Kinderen
alle pijlers
Beploetermoederen
donderdag 15 april 2010 om 10:45
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
donderdag 15 april 2010 om 12:02
quote:sosofie schreef op 15 april 2010 @ 12:00:
[...]
Ik voed mijn man helemaal niet op. Juist niet. Maar als ik met strakke kaken en mijn kiezen op elkaar ga zitten wachten tot hij het doet worden we daar niet gelukkig van. Ik ben thuis de manager qua praktische zaken.
En hij denkt gerust wel mee hoor. Over denkdingen: opvoeding, vakanties, verjaardagscadeau voor eigen kinderen, inrichting huis en tuin, etc. maar de doedingen, de dingen die gewoon moeten gebeuren... dat zit in mijn hoofd en vandaaruit volgen de orders.Opvoeden, orders uitdelen.... same difference. Ik heb graag een gelijkwaardige aan mijn zij. Niet iemand die "gerust meedenkt", maar iemand die gewoon doet wat op zijn bordje ligt, zonder dat ik me daar ook nog eens mee moet bemoeien.
[...]
Ik voed mijn man helemaal niet op. Juist niet. Maar als ik met strakke kaken en mijn kiezen op elkaar ga zitten wachten tot hij het doet worden we daar niet gelukkig van. Ik ben thuis de manager qua praktische zaken.
En hij denkt gerust wel mee hoor. Over denkdingen: opvoeding, vakanties, verjaardagscadeau voor eigen kinderen, inrichting huis en tuin, etc. maar de doedingen, de dingen die gewoon moeten gebeuren... dat zit in mijn hoofd en vandaaruit volgen de orders.Opvoeden, orders uitdelen.... same difference. Ik heb graag een gelijkwaardige aan mijn zij. Niet iemand die "gerust meedenkt", maar iemand die gewoon doet wat op zijn bordje ligt, zonder dat ik me daar ook nog eens mee moet bemoeien.
donderdag 15 april 2010 om 12:03
quote:sosofie schreef op 15 april 2010 @ 12:00:
[...]
Ik voed mijn man helemaal niet op. Juist niet. Maar als ik met strakke kaken en mijn kiezen op elkaar ga zitten wachten tot hij het doet worden we daar niet gelukkig van. Ik ben thuis de manager qua praktische zaken.
En hij denkt gerust wel mee hoor. Over denkdingen: opvoeding, vakanties, verjaardagscadeau voor eigen kinderen, inrichting huis en tuin, etc. maar de doedingen, de dingen die gewoon moeten gebeuren... dat zit in mijn hoofd en vandaaruit volgen de orders.Zo is het hier ook geregeld, Sosofie formuleert het beter
[...]
Ik voed mijn man helemaal niet op. Juist niet. Maar als ik met strakke kaken en mijn kiezen op elkaar ga zitten wachten tot hij het doet worden we daar niet gelukkig van. Ik ben thuis de manager qua praktische zaken.
En hij denkt gerust wel mee hoor. Over denkdingen: opvoeding, vakanties, verjaardagscadeau voor eigen kinderen, inrichting huis en tuin, etc. maar de doedingen, de dingen die gewoon moeten gebeuren... dat zit in mijn hoofd en vandaaruit volgen de orders.Zo is het hier ook geregeld, Sosofie formuleert het beter
donderdag 15 april 2010 om 12:05
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 11:57:
[...]
En wiens verantwoordelijkheid is het dan? Juistem, de mijne. En laat dat nou precíes een van de dingen zijn geweest waar ik zo door vastgelopen ben, met name na de geboorte van ons kind, dat ik me verantwoordelijk voelde voor ALLES en dat dus in feite ook wás. En dat man, doordat hij dat gewend was geraakt, het ook allemaal van mij af liet hangen. "Wat gaan we eten, wat moet ik kopen, hoe ziet de week eruit, hebben we nog dingen nodig, hoe moet ik met ons kind om gaan, wanneer moet ze eigenlijk eten, heb jij haar tas al ingepakt, wat moeten we eigenlijk allemaal mee?"
ALLES kwam op die manier op mijn bordje terecht, hij voerde enkel orders uit. En ik werd depressiever en depressiever. Tot ik er maar gewoon mee opgehouden ben. En guess what? Toen deed HIJ het opeens. Niet zo perfect als ik het gedaan zou hebben ( ), maar hij dééd het.
Nee hoor, ik heb wel wat beters te doen dan mijn vent achter zijn broek aan te zitten. En eerlijk is eerlijk: de sfeer is met sprongen vooruit gegaan. Dat vraagt ook wat inspanning van mij (niet boos worden als ik ontdek dat we met maar één luier de nacht in gaan bijvoorbeeld ), maar het is tenminste duidelijk wie waar verantwoordelijk voor is en de ander kan daar dus gewoon z'n handen vanaf trekken. Zodat we allebei gewoon als volwassen mensen onze taken uitvoeren.Maar Q, je bent nou toch niet meer depressief? En je man werkt meer dan jij, dan is het toch logisch dat jij meer huishouden doet. Of toch minstens de planning van het huishouden, lijkt me. In h et kader van eerlijk delen.
[...]
En wiens verantwoordelijkheid is het dan? Juistem, de mijne. En laat dat nou precíes een van de dingen zijn geweest waar ik zo door vastgelopen ben, met name na de geboorte van ons kind, dat ik me verantwoordelijk voelde voor ALLES en dat dus in feite ook wás. En dat man, doordat hij dat gewend was geraakt, het ook allemaal van mij af liet hangen. "Wat gaan we eten, wat moet ik kopen, hoe ziet de week eruit, hebben we nog dingen nodig, hoe moet ik met ons kind om gaan, wanneer moet ze eigenlijk eten, heb jij haar tas al ingepakt, wat moeten we eigenlijk allemaal mee?"
ALLES kwam op die manier op mijn bordje terecht, hij voerde enkel orders uit. En ik werd depressiever en depressiever. Tot ik er maar gewoon mee opgehouden ben. En guess what? Toen deed HIJ het opeens. Niet zo perfect als ik het gedaan zou hebben ( ), maar hij dééd het.
Nee hoor, ik heb wel wat beters te doen dan mijn vent achter zijn broek aan te zitten. En eerlijk is eerlijk: de sfeer is met sprongen vooruit gegaan. Dat vraagt ook wat inspanning van mij (niet boos worden als ik ontdek dat we met maar één luier de nacht in gaan bijvoorbeeld ), maar het is tenminste duidelijk wie waar verantwoordelijk voor is en de ander kan daar dus gewoon z'n handen vanaf trekken. Zodat we allebei gewoon als volwassen mensen onze taken uitvoeren.Maar Q, je bent nou toch niet meer depressief? En je man werkt meer dan jij, dan is het toch logisch dat jij meer huishouden doet. Of toch minstens de planning van het huishouden, lijkt me. In h et kader van eerlijk delen.
donderdag 15 april 2010 om 12:06
@Quertu, ja daar ben ik het wel mee eens. Ik wil mijn man niet de hele tijd orders hoeven geven. Het overzicht houden en alles bedenken, dàt is wat me zoveel moeite en energie kost, niet het uitvoeren. Bovendien vind ik het veel gezelliger als we samen verantwoordelijk zijn voor ons gezin, niet alleen ik.
Het gaat ook best periodes goed, maar ik merk dat als er onverwachte dingen zijn, ik ze op moet vangen. Zoals nu dochter ziek is en ik het druk heb op m'n werk, dan is het even teveel. Vooral ook als dat op een dag is waarop hij ook 's avonds niet thuis is. Back up hebben we overigens niet, onze familie woont uren reizen hiervandaan, goede vrienden ook. Vandaar dat ik maar even hier mopper, hier zijn tenminste mensen
Het gaat ook best periodes goed, maar ik merk dat als er onverwachte dingen zijn, ik ze op moet vangen. Zoals nu dochter ziek is en ik het druk heb op m'n werk, dan is het even teveel. Vooral ook als dat op een dag is waarop hij ook 's avonds niet thuis is. Back up hebben we overigens niet, onze familie woont uren reizen hiervandaan, goede vrienden ook. Vandaar dat ik maar even hier mopper, hier zijn tenminste mensen
donderdag 15 april 2010 om 12:08
quote:sosofie schreef op 15 april 2010 @ 12:01:
qwertu, ik vind het nogal wat om je man jouw depressie in zijn schoenen te schuiven....
was dat niet vooral een gevoelskwestie?Schuif ik mijn man mijn depressie in de schoenen? Nee toch? Da's niet de bedoeling in ieder geval. Het ging in mijn hoofd mis omdat ik me overal verantwoordelijk voor voelde en omdat ik niet meer kon relativeren. Dus op alle vragen (hij was óók ontredderd) ging ik als een bezetene aan het nadenken en plannen, in plaats van te zeggen dat ik óók geen idee had en dat hij het zelf maar even moest bedenken.
Mijn depressie was hormonaal (duhuh, postpartum depressie, die zijn dat allemaal), dat is niet de schuld van mijn man nee.
qwertu, ik vind het nogal wat om je man jouw depressie in zijn schoenen te schuiven....
was dat niet vooral een gevoelskwestie?Schuif ik mijn man mijn depressie in de schoenen? Nee toch? Da's niet de bedoeling in ieder geval. Het ging in mijn hoofd mis omdat ik me overal verantwoordelijk voor voelde en omdat ik niet meer kon relativeren. Dus op alle vragen (hij was óók ontredderd) ging ik als een bezetene aan het nadenken en plannen, in plaats van te zeggen dat ik óók geen idee had en dat hij het zelf maar even moest bedenken.
Mijn depressie was hormonaal (duhuh, postpartum depressie, die zijn dat allemaal), dat is niet de schuld van mijn man nee.
donderdag 15 april 2010 om 12:08
Ik ben zelf depressief geworden na de geboorte van de jongste.
Lang traject van pillen en gesprekken en beter worden.
Sinds ik geaccepteerd heb dat ik maar twee daagjes werk zolang de mannen klein zijn, dat het mijn keuze is om grotendeels thuis te zijn en daar dan ook de verantwoordelijkheid voor te dragen, gaat het vele malen beter met mij. Ik vind het prima om eht zo te doen. Op het moment dat man te afwezig is, trek ik aan de bel. (en dus gaat hij volgend jaar een dag minder werken)
Lang traject van pillen en gesprekken en beter worden.
Sinds ik geaccepteerd heb dat ik maar twee daagjes werk zolang de mannen klein zijn, dat het mijn keuze is om grotendeels thuis te zijn en daar dan ook de verantwoordelijkheid voor te dragen, gaat het vele malen beter met mij. Ik vind het prima om eht zo te doen. Op het moment dat man te afwezig is, trek ik aan de bel. (en dus gaat hij volgend jaar een dag minder werken)
donderdag 15 april 2010 om 12:09
Ja, ik ga morgen maar eens met hem om de tafel. Er moet wel iets veranderen; nu ik geen verlof meer heb en weer gewoon aan de slag ben, kàn ik niet meer zijn backup zijn.
Ik weet niet meer wie het zei, maar het verlof heeft wel een hoop plannen omver gegooid. Ik deed alles, want ik was toch vrij, en nu doe ik veel meer, want het is nu eenmaal zo gegroeid. Het is best moeilijk om uit eenmaal gemaakte patronen te stappen.
Ik weet niet meer wie het zei, maar het verlof heeft wel een hoop plannen omver gegooid. Ik deed alles, want ik was toch vrij, en nu doe ik veel meer, want het is nu eenmaal zo gegroeid. Het is best moeilijk om uit eenmaal gemaakte patronen te stappen.
donderdag 15 april 2010 om 12:10
Lieve schat, zo werkt het bij jouw man blijkbaar inderdaad niet, maar bij de mijne wel.
Communiceren werkt gewoon. Dat dat gezien wordt als 'achter de broek aanzitten' en dat dat blijkbaar mensen 'opbreekt' ligt mijns inziens aan de manier waarop je communiceert. Of de manier waarop je naar je man kijkt. Als een hulpeloos wezen dat zonder jouw aanwijzingen nergens komt. Ik zie mijn man gewoon als druk bezet met hier en daar iets aan huishoud genen missenden dus gooi ik er af en toe een reminder tegenaan. Maar ik zie ook dat hij de klusjes in huis doet zonder dat ik dat vraag, de nieuwe tuinbank in elkaar schroeft, lampen vervangt etc ect.
Zien jullie dat ook? Of is het zo ver dat je alleen nog maar de 'missers' ziet?
Wij hebben een planbord. Daar schrijven we alles op. Alles wat we alledrie moeten doen en wanneer we ergens heen gaan. Dat is ook een manier van communiceren.
En als je dan geen zin hebt om achter je vent zijn broek aan te rennen dan zoek je voor jezelf een manier om het makkelijker te maken.
Je laat hier en daar eens wat los bijvoorbeeld (loslaten wordt onderschat!) en anticipeert op de zaken die je niet los kunt laten.
Zorg voor een goed gevulde kadoortjesmand bijvoorbeeld (en dan vooral gericht op jongens- en meisjedingen voor kinderen in de leeftijd van je eigen kinderen), om eens iets simpels te noemen. Je laat de verjaadag van je schoonmoeder dan lekker los want dat is zijn pakkie-an.
Probeer je man neit op te voeden; dat had zijn moeder moeten doen. Neem hem met al het leuks dat hij in zich heeft en neem zijn minder leuke kanten voor leif want geloof me; die heb jij ook!
Communiceren werkt gewoon. Dat dat gezien wordt als 'achter de broek aanzitten' en dat dat blijkbaar mensen 'opbreekt' ligt mijns inziens aan de manier waarop je communiceert. Of de manier waarop je naar je man kijkt. Als een hulpeloos wezen dat zonder jouw aanwijzingen nergens komt. Ik zie mijn man gewoon als druk bezet met hier en daar iets aan huishoud genen missenden dus gooi ik er af en toe een reminder tegenaan. Maar ik zie ook dat hij de klusjes in huis doet zonder dat ik dat vraag, de nieuwe tuinbank in elkaar schroeft, lampen vervangt etc ect.
Zien jullie dat ook? Of is het zo ver dat je alleen nog maar de 'missers' ziet?
Wij hebben een planbord. Daar schrijven we alles op. Alles wat we alledrie moeten doen en wanneer we ergens heen gaan. Dat is ook een manier van communiceren.
En als je dan geen zin hebt om achter je vent zijn broek aan te rennen dan zoek je voor jezelf een manier om het makkelijker te maken.
Je laat hier en daar eens wat los bijvoorbeeld (loslaten wordt onderschat!) en anticipeert op de zaken die je niet los kunt laten.
Zorg voor een goed gevulde kadoortjesmand bijvoorbeeld (en dan vooral gericht op jongens- en meisjedingen voor kinderen in de leeftijd van je eigen kinderen), om eens iets simpels te noemen. Je laat de verjaadag van je schoonmoeder dan lekker los want dat is zijn pakkie-an.
Probeer je man neit op te voeden; dat had zijn moeder moeten doen. Neem hem met al het leuks dat hij in zich heeft en neem zijn minder leuke kanten voor leif want geloof me; die heb jij ook!
donderdag 15 april 2010 om 12:10
quote:tilalia2 schreef op 15 april 2010 @ 12:05:
[...]
Maar Q, je bent nou toch niet meer depressief? En je man werkt meer dan jij, dan is het toch logisch dat jij meer huishouden doet. Of toch minstens de planning van het huishouden, lijkt me. In h et kader van eerlijk delen.Mijn ziekte is een fulltime baan. En daarnaast werk ik óók tegenwoordig. Dus nee, dat zou geen eerlijke verdeling zijn. Nog los van dat het dus niet wérkt, want ik heb de puf niet om álles te overzien. Maar met de verdeling van verantwoordelijkheden kunnen we prima uit de voeten.
[...]
Maar Q, je bent nou toch niet meer depressief? En je man werkt meer dan jij, dan is het toch logisch dat jij meer huishouden doet. Of toch minstens de planning van het huishouden, lijkt me. In h et kader van eerlijk delen.Mijn ziekte is een fulltime baan. En daarnaast werk ik óók tegenwoordig. Dus nee, dat zou geen eerlijke verdeling zijn. Nog los van dat het dus niet wérkt, want ik heb de puf niet om álles te overzien. Maar met de verdeling van verantwoordelijkheden kunnen we prima uit de voeten.
donderdag 15 april 2010 om 12:10
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 12:02:
[...]
Opvoeden, orders uitdelen.... same difference. Ik heb graag een gelijkwaardige aan mijn zij. Niet iemand die "gerust meedenkt", maar iemand die gewoon doet wat op zijn bordje ligt, zonder dat ik me daar ook nog eens mee moet bemoeien.Ik zie hier het probleem niet, eerlijk waar. Man maait bijvoorbeeld altijd het gras, ik denk daar niet eens aan. Hij brengt ook altijd de kinderen naar bed en leest ze voor. Maar ik koop de kinderkleren, als er dingen bijna op zijn dan schrijf ik dat op het bord in de keuken, en als er een kadootje moet komen dan vertel ik hem dat even. Is dat nou zo erg?
[...]
Opvoeden, orders uitdelen.... same difference. Ik heb graag een gelijkwaardige aan mijn zij. Niet iemand die "gerust meedenkt", maar iemand die gewoon doet wat op zijn bordje ligt, zonder dat ik me daar ook nog eens mee moet bemoeien.Ik zie hier het probleem niet, eerlijk waar. Man maait bijvoorbeeld altijd het gras, ik denk daar niet eens aan. Hij brengt ook altijd de kinderen naar bed en leest ze voor. Maar ik koop de kinderkleren, als er dingen bijna op zijn dan schrijf ik dat op het bord in de keuken, en als er een kadootje moet komen dan vertel ik hem dat even. Is dat nou zo erg?
donderdag 15 april 2010 om 12:10
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 10:45:
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag.Vraagje, waarom blijf jij thuis als de baby ziek is en je man niet (tenminste, zoals ik het nu lees gaat het altijd zo bij jullie).
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag.Vraagje, waarom blijf jij thuis als de baby ziek is en je man niet (tenminste, zoals ik het nu lees gaat het altijd zo bij jullie).
donderdag 15 april 2010 om 12:10
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 12:06:
@Quertu, ja daar ben ik het wel mee eens. Ik wil mijn man niet de hele tijd orders hoeven geven. Het overzicht houden en alles bedenken, dàt is wat me zoveel moeite en energie kost, niet het uitvoeren. Bovendien vind ik het veel gezelliger als we samen verantwoordelijk zijn voor ons gezin, niet alleen ik.
Het gaat ook best periodes goed, maar ik merk dat als er onverwachte dingen zijn, ik ze op moet vangen. Zoals nu dochter ziek is en ik het druk heb op m'n werk, dan is het even teveel. Vooral ook als dat op een dag is waarop hij ook 's avonds niet thuis is. Back up hebben we overigens niet, onze familie woont uren reizen hiervandaan, goede vrienden ook. Vandaar dat ik maar even hier mopper, hier zijn tenminste mensen En gelijk heb je. Lekker mopperen hier!
@Quertu, ja daar ben ik het wel mee eens. Ik wil mijn man niet de hele tijd orders hoeven geven. Het overzicht houden en alles bedenken, dàt is wat me zoveel moeite en energie kost, niet het uitvoeren. Bovendien vind ik het veel gezelliger als we samen verantwoordelijk zijn voor ons gezin, niet alleen ik.
Het gaat ook best periodes goed, maar ik merk dat als er onverwachte dingen zijn, ik ze op moet vangen. Zoals nu dochter ziek is en ik het druk heb op m'n werk, dan is het even teveel. Vooral ook als dat op een dag is waarop hij ook 's avonds niet thuis is. Back up hebben we overigens niet, onze familie woont uren reizen hiervandaan, goede vrienden ook. Vandaar dat ik maar even hier mopper, hier zijn tenminste mensen En gelijk heb je. Lekker mopperen hier!
donderdag 15 april 2010 om 12:13
quote:loomii schreef op 15 april 2010 @ 12:10:
[...]
Vraagje, waarom blijf jij thuis als de baby ziek is en je man niet (tenminste, zoals ik het nu lees gaat het altijd zo bij jullie).Om maar even hierop te reageren: mijn vriend is zelfstandige. Als hij niet werkt kost dat geld, veel geld. Geld waar wij als gezin reuze leuke dingen van doen en lekker van wonen. Als ik niet werk kost het vakantieuren, of calamiteiten verlof ofzo. Stukken goedkoper
[...]
Vraagje, waarom blijf jij thuis als de baby ziek is en je man niet (tenminste, zoals ik het nu lees gaat het altijd zo bij jullie).Om maar even hierop te reageren: mijn vriend is zelfstandige. Als hij niet werkt kost dat geld, veel geld. Geld waar wij als gezin reuze leuke dingen van doen en lekker van wonen. Als ik niet werk kost het vakantieuren, of calamiteiten verlof ofzo. Stukken goedkoper
donderdag 15 april 2010 om 12:14
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 11:36:
[...]
Lieve schat, alle goede bedoelingen ten spijt: ik doe dit al bijna tien jaar zo en het helpt NIET. Het helpt misschien bij jouw man zo, maar de mijne heeft ècht een blinde vlek op dat gebied. En dat is geen onwil (want hij doet op andere fronten reuze hard zijn best), maar vooruitzien, dingen plannen, in de gaten houden dat de kleertjes te klein worden, dat er kadootjes nodig zijn, dat iets al nieuw gekocht moet worden als het bíjna op is en niet als je al 5x misgegrepen heeft, dat soort talenten ontbeert de mijne volledig. Al communiceer ik me een ongeluk.
Is niet erg verder, want mijn echtgenoot is hartstikke lief en heeft weer allemaal andere talenten, maar dit soort dingen kan hij dus NIET. Tot grote frustratie van zichzelf overigens.
Was de wereld maar zo makkelijk en maakbaar, dat zou hier in huis een hoop gedoe om onbenulligheden (het huishouden, verzorging van ons kind, etc.) schelen.
Mijn vorige stukje was dus een reaktie op deze post, die ik niet heb gequoot.
Ik vind het jammer om te lezen dat het bij jou niet heeft geholpen al die jaren, maar doe alsjeblieft niet of het dan ook voor niemand gaat helpen.
Ik ben ervan overtuigd dat mannen en vrouwen kunne leren samen te leven zonder ruzie te maken over de was of de vaat.
[...]
Lieve schat, alle goede bedoelingen ten spijt: ik doe dit al bijna tien jaar zo en het helpt NIET. Het helpt misschien bij jouw man zo, maar de mijne heeft ècht een blinde vlek op dat gebied. En dat is geen onwil (want hij doet op andere fronten reuze hard zijn best), maar vooruitzien, dingen plannen, in de gaten houden dat de kleertjes te klein worden, dat er kadootjes nodig zijn, dat iets al nieuw gekocht moet worden als het bíjna op is en niet als je al 5x misgegrepen heeft, dat soort talenten ontbeert de mijne volledig. Al communiceer ik me een ongeluk.
Is niet erg verder, want mijn echtgenoot is hartstikke lief en heeft weer allemaal andere talenten, maar dit soort dingen kan hij dus NIET. Tot grote frustratie van zichzelf overigens.
Was de wereld maar zo makkelijk en maakbaar, dat zou hier in huis een hoop gedoe om onbenulligheden (het huishouden, verzorging van ons kind, etc.) schelen.
Mijn vorige stukje was dus een reaktie op deze post, die ik niet heb gequoot.
Ik vind het jammer om te lezen dat het bij jou niet heeft geholpen al die jaren, maar doe alsjeblieft niet of het dan ook voor niemand gaat helpen.
Ik ben ervan overtuigd dat mannen en vrouwen kunne leren samen te leven zonder ruzie te maken over de was of de vaat.
donderdag 15 april 2010 om 12:15
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 12:10:
[...]
Mijn ziekte is een fulltime baan. En daarnaast werk ik óók tegenwoordig. Dus nee, dat zou geen eerlijke verdeling zijn. Nog los van dat het dus niet wérkt, want ik heb de puf niet om álles te overzien. Maar met de verdeling van verantwoordelijkheden kunnen we prima uit de voeten.
Q, je had het er net over dat het alles moeten plannen in het begin - dus toen je depressief was - je deed vastlopen. Je bent nu niet meer depressief, dus zou je het weer op je kunnen nemen, lijkt me.
Ik vind het een beetje een rare verdeling: allebei aan het werk of anderszins overdag bezig, maar als het dinsdag is check jij of er luiers zijn en als het woensdag is doet hij dat. Je kan toch gewoon overleggen? Dat is niet meteen voor iemand denken en hem afhankelijk maken, dat is gewoon goed overleg. Dus als je een boodschappenlijstje maakt vraag je aan die ander of die nog wat weet/wil/etc, of dat ie even in de kast kijkt wat er nog is. Je kijkt naar de agenda voor de volgende week: goh, er moet nog een cadeautje, doe jij dat of doe ik dat? Oh, er is iets bijzonders op school, breng jij of doe ik dat?
Ik zie dat niet als iemand alle verantwoordelijkheden uit handen nemen. Meer als gewoon samenleven.
[...]
Mijn ziekte is een fulltime baan. En daarnaast werk ik óók tegenwoordig. Dus nee, dat zou geen eerlijke verdeling zijn. Nog los van dat het dus niet wérkt, want ik heb de puf niet om álles te overzien. Maar met de verdeling van verantwoordelijkheden kunnen we prima uit de voeten.
Q, je had het er net over dat het alles moeten plannen in het begin - dus toen je depressief was - je deed vastlopen. Je bent nu niet meer depressief, dus zou je het weer op je kunnen nemen, lijkt me.
Ik vind het een beetje een rare verdeling: allebei aan het werk of anderszins overdag bezig, maar als het dinsdag is check jij of er luiers zijn en als het woensdag is doet hij dat. Je kan toch gewoon overleggen? Dat is niet meteen voor iemand denken en hem afhankelijk maken, dat is gewoon goed overleg. Dus als je een boodschappenlijstje maakt vraag je aan die ander of die nog wat weet/wil/etc, of dat ie even in de kast kijkt wat er nog is. Je kijkt naar de agenda voor de volgende week: goh, er moet nog een cadeautje, doe jij dat of doe ik dat? Oh, er is iets bijzonders op school, breng jij of doe ik dat?
Ik zie dat niet als iemand alle verantwoordelijkheden uit handen nemen. Meer als gewoon samenleven.
donderdag 15 april 2010 om 12:16
quote:sosofie schreef op 15 april 2010 @ 12:03:
En hoe is dat op zijn bordje gekomen, qwertu?
Daar moet je dan toch ooit afspraken over gemaakt hebben?Wij zijn naar aanleiding van hoe het tijdens mijn depressie liep en naar aanleiding van de chronische vastlopers om de tafel gaan zitten om verantwoordelijkheden te verdelen. Wie vervolgens de taken uitvoert, dat kan verschillen. De ene keer kom ik ergens niet aan toe en vraag ik het hem, de andere keer komt hij ergens niet aan toe en vraagt hij het mij. Maar waar de verantwoordelijkheid ligt, dat is sinds de verdeling 100% duidelijk voor ons allebei. En dat geeft rust. Als ik -zoals afgelopen maanden het geval was- 100% uitval, dan houdt hij zijn deel draaiende, zonder dat hij daarover ook maar één vraag aan mij stelt. En mijn deel blijft liggen tot ik vraag of hij bepaalde dingen kan doen. Niet als order, maar als vraag. Waardoor ik, als ik uitval door ziekte, ook gewoon echt zíek kan zijn en niet alsnog continue moet bedenken hoe en wat en waar en wanneer en waarom dan. En eerlijk is eerlijk: voor het eerst hebben we nu een systeem te pakken dat wérkt. Omdat we geen taken verdeeld hebben, maar verantwoordelijkheden.
En hoe is dat op zijn bordje gekomen, qwertu?
Daar moet je dan toch ooit afspraken over gemaakt hebben?Wij zijn naar aanleiding van hoe het tijdens mijn depressie liep en naar aanleiding van de chronische vastlopers om de tafel gaan zitten om verantwoordelijkheden te verdelen. Wie vervolgens de taken uitvoert, dat kan verschillen. De ene keer kom ik ergens niet aan toe en vraag ik het hem, de andere keer komt hij ergens niet aan toe en vraagt hij het mij. Maar waar de verantwoordelijkheid ligt, dat is sinds de verdeling 100% duidelijk voor ons allebei. En dat geeft rust. Als ik -zoals afgelopen maanden het geval was- 100% uitval, dan houdt hij zijn deel draaiende, zonder dat hij daarover ook maar één vraag aan mij stelt. En mijn deel blijft liggen tot ik vraag of hij bepaalde dingen kan doen. Niet als order, maar als vraag. Waardoor ik, als ik uitval door ziekte, ook gewoon echt zíek kan zijn en niet alsnog continue moet bedenken hoe en wat en waar en wanneer en waarom dan. En eerlijk is eerlijk: voor het eerst hebben we nu een systeem te pakken dat wérkt. Omdat we geen taken verdeeld hebben, maar verantwoordelijkheden.
donderdag 15 april 2010 om 12:16
quote:loomii schreef op 15 april 2010 @ 12:10:
[...]
Vraagje, waarom blijf jij thuis als de baby ziek is en je man niet (tenminste, zoals ik het nu lees gaat het altijd zo bij jullie).Mijn werk is veel flexibeler dan het zijne, ik kan thuiswerken (waar nu overigens geen klap van terecht komt, dus ik moet vanavond weer aan de bak). Hij kan verlof opnemen, maar vindt dat vervelend in verband met afspraken die hij heeft - dat snap ik wel. Het is ook veel makkelijker als ik thuis blijf, maar misschien kunnen we hier ook wat betere afspraken over maken.
[...]
Vraagje, waarom blijf jij thuis als de baby ziek is en je man niet (tenminste, zoals ik het nu lees gaat het altijd zo bij jullie).Mijn werk is veel flexibeler dan het zijne, ik kan thuiswerken (waar nu overigens geen klap van terecht komt, dus ik moet vanavond weer aan de bak). Hij kan verlof opnemen, maar vindt dat vervelend in verband met afspraken die hij heeft - dat snap ik wel. Het is ook veel makkelijker als ik thuis blijf, maar misschien kunnen we hier ook wat betere afspraken over maken.
donderdag 15 april 2010 om 12:17
Sophia: ik vind het heel herkenbaar. En niet omdat mijn man een nietsnut is ofzo, het is gewoon de wisselwerking. Zelf voel je je heel verantwoordelijk en wil je graag dat dingen op een bepaalde manier gebeuren en hij is makkelijker en denkt ook sneller: zij kan het toch beter, waarom zou ik het dan doen? Volgens mij komt dat (in meer of mindere mate) heel veel voor en er zijn verschillende oplossingen voor (zoals je hier ook leest). Voor iedereen is er wel iets anders dat goed werkt.
Wat hier erg hielp was hele duidelijke afspraken maken over wie wat doet en dan ook de verantwoordelijkheid overlaten. Ik doe bijvoorbeeld de was en mijn man doet de boodschappen en kookt. Dus zit hij niet steeds te zeuren wanneer de was nu eens gedaan wordt en heb ik geen kritiek op wat we eten. We bedanken elkaar af en toe voor wat de ander doet. Ook ben ik beter geworden in hulp vragen (beetje gedwongen, ben ziek geweest), en ik heb gemerkt dat hij heel graag dingen voor mij doet, maar wel graag duidelijk heeft wat ik van hem vraag. Ik ben ook beter geworden in het over laten van de verantwoordelijkheid, al vind ik dat wel erg moeilijk. Hij is zich toen hij zich meer betrokken voelde ook meer verantwoordelijk gaan voelen én is meer gaan doen/is actiever geworden.
Dus mijn advies: ga om de tafel zitten voor duidelijke afspraken, probeer elkaar te waarderen voor wat de ander doet en vraag duidelijk om hulp als je dat nodig hebt. Probeer ook tijd voor jezelf te nemen, hij neemt daar tijd voor en dat kun jij ook doen. Geef aan wanneer je weg zult zijn en dan is hij dus verantwoordelijk voor jullie kind.
Heel veel succes, het komt echt goed, dit is een zware tijd en ik vond dat het vanaf 1 jaar een stuk makkelijker wordt!
Wat hier erg hielp was hele duidelijke afspraken maken over wie wat doet en dan ook de verantwoordelijkheid overlaten. Ik doe bijvoorbeeld de was en mijn man doet de boodschappen en kookt. Dus zit hij niet steeds te zeuren wanneer de was nu eens gedaan wordt en heb ik geen kritiek op wat we eten. We bedanken elkaar af en toe voor wat de ander doet. Ook ben ik beter geworden in hulp vragen (beetje gedwongen, ben ziek geweest), en ik heb gemerkt dat hij heel graag dingen voor mij doet, maar wel graag duidelijk heeft wat ik van hem vraag. Ik ben ook beter geworden in het over laten van de verantwoordelijkheid, al vind ik dat wel erg moeilijk. Hij is zich toen hij zich meer betrokken voelde ook meer verantwoordelijk gaan voelen én is meer gaan doen/is actiever geworden.
Dus mijn advies: ga om de tafel zitten voor duidelijke afspraken, probeer elkaar te waarderen voor wat de ander doet en vraag duidelijk om hulp als je dat nodig hebt. Probeer ook tijd voor jezelf te nemen, hij neemt daar tijd voor en dat kun jij ook doen. Geef aan wanneer je weg zult zijn en dan is hij dus verantwoordelijk voor jullie kind.
Heel veel succes, het komt echt goed, dit is een zware tijd en ik vond dat het vanaf 1 jaar een stuk makkelijker wordt!
Het is zoals het is
donderdag 15 april 2010 om 12:18
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 12:10:
[...]
Ik zie hier het probleem niet, eerlijk waar. Man maait bijvoorbeeld altijd het gras, ik denk daar niet eens aan. Hij brengt ook altijd de kinderen naar bed en leest ze voor. Maar ik koop de kinderkleren, als er dingen bijna op zijn dan schrijf ik dat op het bord in de keuken, en als er een kadootje moet komen dan vertel ik hem dat even. Is dat nou zo erg?Dan heb je toch ook de verantwoordelijkheden verdeeld?
[...]
Ik zie hier het probleem niet, eerlijk waar. Man maait bijvoorbeeld altijd het gras, ik denk daar niet eens aan. Hij brengt ook altijd de kinderen naar bed en leest ze voor. Maar ik koop de kinderkleren, als er dingen bijna op zijn dan schrijf ik dat op het bord in de keuken, en als er een kadootje moet komen dan vertel ik hem dat even. Is dat nou zo erg?Dan heb je toch ook de verantwoordelijkheden verdeeld?
donderdag 15 april 2010 om 12:21
quote:Sophia12 schreef op 15 april 2010 @ 12:09:
Ja, ik ga morgen maar eens met hem om de tafel. Er moet wel iets veranderen; nu ik geen verlof meer heb en weer gewoon aan de slag ben, kàn ik niet meer zijn backup zijn.
Ik weet niet meer wie het zei, maar het verlof heeft wel een hoop plannen omver gegooid. Ik deed alles, want ik was toch vrij, en nu doe ik veel meer, want het is nu eenmaal zo gegroeid. Het is best moeilijk om uit eenmaal gemaakte patronen te stappen.Dat heb ik ook zo ervaren! Heel lastig is dat. Maar het kan echt goedkomen hoor! Het kost soms even tijd, maar het kan echt veranderen en je kind verandert ook en dat kan ook schelen.
Ja, ik ga morgen maar eens met hem om de tafel. Er moet wel iets veranderen; nu ik geen verlof meer heb en weer gewoon aan de slag ben, kàn ik niet meer zijn backup zijn.
Ik weet niet meer wie het zei, maar het verlof heeft wel een hoop plannen omver gegooid. Ik deed alles, want ik was toch vrij, en nu doe ik veel meer, want het is nu eenmaal zo gegroeid. Het is best moeilijk om uit eenmaal gemaakte patronen te stappen.Dat heb ik ook zo ervaren! Heel lastig is dat. Maar het kan echt goedkomen hoor! Het kost soms even tijd, maar het kan echt veranderen en je kind verandert ook en dat kan ook schelen.
Het is zoals het is
