Kinderen
alle pijlers
Ongewenste kinderwens
vrijdag 16 april 2010 om 15:46
Hallo! Ik lees al af en toe mee op dit forum maar nu heb ik me ook aangemeld. Ik heb namelijk zelf een 'probleem' waar ik graag deskundig advies over wil
Het zit zo.
Ik heb al vanaf mijn twaalfde ongeveer een hele sterke kinderwens. Ik pas ook altijd zo veel mogelijk op en vind het heerlijk om bij mijn kleine neefjes en nichtjes te zijn. Eigenlijk zou ik echter zelf graag kinderen willen... Als in, heel graag. Inmiddels ben ik negentien, 7 jaar verder dus en het was in die tijd echt niet leuk om te moeten 'wachten'. Ik heb periodes dat ik er minder aan denk en periodes dat ik hier heel veel mee bezig ben en dan ook overal zwangere vrouwen en kleine kinderen zie en daar heb ik het dan echt heel erg moeilijk mee.
Op het moment heb ik al vier jaar een vriend die hier ook van weet. Hij wilde rond zijn dertigste kinderen maar wil dit voor mij wel vervroegen. Wel zijn zijn voorwaarden, hele logische, dat wij beiden eerst onze studies afmaken (nog 3 jaar...) en een baan hebben, een huis hebben en getrouwd zijn. Als het een beetje meezit en we aan de laatste twee niet te hoge eisen stellen zouden we dus over 4/5 jaar kunnen beginnen met 'proberen'. Dan ben ik dus 23/24. Het probleem is dat deze tijd nog zo ontzettend lang lijkt.
Ook doe ik momenteel de pabo, om toch bij kinderen te kunnen zijn, maar is dit eigenlijk niet mijn ding. Stoppen betekend echter dat ik nog een jaar studietijd toevoeg.
De vraag is wat ik hier nu mee moet.
Stiekem de pil vergeten en zwanger worden is voor mij absoluut geen optie. Maar in de periodes dat ik hier zo erg mee zit speel ik zelfs met de gedachte, niet dat ik het echt zou doen, om het uit te maken en een one-night-stand op te pikken...
Mijn vraag is nu eigenlijk...
Zijn hier meer mensen met dit probleem?
Heeft iemand tips of ervaringen om mij van die kinderwens af te leiden?
Zijn hier misschien jonge moeders met ervaringen? Wat vind je van het jonge moederschap? Zou je het weer doen?
En puur voor mijn beeldvorming, zijn hier ook alleenstaande moeders? Zonder opleiding? Red je het / hoe red je het?
Een heel verhaal maar ik hoop echt op goede reacties want ik zit hier echt mee! O, en alsjeblieft geen reacties van 'je bent nog zo jong, geniet van je vrijheid, je vergooit je toekomst'. Dat weet ik ook allemaal wel maar ondertussen heb ik nog wel die drang. Hieronder een artikel dat me weer aan het twijfelen bracht...
http://www.peuteren.nl/zwanger/jonge_mo ... oeders.php
Het zit zo.
Ik heb al vanaf mijn twaalfde ongeveer een hele sterke kinderwens. Ik pas ook altijd zo veel mogelijk op en vind het heerlijk om bij mijn kleine neefjes en nichtjes te zijn. Eigenlijk zou ik echter zelf graag kinderen willen... Als in, heel graag. Inmiddels ben ik negentien, 7 jaar verder dus en het was in die tijd echt niet leuk om te moeten 'wachten'. Ik heb periodes dat ik er minder aan denk en periodes dat ik hier heel veel mee bezig ben en dan ook overal zwangere vrouwen en kleine kinderen zie en daar heb ik het dan echt heel erg moeilijk mee.
Op het moment heb ik al vier jaar een vriend die hier ook van weet. Hij wilde rond zijn dertigste kinderen maar wil dit voor mij wel vervroegen. Wel zijn zijn voorwaarden, hele logische, dat wij beiden eerst onze studies afmaken (nog 3 jaar...) en een baan hebben, een huis hebben en getrouwd zijn. Als het een beetje meezit en we aan de laatste twee niet te hoge eisen stellen zouden we dus over 4/5 jaar kunnen beginnen met 'proberen'. Dan ben ik dus 23/24. Het probleem is dat deze tijd nog zo ontzettend lang lijkt.
Ook doe ik momenteel de pabo, om toch bij kinderen te kunnen zijn, maar is dit eigenlijk niet mijn ding. Stoppen betekend echter dat ik nog een jaar studietijd toevoeg.
De vraag is wat ik hier nu mee moet.
Stiekem de pil vergeten en zwanger worden is voor mij absoluut geen optie. Maar in de periodes dat ik hier zo erg mee zit speel ik zelfs met de gedachte, niet dat ik het echt zou doen, om het uit te maken en een one-night-stand op te pikken...
Mijn vraag is nu eigenlijk...
Zijn hier meer mensen met dit probleem?
Heeft iemand tips of ervaringen om mij van die kinderwens af te leiden?
Zijn hier misschien jonge moeders met ervaringen? Wat vind je van het jonge moederschap? Zou je het weer doen?
En puur voor mijn beeldvorming, zijn hier ook alleenstaande moeders? Zonder opleiding? Red je het / hoe red je het?
Een heel verhaal maar ik hoop echt op goede reacties want ik zit hier echt mee! O, en alsjeblieft geen reacties van 'je bent nog zo jong, geniet van je vrijheid, je vergooit je toekomst'. Dat weet ik ook allemaal wel maar ondertussen heb ik nog wel die drang. Hieronder een artikel dat me weer aan het twijfelen bracht...
http://www.peuteren.nl/zwanger/jonge_mo ... oeders.php
vrijdag 16 april 2010 om 16:43
Ik ben het wel eens met wat de meeste meiden schrijven. Ik denk dat je jezelf gek maakt. En waarom? Vaak als iemand in deze mate met zoiets bezig is is dat om niet naar een ander deel van je leven te hoeven kijken.
Tevens denk ik dat je geen realistisch beeld hebt van het mama worden en zijn. (Nou moet ik zeggen dat ik ook denk dat je nooit van te voren kunt weten hoe het zal zijn, maar je moet wel realistisch zijn over de mindere kanten)
Ja jonge vrouwen van jou leeftijd kunnen kinderen krijgen en goede moeders zijn, maar waarom niet even wachten. Je kinderwens loopt niet weg. Ik weet dat dit makkelijker gezegd als gedaan is, geloof mij. Ik wilde ook heeeeel graag kinderen. Mijn man wilde dit absoluut nog niet. Uiteindelijk was ik zwanger op mijn 23ste en achteraf gezien had ik niet eerder aan kinderen willen beginnen. Ik had mijn studie af, een leuk huisje en de zaakjes gewoon lekker op orde. Een stuk makkelijker. Onlangs heb ik een studie gedaan met 2 kids (1,5 en 3 toen) en een 3de op komst. Nou dat is behoorlijk pittig hoor en dat zou ik niemand aanraden.
Wat betreft je studie: als je die studie doet om ook daadwerkelijk te gaan werken (wat ik dan toch maar even aan neem) lijkt het me niet echt verstandig om iets te gaan doen waar je hard niet ligt. Als je kijkt hoeveel uren je op een dag/in de week dan bezig bent met iets wat je bsoluut niet leuk vind. Dat is dat ene jaartje uitstel toch niet waard?!
Ik denk dat je dit allemaal niet heel rationeel bekijkt en dat het nog helemaal niet gek zou zijn om hier eens met een maatschappelijk werker of psycholoog naar te kijken.
Meid heel veel succes in ieder geval, want zoals ik al zei ik weet hoe moeilijk het is om zo'n (sterke) wens uit te moeten stellen!
Tevens denk ik dat je geen realistisch beeld hebt van het mama worden en zijn. (Nou moet ik zeggen dat ik ook denk dat je nooit van te voren kunt weten hoe het zal zijn, maar je moet wel realistisch zijn over de mindere kanten)
Ja jonge vrouwen van jou leeftijd kunnen kinderen krijgen en goede moeders zijn, maar waarom niet even wachten. Je kinderwens loopt niet weg. Ik weet dat dit makkelijker gezegd als gedaan is, geloof mij. Ik wilde ook heeeeel graag kinderen. Mijn man wilde dit absoluut nog niet. Uiteindelijk was ik zwanger op mijn 23ste en achteraf gezien had ik niet eerder aan kinderen willen beginnen. Ik had mijn studie af, een leuk huisje en de zaakjes gewoon lekker op orde. Een stuk makkelijker. Onlangs heb ik een studie gedaan met 2 kids (1,5 en 3 toen) en een 3de op komst. Nou dat is behoorlijk pittig hoor en dat zou ik niemand aanraden.
Wat betreft je studie: als je die studie doet om ook daadwerkelijk te gaan werken (wat ik dan toch maar even aan neem) lijkt het me niet echt verstandig om iets te gaan doen waar je hard niet ligt. Als je kijkt hoeveel uren je op een dag/in de week dan bezig bent met iets wat je bsoluut niet leuk vind. Dat is dat ene jaartje uitstel toch niet waard?!
Ik denk dat je dit allemaal niet heel rationeel bekijkt en dat het nog helemaal niet gek zou zijn om hier eens met een maatschappelijk werker of psycholoog naar te kijken.
Meid heel veel succes in ieder geval, want zoals ik al zei ik weet hoe moeilijk het is om zo'n (sterke) wens uit te moeten stellen!
vrijdag 16 april 2010 om 17:01
Ik wil je vreugde echt niet dempen, maar bedenk ook dat er heel veel stellen zijn waarbij het kinderen krijgen helemaal niet zo vanzelfsprekend is en waar soms ook helemaal geen kind komt. Met andere woorden: kijk verder dan alleen een kind! Ook al krijg je - hopelijk - makkelijk kinderen, dan nog zijn die op een gegeven moment je huis uit en moet je het ook met jezelf doen.
Ik heb een periode gehad rond mijn 19de/20ste dat ik ook heel graag kinderen wilde. Wilde ze ook al als meisje, maar rond mijn 19de/20ste werd het verlangen echt merkbaar. Ik dacht er ook helemaal klaar voor te zijn. Achteraf bekeken was ik dat helemaal niet, en eigenlijk nog ook helemaal niet volwassen. Juist in de leeftijd 20 - 25 verander je nog zoveel en word je pas echt volwassen.
Ik zou als ik jou was absoluut eerst een studie zoeken die het wel helemaal voor je is en je daar de komende 4 jaar op richten. Het is zo'n verrijking om ten eerste een studie te doen, en ten tweede een onderwerp / passie te hebben waar je je helemaal in kunt vinden. En ten derde moet je simpelweg voor je zelf kunnen zorgen, en dat gaat stukken lastiger zonder opleiding. En als je je opleiding hebt afgerond ben je 23 en nog piepjong, en dan zou ik voor een kind gaan proberen.
Ik heb een periode gehad rond mijn 19de/20ste dat ik ook heel graag kinderen wilde. Wilde ze ook al als meisje, maar rond mijn 19de/20ste werd het verlangen echt merkbaar. Ik dacht er ook helemaal klaar voor te zijn. Achteraf bekeken was ik dat helemaal niet, en eigenlijk nog ook helemaal niet volwassen. Juist in de leeftijd 20 - 25 verander je nog zoveel en word je pas echt volwassen.
Ik zou als ik jou was absoluut eerst een studie zoeken die het wel helemaal voor je is en je daar de komende 4 jaar op richten. Het is zo'n verrijking om ten eerste een studie te doen, en ten tweede een onderwerp / passie te hebben waar je je helemaal in kunt vinden. En ten derde moet je simpelweg voor je zelf kunnen zorgen, en dat gaat stukken lastiger zonder opleiding. En als je je opleiding hebt afgerond ben je 23 en nog piepjong, en dan zou ik voor een kind gaan proberen.
vrijdag 16 april 2010 om 17:07
Het klinkt als een obsessie, en dat is nooit echt goed.
Plus, stel dat het een en ander niet lukt binnen een bepaalde termijn of dat je problemen met je zwangerschap hebt of een huilbaby of.....
Het is geen roze wolk, kinderen zijn geweldig maar het is best zwaar om goed op te voeden.
Qua leeftijd, maakt het me niet uit wanneer een vrouw deze wensen heeft. Het gaat bij dit soort vrouwen die zo obsessief bezig zijn vaak erg tegenvallen. Dat is jammer.
Probeer wat meer nuchter te gaan denken, met beide voeten op de grond dus, dat een kind niet zaligmakend is.
Plus, stel dat het een en ander niet lukt binnen een bepaalde termijn of dat je problemen met je zwangerschap hebt of een huilbaby of.....
Het is geen roze wolk, kinderen zijn geweldig maar het is best zwaar om goed op te voeden.
Qua leeftijd, maakt het me niet uit wanneer een vrouw deze wensen heeft. Het gaat bij dit soort vrouwen die zo obsessief bezig zijn vaak erg tegenvallen. Dat is jammer.
Probeer wat meer nuchter te gaan denken, met beide voeten op de grond dus, dat een kind niet zaligmakend is.
vrijdag 16 april 2010 om 17:12
Oh, en nog even; zonder opleiding?? domdomdom
En dat in deze tijd. Sorry hoor, maar ik vind dat zo jammer dat vrouwen zonder opleiding/baan/werkervaring jaren lang moederen.
Ik zie het om me heen (ik ben een 40-er) er zijn zoveel scheidingen op deze leeftijd. Of stel, je man wordt ziek en arbeidsongeschikt.
En dan? dan moet je opeens werken om rekeningen te betalen. Maak ajb je opleiding in ieder geval af, liefst beetje werkervaring en dan alsnog een kind.
En dat in deze tijd. Sorry hoor, maar ik vind dat zo jammer dat vrouwen zonder opleiding/baan/werkervaring jaren lang moederen.
Ik zie het om me heen (ik ben een 40-er) er zijn zoveel scheidingen op deze leeftijd. Of stel, je man wordt ziek en arbeidsongeschikt.
En dan? dan moet je opeens werken om rekeningen te betalen. Maak ajb je opleiding in ieder geval af, liefst beetje werkervaring en dan alsnog een kind.
vrijdag 16 april 2010 om 17:23
quote:_Branwen_ schreef op 16 april 2010 @ 17:01:
Ik wil je vreugde echt niet dempen, maar bedenk ook dat er heel veel stellen zijn waarbij het kinderen krijgen helemaal niet zo vanzelfsprekend is en waar soms ook helemaal geen kind komt. Met andere woorden: kijk verder dan alleen een kind! Ook al krijg je - hopelijk - makkelijk kinderen, dan nog zijn die op een gegeven moment je huis uit en moet je het ook met jezelf doen.
Ik heb een periode gehad rond mijn 19de/20ste dat ik ook heel graag kinderen wilde. Wilde ze ook al als meisje, maar rond mijn 19de/20ste werd het verlangen echt merkbaar. Ik dacht er ook helemaal klaar voor te zijn. Achteraf bekeken was ik dat helemaal niet, en eigenlijk nog ook helemaal niet volwassen. Juist in de leeftijd 20 - 25 verander je nog zoveel en word je pas echt volwassen.
Ik zou als ik jou was absoluut eerst een studie zoeken die het wel helemaal voor je is en je daar de komende 4 jaar op richten. Het is zo'n verrijking om ten eerste een studie te doen, en ten tweede een onderwerp / passie te hebben waar je je helemaal in kunt vinden. En ten derde moet je simpelweg voor je zelf kunnen zorgen, en dat gaat stukken lastiger zonder opleiding. En als je je opleiding hebt afgerond ben je 23 en nog piepjong, en dan zou ik voor een kind gaan proberen.Dit is persoonlijk.
Ik wil je vreugde echt niet dempen, maar bedenk ook dat er heel veel stellen zijn waarbij het kinderen krijgen helemaal niet zo vanzelfsprekend is en waar soms ook helemaal geen kind komt. Met andere woorden: kijk verder dan alleen een kind! Ook al krijg je - hopelijk - makkelijk kinderen, dan nog zijn die op een gegeven moment je huis uit en moet je het ook met jezelf doen.
Ik heb een periode gehad rond mijn 19de/20ste dat ik ook heel graag kinderen wilde. Wilde ze ook al als meisje, maar rond mijn 19de/20ste werd het verlangen echt merkbaar. Ik dacht er ook helemaal klaar voor te zijn. Achteraf bekeken was ik dat helemaal niet, en eigenlijk nog ook helemaal niet volwassen. Juist in de leeftijd 20 - 25 verander je nog zoveel en word je pas echt volwassen.
Ik zou als ik jou was absoluut eerst een studie zoeken die het wel helemaal voor je is en je daar de komende 4 jaar op richten. Het is zo'n verrijking om ten eerste een studie te doen, en ten tweede een onderwerp / passie te hebben waar je je helemaal in kunt vinden. En ten derde moet je simpelweg voor je zelf kunnen zorgen, en dat gaat stukken lastiger zonder opleiding. En als je je opleiding hebt afgerond ben je 23 en nog piepjong, en dan zou ik voor een kind gaan proberen.Dit is persoonlijk.
vrijdag 16 april 2010 om 17:26
Tja, die enorme kinderkriebel kan ik me voorstellen maar als relatief jonge moeder (maar toch al 26 toen mijn dochter kwam, da's onder hoogopgeleide vrouwen nog steeds jong) kan ik het je van harte afraden.
Ik heb een tijd studie, baan en baby gecombineerd en dat is, hoewel als je echt wilt en heel veel discipline hebt, te doen, wel heel zwaar.... Met een kind heb je al weinig ruimte meer voor jezelf en/of sociaal leven maar als je daarnaast ook nog een studie moet afronden en/of beginnende carriere onderhoudt ben je echt alleen maar aan het rennen en jongleren... Tijd om rustig te genieten van dat o zo gewenste kind kom je altijd te kort, en, wat ik zelf lastig vond (en ik was, nogmaals een stuk ouder dan 19) was dat er niemand in mijn directe omgeving en vriendenkring ook al in de levensfase zat waar ik in kwam als moeder met kind. Feestjes 's avonds, weekendjes weg, (te)veel geld uitgeven aan lekkere etentjes met vrienden: allemaal niet strikt noodzakelijk maar het is wel echt jammer om dat allemaal te missen tijdens je studententijd...Wens je veel wijsheid toe!
Ik heb een tijd studie, baan en baby gecombineerd en dat is, hoewel als je echt wilt en heel veel discipline hebt, te doen, wel heel zwaar.... Met een kind heb je al weinig ruimte meer voor jezelf en/of sociaal leven maar als je daarnaast ook nog een studie moet afronden en/of beginnende carriere onderhoudt ben je echt alleen maar aan het rennen en jongleren... Tijd om rustig te genieten van dat o zo gewenste kind kom je altijd te kort, en, wat ik zelf lastig vond (en ik was, nogmaals een stuk ouder dan 19) was dat er niemand in mijn directe omgeving en vriendenkring ook al in de levensfase zat waar ik in kwam als moeder met kind. Feestjes 's avonds, weekendjes weg, (te)veel geld uitgeven aan lekkere etentjes met vrienden: allemaal niet strikt noodzakelijk maar het is wel echt jammer om dat allemaal te missen tijdens je studententijd...Wens je veel wijsheid toe!
vrijdag 16 april 2010 om 17:49
vrijdag 16 april 2010 om 17:55
quote:summerbreeze21 schreef op 16 april 2010 @ 17:23:
[...]
Dit is persoonlijk.
Niet helemaal; je hersenen zijn ook pas volgroeid rond je 24ste (en dan juist o.a. die gedeelten waarmee je situaties kunt inschatten en gevolgen kunt overzien).
http://www.opvoeden.biz/e ... zinderende-hersenpan.php.
[...]
Dit is persoonlijk.
Niet helemaal; je hersenen zijn ook pas volgroeid rond je 24ste (en dan juist o.a. die gedeelten waarmee je situaties kunt inschatten en gevolgen kunt overzien).
http://www.opvoeden.biz/e ... zinderende-hersenpan.php.
vrijdag 16 april 2010 om 18:12
Heb je er wel eens bij stil gestaan dat je wel eens GEEN kinderen zou kunnen krijgen? Ik weet dat de kans niet heel erg groot is maar als je nu al zo obsessief bent, hoe zou je daar dan mee omgaan? En als je dan zo graag kinderen wil, wil je ze dan in in de beste omgeving op laten groeien? Dus in een leuk huis in een leuke omgeving?Daar zou ik eerst maar aan werken voor dat je een kind laat komen terwijl je het dan zo vaak mogelijk uit logeren laat gaan omdat jij je studie moet afmaken of werken om voor een betere woonomgeving te zorgen.
Misschien moet je zelf eerst een volwassen worden voor je aan kinderen begint. Ik vind je vriend erg verstandig!
Misschien moet je zelf eerst een volwassen worden voor je aan kinderen begint. Ik vind je vriend erg verstandig!
vrijdag 16 april 2010 om 18:47
quote:_Branwen_ schreef op 16 april 2010 @ 17:55:
[...]
Niet helemaal; je hersenen zijn ook pas volgroeid rond je 24ste (en dan juist o.a. die gedeelten waarmee je situaties kunt inschatten en gevolgen kunt overzien).
http://www.opvoeden.biz/e ... zinderende-hersenpan.php.Maar dan heb je altijd nog mensen die vroeg volwassen zijn en mensen die nooit volwassen worden
[...]
Niet helemaal; je hersenen zijn ook pas volgroeid rond je 24ste (en dan juist o.a. die gedeelten waarmee je situaties kunt inschatten en gevolgen kunt overzien).
http://www.opvoeden.biz/e ... zinderende-hersenpan.php.Maar dan heb je altijd nog mensen die vroeg volwassen zijn en mensen die nooit volwassen worden
vrijdag 16 april 2010 om 18:49
vrijdag 16 april 2010 om 19:13
Ik heb niet alle reacties gelezen maar doe hier even kort mijn verhaal.
Ik was ook negentien toen er een enórme kinderwens opkwam. Ook echt zo bizar sterk, dus heel herkenbaar.
Die kwam er niet 'zomaar' (een jaar ervoor een abortus ondergaan na een ongeplande zwangerschap, klinkt zo wel cru als ik het schrijf maar dat was wel de aanleiding) en wist ik eerst niet goed wat ik ermee aan moest. Hoe dan ook, ik stond ermee op en ging er weer mee naar bed.
Ik wist dat dat gevoel zou blijven zolang ik (wij dan natuurlijk) niet aan de wens 'toe zou geven' en daar ben ik nog steeds van overtuigd.
Uiteindelijk, na ongeveer een jaar en na veel praten met elkaar, besloten we om "ervoor te gaan". Nu was er in alle opzichten wel een goede basis, dat vond ik wel een voorwaarde.
Vrij snel daarna raakte ik zwanger.
Ik ben nu 25, onze zoon is 5 en ik vind het GEWELDIG. En écht waar: bij ons heeft dus nooit iemand negatief gereageerd op wat voor manier dan ook.
Nu ben ik de jongste moeder op het schoolplein (word vaak zelfs nog jonger geschat, haha), maar voel me geen uitzondering. Het is ook wel hoe je je daarin opstelt denk ik.
Misschien 'help' ik je nu geen steek verder, maar ik weet dat alle -wel goedbedoelde!- tips van 'wacht nog even' jou niet van de wens afhelpen.
Maar wat ik wel vind, pas als je er sámen 100% achter staat en je kind dáármee al een goede basis gunt, dán pas kun je er voor gaan.
In ieder geval veel sterkte, ik weet natuurlijk niet alle 'ins en outs' van jou, je situatie en je relatie, maar mocht je nog wat willen weten dan hoor ik het wel.
Groetjes!
Ik was ook negentien toen er een enórme kinderwens opkwam. Ook echt zo bizar sterk, dus heel herkenbaar.
Die kwam er niet 'zomaar' (een jaar ervoor een abortus ondergaan na een ongeplande zwangerschap, klinkt zo wel cru als ik het schrijf maar dat was wel de aanleiding) en wist ik eerst niet goed wat ik ermee aan moest. Hoe dan ook, ik stond ermee op en ging er weer mee naar bed.
Ik wist dat dat gevoel zou blijven zolang ik (wij dan natuurlijk) niet aan de wens 'toe zou geven' en daar ben ik nog steeds van overtuigd.
Uiteindelijk, na ongeveer een jaar en na veel praten met elkaar, besloten we om "ervoor te gaan". Nu was er in alle opzichten wel een goede basis, dat vond ik wel een voorwaarde.
Vrij snel daarna raakte ik zwanger.
Ik ben nu 25, onze zoon is 5 en ik vind het GEWELDIG. En écht waar: bij ons heeft dus nooit iemand negatief gereageerd op wat voor manier dan ook.
Nu ben ik de jongste moeder op het schoolplein (word vaak zelfs nog jonger geschat, haha), maar voel me geen uitzondering. Het is ook wel hoe je je daarin opstelt denk ik.
Misschien 'help' ik je nu geen steek verder, maar ik weet dat alle -wel goedbedoelde!- tips van 'wacht nog even' jou niet van de wens afhelpen.
Maar wat ik wel vind, pas als je er sámen 100% achter staat en je kind dáármee al een goede basis gunt, dán pas kun je er voor gaan.
In ieder geval veel sterkte, ik weet natuurlijk niet alle 'ins en outs' van jou, je situatie en je relatie, maar mocht je nog wat willen weten dan hoor ik het wel.
Groetjes!
vrijdag 16 april 2010 om 19:16
Ik had het ook heel erg vanaf m'n 12e tot jou leeftijd. Ben nu 23. Met de jaren en het zelfstandiger worden (op mezelf wonen bijvoorbeeld) is het gezakt. Ik kan nu dingen beter in perspectief zien (3 jaar wachten is helemaal geen lange tijd bijvoorbeeld, dat vliegt voorbij echt) en geniet bewust nog even van mijn vrije leventje. Ik wil nog steeds jong moeder worden (rond de 25) maar ik mis het nu niet heel erg. Ik ken meer meiden die het als puber heel erg hadden en dat het daarna minder werd. Misschien is het iets hormonaals?
vrijdag 16 april 2010 om 20:20
quote:Mom_Mar schreef op 16 april 2010 @ 19:13:
Ik heb niet alle reacties gelezen maar doe hier even kort mijn verhaal.
Ik was ook negentien toen er een enórme kinderwens opkwam. Ook echt zo bizar sterk, dus heel herkenbaar.
Die kwam er niet 'zomaar' (een jaar ervoor een abortus ondergaan na een ongeplande zwangerschap, klinkt zo wel cru als ik het schrijf maar dat was wel de aanleiding) en wist ik eerst niet goed wat ik ermee aan moest. Hoe dan ook, ik stond ermee op en ging er weer mee naar bed.
Ik wist dat dat gevoel zou blijven zolang ik (wij dan natuurlijk) niet aan de wens 'toe zou geven' en daar ben ik nog steeds van overtuigd.
Uiteindelijk, na ongeveer een jaar en na veel praten met elkaar, besloten we om "ervoor te gaan". Nu was er in alle opzichten wel een goede basis, dat vond ik wel een voorwaarde.
Vrij snel daarna raakte ik zwanger.
Ik ben nu 25, onze zoon is 5 en ik vind het GEWELDIG. En écht waar: bij ons heeft dus nooit iemand negatief gereageerd op wat voor manier dan ook.
Nu ben ik de jongste moeder op het schoolplein (word vaak zelfs nog jonger geschat, haha), maar voel me geen uitzondering. Het is ook wel hoe je je daarin opstelt denk ik.
Misschien 'help' ik je nu geen steek verder, maar ik weet dat alle -wel goedbedoelde!- tips van 'wacht nog even' jou niet van de wens afhelpen.
Maar wat ik wel vind, pas als je er sámen 100% achter staat en je kind dáármee al een goede basis gunt, dán pas kun je er voor gaan.
In ieder geval veel sterkte, ik weet natuurlijk niet alle 'ins en outs' van jou, je situatie en je relatie, maar mocht je nog wat willen weten dan hoor ik het wel.
Groetjes!Ja leuk en aardig allemaal maar volgens mij ziet de vriend van TO het op dit moment dus NIET zitten. Net als mijn man, en een kwestie van biologische klok is het ook niet dus kan ik (en TO naar mijn mening ook) beter nog maar een jaartje of 2, 3 geduld hebben.
Ik heb niet alle reacties gelezen maar doe hier even kort mijn verhaal.
Ik was ook negentien toen er een enórme kinderwens opkwam. Ook echt zo bizar sterk, dus heel herkenbaar.
Die kwam er niet 'zomaar' (een jaar ervoor een abortus ondergaan na een ongeplande zwangerschap, klinkt zo wel cru als ik het schrijf maar dat was wel de aanleiding) en wist ik eerst niet goed wat ik ermee aan moest. Hoe dan ook, ik stond ermee op en ging er weer mee naar bed.
Ik wist dat dat gevoel zou blijven zolang ik (wij dan natuurlijk) niet aan de wens 'toe zou geven' en daar ben ik nog steeds van overtuigd.
Uiteindelijk, na ongeveer een jaar en na veel praten met elkaar, besloten we om "ervoor te gaan". Nu was er in alle opzichten wel een goede basis, dat vond ik wel een voorwaarde.
Vrij snel daarna raakte ik zwanger.
Ik ben nu 25, onze zoon is 5 en ik vind het GEWELDIG. En écht waar: bij ons heeft dus nooit iemand negatief gereageerd op wat voor manier dan ook.
Nu ben ik de jongste moeder op het schoolplein (word vaak zelfs nog jonger geschat, haha), maar voel me geen uitzondering. Het is ook wel hoe je je daarin opstelt denk ik.
Misschien 'help' ik je nu geen steek verder, maar ik weet dat alle -wel goedbedoelde!- tips van 'wacht nog even' jou niet van de wens afhelpen.
Maar wat ik wel vind, pas als je er sámen 100% achter staat en je kind dáármee al een goede basis gunt, dán pas kun je er voor gaan.
In ieder geval veel sterkte, ik weet natuurlijk niet alle 'ins en outs' van jou, je situatie en je relatie, maar mocht je nog wat willen weten dan hoor ik het wel.
Groetjes!Ja leuk en aardig allemaal maar volgens mij ziet de vriend van TO het op dit moment dus NIET zitten. Net als mijn man, en een kwestie van biologische klok is het ook niet dus kan ik (en TO naar mijn mening ook) beter nog maar een jaartje of 2, 3 geduld hebben.
vrijdag 16 april 2010 om 20:41
quote:summerbreeze21 schreef op 16 april 2010 @ 16:09:
Ik ben een 'jonge' moeder van 23. Tsja, ik ervaar het dus niet als zwaar, maar dat is persoonlijk.
Ik vind het écht fantastisch. En ja, natuurlijk zitten er zware dagen tussen en is het niet altijd feest. Maar goed, dat is het ook niet als je 30 bent
Ik heb een goed vangnet, dochter kan en gaat vaak uit logeren. Vriend en ik werken er allebei naast en onze relatie is niet veranderd. Alleen maar leuker eigenlijk. Vriend is wel iets ouder dan ik, 30.
Ik had het niet anders willen doen.
Alles leuk en wel, maar TO is pas 18, dus dat scheelt wel ff 5 jaar. Als ze over 3 jaar klaar is met haar studie is ze nog pas 21, dus dan is ze nog jong genoeg om aan kinderen te beginnen.
Meid, ik vind je vriend heel verstandig. Ik snap best dat je kinderen super vindt (dat zijn ze ook) maar een paar jaar wachten is echt niet onoverkomelijk. Geniet nog lekker van de tijd samen met je vriend, zonder gebroken nachten etc. Er is nog zoveel te doen, je kunt verre reizen maken met zijn 2en etc. Kinderen zijn heel geweldig, maar een paar jaar later ben je nog steeds een heel jonge moeder en kun je er misschien nog wel meer van genieten dan nu. Het is echt niet altijd zo rooskleurig als je je van te voren kan bedenken, het brengt echt veel verantwoordelijkheid met zich mee.
Ik ben een 'jonge' moeder van 23. Tsja, ik ervaar het dus niet als zwaar, maar dat is persoonlijk.
Ik vind het écht fantastisch. En ja, natuurlijk zitten er zware dagen tussen en is het niet altijd feest. Maar goed, dat is het ook niet als je 30 bent
Ik heb een goed vangnet, dochter kan en gaat vaak uit logeren. Vriend en ik werken er allebei naast en onze relatie is niet veranderd. Alleen maar leuker eigenlijk. Vriend is wel iets ouder dan ik, 30.
Ik had het niet anders willen doen.
Alles leuk en wel, maar TO is pas 18, dus dat scheelt wel ff 5 jaar. Als ze over 3 jaar klaar is met haar studie is ze nog pas 21, dus dan is ze nog jong genoeg om aan kinderen te beginnen.
Meid, ik vind je vriend heel verstandig. Ik snap best dat je kinderen super vindt (dat zijn ze ook) maar een paar jaar wachten is echt niet onoverkomelijk. Geniet nog lekker van de tijd samen met je vriend, zonder gebroken nachten etc. Er is nog zoveel te doen, je kunt verre reizen maken met zijn 2en etc. Kinderen zijn heel geweldig, maar een paar jaar later ben je nog steeds een heel jonge moeder en kun je er misschien nog wel meer van genieten dan nu. Het is echt niet altijd zo rooskleurig als je je van te voren kan bedenken, het brengt echt veel verantwoordelijkheid met zich mee.
vrijdag 16 april 2010 om 20:56
Ik herken het verlangen naar een kindje. Heb zelf ook een hele sterke kinderwens en heb hier ook een tijdje mee 'geworsteld'. Ik heb er zelfs al eens een topic over geopend.
Inmiddels heb ik het een mooi plaatsje kunnen geven. Ik zie het nu als een 'droom' waar ik lekker over na kan denken en naar toe kan leven. Ik geniet ervan om het er met mijn vriend over te hebben en boeken en verhalen te lezen over zwangerschap en moeder zijn. Relativeer het een beetje. Het verlangen naar is vaak mooier dan het hebben van zeggen ze toch?
Persoonlijk denk ik wel dat het echt een natuurlijke oerdrang is. Als je samenwoont en je hebt een goede relatie dan is je 'nest' af en doet de natuur zijn werk.
Probeer er over te praten. Met je vriend, maar ook je moeder, misschien vriendinnen? Laat je relatie er niet onder leiden! Een kindje heeft het het allerfijnst bij een papa en een mama die gelukkig met elkaar zijn. Je krijgt er spijt van als je hier je relatie voor op het spel zet.
Veel succes.
Inmiddels heb ik het een mooi plaatsje kunnen geven. Ik zie het nu als een 'droom' waar ik lekker over na kan denken en naar toe kan leven. Ik geniet ervan om het er met mijn vriend over te hebben en boeken en verhalen te lezen over zwangerschap en moeder zijn. Relativeer het een beetje. Het verlangen naar is vaak mooier dan het hebben van zeggen ze toch?
Persoonlijk denk ik wel dat het echt een natuurlijke oerdrang is. Als je samenwoont en je hebt een goede relatie dan is je 'nest' af en doet de natuur zijn werk.
Probeer er over te praten. Met je vriend, maar ook je moeder, misschien vriendinnen? Laat je relatie er niet onder leiden! Een kindje heeft het het allerfijnst bij een papa en een mama die gelukkig met elkaar zijn. Je krijgt er spijt van als je hier je relatie voor op het spel zet.
Veel succes.
vrijdag 16 april 2010 om 21:30
Nazife, ik ben het helemaal met je eens en de wens (of in deze situatie niet-wens) van haar partner moet zij ook absoluut 100% respecteren.
Wat ik haar alleen wilde meegeven is dat ze zich niet 'raar' of bijvoorbeeld als 'obsessief' persoon hoeft te zien, maar dat het daadwerkelijk zo kan zijn dat je al op zo'n relatief (en in Nederland helemaal) jonge leeftijd zo'n sterke wens kan voelen.
Een beetje begrip kan in zo'n moeilijke situatie geen kwaad denk ik..
Ik hoop zeker dat ze de rust kan vinden die nodig zal zijn om een aantal jaar te wachten.
Wat ik haar alleen wilde meegeven is dat ze zich niet 'raar' of bijvoorbeeld als 'obsessief' persoon hoeft te zien, maar dat het daadwerkelijk zo kan zijn dat je al op zo'n relatief (en in Nederland helemaal) jonge leeftijd zo'n sterke wens kan voelen.
Een beetje begrip kan in zo'n moeilijke situatie geen kwaad denk ik..
Ik hoop zeker dat ze de rust kan vinden die nodig zal zijn om een aantal jaar te wachten.
vrijdag 16 april 2010 om 22:20
Ik vind ook wel dat vrouwen in nederland soms wel heeeel lang wachten. Als het allemaal gaat zoals ik het wil, ben ik 23/24 als ik mijn eerste kind krijg en dat lijkt mij een prima leeftijd. Herken wel wat naturelle zegt...ik heb heel duidelijk tegen mezelf gezegd dat het nu nog even niet "kan", en dat het een toekomst droom is. En denk er maar aan dat alles wat je nu investeert(je relatie, opleiding, etc) daar plukt je kind later waarschijnlijk de vruchten van!
vrijdag 16 april 2010 om 22:22
hier ook een jonge moeder. net voor mijn 21ste verjaardag (ik zat in het laatste jaar van mijn opleiding, stage bijna klaar en bezig met afstuderen) stopte ik met de pil, 4 maanden later was ik zwanger. met 38 weken zwangerschap hield ik mijn afstudeerpresentatie en na de bevalling moest ik nog wat achterstallig werk inleveren. het moeder zijn heb ik nooit heel zwaar gevonden (nou heb ik ook een makkelijke zoon) en geniet ik van alles wat hij doet en kan. in de week dat zoon een half jaar was had ik (dit keer wat minder gepland) weer een positieve test in mijn handen. toen ik mijn diploma op ging halen was zoon 9 maanden en was ik 12 weken zwanger. nu ben ik 23 en is zoon 16 maanden en dochter 6 weken. nu vindt ik het af en toe best zwaar maar dat is vooral omdat we nog aan het nieuwe ritme moeten wennen, de nachten gebroken zijn en dochter heel snel last heeft van heftige krampen...
maar goed hier dus wel stabiele relatie (nu ruim 7,5 jaar samen waarvan 4,5 getrouwd, goed inkomen, ruim huur-appartement, oppas in de buurt).
maar goed, studie afmaken is gelukt maar ik had het veel moeilijker gevonden als ik niet al zo ver geweest was. verder zou ik het als ik het opnieuw moest doen weer net zo doen, mijn kinderen zijn niet meer weg te denken...
praktische tip; zorg dat er een stabiel inkomen is, dat je studie (bijna) af is, dat je er pas aan begint als je er allebei aan toe bent en kom niet te veel op deze pijler (toen ik wist dat ik met de pil zou gaan stoppen ging ik hier actief lezen en als je al graag wilt wordt het hier echt niet minder...) en zoals al veel gezegd misschien echte hulp zoeken...
maar goed hier dus wel stabiele relatie (nu ruim 7,5 jaar samen waarvan 4,5 getrouwd, goed inkomen, ruim huur-appartement, oppas in de buurt).
maar goed, studie afmaken is gelukt maar ik had het veel moeilijker gevonden als ik niet al zo ver geweest was. verder zou ik het als ik het opnieuw moest doen weer net zo doen, mijn kinderen zijn niet meer weg te denken...
praktische tip; zorg dat er een stabiel inkomen is, dat je studie (bijna) af is, dat je er pas aan begint als je er allebei aan toe bent en kom niet te veel op deze pijler (toen ik wist dat ik met de pil zou gaan stoppen ging ik hier actief lezen en als je al graag wilt wordt het hier echt niet minder...) en zoals al veel gezegd misschien echte hulp zoeken...
