Autistenhumor

Af en toe lees ik een droge opmerking door een autist die ontzettend lollig is. Dus bij deze een topic.



Zoon (tien jaar) zit op de bank achter zijn DSscherm geplakt. Op TV is er reclame. Het is de reclame van geweld tegen mensen met een publieke taak heb je zelf in de hand. In beeld ene Jan Stork in een rolstoel. Hij kan ergens niet door en wordt geholpen. Voice over zegt dat Jan Stork er meer aan had gehad als hij vorig jaar was geholpen. Toen werd hij tijdens zijn werk als conducteur door drie jongens in elkaar geslagen. Elf mensen zagen het gebeuren en niemand deed iets.

Zonder op te kijken van zijn scherm zegt zoon: Hoezo niemand deed iets? Die drie jongens sloegen hem toch in elkaar? Hij haalt zijn schouders op en speelt verder.

Zo ik ben weer bijgelezen. Wat een herkenbaarheid. Teveel om allemaal op te reageren, maar toch.



DGS wat een ellende met diagnoses is het toch. Hier ook een ellenlang verhaal. Ik zal het straks eens opschrijven.



Tilalia, je bedoelt het waarschijnlijk anders, maar ik krijg een vervelend gevoel van je postings. Het komt over alsof je als je kiest voor testen (die heel speels zijn en vooral bestaan uit formulieren invullen door ouders en school) en een diagnose, je eigenlijk je kind niet wil accepteren zoals het is. En dat vind ik vervelend. Die diagnose maakt dat je je kind beter begrijpt, in gaat zien dat sommige dingen geen onwil zijn maar onkunde en dat je soms moet accepteren dat bepaalde doelen er niet inzitten. Domweg omdat het kind het niet kan. En hoe lullig ook, het opent de deuren naar hulp en dan bedoel ik eigenlijk geld voor hulp. Als je plenty cash hebt, kun je zelf de ontzettend kostbare hulp inkopen. Zo niet, dan ben je aangewezen op het systeem en daarbinnen functioneert het alleen met diagnoses.

School is hier ook een heet hangijzer. Volgend jaar gaat de oudste naar groep 8 en dan? Geen idee nog. De tweede gaat eerst een ander traject volgen, maar daarna zal er ook vervolgonderwijs moeten komen. Zoon drie zit nu nog op het MKD en blijft daar voorlopig ook. Maar dan? Geen idee.

We gaan straks met de oudste twee naar een voorstelling van Paul van Loon. Die vinden ze geweldig, maar het zijn wel veel indrukken en dat geeft stress. Ik ben benieuwd hoe het gaat.

Leuk shirt! En geweldig dat hij er zelf de humor van inziet.

quote:tilalia2 schreef op 11 april 2010 @ 11:30:

DRP, zo bedoel ik het echt niet.



Ik vraag me af of het zinvol is om te testen terwijl ze nu 'gewoon' meekomt. Ze doet rare dingen, maar op een 'acceptabel' niveau. Geen driftbuien, geen dingen stukmaken, etc. Maar ze is wel een beetje raar en heeft op bepaalde punten een andere aanpak nodig dan Jommetje.

(Voor ons lijkt het dus dat Jommetje een andere aanpak nodig heeft, omdat we onze 'opvoedstijl' op MK hebben bedacht. Dus MK heeft 3 keer vantevoren een aankondiging nodig dat er iets staat te gebeuren, Jom heeft bij de tweede keer iets van "Jahaa, dat wèèt ik al!''



Ik zal het eens bij de juf aankaarten. Kijken wat zij vindt.Weet je, soms kan het wel helpen om het te laten checken. Want hoewel ze nu nog vrij jong is, ze wordt natuurlijk ouder. En dan kunnen er problemen zijn. Het is niet zo dat mijn knullen ontzettende problemen hadden toen ik probeerde om naar ze te laten kijken. In tegendeel zelfs. Er was iets anders aan ze en ik kon mijn vinger er niet op leggen. Voornaamste reden voor mij om wel te gaan zoeken naar testen, was omdat ze moeite hadden met de sociale vaardigheden. En ze nog te jong bleken te zijn voor een training daarin. Na een lange omweg kwamen er diagnoses, maar toen waren ze al een stuk ouder en waren de verschillen tussen hen en de rest veel groter. En ook onderling verschillen ze van elkaar. Gedrag wat voor een kind van een bepaalde leeftijd normaal is, is voor een kind dat drie vier vijf jaar ouder wordt en het gedrag blijft volhouden niet meer normaal. En daar loopt het dan uiteindelijk spaak. Hier vliegen er gelukkig geen borden door de kamer (in ieder geval gooien de knullen er niet mee ) en ze zijn niet agressief en scheldkanonades komem niet voor, maar dat maakt sommige situaties niet minder zorgelijk. Toen zoon van tien klein was kwam hij, op wat rare fratsen na, ook gewoon mee. Meer dan mee zelfs, want hoogbegaafd. En op een gegeven moment veranderde dat. Inmiddels is hij psychotisch en ik ben dus blij dat we nu de diagnoses en hulp al hebben. Wat trouwens niet inhoud dat jouw kind ook psychotisch wordt hoor, maar bij twijfel, gewoon laten testen. Dan kun je in ieder geval hulp krijgen op het moment dat het nodig is.

Ons testverhaal:



Zoals ik al schreef ging ik voor de heren op zoek naar een sociale vaardigheidstraining. Ze waren nogal onhandig op dat gebied. Speelden niet met maar naast andere kinderen, leken het allemaal niet te begrijpen. Tegen volwassenen waren ze wel vaardiger, maar kinderen was een ramp. De beide heren bleken te jong voor een training. Ze zaten toen in groep 1 en 2.



Eerder had de oudste op een MKD gezeten omdat hij wat apart gedrag vertoonde. Later realiseerde ik me dat het autistengedrag was, toen wist ik niet hoe of wat. Uiteindelijk is hij van het MKD weggegaan zonder diagnose en geheel tegen mijn zin in. De doelstellingen waren niet behaald, dat stond ook in zijn papieren en toch werd de plaatsing niet verlengd. Hij ging, samen met zijn broertje, naar een regulier kdv. Ook daar viel het aparte gedrag op, zowel bij oudste als tweede, maar dat lag volgens de leidsters aan mij. Ik was single mamma, een behoorlijk rumoerige jeugd en relatie achter de rug etc. Bovendien zo redeneerden zij, als het MKD vond dat de jongens daar niet hoefden te blijven, dan was er met de jongens dus niets mis. De Riagg concludeerde dat oudste een hechtingsprobleem had en stuurde mij naar een alleenstaand oudercursus.



Daarna liep er in mijn priveleven een en ander mis en was het voor de kinderen en mijn veiligheid noodzakelijk dat we vertrokken. Dus naar een Blijfhuis in een andere stad. Dat leverde me een melding bij de raad op, omdat ik in zorgelijke toestand zou zijn verdwenen en daarnaast zou ik niet capabel genoeg zijn om voor de kinderen te zorgen. Immers al hun problemen kwamen door mij. Ik werd pas op de hoogte gesteld van de melding toen men de kinderen al onder een VOTS had gesteld. Zonder dat ik ook maar was gehoord of de kinderen waren gezien dus! Na een vette klacht en een nu wel gedegen uitgevoerd raadsonderzoek werd duidelijk dat er geen zorgelijke toestanden waren, ik wel voor de kinderen kon zorgen en dat als er al sprake was van problemen van de jongens, die kwamen door kindfactoren en niet door moeder.

Helaas moesten we weer (een aantal keer) verkassen.



Om uiteindelijk in het Brabantse land terecht te komen. En toen startte ik dus de zoektocht naar een training sociale vaardigheden. Noppes te vinden dus op naar jeugdzorg. Zowel de school als jeugdzorg schoven alle eventuele problemen af op ze hebben veel meegemaakt en moeder moet maar naar een cursus. Die had ik al gedaan, maar dat maakte geen verschil. het lag aan mij. Ondertussen vertoonden de heren ten opzichte van leeftijdsgenoten steeds meer afwijkend gedrag. En dat lag nog steeds allemaal aan mij. Toen ik besloot jeugdzorg af te kappen, ze wilden immers niet naar de jongens kijken, kreeg ik een AMK melding. Ook uit dat onderzoek was de conclusie dat ik als ouder niets verkeerd deed en dat de problemen door kindfactoren kwamen. Ookal hadden de jongens en ik veel meegemaakt er was meer.



Maar zowel school als jeugdzorg vond mij maar een vervelende niet meewerkende ouder en wilde dus niets meer doen. Ja, ik moest naar een cursus. Tot groep 3. Oudste moest leren schrijven en dat was zacht gezegd anominabel. Hij kwam terecht bij de fysiotherapie. Zijn motoriek was al niet echt goed te noemen, dus de verwijzing daarvoor was snel gekregen. Het werd sensomotorische training en aangezien zoon 2 dezelfde tekenen vertoonde, werd hij ook in een moeite door aangemeld. Door die sensomotorische training werd bij mij duidelijk en ook bij school dat het niet aan mij lag of aan het verleden, maar dat er wel meer aan de hand was met de jongens.



Man (die niet de biologische vader van de jongens is) wist mij te overtuigen om jeugdzorg nog maar eens te bellen. Daar trof ik iemand die nieuw begonnen was. Ik heb haar gevraagd om niet naar de al bestaande dossiers te kijken, maar om naar de jongens te kijken. En dat deed ze! En dat maakte het verschil. Na het invullen van lijsten en lijsten, door ons en school, en na de jongens dan eindelijk wel een keer te hebben bekeken, werden we naar de GGZE doorverwezen. Daar troffen we wederom iemand die bereid was te luisteren en verder te kijken. Ons verleden woog wel mee, uiteraard, maar dat er meer was voelde zij ook wel aan. Anderhalf jaar later lagen er dus eindelijk flinke diagnoses. De jongens zaten toen in groep 5 en 6. Ook bleek dat ons verleden helemaal niet het trauma had veroorzaakt wat iedereen tot dusver had beweerd. Sterker nog, bij zoon 2 was helemaal geen sprake van trauma, bij zoon 1 in hele lichte mate en dan nog door een specifiek incident dat niets met ons verleden te maken had.