Kinderen
alle pijlers
Beploetermoederen
donderdag 15 april 2010 om 10:45
Ik moet even mijn baalmoment kwijt. Kind, half jaar oud, is ziek. Alweer. Buikgriep. En natuurlijk ben ik weer het bokje, en natuurlijk kan ik weeeeer niet naar mijn werk. Ik raak er zo langzamerhand behoorlijk gefrustreerd van. Ik krijg m'n werk gewoon niet af zo. Man is natuurlijk weg, en pas om 00u thuis vannacht, zoals ook maandag en dinsdag. Ik ben het zo zat dat ik alles alleen moet doen.
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
Ik begrijp nu waarom vrouwen met kinderen bij bosjes depressies krijgen en beploetermoederd worden. Dat is niet omdat die vrouwen hyperperfectionistisch zijn, maar omdat hun mannen net zo doorleven als voor ze zich voortplantten en die vrouwen dus opdraaien voor hun baan, het huishouden en het kind.
Mannen gaan er 's nachts niet uit als het kind ziek is, want ze slapen met oordopjes in en horen het jong niet, en al zouden ze het horen, dat is het nog niet hun pakkie an, want zij moeten werken de volgende dag. Ja, hun vrouw moet ook werken, maar dat is niet relevant. Mannen houden gewoon al hun hobby's aan, want verdorie zeg, hij verdient toch wel wat ontspanning? Mannen vinden dat een dag extra kinderopvang niet kan, want dan heeft hij geen geld meer voor diezelfde hobby's. Mannen douwen de fles gewoon in het kind bij buikgriep, want het moet niet zeuren, en worden dan chagrijnig als het kind over hun heen kotst.
Goed. Natuurlijk meen ik dit niet zo sterk als ik het opschrijf, zeker niet die generalisatie. Maar ik vraag me wel serieus af of dit de reden is waarom werkende moeders het zoveel zwaarder lijken te hebben dan werkende vaders. Is het bij anderen ook wat onevenwichtig verdeeld?
(En ja, ik kan natuurlijk stoppen met werken, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk bij mijn man weg, maar dat doe ik niet. En ja, ik kan natuurlijk met hem praten, en ja, dat doe ik ook - het is een proces . En ja, ik zal natuurlijk uit mijn slachtofferrol komen, meteen zodra ik uitgemopperd ben )
donderdag 15 april 2010 om 13:12
donderdag 15 april 2010 om 13:14
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 13:06:
Als ik zommige verhalen hier lees lijkt het wel of de relatie een machtsstrijd is, een samenleveningsvorm tussen twee mensen die elkaar eigenlijk niet zo leuk vinden. Zich zuchtend en steunen van het ene verwijt naar het andere slepen....
Ik weet niet of je daarmee op mij doelt, maar zoals ik schreef heeft hier de nadrukkelijke verdeling van verantwoordelijkheden uiteindelijk juist rust gebracht. Juist omdát hij niet verandert. Maar weet je? Dat gééft ook niet. Hij mag het namelijk van mij ook prima gewoon op zíjn manier doen. Ik hou immers van hem. Van hém dus. En dit is hoe hij is.
Als ik zommige verhalen hier lees lijkt het wel of de relatie een machtsstrijd is, een samenleveningsvorm tussen twee mensen die elkaar eigenlijk niet zo leuk vinden. Zich zuchtend en steunen van het ene verwijt naar het andere slepen....
Ik weet niet of je daarmee op mij doelt, maar zoals ik schreef heeft hier de nadrukkelijke verdeling van verantwoordelijkheden uiteindelijk juist rust gebracht. Juist omdát hij niet verandert. Maar weet je? Dat gééft ook niet. Hij mag het namelijk van mij ook prima gewoon op zíjn manier doen. Ik hou immers van hem. Van hém dus. En dit is hoe hij is.
donderdag 15 april 2010 om 13:16
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 13:10:
[...]
Oh, had deze nog niet gelezen. Even de vetgedrukte zin: jij hecht aan structuur, jij baalt ervan als de dingen niet goed lopen, maar dat is daarmee nog niet vervelend hoor, als dat gebeurt. Dat vind jij vervelend. Maar je man denkt daar blijkbaar heel anders over, anders zou hij het wel oppakken.
Dat is iets wat ik echt heb moeten leren, dat loslaten verder gaat dan alleen maar "geen commentaar hebben op de manier waarop hij de wc schoonmaakt", maar dat het óók inhoudt dat ik het moet accepteren als dingen -voor mijn gevoel- in het honderd lopen. Dat lopen ze namelijk 9 van de 10 keer niet, het vraagt hooguit een wat flexibeler opstelling. En grappig genoeg geeft die flexibeler opstelling mij óók rust. Dan maar even níet alle ballen in de lucht. Zo lang er geen doden en gewonden vallen, doen we het goed. En voor al het andere is wel een oplossing te verzinnen, mocht de nood aan de man komen.Dat is ook wat ik het afgelopen jaar (komst van 2e kind) ben gaan inzien.
[...]
Oh, had deze nog niet gelezen. Even de vetgedrukte zin: jij hecht aan structuur, jij baalt ervan als de dingen niet goed lopen, maar dat is daarmee nog niet vervelend hoor, als dat gebeurt. Dat vind jij vervelend. Maar je man denkt daar blijkbaar heel anders over, anders zou hij het wel oppakken.
Dat is iets wat ik echt heb moeten leren, dat loslaten verder gaat dan alleen maar "geen commentaar hebben op de manier waarop hij de wc schoonmaakt", maar dat het óók inhoudt dat ik het moet accepteren als dingen -voor mijn gevoel- in het honderd lopen. Dat lopen ze namelijk 9 van de 10 keer niet, het vraagt hooguit een wat flexibeler opstelling. En grappig genoeg geeft die flexibeler opstelling mij óók rust. Dan maar even níet alle ballen in de lucht. Zo lang er geen doden en gewonden vallen, doen we het goed. En voor al het andere is wel een oplossing te verzinnen, mocht de nood aan de man komen.Dat is ook wat ik het afgelopen jaar (komst van 2e kind) ben gaan inzien.
donderdag 15 april 2010 om 13:16
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 13:04:
[...]
Ik zie niet zo veel ergernis in mijn geval. Tuurlijk is er wel eens sprake van ergernis (omgekeerd ook trouwens ), maar het grootste deel van de tijd kan het me eerlijk gezegd aan mijn reet roesten wanneer, waarom, of en hoe de dingen gedaan worden. Wat boeit het nou feitelijk allemaal? Niet zo veel toch? En als het dan een keertje wel boeit, dan zeg ik daar wat van en dan krijg ik terug dat als ik denk dat ik het beter kan, ik het maar gewoon zelf moet doen. En dat hij geen commentaar op mijn uitvoering van mijn verantwoordelijkheden heeft, dus dat ik ook niet moet zeuren over hoe hij het doet. En gelijk heeft hij.
Dus jij vindt dat het geen ergernis oplevert om je man te herinneren aan het feit dat hij het vuilnis zou moeten buiten zetten? Wat is dan de reden dat je het niet doet? Puur vanwege de afspraak die jullie hebben? Ik denk dat ik iets te praktisch ingesteld ben om dit te begrijpen. Ik zeg gewoon elke dinsdagavond tegen Koekman: zet je het vuilnis nog even buiten? En dan zegt hij: o ja! Klaar. Kost mij geen energie.
Op de één of andere manier kom ik hier maar niet weg...
[...]
Ik zie niet zo veel ergernis in mijn geval. Tuurlijk is er wel eens sprake van ergernis (omgekeerd ook trouwens ), maar het grootste deel van de tijd kan het me eerlijk gezegd aan mijn reet roesten wanneer, waarom, of en hoe de dingen gedaan worden. Wat boeit het nou feitelijk allemaal? Niet zo veel toch? En als het dan een keertje wel boeit, dan zeg ik daar wat van en dan krijg ik terug dat als ik denk dat ik het beter kan, ik het maar gewoon zelf moet doen. En dat hij geen commentaar op mijn uitvoering van mijn verantwoordelijkheden heeft, dus dat ik ook niet moet zeuren over hoe hij het doet. En gelijk heeft hij.
Dus jij vindt dat het geen ergernis oplevert om je man te herinneren aan het feit dat hij het vuilnis zou moeten buiten zetten? Wat is dan de reden dat je het niet doet? Puur vanwege de afspraak die jullie hebben? Ik denk dat ik iets te praktisch ingesteld ben om dit te begrijpen. Ik zeg gewoon elke dinsdagavond tegen Koekman: zet je het vuilnis nog even buiten? En dan zegt hij: o ja! Klaar. Kost mij geen energie.
Op de één of andere manier kom ik hier maar niet weg...
donderdag 15 april 2010 om 13:18
quote:njb schreef op 15 april 2010 @ 13:12:
Soms vraag ik me wel eens af over mijn man; hoe doe je het in hemelsnaam op je werk? Daar moet je toch ook plannen, verantwoordlijkheden nemen en in de gaten houden, multitasken, ed.
Waarom snap ie na 9.5jaar dan niet dat ie zelf ook dingen in de peiling kan houden?
Omdat zijn werk concreter is. Beter te managen.
Thuis is vaag, twee kapiteins op een schip, al die losgeslagen projectielen die de hele dag door eht huis rennen (vrouw en kinderen) en ... tadaaaa.
op het werk wordt er misschien wel gecommuniceerd.
Daar wordt er neit gewacht tot hij iets verkeerd doet, en zijn baas roept dan niet heel hard; 'zie je wel, ik dacht al wel dat dat fout zou gaan'
Nee, daar weet hij van te voren wat er van hem verwacht wordt, staan er targets of weet ik veel wat op hem te wachten, daar heeft hij als het goed is evaluatiegesprekken, vergaderingen, en als beloning elke maand een salaris.
Als jij nu eens communiceert, af en toe feedback geeft en als beloning op vrijdagavond op hem klimt, dan zul je zien hoe goed hij zich weet te handhaven thuis.
Nee, kul natuurlijk. Maar het is gewoon iets heel anders; thuis en op het werk. Niet te vergelijken vind ik.
Soms vraag ik me wel eens af over mijn man; hoe doe je het in hemelsnaam op je werk? Daar moet je toch ook plannen, verantwoordlijkheden nemen en in de gaten houden, multitasken, ed.
Waarom snap ie na 9.5jaar dan niet dat ie zelf ook dingen in de peiling kan houden?
Omdat zijn werk concreter is. Beter te managen.
Thuis is vaag, twee kapiteins op een schip, al die losgeslagen projectielen die de hele dag door eht huis rennen (vrouw en kinderen) en ... tadaaaa.
op het werk wordt er misschien wel gecommuniceerd.
Daar wordt er neit gewacht tot hij iets verkeerd doet, en zijn baas roept dan niet heel hard; 'zie je wel, ik dacht al wel dat dat fout zou gaan'
Nee, daar weet hij van te voren wat er van hem verwacht wordt, staan er targets of weet ik veel wat op hem te wachten, daar heeft hij als het goed is evaluatiegesprekken, vergaderingen, en als beloning elke maand een salaris.
Als jij nu eens communiceert, af en toe feedback geeft en als beloning op vrijdagavond op hem klimt, dan zul je zien hoe goed hij zich weet te handhaven thuis.
Nee, kul natuurlijk. Maar het is gewoon iets heel anders; thuis en op het werk. Niet te vergelijken vind ik.
donderdag 15 april 2010 om 13:18
quote:njb schreef op 15 april 2010 @ 13:12:
Soms vraag ik me wel eens af over mijn man; hoe doe je het in hemelsnaam op je werk? Daar moet je toch ook plannen, verantwoordlijkheden nemen en in de gaten houden, multitasken, ed.
Waarom snap ie na 9.5jaar dan niet dat ie zelf ook dingen in de peiling kan houden?Hahahaha, die woorden zijn hier ook wel uitgesproken. Tegenwoordig draai ik het eerder om, voor mezelf. Als hij het op zijn werk redt, redt hij het thuis vast óók wel. Dat is ook een kwestie van vertrouwen geven. (En ja, dat is soms best moeilijk. )
Soms vraag ik me wel eens af over mijn man; hoe doe je het in hemelsnaam op je werk? Daar moet je toch ook plannen, verantwoordlijkheden nemen en in de gaten houden, multitasken, ed.
Waarom snap ie na 9.5jaar dan niet dat ie zelf ook dingen in de peiling kan houden?Hahahaha, die woorden zijn hier ook wel uitgesproken. Tegenwoordig draai ik het eerder om, voor mezelf. Als hij het op zijn werk redt, redt hij het thuis vast óók wel. Dat is ook een kwestie van vertrouwen geven. (En ja, dat is soms best moeilijk. )
donderdag 15 april 2010 om 13:19
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 13:14:
[...]
Ik weet niet of je daarmee op mij doelt, maar zoals ik schreef heeft hier de nadrukkelijke verdeling van verantwoordelijkheden uiteindelijk juist rust gebracht. Juist omdát hij niet verandert. Maar weet je? Dat gééft ook niet. Hij mag het namelijk van mij ook prima gewoon op zíjn manier doen. Ik hou immers van hem. Van hém dus. En dit is hoe hij is.Ik doelde op niemand in het bijzonder. Het lijkt een soort tendens. Ik lees het tussen de regels door. Voel je vooral niet aangesproken als het voor jou niet geldt.
[...]
Ik weet niet of je daarmee op mij doelt, maar zoals ik schreef heeft hier de nadrukkelijke verdeling van verantwoordelijkheden uiteindelijk juist rust gebracht. Juist omdát hij niet verandert. Maar weet je? Dat gééft ook niet. Hij mag het namelijk van mij ook prima gewoon op zíjn manier doen. Ik hou immers van hem. Van hém dus. En dit is hoe hij is.Ik doelde op niemand in het bijzonder. Het lijkt een soort tendens. Ik lees het tussen de regels door. Voel je vooral niet aangesproken als het voor jou niet geldt.
donderdag 15 april 2010 om 13:21
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 13:10:
[...]
Oh, had deze nog niet gelezen. Even de vetgedrukte zin: jij hecht aan structuur, jij baalt ervan als de dingen niet goed lopen, maar dat is daarmee nog niet vervelend hoor, als dat gebeurt. Dat vind jij vervelend. Maar je man denkt daar blijkbaar heel anders over, anders zou hij het wel oppakken.Precies, dat vind ik vervelend, in ieder geval vervelender dan man. En dus heb ik liever dat het wel goed loopt, want dan ben ik blij. Dat is toch prima? (Misschien moet ik hier wel even bij vertellen dat ik 24 per week werk en man officieel een contract heeft voor 48 uur plus diensten. Als wij allebei evenveel werkten lag de situatie waarschijnlijk wel een beetje anders).
[...]
Oh, had deze nog niet gelezen. Even de vetgedrukte zin: jij hecht aan structuur, jij baalt ervan als de dingen niet goed lopen, maar dat is daarmee nog niet vervelend hoor, als dat gebeurt. Dat vind jij vervelend. Maar je man denkt daar blijkbaar heel anders over, anders zou hij het wel oppakken.Precies, dat vind ik vervelend, in ieder geval vervelender dan man. En dus heb ik liever dat het wel goed loopt, want dan ben ik blij. Dat is toch prima? (Misschien moet ik hier wel even bij vertellen dat ik 24 per week werk en man officieel een contract heeft voor 48 uur plus diensten. Als wij allebei evenveel werkten lag de situatie waarschijnlijk wel een beetje anders).
donderdag 15 april 2010 om 13:24
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 13:18:
[...]
Omdat zijn werk concreter is. Beter te managen.
Werkelijk? Ik vind huishoudelijk werk anders héél concreet hoor. Als de wasmand vol is (of de kast leeg), dan moet er gewassen worden. Als er gegeten en gekookt is, dan moet er afgewassen worden. Eens in de week komt de vuilniswagen. Etc. etc.
Dat is een stuk concreter dan al die vage shit die hij op zijn werk moet managen hoor... En in wezen echt niet zo verschillend van dat. Wat zeg ik? Helemáál niet verschillend, want de basisprincipes zijn gewoon hetzelfde. Het enige duidelijk aanwijsbare verschil dat ik zie, is dat er hier twee kapiteins op het schip staan en hij het daar gewoon zelf mag regelen. Dus daar kan hij 1) geen verantwoordelijkheden afschuiven en wordt hij 2) niet zo op zijn vingers gekeken bij elke handeling die hij uitvoert. De baas is over het algemeen alleen maar geïnteresseerd in het eindresultaat (en okay okay, of de deadline gehaald is en of het er een beetje fatsoenlijk uit ziet allemaal, maar als puntje bij paaltje komt regelt hij dat in het huishouden ook allemaal prima).
Zo lang vrouwen denken dat het organiseren van het huishouden fundamenteel verschilt van het organiseren in een werksituatie (en het daarom hun man uit handen nemen), zullen mannen in mijn ogen niet emanciperen. Is niet erg verder, maar je houdt jezelf daarmee wel voor de gek naar mijn mening.
[...]
Omdat zijn werk concreter is. Beter te managen.
Werkelijk? Ik vind huishoudelijk werk anders héél concreet hoor. Als de wasmand vol is (of de kast leeg), dan moet er gewassen worden. Als er gegeten en gekookt is, dan moet er afgewassen worden. Eens in de week komt de vuilniswagen. Etc. etc.
Dat is een stuk concreter dan al die vage shit die hij op zijn werk moet managen hoor... En in wezen echt niet zo verschillend van dat. Wat zeg ik? Helemáál niet verschillend, want de basisprincipes zijn gewoon hetzelfde. Het enige duidelijk aanwijsbare verschil dat ik zie, is dat er hier twee kapiteins op het schip staan en hij het daar gewoon zelf mag regelen. Dus daar kan hij 1) geen verantwoordelijkheden afschuiven en wordt hij 2) niet zo op zijn vingers gekeken bij elke handeling die hij uitvoert. De baas is over het algemeen alleen maar geïnteresseerd in het eindresultaat (en okay okay, of de deadline gehaald is en of het er een beetje fatsoenlijk uit ziet allemaal, maar als puntje bij paaltje komt regelt hij dat in het huishouden ook allemaal prima).
Zo lang vrouwen denken dat het organiseren van het huishouden fundamenteel verschilt van het organiseren in een werksituatie (en het daarom hun man uit handen nemen), zullen mannen in mijn ogen niet emanciperen. Is niet erg verder, maar je houdt jezelf daarmee wel voor de gek naar mijn mening.
donderdag 15 april 2010 om 13:24
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 13:18:
[...]
Omdat zijn werk concreter is. Beter te managen.
Thuis is vaag, twee kapiteins op een schip, al die losgeslagen projectielen die de hele dag door eht huis rennen (vrouw en kinderen) en ... tadaaaa.
op het werk wordt er misschien wel gecommuniceerd.
Daar wordt er neit gewacht tot hij iets verkeerd doet, en zijn baas roept dan niet heel hard; 'zie je wel, ik dacht al wel dat dat fout zou gaan'
Nee, daar weet hij van te voren wat er van hem verwacht wordt, staan er targets of weet ik veel wat op hem te wachten, daar heeft hij als het goed is evaluatiegesprekken, vergaderingen, en als beloning elke maand een salaris.
Als jij nu eens communiceert, af en toe feedback geeft en als beloning op vrijdagavond op hem klimt, dan zul je zien hoe goed hij zich weet te handhaven thuis.
Nee, kul natuurlijk. Maar het is gewoon iets heel anders; thuis en op het werk. Niet te vergelijken vind ik.Ik denk dat je helemaal gelijk hebt. In sommige relaties gaat het ook gewoonweg beter als man werkt, en vrouw 100% thuis doet. En ik denk zelfs dat mijn man zo'n verhouding helemaal niet erg zou vinden. Maar daar heeft ie de verkeerde vrouw voor uitgezocht.
En ik de verkeerde man.Dus zullen we er het beste van moeten maken. Dus proberen we te communiceren op een manier die werkt voor ons tweeen(maar moet bekennen dat sinds de komst van de kinderen dit een nieuwe dimensie toevoegt waar we nog niet altijd de juiste manier van communiceren hebben gevonden), beloon ik door feedback, en dat salaris...tja...daar heeft ie ff pech mee met mn operatie aan abces tgv de knip, hahahah.
[...]
Omdat zijn werk concreter is. Beter te managen.
Thuis is vaag, twee kapiteins op een schip, al die losgeslagen projectielen die de hele dag door eht huis rennen (vrouw en kinderen) en ... tadaaaa.
op het werk wordt er misschien wel gecommuniceerd.
Daar wordt er neit gewacht tot hij iets verkeerd doet, en zijn baas roept dan niet heel hard; 'zie je wel, ik dacht al wel dat dat fout zou gaan'
Nee, daar weet hij van te voren wat er van hem verwacht wordt, staan er targets of weet ik veel wat op hem te wachten, daar heeft hij als het goed is evaluatiegesprekken, vergaderingen, en als beloning elke maand een salaris.
Als jij nu eens communiceert, af en toe feedback geeft en als beloning op vrijdagavond op hem klimt, dan zul je zien hoe goed hij zich weet te handhaven thuis.
Nee, kul natuurlijk. Maar het is gewoon iets heel anders; thuis en op het werk. Niet te vergelijken vind ik.Ik denk dat je helemaal gelijk hebt. In sommige relaties gaat het ook gewoonweg beter als man werkt, en vrouw 100% thuis doet. En ik denk zelfs dat mijn man zo'n verhouding helemaal niet erg zou vinden. Maar daar heeft ie de verkeerde vrouw voor uitgezocht.
En ik de verkeerde man.Dus zullen we er het beste van moeten maken. Dus proberen we te communiceren op een manier die werkt voor ons tweeen(maar moet bekennen dat sinds de komst van de kinderen dit een nieuwe dimensie toevoegt waar we nog niet altijd de juiste manier van communiceren hebben gevonden), beloon ik door feedback, en dat salaris...tja...daar heeft ie ff pech mee met mn operatie aan abces tgv de knip, hahahah.
donderdag 15 april 2010 om 13:29
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 13:24:
[...]
Werkelijk? Ik vind huishoudelijk werk anders héél concreet hoor. Als de wasmand vol is (of de kast leeg), dan moet er gewassen worden. Als er gegeten en gekookt is, dan moet er afgewassen worden. Eens in de week komt de vuilniswagen. Etc. etc.
Dat is een stuk concreter dan al die vage shit die hij op zijn werk moet managen hoor... En in wezen echt niet zo verschillend van dat. Wat zeg ik? Helemáál niet verschillend, want de basisprincipes zijn gewoon hetzelfde. Het enige duidelijk aanwijsbare verschil dat ik zie, is dat er hier twee kapiteins op het schip staan en hij het daar gewoon zelf mag regelen. Dus daar kan hij 1) geen verantwoordelijkheden afschuiven en wordt hij 2) niet zo op zijn vingers gekeken bij elke handeling die hij uitvoert. De baas is over het algemeen alleen maar geïnteresseerd in het eindresultaat (en okay okay, of de deadline gehaald is en of het er een beetje fatsoenlijk uit ziet allemaal, maar als puntje bij paaltje komt regelt hij dat in het huishouden ook allemaal prima).
Zo lang vrouwen denken dat het organiseren van het huishouden fundamenteel verschilt van het organiseren in een werksituatie (en het daarom hun man uit handen nemen), zullen mannen in mijn ogen niet emanciperen. Is niet erg verder, maar je houdt jezelf daarmee wel voor de gek naar mijn mening.
Ik breek even in.
Op werk functioneer ik prima met alle druk die op me staat, in het huishouden echter Ik maak er een puinzooi van en die het of niet of half of 200%... ik kan het niet gewoon goed doen ofzo. In mijn werk wel.
[...]
Werkelijk? Ik vind huishoudelijk werk anders héél concreet hoor. Als de wasmand vol is (of de kast leeg), dan moet er gewassen worden. Als er gegeten en gekookt is, dan moet er afgewassen worden. Eens in de week komt de vuilniswagen. Etc. etc.
Dat is een stuk concreter dan al die vage shit die hij op zijn werk moet managen hoor... En in wezen echt niet zo verschillend van dat. Wat zeg ik? Helemáál niet verschillend, want de basisprincipes zijn gewoon hetzelfde. Het enige duidelijk aanwijsbare verschil dat ik zie, is dat er hier twee kapiteins op het schip staan en hij het daar gewoon zelf mag regelen. Dus daar kan hij 1) geen verantwoordelijkheden afschuiven en wordt hij 2) niet zo op zijn vingers gekeken bij elke handeling die hij uitvoert. De baas is over het algemeen alleen maar geïnteresseerd in het eindresultaat (en okay okay, of de deadline gehaald is en of het er een beetje fatsoenlijk uit ziet allemaal, maar als puntje bij paaltje komt regelt hij dat in het huishouden ook allemaal prima).
Zo lang vrouwen denken dat het organiseren van het huishouden fundamenteel verschilt van het organiseren in een werksituatie (en het daarom hun man uit handen nemen), zullen mannen in mijn ogen niet emanciperen. Is niet erg verder, maar je houdt jezelf daarmee wel voor de gek naar mijn mening.
Ik breek even in.
Op werk functioneer ik prima met alle druk die op me staat, in het huishouden echter Ik maak er een puinzooi van en die het of niet of half of 200%... ik kan het niet gewoon goed doen ofzo. In mijn werk wel.
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
donderdag 15 april 2010 om 13:29
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 13:24:
[...]
Zo lang vrouwen denken dat het organiseren van het huishouden fundamenteel verschilt van het organiseren in een werksituatie (en het daarom hun man uit handen nemen), zullen mannen in mijn ogen niet emanciperen. Is niet erg verder, maar je houdt jezelf daarmee wel voor de gek naar mijn mening.
Oh en deze vind ik ook heel leuk.
Ik denk nl dat als vrouwen maar blijven denken dat ze de man gelijk kunnen krijgen aan de vrouw, ze een teleurstellend leven zullen hebben.
Ik heb gekozen voor een man. Als ik had gewild dat de was op tijd gedaan was, gestreken en naadloos in de kast had gelegen, op kleur en type gerangschikt, en dat die ook nog eens naar lavendel rook, dan had ik voor een vrouw gekozen.
Maar ik wilde graag een ruige bonk en geen poezelig typje.
[...]
Zo lang vrouwen denken dat het organiseren van het huishouden fundamenteel verschilt van het organiseren in een werksituatie (en het daarom hun man uit handen nemen), zullen mannen in mijn ogen niet emanciperen. Is niet erg verder, maar je houdt jezelf daarmee wel voor de gek naar mijn mening.
Oh en deze vind ik ook heel leuk.
Ik denk nl dat als vrouwen maar blijven denken dat ze de man gelijk kunnen krijgen aan de vrouw, ze een teleurstellend leven zullen hebben.
Ik heb gekozen voor een man. Als ik had gewild dat de was op tijd gedaan was, gestreken en naadloos in de kast had gelegen, op kleur en type gerangschikt, en dat die ook nog eens naar lavendel rook, dan had ik voor een vrouw gekozen.
Maar ik wilde graag een ruige bonk en geen poezelig typje.
donderdag 15 april 2010 om 13:30
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 13:16:
[...]
Dus jij vindt dat het geen ergernis oplevert om je man te herinneren aan het feit dat hij het vuilnis zou moeten buiten zetten? Wat is dan de reden dat je het niet doet? Puur vanwege de afspraak die jullie hebben? Ik denk dat ik iets te praktisch ingesteld ben om dit te begrijpen. Ik zeg gewoon elke dinsdagavond tegen Koekman: zet je het vuilnis nog even buiten? En dan zegt hij: o ja! Klaar. Kost mij geen energie.
Op de één of andere manier kom ik hier maar niet weg...Ik vind het wél ergernis opwekken als ik mijn man steeds aan het vuilnis moet herinneren. Want als ik al die verantwoordelijkheden op me neem, dan trek ik het niet. En ik vind het huishouden (of het vuilnis) niet belangrijk genoeg om daar op in te storten. Mij kost daaraan denken en dat allemaal in de gaten houden dus wél energie. En het geeft me het gevoel er alleen voor te staan. In een normale situatie vond ik dat al vervelend, maar toen ik depressief was -en dus van geen kanten meer kon relativeren- voelde ik me daar onnoemlijk klote onder. Dus we hebben -naast mijn depressie- ook de verdeling en de manier waarop we dingen bij elkaar laten liggen aangepakt. En me neerleggen bij een situatie (dat het vuilnis er nog een week staat) en dingen maar gewoon loslaten kosten me uiteindelijk een stuk minder energie dan telkens het gevoel hebben er bovenop te moeten zitten. Dus ik zít er niet meer bovenop. En dat geeft rust.
[...]
Dus jij vindt dat het geen ergernis oplevert om je man te herinneren aan het feit dat hij het vuilnis zou moeten buiten zetten? Wat is dan de reden dat je het niet doet? Puur vanwege de afspraak die jullie hebben? Ik denk dat ik iets te praktisch ingesteld ben om dit te begrijpen. Ik zeg gewoon elke dinsdagavond tegen Koekman: zet je het vuilnis nog even buiten? En dan zegt hij: o ja! Klaar. Kost mij geen energie.
Op de één of andere manier kom ik hier maar niet weg...Ik vind het wél ergernis opwekken als ik mijn man steeds aan het vuilnis moet herinneren. Want als ik al die verantwoordelijkheden op me neem, dan trek ik het niet. En ik vind het huishouden (of het vuilnis) niet belangrijk genoeg om daar op in te storten. Mij kost daaraan denken en dat allemaal in de gaten houden dus wél energie. En het geeft me het gevoel er alleen voor te staan. In een normale situatie vond ik dat al vervelend, maar toen ik depressief was -en dus van geen kanten meer kon relativeren- voelde ik me daar onnoemlijk klote onder. Dus we hebben -naast mijn depressie- ook de verdeling en de manier waarop we dingen bij elkaar laten liggen aangepakt. En me neerleggen bij een situatie (dat het vuilnis er nog een week staat) en dingen maar gewoon loslaten kosten me uiteindelijk een stuk minder energie dan telkens het gevoel hebben er bovenop te moeten zitten. Dus ik zít er niet meer bovenop. En dat geeft rust.
donderdag 15 april 2010 om 13:33
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 13:25:
[...]
Ja maar jij bent een vrouw.
Wat een kolder.
Werkelijk hoor. Je denkt toch werkelijk niet dat dát uitmaakt? Of trap jij er ook in als je man -die de zwarte of glimmende apparaten met de ingewikkeldste knopjes moeiteloos snapt- je vertelt dat hij van de wasmachine niets begrijpt? Nee hoor. Dat heeft met man zijn of met vrouw zijn niets te maken. Dat heeft alles te maken met patronen waar je in vastgeroest bent.
[...]
Ja maar jij bent een vrouw.
Wat een kolder.
Werkelijk hoor. Je denkt toch werkelijk niet dat dát uitmaakt? Of trap jij er ook in als je man -die de zwarte of glimmende apparaten met de ingewikkeldste knopjes moeiteloos snapt- je vertelt dat hij van de wasmachine niets begrijpt? Nee hoor. Dat heeft met man zijn of met vrouw zijn niets te maken. Dat heeft alles te maken met patronen waar je in vastgeroest bent.
donderdag 15 april 2010 om 13:39
Eens met Whopper. Een man is geen vrouw.
En Q, dat is dus precies wat ik net zei: bij mij levert het meer ergernis op als het vuilnis niet buiten gezet wordt, bij jou levert het meer ergernis op om je man eraan te moeten herinneren dat hij het vuilnis buiten moet zetten. En we doen dus allebei datgene wat het minste ergernis oplevert. Waarop jij zei dat er bij jou niet zoveel ergenis was. En dat begreep ik dus weer niet. Pffff, er wordt in zo'n tempo gepost dat ik het niet meer helemaal bijhou. En nu ben ik echt echt weg.
En Q, dat is dus precies wat ik net zei: bij mij levert het meer ergernis op als het vuilnis niet buiten gezet wordt, bij jou levert het meer ergernis op om je man eraan te moeten herinneren dat hij het vuilnis buiten moet zetten. En we doen dus allebei datgene wat het minste ergernis oplevert. Waarop jij zei dat er bij jou niet zoveel ergenis was. En dat begreep ik dus weer niet. Pffff, er wordt in zo'n tempo gepost dat ik het niet meer helemaal bijhou. En nu ben ik echt echt weg.
donderdag 15 april 2010 om 13:41
quote:whopper schreef op 15 april 2010 @ 13:29:
[...]
Oh en deze vind ik ook heel leuk.
Ik denk nl dat als vrouwen maar blijven denken dat ze de man gelijk kunnen krijgen aan de vrouw, ze een teleurstellend leven zullen hebben.
Ik heb gekozen voor een man. Als ik had gewild dat de was op tijd gedaan was, gestreken en naadloos in de kast had gelegen, op kleur en type gerangschikt, en dat die ook nog eens naar lavendel rook, dan had ik voor een vrouw gekozen.
Maar ik wilde graag een ruige bonk en geen poezelig typje.Ik ben het helemaal met je eens.
[...]
Oh en deze vind ik ook heel leuk.
Ik denk nl dat als vrouwen maar blijven denken dat ze de man gelijk kunnen krijgen aan de vrouw, ze een teleurstellend leven zullen hebben.
Ik heb gekozen voor een man. Als ik had gewild dat de was op tijd gedaan was, gestreken en naadloos in de kast had gelegen, op kleur en type gerangschikt, en dat die ook nog eens naar lavendel rook, dan had ik voor een vrouw gekozen.
Maar ik wilde graag een ruige bonk en geen poezelig typje.Ik ben het helemaal met je eens.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 15 april 2010 om 13:43
quote:qwertu schreef op 15 april 2010 @ 13:33:
[...]
Wat een kolder.
Werkelijk hoor. Je denkt toch werkelijk niet dat dát uitmaakt? Of trap jij er ook in als je man -die de zwarte of glimmende apparaten met de ingewikkeldste knopjes moeiteloos snapt- je vertelt dat hij van de wasmachine niets begrijpt? Nee hoor. Dat heeft met man zijn of met vrouw zijn niets te maken. Dat heeft alles te maken met patronen waar je in vastgeroest bent.
Mijn man legt mij de wasmachine uit en ik doe de was.
Dat heeft er in mijn geval mee te maken dat ik echt de ballen verstand heb van knopjes.
[...]
Wat een kolder.
Werkelijk hoor. Je denkt toch werkelijk niet dat dát uitmaakt? Of trap jij er ook in als je man -die de zwarte of glimmende apparaten met de ingewikkeldste knopjes moeiteloos snapt- je vertelt dat hij van de wasmachine niets begrijpt? Nee hoor. Dat heeft met man zijn of met vrouw zijn niets te maken. Dat heeft alles te maken met patronen waar je in vastgeroest bent.
Mijn man legt mij de wasmachine uit en ik doe de was.
Dat heeft er in mijn geval mee te maken dat ik echt de ballen verstand heb van knopjes.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 15 april 2010 om 13:45
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 13:39:
Eens met Whopper. Een man is geen vrouw.
En Q, dat is dus precies wat ik net zei: bij mij levert het meer ergernis op als het vuilnis niet buiten gezet wordt, bij jou levert het meer ergernis op om je man eraan te moeten herinneren dat hij het vuilnis buiten moet zetten. En we doen dus allebei datgene wat het minste ergernis oplevert. Waarop jij zei dat er bij jou niet zoveel ergenis was. En dat begreep ik dus weer niet. Pffff, er wordt in zo'n tempo gepost dat ik het niet meer helemaal bijhou. En nu ben ik echt echt weg.
Bij mij geeft het allebei ergernis. En pas nu komt ik tot inzicht dat we daar beiden niet vrolijker van worden. Ik merk dat het heel lang goed ging, dat ik man even hielp herinneren aan de vuilnis, of de was or whatever.
Nu wij er 2 kinderen bij hebben gekregen, merk ik dat het gewoonweg allemaal niet meer in mn hoofd past, of beter nog, ik WIL niet dat het er allemaal in past. Nee, hier werkt het ook beter; hij heeft zijn vernatwoordelijkheden waar ik me steeds minder mee ga bemoeien, en ik de mijne. En mocht ik eraan denken, herinner ik hem eraan. Maar waar ik voorheen ook mn best deed, om het uberhaupt te herinneren, laat ik dat nu ook (eindelijk) los. Het is zijn verantwoordelijkheid.
Eens met Whopper. Een man is geen vrouw.
En Q, dat is dus precies wat ik net zei: bij mij levert het meer ergernis op als het vuilnis niet buiten gezet wordt, bij jou levert het meer ergernis op om je man eraan te moeten herinneren dat hij het vuilnis buiten moet zetten. En we doen dus allebei datgene wat het minste ergernis oplevert. Waarop jij zei dat er bij jou niet zoveel ergenis was. En dat begreep ik dus weer niet. Pffff, er wordt in zo'n tempo gepost dat ik het niet meer helemaal bijhou. En nu ben ik echt echt weg.
Bij mij geeft het allebei ergernis. En pas nu komt ik tot inzicht dat we daar beiden niet vrolijker van worden. Ik merk dat het heel lang goed ging, dat ik man even hielp herinneren aan de vuilnis, of de was or whatever.
Nu wij er 2 kinderen bij hebben gekregen, merk ik dat het gewoonweg allemaal niet meer in mn hoofd past, of beter nog, ik WIL niet dat het er allemaal in past. Nee, hier werkt het ook beter; hij heeft zijn vernatwoordelijkheden waar ik me steeds minder mee ga bemoeien, en ik de mijne. En mocht ik eraan denken, herinner ik hem eraan. Maar waar ik voorheen ook mn best deed, om het uberhaupt te herinneren, laat ik dat nu ook (eindelijk) los. Het is zijn verantwoordelijkheid.
donderdag 15 april 2010 om 13:46
quote:koeky schreef op 15 april 2010 @ 13:39:
Eens met Whopper. Een man is geen vrouw.
En Q, dat is dus precies wat ik net zei: bij mij levert het meer ergernis op als het vuilnis niet buiten gezet wordt, bij jou levert het meer ergernis op om je man eraan te moeten herinneren dat hij het vuilnis buiten moet zetten. En we doen dus allebei datgene wat het minste ergernis oplevert. Waarop jij zei dat er bij jou niet zoveel ergenis was. En dat begreep ik dus weer niet. Pffff, er wordt in zo'n tempo gepost dat ik het niet meer helemaal bijhou. En nu ben ik echt echt weg.Sorry, ja er was dus wel ergernis, namelijk over het feit dat ik overal verantwoordelijk voor was. Ik zat nog in mijn verontwaardiging over de passieve agressie-post.
Eens met Whopper. Een man is geen vrouw.
En Q, dat is dus precies wat ik net zei: bij mij levert het meer ergernis op als het vuilnis niet buiten gezet wordt, bij jou levert het meer ergernis op om je man eraan te moeten herinneren dat hij het vuilnis buiten moet zetten. En we doen dus allebei datgene wat het minste ergernis oplevert. Waarop jij zei dat er bij jou niet zoveel ergenis was. En dat begreep ik dus weer niet. Pffff, er wordt in zo'n tempo gepost dat ik het niet meer helemaal bijhou. En nu ben ik echt echt weg.Sorry, ja er was dus wel ergernis, namelijk over het feit dat ik overal verantwoordelijk voor was. Ik zat nog in mijn verontwaardiging over de passieve agressie-post.
