ook behoorlijk irritant) die niet snel af te leren is met haar grote geldingsdrang.
donderdag 8 april 2010 om 19:46
quote:Bergje65 schreef op 08 april 2010 @ 18:56:
[...]
Ik ga niet zeggen "zie je wel"...maar ik vind jouw verhaal wel treffend!
... maar ze kreeg wel altijd alle aandacht. papa en mama aanbaden haar en dat deed haar geen goed.
Ze heeft me ooit op het hart gedrukt dat zij het gevoel van enig-kind zijn, nooit aan haar kind zou willen doorgeven.
In mijn optiek kun je als ouder zoveel "fout" doen. Dat kan zijn voor een enig kind om het jouw centrum van de wereld te maken. Dat kan door van je twee kinderen er eentje anders te behandelen. Dat kan door je vijf kinderen niet genoeg aandacht te kunnen geven.
Tja, je kunt niet zeggen dat dat dus het grote risico is van het enig kind zijn. Want elke combinatie heeft z'n risico's. Het is de taak van de ouders om daar zo goed mogelijk mee om te gaan. Welke gezinsvorm je ook hebt.
[...]
Ik ga niet zeggen "zie je wel"...maar ik vind jouw verhaal wel treffend!
... maar ze kreeg wel altijd alle aandacht. papa en mama aanbaden haar en dat deed haar geen goed.
Ze heeft me ooit op het hart gedrukt dat zij het gevoel van enig-kind zijn, nooit aan haar kind zou willen doorgeven.
In mijn optiek kun je als ouder zoveel "fout" doen. Dat kan zijn voor een enig kind om het jouw centrum van de wereld te maken. Dat kan door van je twee kinderen er eentje anders te behandelen. Dat kan door je vijf kinderen niet genoeg aandacht te kunnen geven.
Tja, je kunt niet zeggen dat dat dus het grote risico is van het enig kind zijn. Want elke combinatie heeft z'n risico's. Het is de taak van de ouders om daar zo goed mogelijk mee om te gaan. Welke gezinsvorm je ook hebt.
donderdag 8 april 2010 om 19:52
Ik ben enig kind en heb dat altijd prima gevonden. Totdat mijn ouders gingen scheiden (en ik zwanger van mijn eerste kind was).
Toch besloten om het bij eentje te laten (drama om zwanger te worden/zijn etc).
Later toch onverwacht zwanger van tweede...en nu zelfs trotse moeder van 3 zonen.
Geweldig vind ik het.
Maar je hebt tijd genoeg (denk ik)....beslissen hoeft toch niet nu?
Een groot leeftijdsverschil kan ook leuk zijn.
Toch besloten om het bij eentje te laten (drama om zwanger te worden/zijn etc).
Later toch onverwacht zwanger van tweede...en nu zelfs trotse moeder van 3 zonen.
Geweldig vind ik het.
Maar je hebt tijd genoeg (denk ik)....beslissen hoeft toch niet nu?
Een groot leeftijdsverschil kan ook leuk zijn.
