Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
vrijdag 5 oktober 2007 om 16:15
Dank voor jullie berichtjes.
Rommel, mevrouw Ray, zijn vrouw, wat een dag; Ray's verjaardag. Ik hoop dat jou ding goed voelde. Wat zal het een confronterende dag voor je zijn geweest! Maar ik ben wel blij te lezen dat het nu ietsiepietsie beter met je gaat. En jullie trouwdag komt er alweer aan. Och, wat gaat dat snel, en wat lijkt het tegelijkertijd lang geleden. Ik kan het me nog zo voor de geest halen, met je mooie jurk! Ik zal aan je denken volgende maand! Kan me heel goed voorstellen dat je zo moet terugdenken aan toen jouw geliefde er nog was... Dikke knuffel voor jou!
En hoe het nu met mij is? Ik heb mijn dag niet!
Al vanaf vanmorgen 10 uur hang ik rond, hier op internet. Weinig zinnigs komt er uit mijn handen. Vertoon ernstig vluchtgedrag. Af en toe kijk ik achter me, en merk ik dat er in die beweging iets vertrouwds zit. Zonder haperingen glijdt mijn blik automatisch naar de plek waar Hero altijd zat, en weet ik zelfs vlijmscherp de hoogte in te schatten waar zijn ogen zich bevonden. Nu is die plek leeg, er staat of hangt niets meer. Afdrukken in de vloerbedekking is alles wat er rest van de plek waar zijn stoel stond, zijn plek.
Ik heb adressen opgezocht voor de bedankkaartjes. Zijn mailbox afgestruind naar oude verhuisberichten, want we hebben zoveel kaarten ontvangen de afgelopen weken, dat we niet van iedereen het adres hebben. En zo open ik bericht na bericht, en dansen zijn woorden voor mijn ogen. Zijn zinnen, zijn teksten. Gereplyed, onder mailtjes van andere mensen. Lees ik zijn humor tussen de regels door, kan ik me zijn gezicht voorstellen als hij het typte, kan ik het zijn stem in mijn hoofd horen zeggen. Hij kon zó ontzettend mooi schrijven, was zo geweldig met woorden, met tekst.
Ik zie zijn afwijkende lettertype, zijn eigen instellingen, ik lees het allereerste berichtje wat hij mij stuurde, en zie hem voor me, zittend op het bureaustoeltje waar ik nu zit, zijn schouders gebogen en typend met twee vingers, met een lichte frons tussen zijn donkere wenkbrouwen omdat hij over ieder woord nadacht. .
Ik scroll pagina's langs, en hoor hem vanuit de slaapkamer grinniken dat hij niet kan slapen omdat ik een piepende muis heb.
En tegelijkertijd is het hier stil, en zit ik met mijn jas aan omdat het zo koud is. Van binnen en buiten.
Het wordt nog lang niet minder.... integendeel; ik mis hem zo!
Rommel, mevrouw Ray, zijn vrouw, wat een dag; Ray's verjaardag. Ik hoop dat jou ding goed voelde. Wat zal het een confronterende dag voor je zijn geweest! Maar ik ben wel blij te lezen dat het nu ietsiepietsie beter met je gaat. En jullie trouwdag komt er alweer aan. Och, wat gaat dat snel, en wat lijkt het tegelijkertijd lang geleden. Ik kan het me nog zo voor de geest halen, met je mooie jurk! Ik zal aan je denken volgende maand! Kan me heel goed voorstellen dat je zo moet terugdenken aan toen jouw geliefde er nog was... Dikke knuffel voor jou!
En hoe het nu met mij is? Ik heb mijn dag niet!
Al vanaf vanmorgen 10 uur hang ik rond, hier op internet. Weinig zinnigs komt er uit mijn handen. Vertoon ernstig vluchtgedrag. Af en toe kijk ik achter me, en merk ik dat er in die beweging iets vertrouwds zit. Zonder haperingen glijdt mijn blik automatisch naar de plek waar Hero altijd zat, en weet ik zelfs vlijmscherp de hoogte in te schatten waar zijn ogen zich bevonden. Nu is die plek leeg, er staat of hangt niets meer. Afdrukken in de vloerbedekking is alles wat er rest van de plek waar zijn stoel stond, zijn plek.
Ik heb adressen opgezocht voor de bedankkaartjes. Zijn mailbox afgestruind naar oude verhuisberichten, want we hebben zoveel kaarten ontvangen de afgelopen weken, dat we niet van iedereen het adres hebben. En zo open ik bericht na bericht, en dansen zijn woorden voor mijn ogen. Zijn zinnen, zijn teksten. Gereplyed, onder mailtjes van andere mensen. Lees ik zijn humor tussen de regels door, kan ik me zijn gezicht voorstellen als hij het typte, kan ik het zijn stem in mijn hoofd horen zeggen. Hij kon zó ontzettend mooi schrijven, was zo geweldig met woorden, met tekst.
Ik zie zijn afwijkende lettertype, zijn eigen instellingen, ik lees het allereerste berichtje wat hij mij stuurde, en zie hem voor me, zittend op het bureaustoeltje waar ik nu zit, zijn schouders gebogen en typend met twee vingers, met een lichte frons tussen zijn donkere wenkbrouwen omdat hij over ieder woord nadacht. .
Ik scroll pagina's langs, en hoor hem vanuit de slaapkamer grinniken dat hij niet kan slapen omdat ik een piepende muis heb.
En tegelijkertijd is het hier stil, en zit ik met mijn jas aan omdat het zo koud is. Van binnen en buiten.
Het wordt nog lang niet minder.... integendeel; ik mis hem zo!
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 5 oktober 2007 om 19:22
Het afgelopen uur heb ik in wilde weg dit topic doorgebladerd, stukjes gelezen, gehuild, en tegelijkertijd kon ik ondanks dit enorme verdriet maar één ding denken;
Hij was het zo waard! Het geluk is nog altijd groter dan de pijn. Het enige groter dan dit gemis is de liefde. Ja, hij was het waard. Hij was de beste, de allerbeste keuze die ik in mijn leven ooit maakte! Ik koos voor hem, en dus voor mijzelf. En daar ben ik dankbaar voor!
Hij was het zo waard! Het geluk is nog altijd groter dan de pijn. Het enige groter dan dit gemis is de liefde. Ja, hij was het waard. Hij was de beste, de allerbeste keuze die ik in mijn leven ooit maakte! Ik koos voor hem, en dus voor mijzelf. En daar ben ik dankbaar voor!
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 6 oktober 2007 om 00:55
