Kinderen
alle pijlers
Beploetermoederen
donderdag 15 april 2010 om 10:45
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
donderdag 15 april 2010 om 10:51
Haha, herkenbaar!
Hier een 5 maanden oude baby, en het combineren van zorg, werk, huishouden en een priveleven loopt nog niet op rolletjes.
Niet altijd even leuk, zeker niet in combinatie met een man die liever tv kijkt dan de baby troost als die z'n huilmoment heeft. En dan baal ik wel ooit.
Maar hè, het wordt beter, ga daar maar van uit!
Hier een 5 maanden oude baby, en het combineren van zorg, werk, huishouden en een priveleven loopt nog niet op rolletjes.
Niet altijd even leuk, zeker niet in combinatie met een man die liever tv kijkt dan de baby troost als die z'n huilmoment heeft. En dan baal ik wel ooit.
Maar hè, het wordt beter, ga daar maar van uit!
donderdag 15 april 2010 om 10:52
Tja wat kan ik zeggen. Geef jezelf een schop onder je kont en als je man thuis is zet je hem eens even duidelijk voor hoe jij er over denkt.
Hier is het gebruikelijk dat we waar mogelijk beiden de opvang verzorgen als kind ziek is. De ene keer neem ik vrij of schuif, de andere keer is man dat. En ook thuis hebben we het zo verdeeld. Ja man slaapt heel vast, waardoor ik meestal als eerste zoon hoor. Maar mooi dat hij er ook af en toe uitgaat hoor. Hier is de tweede er inmiddels bijna en hoewel ik borstvoeding ga geven en dus alle voedingen op me zal nemen, mag man er 's nachts ook af en toe uit om zoon te halen, luiers te pakken etc.
Lijkt me vrij normaal dat als je beiden werkt, je ook beiden in de verzorging deelt, je hebt er toch samen voor gekozen neem ik aan?
Dus hup, zodra hij thuis is, hem ermee confronteren.
Hier is het gebruikelijk dat we waar mogelijk beiden de opvang verzorgen als kind ziek is. De ene keer neem ik vrij of schuif, de andere keer is man dat. En ook thuis hebben we het zo verdeeld. Ja man slaapt heel vast, waardoor ik meestal als eerste zoon hoor. Maar mooi dat hij er ook af en toe uitgaat hoor. Hier is de tweede er inmiddels bijna en hoewel ik borstvoeding ga geven en dus alle voedingen op me zal nemen, mag man er 's nachts ook af en toe uit om zoon te halen, luiers te pakken etc.
Lijkt me vrij normaal dat als je beiden werkt, je ook beiden in de verzorging deelt, je hebt er toch samen voor gekozen neem ik aan?
Dus hup, zodra hij thuis is, hem ermee confronteren.
donderdag 15 april 2010 om 10:56
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 10:45:
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )Je hebt gewoon de verkeerde vent. Die van mij ging er altijd uit als de baby 's nachts huilde of gevoed moest worden. En nog is hij de beroerdste niet als er eens wat is of gewoon in het huishouden. Je hebt samen kinderen en een huishouden dus je doet het ook samen, vindt hij. En daar ben ik het mee eens uiteraard.
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )Je hebt gewoon de verkeerde vent. Die van mij ging er altijd uit als de baby 's nachts huilde of gevoed moest worden. En nog is hij de beroerdste niet als er eens wat is of gewoon in het huishouden. Je hebt samen kinderen en een huishouden dus je doet het ook samen, vindt hij. En daar ben ik het mee eens uiteraard.
donderdag 15 april 2010 om 10:56
donderdag 15 april 2010 om 10:57
Kind hier is nog geen 6 maanden en heeft nog geen ziekte oid gehad, maar ook ik herken gelukkig tot nu toe niets.
Ik bedoel mijn post niet om ten koste van jou nou zo erg op mijn schouders en vooral die van Dalman te kloppen, want ook ik ben chronisch moe van de gebroken nachten sinds de laatste twee maanden van mijn zwangerschap tot nu (maar in mijn geval kies ik daar zelf voor nu, met volledige bv en nog werkeloos dus geen enkel nut om Dalman er 's nachts uit te trappen al biedt hij het vaak genoeg aan).
Maar al wat ik zeggen wil: scheer niet alle mannen over 1 kam aub maar pak de jouwe aan. It takes two to tango, dat geldt voor hem maar óók voor jou: pak die koe bij de hoorns in jouw relatie!
Succes.
Ik bedoel mijn post niet om ten koste van jou nou zo erg op mijn schouders en vooral die van Dalman te kloppen, want ook ik ben chronisch moe van de gebroken nachten sinds de laatste twee maanden van mijn zwangerschap tot nu (maar in mijn geval kies ik daar zelf voor nu, met volledige bv en nog werkeloos dus geen enkel nut om Dalman er 's nachts uit te trappen al biedt hij het vaak genoeg aan).
Maar al wat ik zeggen wil: scheer niet alle mannen over 1 kam aub maar pak de jouwe aan. It takes two to tango, dat geldt voor hem maar óók voor jou: pak die koe bij de hoorns in jouw relatie!
Succes.
donderdag 15 april 2010 om 10:57
donderdag 15 april 2010 om 10:57
wat een ellende!!
Net als Ainne herken ik het ook totaal niet..
Heb je hier, voor het krijgen van je kindje, afspraken over gemaakt? Vast! Confronteer hem hier dan mee.
Samen spelen, samen delen!
(ik begrijp dat je je wat te sterk uitdrukt, maar er zijn ook zéér veel mannen die evengoed delen in zorg. Ik ken iig geen enkele vader zoals jij hem beschrijft.. Juist voorbeelden van het omgekeerde, waarbij moeder fulltime werkt en vader 3 of 4 dagen)
Net als Ainne herken ik het ook totaal niet..
Heb je hier, voor het krijgen van je kindje, afspraken over gemaakt? Vast! Confronteer hem hier dan mee.
Samen spelen, samen delen!
(ik begrijp dat je je wat te sterk uitdrukt, maar er zijn ook zéér veel mannen die evengoed delen in zorg. Ik ken iig geen enkele vader zoals jij hem beschrijft.. Juist voorbeelden van het omgekeerde, waarbij moeder fulltime werkt en vader 3 of 4 dagen)
donderdag 15 april 2010 om 10:58
Ik herken er werkelijk niets in. Man gaat er hier 's nachts uit als er wat met de kinderen aan de hand is. Ook als hij om 04.00 op moet. En als het veel werk is(kots ruimen, bed verschonen, kind schoonmaken) doen we dat samen. En dat is al zo vanaf de geboorte van de eerste.
Man doet dat uit zichzelf. Maar als ik een kerel had zoals de jouwe had ik de vloer met hem aangeveegd, eerlijk waar, wat een dweil.
Je laat het zelf toe hoor. Je wordt behandeld zoals je je laat behandelen.
Man doet dat uit zichzelf. Maar als ik een kerel had zoals de jouwe had ik de vloer met hem aangeveegd, eerlijk waar, wat een dweil.
Je laat het zelf toe hoor. Je wordt behandeld zoals je je laat behandelen.
donderdag 15 april 2010 om 11:01
donderdag 15 april 2010 om 11:01
donderdag 15 april 2010 om 11:06
donderdag 15 april 2010 om 11:06
Ik vind je post wel grappig.
Hier door eigen schuld, ik trok alles naar mij toe, doe ik ook bijna alles. In ieder geval het zorggedeelte, regeldingen etc. Dit heb ik jarenlang naast een drukke, verantwoordelijke baan gedaan. Totdat ik dus hypergestresst thuis kwam te zitten. Nu werk ik naar eigen indeling bevalt prima, ik blij, man blij en vooral (en dat had ik ontzettend onderschat), kindjes helemaal blij.
Er is zoveel rust gekomen hier!
Soms bedenk ik me wel eens dat het hier te ver door schiet. Ik heb net gereageerd op een topic over luizen, man werd onlangs gebeld dat ie dochter van school moest halen ivm een luis (mijn telefoon stond uit). Hij was totaal niet op de hoogte van deze regel en is nog dagen, zo-niet, weken van slag geweest dat hij zijn o zo belangrijke werk moest laten vallen voor een luis
Hier door eigen schuld, ik trok alles naar mij toe, doe ik ook bijna alles. In ieder geval het zorggedeelte, regeldingen etc. Dit heb ik jarenlang naast een drukke, verantwoordelijke baan gedaan. Totdat ik dus hypergestresst thuis kwam te zitten. Nu werk ik naar eigen indeling bevalt prima, ik blij, man blij en vooral (en dat had ik ontzettend onderschat), kindjes helemaal blij.
Er is zoveel rust gekomen hier!
Soms bedenk ik me wel eens dat het hier te ver door schiet. Ik heb net gereageerd op een topic over luizen, man werd onlangs gebeld dat ie dochter van school moest halen ivm een luis (mijn telefoon stond uit). Hij was totaal niet op de hoogte van deze regel en is nog dagen, zo-niet, weken van slag geweest dat hij zijn o zo belangrijke werk moest laten vallen voor een luis
donderdag 15 april 2010 om 11:06
Mosterd, maar dit soort dingen spreek je af voordat het kind er is, eigenlijk voordat jullie besluiten om een kind te willen.
Echt, als je dit zo voelt, doe er wat aan.
Vannacht heb ik een uur opgezeten met onze zoon, en daarna man een uur met onze dochter. En ja, vorige week heeft hij ook een ondergekotst bedje verschoond.
Laat hem even in een gemiddeld huishouden kijken en er gaat een wereld voor hem open!
Echt, als je dit zo voelt, doe er wat aan.
Vannacht heb ik een uur opgezeten met onze zoon, en daarna man een uur met onze dochter. En ja, vorige week heeft hij ook een ondergekotst bedje verschoond.
Laat hem even in een gemiddeld huishouden kijken en er gaat een wereld voor hem open!
donderdag 15 april 2010 om 11:10
quote:Star schreef op 15 april 2010 @ 11:00:
Je zeikt. En praat even voor je eigen man, niet voor de mijne graag.
Dat zegt TO toch ook, ze wil het gewoon kwijt, en dan mag je best zeiken. Jullie zeiken nog erger, vind ik eigenlijk. Fijn dat jullie allemaal zo'n ideale man hebben hoor, maar nu weten we het wel.
Die van mij hoort trouwens ook nooit wat 's nachts. Maar dan maak ik hem gewoon even wakker
Je zeikt. En praat even voor je eigen man, niet voor de mijne graag.
Dat zegt TO toch ook, ze wil het gewoon kwijt, en dan mag je best zeiken. Jullie zeiken nog erger, vind ik eigenlijk. Fijn dat jullie allemaal zo'n ideale man hebben hoor, maar nu weten we het wel.
Die van mij hoort trouwens ook nooit wat 's nachts. Maar dan maak ik hem gewoon even wakker
