Wat moet ik nu?

Mijn vriend en ik zijn tijdje uit elkaar geweest. Hadden wat issues uit te vechten en gister gepraat en gezegd ervoor te gaan. Helemaal goed. Eindelijk duidelijkheid. Issues zijn o.a. dat hij het liefst alles samen doet maar ik heb behoorlijk sociaal leven en vind dat fijn om apart met vriendinnen af te spreken, sporten, cursus volgen. Hij heeft het daar best moeilijk mee dat ik die ruimte nodig heb. Natuurlijk komt hij op nr 1 dat wil ik er wel bij zeggen. Een andere issue is drugs. Uit gesprek bleek van ok dan geven we elkaar die ruimte (ik mijn sociale leven en hij af en toe drugs) Gingen naar verjaardag van zijn broertje en daar werden we geconfronteerd met deze issue. Ik heb helemaal niets met drugs en daardoor kregen we ook ruzies. In mijn bijzijn heeft hij het ook wel eens gebruikt en dag erna liep het vaak mis. Hij kon dan enorm boos worden, soort van woedeaanvallen en hij is al niet heel goed van vertrouwen en op zo´n moment komt dat heel erg naar boven. Ik heb gister in ons gesprek gezegd dat als hij daar behoefte aan heeft dat zelf moet weten. Hij weet hoe ik erover denk (vind het jammer dat hij dat doet en dat is best zacht uitgedrukt) en heb duidelijk gezegd prima maar niet als ik er bij ben. En ook van als je dat zo belangrijk vindt denk ik er dan nog eens goed over na, over ons. Dat vond hij onzin, zo belangrijk is het ook weer niet. Hij vindt het jammer dat ik er zo zwaar aan til en hij ´deelt´ dat liever met mij. Ik heb daar een andere mening over. Ik vind dat hij veranderd en voel me er niet fijn bij. Dacht dat we er duidelijk over hadden gesproken. Ik merkte gister dat hij op die verjaardag had gebruikt. Toen ik het vroeg was ik behoorlijk pissig, vond dat ie had gelogen en waar hij mee bezig was. Op die verjaardag gebruikten veel mensen het en ja misschien kom ik van een andere wereld maar was versteld hoe makkelijk dat gaat. Voelde me erg ongemakkelijk. Hij zei van ik heb geen zin in dit gezeik en dat hij het dan verkeerd had begrepen. Ik heb mijn glimlach maar opgezet en nog het beste van de avond proberen te maken. Toen we naar huis gingen natuurlijk halve nacht alleen gelegen in bed omdat hij nog te wakker was. En misschien heel ego, maar ging gister zo verliefd naar hem toe, van we gaan ervoor en het liep dus totaal anders dan dat ik verwachtte. Ik weet dat ik me daar overheen moet zetten, het loopt niet altijd zoals ik ´wil´. Logisch. Vandaag deed hij erg afstandelijk en weer van loop niet zo te zeuren heb ik geen zin meer in etc. Hij was duidelijk geweest al wat hij gister had gezegd etc. En verder 0 affectie of iets. Op een gegeven moment ben ik maar naar huis gegaan (we wonen niet samen). Het was al een lastige tijd de laatste maanden en merk ook dat ik wat gevoeliger ben maar ik kan hier niet mee omgaan.

Hij vindt het gezeur, ik drink ook een wijntje en dat is hetzelfde etc.etc.

Til ik hier echt te zwaar aan, ben ik een zeur? Ik heb nu zo´n twijfel. Moet ik hiermee verder gaan of is dit niet ok?

Dank voor jullie reacties!

Ik weet dat ik hem geen drugs kan verbieden. Het is alleen mijn mening dat ik daar niet mee om kan gaan. Hij verandert, wordt achterdochtig en ik kan er niet tegen. Vind het rot dat we steeds weer tegen deze issue aanlopen en dat hij dat zo belangrijk vind om wel te doen. Hij wil het liefst niet apart van mij gebruiken, ik heb liever geen vriend die gebruikt vooral omdat ik er geen ervaring mee heb en ik dan als een leek erbij zie hoe het even leuk is en dan niet meer en vooral dagen erna niet. Zit hij in een dip en je kunt amper meer met hem communiceren. Hij heeft in het verleden behoorlijk wat gebruikt, nu doet hij dat 1x in de 2 weken. En nu heb ik weer excuses gekregen voor zijn buien en dat ik dat dit niet verdien. Zo gaat het steeds weer. Denk inderdaad dat het ophoudt tussen ons.