Mijn man heeft kanker (2)

En ook dit topic beginnen we met een kaarsje voor de dappere, lieve Ray....



Voor Hero,



En hun dierbaren.

Een nieuwe dag, een neiuwe maand. September is voorbij. Een hele maand, van de eerste tot de laatste dag, zonder mijn Hero. Het blijft bizar.



En zo zijn alles "eerste keren". En als de eerste keer voorbij is, dan denk je dat de tweede keer minder pijn zal doen, maar helaas...dan voelt het alleen nog maar harder. Die eerste keer kan een vergissing zijn, de tweede keer is echt. Het wordt alleen maar echter!



Zelfs autorijden is een crime. Dit weekend reed ik over de A1. Geen snelweg die ik vaak neem. En toch, toch komen er beelden en herinneringen voorbij. Mopsey, die vorig jaar een ontstoken oogkas had en waarmee Hero en ik 's nachts over deze snelweg naar het WKZ reden. Gelijk dan ook beelden van Hero die met engelengeduld úrenlang in de wachtkamer kalm zit te zijn, Mopsey afleidt van haar pijn en mij geruststelt. Ons diep in de nacht veilig thuisbrengt. Er is. Zoals hij er nooit meer zal zijn.



Stukje verderop, een afslag. Een afslag naar de camping waar ik verbleef toen ik weg was gegaan bij Mansey. Hero die zich zorgen maakte, en er ook toen was. Voor mij. Ongeacht wat ik wilde, ongeacht wat ik deed. Vertrouwen in mij had. Naar me toe kwam, zwetend in zijn autootje, als ik huilde aan de telefoon. Zelf was hij ook in de war, had mij willen beschermen tegen alle verdriet en conflicten, maar merkte dat dit niet kon. Maar we konden elkaar troosten, vertrouwen en veiligheid schenken, precies zoals het goed was, en zoals het nooit meer goed zal zijn!



Heb wel een weekend gehad dat goed voelde. Lieve, hele lieve meiden om me heen. Afleiding.

Alleen verkeek ik me op eht slapen met een (blije) Mopsey in één kamer. Een andere ademhaling in het donker. Iemand naast je, ontspannen en in dromenland. Een o zo dierbaar persoon. Ik heb liggen luisteren en huilen. Wat een rijkdom. Wat een gemis.



Een gemis wat schreinend duidelijk werd bij thuiskomst. Kind in bed, en was in de wasmachine. En dan? Op de bank? Stilte.... Alleen maar stilte, die door de centrifuge, noch door de televisie, weg te blazen was. Koude rotstilte. Geestelijk, lichamelijk.

Heb maar wat weggezapt, me doelloos gevoeld, en naar bed gegaan. En jawel...dan begint er vanzelf weer een nieuwe dag, daar ben ik inmiddels wel achter. Een frisse start, in een kille, verstilde wereld.

Ja, ik heb een bank. En waarschijnlijk vanavond telefoon, dus hiephoi, ik lijk weer te bestaan.



Alhoewel???



Vanmiddag een telefoontje. Bleek dat het crematorium de pennen uit de rug van Hero niet meer had. Shock.. Na wat heen en weer gebel door mijn Heldhaftige Schoonvader bleken deze al 5 weken bij het uitvaartcentrum te liggen. De mensen daar hadden zich al afgevraagd wat er nou toch in dat pakketje zat. Heldere lichten. In ieder geval kreeg ik kriebels bij het idee dat ik bijna iedere dag langs dit hele kleine stukje Hero ben gereden, en wilde ik het gelijk ophalen. Was geen probleem, ik kon bij de deur vragen om "de zak van Hero". Terwijl mijn schoonmoeder dit tegen me zegt, beseffen we gelijktijdig het bizarre van een dergelijke vraagtstelling en schieten we heel puberaal in de lach, om niet meer op te kunnen houden. Tranen met tuiten, van het lachen en huilen tegelijk.



Maar daar ging ik, bewust alleen, naar het uitvaartcentrum. Zenuwen gierden door mijn keel toen ik de parkeerplaats opreed. Hier lag Hero, vijf-en-een-halve week geleden. Daar, voorbij die deur, heb ik hem voor het laatst gekust. Daar hebben we de deksel op zijn kist gedaan, zodat ik nooit meer een glimps van dat indrukwekkende, grote lijf kon opvangen. Daar was het. Daar heb ik uren naar het roerloze lichaam van mijn geliefde liggen kijken. Heb ik hem tegen beter weten in iedere ochtend begroet, heb ik de lichtjes rond zijn kist aangedaan (maar niet te hoog want dat was niet prettig voor zijn ogen), heb ik hem ongegeneerd bewonderd voor zolang het nog kon, en via diezelfde deur hebben zijn familie en ik hem naar buiten gedragen naar de rouwauto. Man, wat was dat zwaar. Emotioneel, maar zeker ook fysiek. Zoveel mens, zoveel man, draag dat maar eens weg. Zeker op hoge hakken.......



Ik ben naar binnen gestapt. De geur benam me de adem. Nooit geweten dat het daarbinnen zo specifiek rook, maar ik herkende de geur gelijk. Zo rook het. Zo roken mijn kleren na een dagje bij Hero zitten. Het was alsof ik zo weer de waaksuite binnen kon stappen. Wat doet geur toch rare dingen met je.



Ik ben naar het kantoor gelopen. Heb gevraagd naar het pakketje van Hero, ik vertrouwde mijn zenuwen niet genoeg om naar zijn zakje te vragen. En daar werd het in mijn handen geduwd. Een bruin zakje, met daarop de naam van het crematorium, een stof-ID-nummer, en de naam van mijn Lief. Wat een onwerkelijke combinatie van gegevens. Ik wilde het uitvegen, doorkrassen. Het klopte niet. Hero's naam hoorde daar niet op te staan. Niet op zo'n onopvallende papieren zak. Niet bij het logo van een crematorium. Nee, nee, nee....



Terug in mijn auto heb ik in het zakje gekeken, als een soort vage sadomasochistische daad, en kreeg ik alsnog de slappe lach. Wat zou Hero ontgoocheld zijn. Daar was dan zijn hekwerk, zijn tweede en derde ruggegraat. Twee redelijk dunne staafjes titanium van 15 centimeter, verroest en verbogen. Dan zie ik de bouten, 10 stuks. Tien enórme bouten van meer dan vijf centimeter, die door zijn wervels geboord zaten. Wat een horror. Wat moet dat zeer gedaan hebben, en nooit klaagde hij. Ook snap ik de kracht die zijn spieren uitgeoefend hebben op deze hele installatie, daarom zijn de toch zo sterke staafjes verbogen.



Mijn duim glijdt over de koppen van de bouten. Tranen komen. Dit gevoel herken ik. Deze vormen, deze afstanden, deze randen..maar dan warm en bedekt met huid. Dit was Hero's rug. Zo voelde het als ik hem streelde. Deze roestige, lelijke bouten heb ik gekust. De herkenning voelt warm en steenkoud tegelijk. Even ben ik terug bij Hero, heel even. En het besef dat die warme, brede rug voorgoed in as is veranderd wordt ineens werkelijker en pijnlijker dan voorheen.....