Relaties
alle pijlers
Einde relatie?
maandag 19 april 2010 om 12:08
Hoi allemaal,
Ik lees hier af en toe mee, en zit nu zelf met een probleem. Ik zoek niet per sé naar oplossingen maar ik wil het gewoon even graag van mij af schrijven. Eventuele reacties, tips, commentaar etc zijn natuurlijk altijd van harte welkom!
Het zit namelijk zo: Ik heb inmiddels bijna 2,5 jaar een relatie met een, zo op het eerste gezicht ideale man. We wonen bijna 2 jaar samen en hebben een leuk huisje, een fijn leven (in de zin dat we in principe kunnen doen wat we willen) en leuke vrienden. Ik kom zelf uit de andere kant van Nederland en ben verhuisd naar een stad waar ik niemand kende om samen te wonen. Inmiddels heb ik ook hier een leventje opgebouwd: werk, vrienden, hobby's, sport etc. Maar nou zijn we afgelopen week tot de conclusie gekomen dat we waarschijnlijk niet verder willen samen. Eigenlijk ook mijn eigen schuld...ik was al een tijdje niet helemaal happy, weinig intimiteit, beide geen/weinig zin in seks, langs elkaar heen leven etc. In het verleden hadden we ook best vaak hele heftige ruzies maar hierin zijn wij allebei erg gegroeid dus dat ging wel goed. Bij mij kwamen de (lichte) twijfels steeds vaker tot er het een en ander gebeurde waardoor ik het helemaal zat was (allemaal kleine gebeurtenissen, niets extreems). Wat mij ook erg dwars zit is dat hij zo dominant is en alles onder controle wil hebben. Hij is écht extreem netjes en ik ben meer een sloddervos, wat hem weer irriteert. Ook dus dingetjes die regelmatig botsen, maar waar we naar mijn mening wel mee leren leven. Iedereen heeft wel weer wat....maar ja, als het gevoel steeds minder is dan wordt het toch wel serieus. Dus ik heb hem dat verteld en we hebben een goed gesprek gehad. Ik zou er even goed over na gaan denken. Heb toen ook met veel mensen gepraat en heb hier wel veel aan gehad. Ik kwam voor mijzelf tot de conclusie dat ik ook op een of andere manier "hulp" (klinkt zo zwaar :S) moet zoeken om met bepaalde trekjes om te leren gaan. Gewoon d.m.v. een soort coach ofzo. Daarnaast gewoon weer liever zijn voor elkaar, samen dingen ondernemen en elkaar meer gunnen (ipv elkaar alles verwijten, voor elkaar denken etc.) Maar ondertussen merkte ik dat zijn gedrag ook anders werd...afstandelijker en matter. Ik dacht dat hij het gewoon even moest laten zakken en dat hij heel blij zou zijn als ik hem zou vertellen dat ik er absoluut weer voor wil gaan. Maar wat blijkt...hij heeft ook goed nagedacht en nu twijfelt hij zelf heel erg. Waarom is de passie weg, vind ik Meggels nog wel leuk, hou ik nog van haar...dat soort dingen. Het is allemaal te onzeker....gister goed gepraat, maar hij moet nadenken. Heb hem die ruimte gegeven/die geef ik nog steeds zoveel mogelijk, maar word helemaal gek van mezelf! Zit nu op m'n werk, kan me totaal niet concentreren (vandaar ook misschien beetje onsamenhangend verhaal, komt soms even iets tussendoor) En ik zit nu zelf ook weer ontzettend te twijfelen. Misschien is het beter om uit elkaar te gaan, het is toch raar dat we allebei zo sterk twijfelen. Maar aan de andere kant wil ik er niet aan denken dat hij dan niet meer aan mijn leven deelneemt zeg maar. Niet meer samen wakker worden, thuis komen als de ander er al is, knuffelen, leuke dingen doen, gezellig (uit) eten, samen op vakantie, lachen, praten...al moet ik eerlijk zeggen dat de meeste van deze dingen al niet echt meer van toepassing zijn....
Arrgh wat een sh*t situatie is dit zeg! Ik voel me zo verdrietig nu! Ik weet nu al dat ik hem ontzettend ga missen en dat ik ook erg ongelukkig word zonder hem. Maar ik moet ook zijn keuze respecteren....
Nou ja, dit lucht in ieder geval al weer een beetje op...nu is het afwachten tot vanavond want dan praten we verder....
Ik lees hier af en toe mee, en zit nu zelf met een probleem. Ik zoek niet per sé naar oplossingen maar ik wil het gewoon even graag van mij af schrijven. Eventuele reacties, tips, commentaar etc zijn natuurlijk altijd van harte welkom!
Het zit namelijk zo: Ik heb inmiddels bijna 2,5 jaar een relatie met een, zo op het eerste gezicht ideale man. We wonen bijna 2 jaar samen en hebben een leuk huisje, een fijn leven (in de zin dat we in principe kunnen doen wat we willen) en leuke vrienden. Ik kom zelf uit de andere kant van Nederland en ben verhuisd naar een stad waar ik niemand kende om samen te wonen. Inmiddels heb ik ook hier een leventje opgebouwd: werk, vrienden, hobby's, sport etc. Maar nou zijn we afgelopen week tot de conclusie gekomen dat we waarschijnlijk niet verder willen samen. Eigenlijk ook mijn eigen schuld...ik was al een tijdje niet helemaal happy, weinig intimiteit, beide geen/weinig zin in seks, langs elkaar heen leven etc. In het verleden hadden we ook best vaak hele heftige ruzies maar hierin zijn wij allebei erg gegroeid dus dat ging wel goed. Bij mij kwamen de (lichte) twijfels steeds vaker tot er het een en ander gebeurde waardoor ik het helemaal zat was (allemaal kleine gebeurtenissen, niets extreems). Wat mij ook erg dwars zit is dat hij zo dominant is en alles onder controle wil hebben. Hij is écht extreem netjes en ik ben meer een sloddervos, wat hem weer irriteert. Ook dus dingetjes die regelmatig botsen, maar waar we naar mijn mening wel mee leren leven. Iedereen heeft wel weer wat....maar ja, als het gevoel steeds minder is dan wordt het toch wel serieus. Dus ik heb hem dat verteld en we hebben een goed gesprek gehad. Ik zou er even goed over na gaan denken. Heb toen ook met veel mensen gepraat en heb hier wel veel aan gehad. Ik kwam voor mijzelf tot de conclusie dat ik ook op een of andere manier "hulp" (klinkt zo zwaar :S) moet zoeken om met bepaalde trekjes om te leren gaan. Gewoon d.m.v. een soort coach ofzo. Daarnaast gewoon weer liever zijn voor elkaar, samen dingen ondernemen en elkaar meer gunnen (ipv elkaar alles verwijten, voor elkaar denken etc.) Maar ondertussen merkte ik dat zijn gedrag ook anders werd...afstandelijker en matter. Ik dacht dat hij het gewoon even moest laten zakken en dat hij heel blij zou zijn als ik hem zou vertellen dat ik er absoluut weer voor wil gaan. Maar wat blijkt...hij heeft ook goed nagedacht en nu twijfelt hij zelf heel erg. Waarom is de passie weg, vind ik Meggels nog wel leuk, hou ik nog van haar...dat soort dingen. Het is allemaal te onzeker....gister goed gepraat, maar hij moet nadenken. Heb hem die ruimte gegeven/die geef ik nog steeds zoveel mogelijk, maar word helemaal gek van mezelf! Zit nu op m'n werk, kan me totaal niet concentreren (vandaar ook misschien beetje onsamenhangend verhaal, komt soms even iets tussendoor) En ik zit nu zelf ook weer ontzettend te twijfelen. Misschien is het beter om uit elkaar te gaan, het is toch raar dat we allebei zo sterk twijfelen. Maar aan de andere kant wil ik er niet aan denken dat hij dan niet meer aan mijn leven deelneemt zeg maar. Niet meer samen wakker worden, thuis komen als de ander er al is, knuffelen, leuke dingen doen, gezellig (uit) eten, samen op vakantie, lachen, praten...al moet ik eerlijk zeggen dat de meeste van deze dingen al niet echt meer van toepassing zijn....
Arrgh wat een sh*t situatie is dit zeg! Ik voel me zo verdrietig nu! Ik weet nu al dat ik hem ontzettend ga missen en dat ik ook erg ongelukkig word zonder hem. Maar ik moet ook zijn keuze respecteren....
Nou ja, dit lucht in ieder geval al weer een beetje op...nu is het afwachten tot vanavond want dan praten we verder....
maandag 19 april 2010 om 12:16
Allereerst wat ontzettend rot voor jullie. Verder vroeg ik me af wat je met onderstaande bedoeld:quote:Meggels schreef op 19 april 2010 @ 12:08:
Heb toen ook met veel mensen gepraat en heb hier wel veel aan gehad. Ik kwam voor mijzelf tot de conclusie dat ik ook op een of andere manier "hulp" (klinkt zo zwaar :S) moet zoeken om met bepaalde trekjes om te leren gaan. Gewoon d.m.v. een soort coach ofzo.Aan wat voor trekjes moet ik dan aan denken?
Heb toen ook met veel mensen gepraat en heb hier wel veel aan gehad. Ik kwam voor mijzelf tot de conclusie dat ik ook op een of andere manier "hulp" (klinkt zo zwaar :S) moet zoeken om met bepaalde trekjes om te leren gaan. Gewoon d.m.v. een soort coach ofzo.Aan wat voor trekjes moet ik dan aan denken?
maandag 19 april 2010 om 12:25
Meggels, wat vervelend voor jullie. Ik heb zelf ook in deze situatie gezeten. Woonde 3 jaar samen, maar een relatie was het bijna niet meer te noemen. Ook geen zin in seks (van mijn kant), niks samen doen, elkaar negeren.. En dan komt de twijfel of je nog verder wil, en dat is slopend 
Want inderdaad, dan ga je aan de dingen denken die je gaat missen.
Heb je wel het idee dat je alles geprobeerd hebt om de situatie te verbeteren? Zo nee, praat daar met je vriend over. Als hij dat idee deelt zouden jullie samen dingen kunnen ondernemen om de relatie nieuw leven in te blazen. Zo ja, volg je gevoel, want dan heb je die twijfel niet voor niks (en je vriend ook niet). Niks is zo vermoeiend als een doodgebloede relatie voortzetten. En alles wat je denkt te gaan missen weegt niet op tegen wat je ervoor terugkrijgt. Namelijk een nieuw begin, rust voor jezelf, onafhankelijkheid en nieuwe mogelijkheden.
Mijn ex en ik hebben toen ook de keuze gemaakt uit elkaar te gaan. Het doet zeer, maar daar moet je even doorheen. Wij zijn er allebei uiteindelijk beter van geworden, en heb inmiddels een nieuwe relatie waarin ik nu ervaar wat ik de laatste 2 jaar van mijn vorige relatie gemist heb.
Succes!
Want inderdaad, dan ga je aan de dingen denken die je gaat missen. Heb je wel het idee dat je alles geprobeerd hebt om de situatie te verbeteren? Zo nee, praat daar met je vriend over. Als hij dat idee deelt zouden jullie samen dingen kunnen ondernemen om de relatie nieuw leven in te blazen. Zo ja, volg je gevoel, want dan heb je die twijfel niet voor niks (en je vriend ook niet). Niks is zo vermoeiend als een doodgebloede relatie voortzetten. En alles wat je denkt te gaan missen weegt niet op tegen wat je ervoor terugkrijgt. Namelijk een nieuw begin, rust voor jezelf, onafhankelijkheid en nieuwe mogelijkheden.
Mijn ex en ik hebben toen ook de keuze gemaakt uit elkaar te gaan. Het doet zeer, maar daar moet je even doorheen. Wij zijn er allebei uiteindelijk beter van geworden, en heb inmiddels een nieuwe relatie waarin ik nu ervaar wat ik de laatste 2 jaar van mijn vorige relatie gemist heb.
Succes!
maandag 19 april 2010 om 12:30
quote:Nathaniel schreef op 19 april 2010 @ 12:16:
Allereerst wat ontzettend rot voor jullie. Verder vroeg ik me af wat je met onderstaande bedoeld:
[...]
Aan wat voor trekjes moet ik dan aan denken?Ik twijfel bijvoorbeeld áltijd over álles.....en dat spreek ik meteen uit. Zo twijfel ik over werk, relatie, toekomst (wil ik kinderen of niet), dat soort zaken. Daar wil ik mee leren omgaan, vandaar iets in de zin van coaching. Dat ik meer rust in m'n kop krijg ofzo....
Allereerst wat ontzettend rot voor jullie. Verder vroeg ik me af wat je met onderstaande bedoeld:
[...]
Aan wat voor trekjes moet ik dan aan denken?Ik twijfel bijvoorbeeld áltijd over álles.....en dat spreek ik meteen uit. Zo twijfel ik over werk, relatie, toekomst (wil ik kinderen of niet), dat soort zaken. Daar wil ik mee leren omgaan, vandaar iets in de zin van coaching. Dat ik meer rust in m'n kop krijg ofzo....
maandag 19 april 2010 om 13:14
quote:Zhu schreef op 19 april 2010 @ 12:25:
Meggels, wat vervelend voor jullie. Ik heb zelf ook in deze situatie gezeten. Woonde 3 jaar samen, maar een relatie was het bijna niet meer te noemen. Ook geen zin in seks (van mijn kant), niks samen doen, elkaar negeren.. En dan komt de twijfel of je nog verder wil, en dat is slopend Want inderdaad, dan ga je aan de dingen denken die je gaat missen.
Heb je wel het idee dat je alles geprobeerd hebt om de situatie te verbeteren? Zo nee, praat daar met je vriend over. Als hij dat idee deelt zouden jullie samen dingen kunnen ondernemen om de relatie nieuw leven in te blazen. Zo ja, volg je gevoel, want dan heb je die twijfel niet voor niks (en je vriend ook niet). Niks is zo vermoeiend als een doodgebloede relatie voortzetten. En alles wat je denkt te gaan missen weegt niet op tegen wat je ervoor terugkrijgt. Namelijk een nieuw begin, rust voor jezelf, onafhankelijkheid en nieuwe mogelijkheden.
Mijn ex en ik hebben toen ook de keuze gemaakt uit elkaar te gaan. Het doet zeer, maar daar moet je even doorheen. Wij zijn er allebei uiteindelijk beter van geworden, en heb inmiddels een nieuwe relatie waarin ik nu ervaar wat ik de laatste 2 jaar van mijn vorige relatie gemist heb.
Succes!
Hoi Zhu,
Bedankt voor je berichtje, altijd fijn om te horen dat je niet de enige bent die in zo'n situatie zit/hebt gezeten. Ik heb zelf het gevoel dat we er nog wel aan kunnen werken maar mijn vriendje volgens mij niet. Althans, dat heeft hij gister aangegeven. Hij weet niet of het gevoel terug komt omdat hij er blijkbaar onbewust ook al langer last van had. Hij heeft de moed naar mijn gevoel al een beetje opgegeven helaas. Ik ben wel heel blij dat het allemaal rustig en in goed overleg gaat en niet met knallende ruzie. En het is zo verschrikkelijk dubbel allemaal! Vandaag neig ik toch ook wel weer meer naar het feit dat het beter is als het uit gaat....maar ja, dat kan zomaar weer veranderen als ik bij hem ben...
Wel erg fijn om te horen dat je nu een super goede relatie hebt, dat geeft mij absoluut hoop!
Meggels, wat vervelend voor jullie. Ik heb zelf ook in deze situatie gezeten. Woonde 3 jaar samen, maar een relatie was het bijna niet meer te noemen. Ook geen zin in seks (van mijn kant), niks samen doen, elkaar negeren.. En dan komt de twijfel of je nog verder wil, en dat is slopend
Want inderdaad, dan ga je aan de dingen denken die je gaat missen. Heb je wel het idee dat je alles geprobeerd hebt om de situatie te verbeteren? Zo nee, praat daar met je vriend over. Als hij dat idee deelt zouden jullie samen dingen kunnen ondernemen om de relatie nieuw leven in te blazen. Zo ja, volg je gevoel, want dan heb je die twijfel niet voor niks (en je vriend ook niet). Niks is zo vermoeiend als een doodgebloede relatie voortzetten. En alles wat je denkt te gaan missen weegt niet op tegen wat je ervoor terugkrijgt. Namelijk een nieuw begin, rust voor jezelf, onafhankelijkheid en nieuwe mogelijkheden.
Mijn ex en ik hebben toen ook de keuze gemaakt uit elkaar te gaan. Het doet zeer, maar daar moet je even doorheen. Wij zijn er allebei uiteindelijk beter van geworden, en heb inmiddels een nieuwe relatie waarin ik nu ervaar wat ik de laatste 2 jaar van mijn vorige relatie gemist heb.
Succes!
Hoi Zhu,
Bedankt voor je berichtje, altijd fijn om te horen dat je niet de enige bent die in zo'n situatie zit/hebt gezeten. Ik heb zelf het gevoel dat we er nog wel aan kunnen werken maar mijn vriendje volgens mij niet. Althans, dat heeft hij gister aangegeven. Hij weet niet of het gevoel terug komt omdat hij er blijkbaar onbewust ook al langer last van had. Hij heeft de moed naar mijn gevoel al een beetje opgegeven helaas. Ik ben wel heel blij dat het allemaal rustig en in goed overleg gaat en niet met knallende ruzie. En het is zo verschrikkelijk dubbel allemaal! Vandaag neig ik toch ook wel weer meer naar het feit dat het beter is als het uit gaat....maar ja, dat kan zomaar weer veranderen als ik bij hem ben...
Wel erg fijn om te horen dat je nu een super goede relatie hebt, dat geeft mij absoluut hoop!
