Kinderen
alle pijlers
Time-out; echt een goede methode?
woensdag 21 april 2010 om 14:41
Ik vroeg me af of de time-out methode die nu zo populair is wel echt zo goed is als wordt beweerd.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
De methode is heel populair geworden door psychologen en programma's zoals 'Supernanny' enzo.
Maar er wordt ook kritiek op geuit, het blijkt niet altijd even goed als wordt beweerd.
Vooral omdat je kinderen dan afzonderd, en buiten het gezin worden geplaatst.
Ik vond er een artikel over en ik zag er wel wat in.
Wat vinden jullie en wat gebruiken jullie?
Ik zal het artikel eens zoeken.
woensdag 21 april 2010 om 23:30
Ja, ik heb het gelezen. En voor mij staan geestelijk pijn doen en fysiek pijn doen allebei niet hoog aangeschreven als opvoedmethodes. Met tuchtigen doe je je kind fysiek pijn.
Ik snap wat je met je stuk bedoelt, en als er nu 'praten met je kind' had gestaan ipv tuchtigen was ik het zelfs met je eens geweest. Maar tuchtigen, nee, daar kan ik het goede niet van inzien.
Nogmaals, wel heel jammer als de discussie over de schaduwzijde van time-outs hierdoor ondersneeuwt! En jammer als hierdoor het beeld ontstaat dat mensen die geen time-out gebruiken of anderszins niet straffen, achter tuchtigen zouden staan (het overgrote deel niet, kan ik jullie verzekeren)
Ik snap wat je met je stuk bedoelt, en als er nu 'praten met je kind' had gestaan ipv tuchtigen was ik het zelfs met je eens geweest. Maar tuchtigen, nee, daar kan ik het goede niet van inzien.
Nogmaals, wel heel jammer als de discussie over de schaduwzijde van time-outs hierdoor ondersneeuwt! En jammer als hierdoor het beeld ontstaat dat mensen die geen time-out gebruiken of anderszins niet straffen, achter tuchtigen zouden staan (het overgrote deel niet, kan ik jullie verzekeren)
woensdag 21 april 2010 om 23:32
quote:Mirjam762 schreef op 21 april 2010 @ 23:30:
[...]
Nog één keer dan. Paulus is DE apostel voor de heidenen, en ja, daar hoor ik (en jij net zo goed) ook bij. Door God gezonden en dus volg ik zijn woorden inderdaad graag na.
Ja dus scheur dan Paulus' brieven uit de Bijbel en gooi de rest weg, dat is toch wat je doet, de rest is niet voor jou toch?
Dat noem ik niet de Bijbel volgen.
Maar goed, ik ga daarover niet meer over in discussie omdat je de dwaalleer toch niet ziet.
[...]
Nog één keer dan. Paulus is DE apostel voor de heidenen, en ja, daar hoor ik (en jij net zo goed) ook bij. Door God gezonden en dus volg ik zijn woorden inderdaad graag na.
Ja dus scheur dan Paulus' brieven uit de Bijbel en gooi de rest weg, dat is toch wat je doet, de rest is niet voor jou toch?
Dat noem ik niet de Bijbel volgen.
Maar goed, ik ga daarover niet meer over in discussie omdat je de dwaalleer toch niet ziet.
woensdag 21 april 2010 om 23:33
Applaus MrsC!! Geweldig! Je hebt het voor elkaar, en helemaal zelf gedaan ook nog!
De laatste weken kap je zelf iedere discussie die je zelf aanzwengelt over religie en opvoedmethodes af en wil je er verder niet over praten want je hoeft jezelf niet te verdedigen vind je.
En nu? Gaat het wéér over religie, over jullie opvoedmethoden, en heb jij de wijsheid in pacht en willen wij het niet zien.
Maar je hebt geen zendingsdrang? Wel de drang om je keer op keer te profileren hier. Op een manier waarvan je ondertussen weet dat die hier niet goed valt. Maar da's allemaal niet je eigen schuld, de anderen lezen niet goed. Sure. Whatever.
De laatste weken kap je zelf iedere discussie die je zelf aanzwengelt over religie en opvoedmethodes af en wil je er verder niet over praten want je hoeft jezelf niet te verdedigen vind je.
En nu? Gaat het wéér over religie, over jullie opvoedmethoden, en heb jij de wijsheid in pacht en willen wij het niet zien.
Maar je hebt geen zendingsdrang? Wel de drang om je keer op keer te profileren hier. Op een manier waarvan je ondertussen weet dat die hier niet goed valt. Maar da's allemaal niet je eigen schuld, de anderen lezen niet goed. Sure. Whatever.
Iets anders
woensdag 21 april 2010 om 23:33
quote:wen schreef op 21 april 2010 @ 23:30:
En jammer als hierdoor het beeld ontstaat dat mensen die geen time-out gebruiken of anderszins niet straffen, achter tuchtigen zouden staan (het overgrote deel niet, kan ik jullie verzekeren)Nee hoor, dat beeld ontstaat helemaal niet. In ieder gaval niet bij mij. Ik zie heel duidelijk het verschil in opvatting tussen bv. jou en TO.
En jammer als hierdoor het beeld ontstaat dat mensen die geen time-out gebruiken of anderszins niet straffen, achter tuchtigen zouden staan (het overgrote deel niet, kan ik jullie verzekeren)Nee hoor, dat beeld ontstaat helemaal niet. In ieder gaval niet bij mij. Ik zie heel duidelijk het verschil in opvatting tussen bv. jou en TO.
The time is now
donderdag 22 april 2010 om 00:42
quote:lonki schreef op 22 april 2010 @ 00:40:
Als je het op een bepaalde manier bekijkt is iedere vorm van disiplineren "fout" als het niet in verhouding staat met de liefde en aandacht die er gegeven wordt.
Een kind dat dagelijks een time-out krijgt kan het slechter hebben dan een kind dat af en toe een tik krijgt.
Net als een kind dat verwend wordt met spullen en zelden aandacht krijgt, geen straf, maar ook geen compliment.
Het gaat niet zo zeer om de manier denk ik maar om de verhouding.
-Mijn zoon is sneller onder de indruk van de stemverheffing van zijn vader dan de tik die ik wel eens gaf.
-Had ik vroeger liever de tik van mijn moeder dan de "je hebt me teleurgesteld-preek van pa".
-Had mijn man veel liever de "ik hou van je, maar nu heb je iets fouts gedaan en dat betekend consequenties- gesprekken dan de "ik mep je van de trap want volgens mij deed je iets wat niet mocht"- acties.
Als de liefde overheerst in de opvoeding geloof ik niet dat soms een redelijke straf in welke vorm dan ook schadelijk is.
Als je het op een bepaalde manier bekijkt is iedere vorm van disiplineren "fout" als het niet in verhouding staat met de liefde en aandacht die er gegeven wordt.
Een kind dat dagelijks een time-out krijgt kan het slechter hebben dan een kind dat af en toe een tik krijgt.
Net als een kind dat verwend wordt met spullen en zelden aandacht krijgt, geen straf, maar ook geen compliment.
Het gaat niet zo zeer om de manier denk ik maar om de verhouding.
-Mijn zoon is sneller onder de indruk van de stemverheffing van zijn vader dan de tik die ik wel eens gaf.
-Had ik vroeger liever de tik van mijn moeder dan de "je hebt me teleurgesteld-preek van pa".
-Had mijn man veel liever de "ik hou van je, maar nu heb je iets fouts gedaan en dat betekend consequenties- gesprekken dan de "ik mep je van de trap want volgens mij deed je iets wat niet mocht"- acties.
Als de liefde overheerst in de opvoeding geloof ik niet dat soms een redelijke straf in welke vorm dan ook schadelijk is.
donderdag 22 april 2010 om 02:00
Ja, ik was er al bang voor, we zjn weer terug bij af, ik heb de vraag al vaker gesteld "waarom toch telkens weer het openen van dit soort topics, je weet neem ik aan toch waar dit op uit draait?"
Maar goed, terug naar het opvoeden. Ik ben opgegroeid in het Jip en Janneke tijdperk. Veel liefde, een heel liefdevol en veilig nest. Tuurlijk werd ik gestraft, ik ben ook wel eens zgn. weggelopen door de voordeur met mijn kleine rieten koffertje, om in minder dan 5 minuten weer door de schuurdeur terug te komen. Ik kan mij geen slaan herinneren wel "standjes" (huh nu ik het opschrijf heeft het ineens toch een andere betekenis, maar die bedoel ik dus niet). Dat was dus de straf, verbaal, uitleggen met of zonder preek. Ik ben er prima me groot geworden. Nu zelf dus moeder van inmiddels 4 grote kinderen. De opvoeding bestond uit constant aanpassen, aan leeftijd, kind, mijn stemming/gevoel, situatie (in de winkel, op visite of thuis, etc.). Als ik Nanny programma's zie denk ik altijd hoe makkelijk het zou zijn als je 1 methode continu op elk kind en in elke situatie zou kunnen toepassen. Wat mij ook opvalt is dat er in veel boeken/tv programma's geen rekening wordt gehouden met het feit dat ouders ook mensen zijn met gevoelens en hun eigen "eind v hun Latijn). Daarom heb ik mijn kids ook weleens uitgelegd dat ik fout zat omdat ik moe was ofzoiets. Ik vind het belangrijk dat onze kids weten dat wij menselijk zijn, dus ook fouten maken zodat ze met hun fouten naar ons toe kunnen komen. Ook je eigen fouten erkennen hoort wat mij betreft bij het "voorleven".
Maar goed, terug naar het opvoeden. Ik ben opgegroeid in het Jip en Janneke tijdperk. Veel liefde, een heel liefdevol en veilig nest. Tuurlijk werd ik gestraft, ik ben ook wel eens zgn. weggelopen door de voordeur met mijn kleine rieten koffertje, om in minder dan 5 minuten weer door de schuurdeur terug te komen. Ik kan mij geen slaan herinneren wel "standjes" (huh nu ik het opschrijf heeft het ineens toch een andere betekenis, maar die bedoel ik dus niet). Dat was dus de straf, verbaal, uitleggen met of zonder preek. Ik ben er prima me groot geworden. Nu zelf dus moeder van inmiddels 4 grote kinderen. De opvoeding bestond uit constant aanpassen, aan leeftijd, kind, mijn stemming/gevoel, situatie (in de winkel, op visite of thuis, etc.). Als ik Nanny programma's zie denk ik altijd hoe makkelijk het zou zijn als je 1 methode continu op elk kind en in elke situatie zou kunnen toepassen. Wat mij ook opvalt is dat er in veel boeken/tv programma's geen rekening wordt gehouden met het feit dat ouders ook mensen zijn met gevoelens en hun eigen "eind v hun Latijn). Daarom heb ik mijn kids ook weleens uitgelegd dat ik fout zat omdat ik moe was ofzoiets. Ik vind het belangrijk dat onze kids weten dat wij menselijk zijn, dus ook fouten maken zodat ze met hun fouten naar ons toe kunnen komen. Ook je eigen fouten erkennen hoort wat mij betreft bij het "voorleven".
Je moet in feite gewoon niet te diep nadenken en dan klopt alles. (Herman Finkers)
donderdag 22 april 2010 om 09:04
Annekeg, dat klinkt ook fijn. Voorleven vind ik heel belangrijk.
Lonki, op zich denk ik ook niet dat als een kind een paar keer in z'n leven straf krijgt, dat het kind er dan een trauma aan overhoudt of zo. Wel is het dus aangetoond dat het niet goed is voor kinderen om straf te krijgen. Daarom doe ik het liever gewoon helemaal niet. Er zijn andere manieren van met je kinderen omgaan, en die passen beter bij mij.
Ik bedacht me vanochtend onder de douche dat mijn manier nu waarschijnlijk overkomt als oeverloos uitleggen. Dat is niet de bedoeling: uitleggen waar nodig, verder is vragen stellen veel belangrijker. Waarom doet je kind wat hij doet, als je dat als een open vraag stelt kom je veel meer te weten dan wanneer je alleen maar vertelt. En zeker veel meer dan wanneer je een time-out geeft. Wat leer je over je kind als je het straf geeft? Niet zoveel, waarschijnlijk hou je er alleen een negatief gevoel aan over, over je kind, en misschien ook wel over jezelf. Doe je dat niet, maar vraag je waarom je kind deed wat het deed (samen met het wijzen op de gevolgen voor anderen), dan kom je achter zijn motieven, wat hem dwars zat, en kun je samen kijken naar een oplossing. Dat is veel constructiever.
En ik denk dat als je op zo'n manier met je kind omgaat, je kind ook veel eerder naar jou toekomt als er problemen zijn, omdat hij weet dat er over gepraat kan worden in plaats van dat er straf gegeven wordt.
Lonki, op zich denk ik ook niet dat als een kind een paar keer in z'n leven straf krijgt, dat het kind er dan een trauma aan overhoudt of zo. Wel is het dus aangetoond dat het niet goed is voor kinderen om straf te krijgen. Daarom doe ik het liever gewoon helemaal niet. Er zijn andere manieren van met je kinderen omgaan, en die passen beter bij mij.
Ik bedacht me vanochtend onder de douche dat mijn manier nu waarschijnlijk overkomt als oeverloos uitleggen. Dat is niet de bedoeling: uitleggen waar nodig, verder is vragen stellen veel belangrijker. Waarom doet je kind wat hij doet, als je dat als een open vraag stelt kom je veel meer te weten dan wanneer je alleen maar vertelt. En zeker veel meer dan wanneer je een time-out geeft. Wat leer je over je kind als je het straf geeft? Niet zoveel, waarschijnlijk hou je er alleen een negatief gevoel aan over, over je kind, en misschien ook wel over jezelf. Doe je dat niet, maar vraag je waarom je kind deed wat het deed (samen met het wijzen op de gevolgen voor anderen), dan kom je achter zijn motieven, wat hem dwars zat, en kun je samen kijken naar een oplossing. Dat is veel constructiever.
En ik denk dat als je op zo'n manier met je kind omgaat, je kind ook veel eerder naar jou toekomt als er problemen zijn, omdat hij weet dat er over gepraat kan worden in plaats van dat er straf gegeven wordt.
donderdag 22 april 2010 om 10:41
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 23:32:
[...]
Ja dus scheur dan Paulus' brieven uit de Bijbel en gooi de rest weg, dat is toch wat je doet, de rest is niet voor jou toch?
Dat noem ik niet de Bijbel volgen.
Maar goed, ik ga daarover niet meer over in discussie omdat je de dwaalleer toch niet ziet.
Dat doen we niet, de rest negeren. Maar stukken over het tuchtigen van je kinderen zoals dat in Prediker wordt beschreven, acht ik inderdaad niet op mezelf (heiden, net als jij) van toepassing om na te leven. Jouw keus om dit soort teksten wel na te leven, is in dat verband onbegrijpelijk. En trouwens; in jouw bijbel wordt ook gescheurd want jij skipt de boeken van Mozes.
En (meer) on topic: Wen, als we onze kinderen afzonderen door of zelf weg te lopen of ze even naar de gang/naar hun kamer te sturen komen ze tot rust en inderdaad; zoon van 12 snapt het prima en komt daarna zijn gedrag toelichten/excuses maken en dan is het klaar. Dochter (3) roept zelf dat ze weer lief is, komt terug van de gang en dan is het ook klaar. Geen houten latje voor nodig.
[...]
Ja dus scheur dan Paulus' brieven uit de Bijbel en gooi de rest weg, dat is toch wat je doet, de rest is niet voor jou toch?
Dat noem ik niet de Bijbel volgen.
Maar goed, ik ga daarover niet meer over in discussie omdat je de dwaalleer toch niet ziet.
Dat doen we niet, de rest negeren. Maar stukken over het tuchtigen van je kinderen zoals dat in Prediker wordt beschreven, acht ik inderdaad niet op mezelf (heiden, net als jij) van toepassing om na te leven. Jouw keus om dit soort teksten wel na te leven, is in dat verband onbegrijpelijk. En trouwens; in jouw bijbel wordt ook gescheurd want jij skipt de boeken van Mozes.
En (meer) on topic: Wen, als we onze kinderen afzonderen door of zelf weg te lopen of ze even naar de gang/naar hun kamer te sturen komen ze tot rust en inderdaad; zoon van 12 snapt het prima en komt daarna zijn gedrag toelichten/excuses maken en dan is het klaar. Dochter (3) roept zelf dat ze weer lief is, komt terug van de gang en dan is het ook klaar. Geen houten latje voor nodig.
donderdag 22 april 2010 om 10:43
Mijn dochter is inmiddels vier jaar, en straffen of een time-out gebeurt hier nog maar zelden. Tot vorig jaar wél zal ik meteen zeggen, omdat communicatie nu eenmaal nog niet op een hoog niveau zat. Straf was meestal datgene waar ze op dat moment mee zat te spelen (tot ze iets stouts deed dan) wegleggen, time-out als ze zodanig boos was, dat afkoelen even nodig was. Soms nam ik ook zelf even die time-out door haar uit te laten razen waar ze bezig was boos te zijn, omdat ze hetzij terecht boos was, of omdat ik op dat moment vond dat naar de gang (hier de 'vaste' time-outplek) niet constructief zou zijn.
Tegenwoordig is het vrijwel niet meer nodig. Als ze stout is, vraag ik wáárom ze iets doet, wat zij denkt dat ik daar van vind, wat ze er zelf van vind dat ze dat doet... nou ja, het staat er maar vaag als ik het zo zie, maar meestal komt ze zélf tot de conclusie dat haar gedrag niet acceptabel is, en komt zelf dan vaak al met een alternatief wat wél kan.
Misschien dat een voorbeeld helpt Gisteren was ze met haar broertje van 10 maanden aan het spelen met een plastic bal. Op een gegeven moment ging het zo hardhandig dat broertje begon te huilen (kreeg de bal tegen zijn borst). Ik pakte zoon bij me, en vroeg aan dochter waarom zij dacht dat haar broertje aan het huilen was. Wist ze niet (is meestal haar eerste reactie), maar na mijn vraag om daar even goed over na te denken, kwam ze er toch zelf mee dat ze misschien broertje pijn gedaan had. Waarop ik vroeg of ze dat zélf leuk zou vinden, als hij háár pijn zou doen. Nee, dat zou ze niet leuk vinden. Wat zou ze dan wél kunnen doen? Ze kwam er zelf mee dat ze dan de stoffen bal kon pakken om mee over te gooien. Broertje was inmiddels uitgehikt, en met de stoffen bal zijn ze verder gaan spelen.
Zo gaat het hier tegenwoordig prima. Straf is dan niet nodig, omdat ze zelf kan bedenken waar het fout gegaan is, en wat ze kan doen om te voorkomen dat het fout gaat.
Time-out heeft ze gisteren trouwens ook gekregen (voor het eerst in maanden), omdat ze naar me spuugde (was de eerste keer dat ze dat deed, en ik denk zeker te weten dat ze dat ook niet meer zal doen). Achteraf vond ik overigens dat ík weg had moeten gaan op dat moment, omdat zij niet snapt hoe vernederend het is als er naar je gespuugd wordt, naast dat het gewoon vies is, maar op dat moment koos ik er voor om haar naar de gang te sturen. Ze was er erg van geschrokken (vandaar dat ik achteraf vond dat ik zelf even weg had moeten gaan). Zowel zij als ik hebben excuses aan elkaar aangeboden (hm... grammaticaal loopt deze zin niet helemaal...), zij voor het spugen, ik voor het feit dat ik háár wegstuurde, terwijl ik zelf beter even had kunnen afkoelen en haar daarna op de gebruikelijke manier had kunnen vragen of ze het normaal gedrag vond. Waar we het vervolgens nog wél over gehad hebben, en zij vond het toch ook wel erg vies als iemand naar háár zou spugen. Dus zal ze het niet meer doen.
Tegenwoordig is het vrijwel niet meer nodig. Als ze stout is, vraag ik wáárom ze iets doet, wat zij denkt dat ik daar van vind, wat ze er zelf van vind dat ze dat doet... nou ja, het staat er maar vaag als ik het zo zie, maar meestal komt ze zélf tot de conclusie dat haar gedrag niet acceptabel is, en komt zelf dan vaak al met een alternatief wat wél kan.
Misschien dat een voorbeeld helpt Gisteren was ze met haar broertje van 10 maanden aan het spelen met een plastic bal. Op een gegeven moment ging het zo hardhandig dat broertje begon te huilen (kreeg de bal tegen zijn borst). Ik pakte zoon bij me, en vroeg aan dochter waarom zij dacht dat haar broertje aan het huilen was. Wist ze niet (is meestal haar eerste reactie), maar na mijn vraag om daar even goed over na te denken, kwam ze er toch zelf mee dat ze misschien broertje pijn gedaan had. Waarop ik vroeg of ze dat zélf leuk zou vinden, als hij háár pijn zou doen. Nee, dat zou ze niet leuk vinden. Wat zou ze dan wél kunnen doen? Ze kwam er zelf mee dat ze dan de stoffen bal kon pakken om mee over te gooien. Broertje was inmiddels uitgehikt, en met de stoffen bal zijn ze verder gaan spelen.
Zo gaat het hier tegenwoordig prima. Straf is dan niet nodig, omdat ze zelf kan bedenken waar het fout gegaan is, en wat ze kan doen om te voorkomen dat het fout gaat.
Time-out heeft ze gisteren trouwens ook gekregen (voor het eerst in maanden), omdat ze naar me spuugde (was de eerste keer dat ze dat deed, en ik denk zeker te weten dat ze dat ook niet meer zal doen). Achteraf vond ik overigens dat ík weg had moeten gaan op dat moment, omdat zij niet snapt hoe vernederend het is als er naar je gespuugd wordt, naast dat het gewoon vies is, maar op dat moment koos ik er voor om haar naar de gang te sturen. Ze was er erg van geschrokken (vandaar dat ik achteraf vond dat ik zelf even weg had moeten gaan). Zowel zij als ik hebben excuses aan elkaar aangeboden (hm... grammaticaal loopt deze zin niet helemaal...), zij voor het spugen, ik voor het feit dat ik háár wegstuurde, terwijl ik zelf beter even had kunnen afkoelen en haar daarna op de gebruikelijke manier had kunnen vragen of ze het normaal gedrag vond. Waar we het vervolgens nog wél over gehad hebben, en zij vond het toch ook wel erg vies als iemand naar háár zou spugen. Dus zal ze het niet meer doen.
Om een kort verhaal lang te maken...
donderdag 22 april 2010 om 10:50
Dat alles in het kader van opvoeden met de methode 'wat u niet wilt dat u geschiedt...' (komt die ook niet uit de bijbel? Hm... zie de kinderen van ms.. al met een houten latje bij pa en moe aan komen, denk niet dat dat geaccepteerd wordt, zelfs niet als het 'liefdevol' gebeurd door de kinders...)
Om een kort verhaal lang te maken...
donderdag 22 april 2010 om 10:51
quote:weatherwax schreef op 22 april 2010 @ 10:43:
Misschien dat een voorbeeld helpt Gisteren was ze met haar broertje van 10 maanden aan het spelen met een plastic bal. Op een gegeven moment ging het zo hardhandig dat broertje begon te huilen (kreeg de bal tegen zijn borst). Ik pakte zoon bij me, en vroeg aan dochter waarom zij dacht dat haar broertje aan het huilen was. Wist ze niet (is meestal haar eerste reactie), maar na mijn vraag om daar even goed over na te denken, kwam ze er toch zelf mee dat ze misschien broertje pijn gedaan had. Waarop ik vroeg of ze dat zélf leuk zou vinden, als hij háár pijn zou doen. Nee, dat zou ze niet leuk vinden. Wat zou ze dan wél kunnen doen? Ze kwam er zelf mee dat ze dan de stoffen bal kon pakken om mee over te gooien. Broertje was inmiddels uitgehikt, en met de stoffen bal zijn ze verder gaan spelen.
.Mooi voorbeeld! Precies zoals ik het ook zou doen.
Misschien dat een voorbeeld helpt Gisteren was ze met haar broertje van 10 maanden aan het spelen met een plastic bal. Op een gegeven moment ging het zo hardhandig dat broertje begon te huilen (kreeg de bal tegen zijn borst). Ik pakte zoon bij me, en vroeg aan dochter waarom zij dacht dat haar broertje aan het huilen was. Wist ze niet (is meestal haar eerste reactie), maar na mijn vraag om daar even goed over na te denken, kwam ze er toch zelf mee dat ze misschien broertje pijn gedaan had. Waarop ik vroeg of ze dat zélf leuk zou vinden, als hij háár pijn zou doen. Nee, dat zou ze niet leuk vinden. Wat zou ze dan wél kunnen doen? Ze kwam er zelf mee dat ze dan de stoffen bal kon pakken om mee over te gooien. Broertje was inmiddels uitgehikt, en met de stoffen bal zijn ze verder gaan spelen.
.Mooi voorbeeld! Precies zoals ik het ook zou doen.
donderdag 22 april 2010 om 11:01
Zijn alle mensen die met de pollepel van moeders een tik kregen of van oom agent letterlijk een draai om de oren of van de juf met de liniaal op de sodemieter kregen zwaar ontspoort/getraumatiseerd?
Nee toch?
Ja, ze zijn er vast wel, maar ik geloof niet dat dat alleen komt door de manier van straffen.
Ik zeg ook niet dat dat terug moet komen, maar het gaat van het ene uiterste naar het andere. Van een "watjes"-opvoeding naar "kindermishandeling" en weer terug.
De kinderen van nu zijn asocialer/brutaler dan ooit naar mijn mening, en ik denk toch echt dat dat te maken heeft met de manier van disiplineren. of beter gezegd het niet disiplineren.
Nee toch?
Ja, ze zijn er vast wel, maar ik geloof niet dat dat alleen komt door de manier van straffen.
Ik zeg ook niet dat dat terug moet komen, maar het gaat van het ene uiterste naar het andere. Van een "watjes"-opvoeding naar "kindermishandeling" en weer terug.
De kinderen van nu zijn asocialer/brutaler dan ooit naar mijn mening, en ik denk toch echt dat dat te maken heeft met de manier van disiplineren. of beter gezegd het niet disiplineren.
donderdag 22 april 2010 om 11:03
quote:mrscaricos schreef op 21 april 2010 @ 23:03:
Trouwens, er is een verschil tussen straffe en tuchtigen.
Straf is een vergelding voor iets wat in het verleden fout is gegaan. Tuchtiging dient om op te voeden, zodat het in de toekomst beter gaat. Het is geen negatieve reactie op het verleden, maar een positieve ingreep met het oog op de toekomst.Deze stelling is onzinnig. Van straffen gaat juist ook preventieve werking uit.
Trouwens, er is een verschil tussen straffe en tuchtigen.
Straf is een vergelding voor iets wat in het verleden fout is gegaan. Tuchtiging dient om op te voeden, zodat het in de toekomst beter gaat. Het is geen negatieve reactie op het verleden, maar een positieve ingreep met het oog op de toekomst.Deze stelling is onzinnig. Van straffen gaat juist ook preventieve werking uit.
donderdag 22 april 2010 om 11:04
Waar ben jij dan voor lonki? Een tik om je oren omdat je gedrag echt de spuigaten uitliep en nu is vader/moeder het echt zat en haalt dan 1 keer uit? Of de methode van mrscaricos? Kind (leeftijd 3 en 4 hebben we het hier over he) apart nemen, zelf het houten latje laten halen, dan goed hard slaan op het handje (of weet ik veel waar), niet meteen stoppen als het kind gaat huilen, dat verdriet is nog niet echt en berouwvol genoeg, daar moeten nog een paar tikken bij? Denk je dat zo'n ervaring opbouwend is?
donderdag 22 april 2010 om 11:08
quote:Mirjam762 schreef op 22 april 2010 @ 11:04:
Waar ben jij dan voor lonki? Een tik om je oren omdat je gedrag echt de spuigaten uitliep en nu is vader/moeder het echt zat en haalt dan 1 keer uit? Of de methode van mrscaricos? Kind (leeftijd 3 en 4 hebben we het hier over he) apart nemen, zelf het houten latje laten halen, dan goed hard slaan op het handje (of weet ik veel waar), niet meteen stoppen als het kind gaat huilen, dat verdriet is nog niet echt en berouwvol genoeg, daar moeten nog een paar tikken bij? Denk je dat zo'n ervaring opbouwend is?Raar, dit is toch niet hoe ik het gezegt heb, dit zijn jouw woorden, niet de mijne.
Waar ben jij dan voor lonki? Een tik om je oren omdat je gedrag echt de spuigaten uitliep en nu is vader/moeder het echt zat en haalt dan 1 keer uit? Of de methode van mrscaricos? Kind (leeftijd 3 en 4 hebben we het hier over he) apart nemen, zelf het houten latje laten halen, dan goed hard slaan op het handje (of weet ik veel waar), niet meteen stoppen als het kind gaat huilen, dat verdriet is nog niet echt en berouwvol genoeg, daar moeten nog een paar tikken bij? Denk je dat zo'n ervaring opbouwend is?Raar, dit is toch niet hoe ik het gezegt heb, dit zijn jouw woorden, niet de mijne.
donderdag 22 april 2010 om 11:09
quote:annekeg schreef op 22 april 2010 @ 02:00:
Ja, ik was er al bang voor, we zjn weer terug bij af, ik heb de vraag al vaker gesteld "waarom toch telkens weer het openen van dit soort topics, je weet neem ik aan toch waar dit op uit draait?"
Maar goed, terug naar het opvoeden. Ik ben opgegroeid in het Jip en Janneke tijdperk. Veel liefde, een heel liefdevol en veilig nest. Tuurlijk werd ik gestraft, ik ben ook wel eens zgn. weggelopen door de voordeur met mijn kleine rieten koffertje, om in minder dan 5 minuten weer door de schuurdeur terug te komen. Ik kan mij geen slaan herinneren wel "standjes" (huh nu ik het opschrijf heeft het ineens toch een andere betekenis, maar die bedoel ik dus niet). Dat was dus de straf, verbaal, uitleggen met of zonder preek. Ik ben er prima me groot geworden. Nu zelf dus moeder van inmiddels 4 grote kinderen. De opvoeding bestond uit constant aanpassen, aan leeftijd, kind, mijn stemming/gevoel, situatie (in de winkel, op visite of thuis, etc.). Als ik Nanny programma's zie denk ik altijd hoe makkelijk het zou zijn als je 1 methode continu op elk kind en in elke situatie zou kunnen toepassen. Wat mij ook opvalt is dat er in veel boeken/tv programma's geen rekening wordt gehouden met het feit dat ouders ook mensen zijn met gevoelens en hun eigen "eind v hun Latijn). Daarom heb ik mijn kids ook weleens uitgelegd dat ik fout zat omdat ik moe was ofzoiets. Ik vind het belangrijk dat onze kids weten dat wij menselijk zijn, dus ook fouten maken zodat ze met hun fouten naar ons toe kunnen komen. Ook je eigen fouten erkennen hoort wat mij betreft bij het "voorleven".
Helemaal mee eens.
Overigens, het patroon wat ik waarneem bij mijn eigen kind is dat belonen zo goed werkt dat straffen eigenlijk niet of bijna nooit nodig is.
Ja, ik was er al bang voor, we zjn weer terug bij af, ik heb de vraag al vaker gesteld "waarom toch telkens weer het openen van dit soort topics, je weet neem ik aan toch waar dit op uit draait?"
Maar goed, terug naar het opvoeden. Ik ben opgegroeid in het Jip en Janneke tijdperk. Veel liefde, een heel liefdevol en veilig nest. Tuurlijk werd ik gestraft, ik ben ook wel eens zgn. weggelopen door de voordeur met mijn kleine rieten koffertje, om in minder dan 5 minuten weer door de schuurdeur terug te komen. Ik kan mij geen slaan herinneren wel "standjes" (huh nu ik het opschrijf heeft het ineens toch een andere betekenis, maar die bedoel ik dus niet). Dat was dus de straf, verbaal, uitleggen met of zonder preek. Ik ben er prima me groot geworden. Nu zelf dus moeder van inmiddels 4 grote kinderen. De opvoeding bestond uit constant aanpassen, aan leeftijd, kind, mijn stemming/gevoel, situatie (in de winkel, op visite of thuis, etc.). Als ik Nanny programma's zie denk ik altijd hoe makkelijk het zou zijn als je 1 methode continu op elk kind en in elke situatie zou kunnen toepassen. Wat mij ook opvalt is dat er in veel boeken/tv programma's geen rekening wordt gehouden met het feit dat ouders ook mensen zijn met gevoelens en hun eigen "eind v hun Latijn). Daarom heb ik mijn kids ook weleens uitgelegd dat ik fout zat omdat ik moe was ofzoiets. Ik vind het belangrijk dat onze kids weten dat wij menselijk zijn, dus ook fouten maken zodat ze met hun fouten naar ons toe kunnen komen. Ook je eigen fouten erkennen hoort wat mij betreft bij het "voorleven".
Helemaal mee eens.
Overigens, het patroon wat ik waarneem bij mijn eigen kind is dat belonen zo goed werkt dat straffen eigenlijk niet of bijna nooit nodig is.
donderdag 22 april 2010 om 11:10
Uit het ref.dagblad:
Er bestaan misvattingen over geweld van ouders naar kinderen. In de pedagogische literatuur wordt afwijzend gesproken over het toepassen van lijfstraffen. In de Bijbel (Spreuken 13:24) zegt Salomo dat „die zijne roede inhoudt, haat zijnen zoon; maar die hem liefheeft, zoekt hem vroeg met tuchtiging.” Voorganger Goldschmeding geeft daarbij de uitleg dat je je kinderen met een stokje op de billen mag slaan, mits je het beheerst en niet in blinde woede doet, en kunt verantwoorden voor God. In zijn preek zegt hij erbij dat dit het woord van God is, waarvoor je hoort te buigen, als je ervan overtuigd bent dat God tot je spreekt.
Geestelijke zin
Mijns inziens is dat op z’n zachtst gezegd wel een heel vrije uitleg van wat er in Spreuken staat. Want wie van ons heeft z’n handen inmiddels afgehakt en zijn ogen uitgerukt (zoals verwoord in de Bergrede)? Moet ik de teksten uit Spreuken ook letterlijk opvatten, of gaat achter al deze wijsheden een diepere wijsheid schuil? En waarom moet de hoorder van deze preek volgens Goldschmeding eerst bepalen of zijn preek een woord van God is, maar worden ouders in dezelfde preek opgeroepen vergeving aan kinderen te vragen als ze nooit de roede gehanteerd hebben?
Er zijn meer teksten in de Bijbel die gaan over straffen en tuchtigen. (o.a. Spreuken 19:18 en 23:14, Efeze 6:4 en Hebreeën 12:6). Als je ze los van elkaar zou lezen, heeft Goldschmeding wellicht gelijk. Alleen staan de teksten niet los in de Bijbel, maar in een context. Het gaat er vooral om dat ouders hun kinderen de weg van de Heere wijzen. En daarin kan tuchtiging een middel zijn. Vooral in geestelijke zin.
Dat is iets anders dan dat je een kind doelbewust slaat (hoe beheerst je dat misschien ook zou willen en kunnen doen). De weg van de Heere is immers een weg van in liefde de goede weg wijzen. De Vader in de gelijkenis van de verloren zoon stond met open armen klaar toen zijn zoon vol berouw terug kwam (en niet met een roede).
-----------------------------------------------------------------------------
Ik ben het helemaal met het bovenstaande eens. Ik vind het erg hypocriet om te zeggen dat je je aan de hele bijbel houdt, want dat is gewoonweg niet waar. Vele dingen in het oude testament worden door niemand meer letterlijk nageleefd en met een goede reden. Ik vind het daarom niet juist om bijbelteksten over tuchtigen te 'kiezen' als teksten die heel letterlijk genomen moeten worden. Een boek als Spreuken is bijvoorbeeld bij uitstek een boek dat heel dichterlijk geschreven is, zo moeten we dit in mijn ogen dan ook beoordelen!
Er bestaan misvattingen over geweld van ouders naar kinderen. In de pedagogische literatuur wordt afwijzend gesproken over het toepassen van lijfstraffen. In de Bijbel (Spreuken 13:24) zegt Salomo dat „die zijne roede inhoudt, haat zijnen zoon; maar die hem liefheeft, zoekt hem vroeg met tuchtiging.” Voorganger Goldschmeding geeft daarbij de uitleg dat je je kinderen met een stokje op de billen mag slaan, mits je het beheerst en niet in blinde woede doet, en kunt verantwoorden voor God. In zijn preek zegt hij erbij dat dit het woord van God is, waarvoor je hoort te buigen, als je ervan overtuigd bent dat God tot je spreekt.
Geestelijke zin
Mijns inziens is dat op z’n zachtst gezegd wel een heel vrije uitleg van wat er in Spreuken staat. Want wie van ons heeft z’n handen inmiddels afgehakt en zijn ogen uitgerukt (zoals verwoord in de Bergrede)? Moet ik de teksten uit Spreuken ook letterlijk opvatten, of gaat achter al deze wijsheden een diepere wijsheid schuil? En waarom moet de hoorder van deze preek volgens Goldschmeding eerst bepalen of zijn preek een woord van God is, maar worden ouders in dezelfde preek opgeroepen vergeving aan kinderen te vragen als ze nooit de roede gehanteerd hebben?
Er zijn meer teksten in de Bijbel die gaan over straffen en tuchtigen. (o.a. Spreuken 19:18 en 23:14, Efeze 6:4 en Hebreeën 12:6). Als je ze los van elkaar zou lezen, heeft Goldschmeding wellicht gelijk. Alleen staan de teksten niet los in de Bijbel, maar in een context. Het gaat er vooral om dat ouders hun kinderen de weg van de Heere wijzen. En daarin kan tuchtiging een middel zijn. Vooral in geestelijke zin.
Dat is iets anders dan dat je een kind doelbewust slaat (hoe beheerst je dat misschien ook zou willen en kunnen doen). De weg van de Heere is immers een weg van in liefde de goede weg wijzen. De Vader in de gelijkenis van de verloren zoon stond met open armen klaar toen zijn zoon vol berouw terug kwam (en niet met een roede).
-----------------------------------------------------------------------------
Ik ben het helemaal met het bovenstaande eens. Ik vind het erg hypocriet om te zeggen dat je je aan de hele bijbel houdt, want dat is gewoonweg niet waar. Vele dingen in het oude testament worden door niemand meer letterlijk nageleefd en met een goede reden. Ik vind het daarom niet juist om bijbelteksten over tuchtigen te 'kiezen' als teksten die heel letterlijk genomen moeten worden. Een boek als Spreuken is bijvoorbeeld bij uitstek een boek dat heel dichterlijk geschreven is, zo moeten we dit in mijn ogen dan ook beoordelen!
donderdag 22 april 2010 om 11:17
quote:weatherwax schreef op 22 april 2010 @ 10:50:
Dat alles in het kader van opvoeden met de methode 'wat u niet wilt dat u geschiedt...'
Dat is bij ons ook het uitgangspunt, en volgens mij komt bij mijn kind de boodschap ook wel aan.
Mijn middelbare school lag in het centrum van een stad, en omdat sommige winkeliers daar nogal onrustig werden van rondzwervende scholieren in de pauzes, kwam er een agent op school voorlichting geven aan de eerste klassers. Zijn verhaal draaide er helemaal om dat je niet mocht stelen, want stel je voor dat je betrapt werd. Dat vond ik ook als 12 jarige een heel raar uitgangspunt, en dat vind ik nu nog steeds. Maar mocht bij mijn kind het idee niet landen (en dat verwacht ik dus niet) dat je gewoon van andermans spullen af moet blijven, omdat die persoon het net als jij vervelend vindt als z'n bezit verdwijnt, dan maar straffen: uiteindelijk is mijn aversie tegen sommige soorten gedrag wel nog wat groter dan mijn aversie tegen straffen.
Dat alles in het kader van opvoeden met de methode 'wat u niet wilt dat u geschiedt...'
Dat is bij ons ook het uitgangspunt, en volgens mij komt bij mijn kind de boodschap ook wel aan.
Mijn middelbare school lag in het centrum van een stad, en omdat sommige winkeliers daar nogal onrustig werden van rondzwervende scholieren in de pauzes, kwam er een agent op school voorlichting geven aan de eerste klassers. Zijn verhaal draaide er helemaal om dat je niet mocht stelen, want stel je voor dat je betrapt werd. Dat vond ik ook als 12 jarige een heel raar uitgangspunt, en dat vind ik nu nog steeds. Maar mocht bij mijn kind het idee niet landen (en dat verwacht ik dus niet) dat je gewoon van andermans spullen af moet blijven, omdat die persoon het net als jij vervelend vindt als z'n bezit verdwijnt, dan maar straffen: uiteindelijk is mijn aversie tegen sommige soorten gedrag wel nog wat groter dan mijn aversie tegen straffen.