Burn-out wie ook??? - deel 2

Hoi Kelinci,



Wat moet jij je rot voelen. Ik hoop dat je inmiddels lekker ligt te slapen. Inhoudelijk kan ik je niet veel tips geven. Zit er zelf volop in. Ik wil je dan ook alleen even een knuffel geven en sterkte wensen. Ik hoop dat je sollicitatiegesprek goed gaat. Probeer er met vertrouwen in te stappen, dan straal je dit ook uit.



Een eerste gesprek met een psycholoog is altijd een beetje onwennig. Voor je gevoel zul je er in eerste instantie niet zo veel mee opschieten, maar het lucht wel op. Ik heb er vanaf het begin wel baat bij gehad. Het voelt enkel al goed dat er iemand naar je luistert die je ook werkelijk begrijpt.



Sterkte in ieder geval!

@ Kelinci, ik hoop ook dat je de slaap toch weer een beetje hebt kunnen vatten, bah wat klinkt dat vervelend (en helaas herkenbaar). Ik ga voor je duimen dinsdag. Leg dit maandag gewoon als eerste voor aan de psych, zeg dat je hier op dit moment vreselijk mee zit en dat het nogal dringend is omdat je dinsdag een sollicitatiegesprek hebt waar je zenuwachtig voor bent. Misschien kan hij/zij je helpen met het juiste perspectief te vinden. Veel sterkte!

Wat een verhalen allemaal...Ik lees nog steeds mee op deze pijler, ook al hoor ik er 'officieel' niet bij, omdat ik geen bo schijn te hebben maar een depressie. Ik ben nu 1,5 week aan de ad maar merk er helaas nog helemaal niets van, behalve vervelende bijwerkingen als hoofdpijn, sufheid en trillerige handen. Maar het schijnt een aantal weken nodig te hebben dus ik hou maar vol.

Ik heb een vacature gezien van een baan die me leuk lijkt maar ook ik ben zo onzeker geworden door al het gebeurde op mijn werk. Ben doodsbang dat dit ook weer niet lukt en wat moet ik dan?

hey!



Hier gaat hetook even wat minder.. Dacht ook dat het steeds een beetje beter ging maar de afgelopen week weer een paar dip dagen gehad. Gister avond was ik weer doodop en heb weer ontzettend veel last van mijn rug en benen. Ik vraag me af of dit alleen door de vermoeidheid komt of dat ik weer moet sporten om mijn spieren sterker te maken. Maar sporten vind ik nog zo vermoeiend. Ben al blij als het me lukt om een stuk te wandelen. De laatste tijd kon ik best weer positief denken maar vandaag lukt het ff niet. Hoe lang gaat dit nog duren en kom ik er echt weer sterker uit? Ik ben er zoo klaar mee.



@Kellinci: Echt balen die hele situatie met je schoonouders. Ik vind het moeilijk om je hier raad in te geven, maar hoop dat de therapeut je hier mee kan helpen. Echt balen he die angstaanvallen. Merk dat ik er zelf nu iets beter mee om kan gaan. Heb wat handreikingen gekregen van mijn therapeut. Klinkt heel stom maar bij mij helpt het als ik onder een koude douche ga staan. En daarna schrijf ik het van me af.



gr. kris

Ha dames,



sorry dat ik even niet gereageerd heb. Bedankt voor jullie verder reacties. Heel fijn. Ik heb besloten om te gaan stoppen met mijn studie en alleen nog mijn P te halen. Dan ga ik in september verder met een andere studie. De inkomsten blijven zo (al krijg ik dat later weer op mijn bord maar dat zien we dan wel) en ik kan het even rustiger aan gaan doen.



Ik heb nog niet zoveel bij/mee gelezen sorry. Maar dat zal ik zeker van de week rustig gaan doen!

..

@Kelinci Hoe is je sollicitatiegesprek gegaan ? Het is voor jou je droombaan, dus ik duim voor je.



@Juiaatje Heb je de twee drukke dagen overleefd ? Ik herken het van de periode dat ik ook hulp kreeg. Ik kies er nu bewust voor geen hulp te zoeken. Ik wil een half jaar rust nemen om tot mijzelf te komen. Of het lukt weet ik nog niet....



@Rendiertje Lastig dat je bekenden kunt tegenkomen. Maar jij bepaalt aan wie je iets vertelt. Je bent niemand verantwoording schuldig. Ik heb in hele kleine kring om mij heen verteld wat er nu precies aan de hand is. Je merkt wel aan mensen of ze oprecht geïnteresseerd zijn of niet.



@Mo78 Welke beslissing heb je genomen ten aanzien van de verjaardag ? Heb je er met de psych over kunnen spreken ?



@Roan1981 Heb je nog gesolliciteerd ? Ik herken je onzekerheid die je hebt in een nieuwe baan.



@Krisje1984 Ik vind het al heel goed van je dat je wandelt. Prima toch ? Het sporten komt vanzelf wel weer.



Wat een drukte; ik vind het soms lastig om op iedereen te reageren. Mocht ik iemand vergeten zijn, sorry.



Ik kwam er vandaag achter dat ik al drie maanden volledig hersteld (in uren) aan het werk ben. Vind dat ik zelf wel een schouderklopje heb verdiend.



Ik heb vandaag een goed gesprek met de huisarts gehad. Uitgesproken wat ik wilde bespreken. Ik blijf doorgaan met de medicatie en over een maand moet ik terugkomen.



Vandaag heb ik ook gesproken met mijn baas. Ook met hem alles uitgesproken en we hebben duidelijk aan elkaar kunnen aangeven wat we van elkaar verwachten en waar ik vond dat het fout ging.



Kortom: het was een goede dag die veel energie heeft gekost, maar ook een die enorm veel opgeleverd heeft. Nu zit ik nog steeds met het dilemma welke functie ik moet kiezen..... Ach, eigenlijk een luxe-probleem, waar maak ik mij toch druk over......



Vanaf volgende week is het de bedoeling dat ik een 15-daagse rondreis ga maken naar Marokko. Ik wil eerst hiervan genieten, tenminste wanneer de vulkaan zich rustig houdt.



Groetjes, Lentezon68

Hoera, mijn pillen beginnen te werken! Ik voel me lichter, ik kan laconieker tegen de dingen aan kijken. En, het allerbelangrijkste, ik heb weer zin om leuke dingen te doen. Dat was al maanden weg, en dat vond ik toch wel heel erg. Ik heb gesolliciteerd op die functie die me leuk leek, de termijn wordt de 29e gesloten dus het is nog even afwachten. Ik hoop heel erg dat het iets wordt want ook al voel ik me beter, deze omgeving is gewoon niet goed voor me. Ik moet hier hoe dan ook vandaan. Maar voor nu voel ik me even simpelweg gelukkig met de kleine vooruitgang die ik bemerk.

Hoi allemaal,



Sorry dat het even een egopost is, hoewel ik erg benieuwd ben naar hoe het met jullie gaat. Het gaat hier al een paar dagen iets minder, heb besloten niet naar de verjaardag te gaan (die was o.a. vanmorgen) en hoewel ik achter mijn besluit sta en voel dat ik er goed aan doe, voelt het ook rot. Verder heb ik veel huilbuien en komt er weinig uit mijn handen. Hebben jullie dat ook, huilbuien? Ik ben ook al dagen niet naar buiten gegaan, behalve de tuin. En morgen moet ik weer naar de bedrijfsarts en ook daar zie ik als een berg tegenop. Nou ja, een behoorlijke dip dus. Hoop dat het weer snel overgaat en hier wat vrolijkers kan posten.



Groet,

Mo

@Mo78:Sterke beslissing dat je niet bent gegaan! Ik heb nog nooit zo veel gehuild als de laatste 6 maanden sinds ik burn out ben.. Nou ja eigenlijk het jaar voor ik thuis kwam te zitten ook al.. Merk dat de huilbuien minder worden, nu vooral als ik heel erg moe ben en weer over mijn grens ben gegaan.. Hoop dat je snel uit je dip komt. Hier ook nog steeds niet geweldig, erg moe nog steeds en komt ook niet veel uit mn handen...



gr. krisje

Hoi,

Ik heb op dit moment zelf ook een burnout zit er totaal hellemaal door heen. Zit met zoveel woede en emotie,s waar ik niet zo snel mee uit de weg kan. Loop ook onder behandeling bij een psycholoog hier voor.



Groetjes

Even een berichtje voor iedereen die mee leest of schrijft en ergens in het begin of dieptepunt van een burn-out zit. Tijden veranderen. Ik ben al een hele tijd (anderhalf jaar) bezig met herstellen van een burn-out. Dat gaat met vallen en opstaan.



Belangrijkste wat ik heb gedaan is heel veel laten vallen. Werk helemaal opgegeven, ben heel erg langzaam weer begonnen met halve dagen, en dat is al een hele poos voldoende voor mij. Of en wanneer ik weer fulltime ga werken daar denk ik nog niet eens aan. Mijn diploma's en ambities staan ergens in een keukenkastje te wachten tot ik er weer klaar voor ben. Soms is dat moeilijk, maar wel het beste om te doen.



Mo vroeg wat over huilbuien, die zijn met de tijd veel minder tot eigenlijk helemaal afwezig nu. Ik heb maanden gehad dat ik om het minste of geringste in tranen was, bijna dagelijks. Maar nu alleen nog als ik echt heel moe ben en daardoor niks kan hebben.



Ik blijf erbij dat 1 van de dingen die voor mij belangrijk blijft is beweging. Wandelen. In de slechste tijden was dat niet meer dan 3 minuutjes. Maar dat ben ik blijven doen. Toen ik de puf weer had ook vaker naar het bos, de natuur werkt erg helend. Dit blijf ik doen, en bouw ik nu langzaam op met wat hardlopen. Ik ben nog lang niet op een normaal niveau van conditie voor een twintiger, maar als ik kijk waar ik vandaan kom ben ik dik tevreden dat ik weer een uur stevig kan wandelen!



Ik ben met veel vrienden het contact verloren, maar met een select groepje mensen heb ik nu beter contact wat heel waardevol is. Ik ga niet meer naar drukke feesten, te vermoeiend en geen behoefte meer aan. Vaker met een vriendin een wandeling maken of gezellig thee drinken. Ik maak me ook niet meer druk wat anderen daarvan vinden (wat ik eerst wel heel erg deed, ik wilde geen saaie muts lijken). Maar dit is wat bij me past en waar ik vrolijk van word. Ik geef nu veel sterker mijn eigen grenzen en wensen aan, en leg de meningen van anderen makkelijker naast me neer. Dat is grote winst na zo'n moeilijke periode.



Ik blijf doorwerken om mezelf er lichamelijk en geestelijk bovenop te brengen en uit m'n dag te halen wat ik kan. Ik wens iedereen veel succes en sterkte hiermee. Het is niet makkelijk, maar je komt er door, zoek ondersteuning in je omgeving en bij professionals, en tijden zullen veranderen.

Hallo meiden,



Ik lees al een tijdje mee omdat ik ook een flinke burnout heb. 'feest' der herkenning hier!

Besluit nu maar om mee te posten af en toe,.. lijkt me wel fijn om ervaringen, ups en downs te delen hier!



Mijn burnout is als zodanig genoemd vorig jaar dec, maar ik liep daarvoor eigenlijk al jaren op mijn tenen. Een perfectionistisch en verantwoordelijk karakter, drukte op werk en privé problemen waren bij elkaar de 'druppel'. Ben vorig jaar echt flink ingestort, lichamelijk veel ziek, doodmoe, alles teveel, totaal geen 'filter' voor indrukken, paniekaanvallen, spierpijnen, enz. Ook leuke dingen zijn momenteel niet 'leuk' omdat het gewoonweg teveel is. Ik ben gelukkig er niet depressief of somber bij en kan heel erg genieten van kleine dingetjes.



Sinds begin dit jaar heb ik een psych getroffen waar het gelukkig goed mee klikt. Verder oefen ik thuis met (wat Lindy zeg, mooie post trouwens!!) wandelen, al is het maar 5 minuutjes. Ik wandel altijd in het bos, dit is een vd weinige plekken waar ik niet in de stress schiet van indrukken, mensen, geluiden, geuren, enzovoorts. Voor mij geldt dus ook dat wandelen en natuur goed doen! Voor wie het nog niet doet.. aanrader!



Ik zit sinds dec in de ziektewet en heb nogal wat frustraties over hoe verschrikkelijk langzaam het herstel gaat! (ergens ook wel logisch, zolang op reserves geteerd..). Soms doe ik een stapje naar voren, en dan weer 2 terug.. Ik probeer me vast te houden aan de goede momenten maar het is wel een weg, zeg!! Psych zegt dat ik moet rekenen op 1-2 jaar voor ik er weer totaal boven op ben. Vond ik eerst nogal overdreven klinken maar ik geloof dat ik me er nu wel in kan vinden..



Ook ik ben wel wat vriendinnen kwijt, omdat ik niet meer kon afspreken met ze en er zelfs niet altijd voor hen kon zijn.. Maar degenen die over zijn, zijn ook écht!



Dit was mijn verhaal in 't kort, k heb overwogen om op iedereen persoonlijk te reageren omdat ik dat graag wil, maar ik merk dat dat alweer teveel gevraagd is . In ieder geval, jullie hebben mijn respect!!

Ik had al een heel stuk getikt toen ik even naar de vorige pagina terug ging om op iedereen te reageren, alles weg natuurlijk. Nou poging nr 2 dan maar, ik ga ongetwijfeld mensen vergeten, waarvoor bij voorbaat excuus! Het is ook zo druk hier, eigenlijk diep triest natuurlijk maar wat een steun. Aan de nicks te zien zitten we allemaal in de leeftijdscategorie eind 20/begin 30, klopt dat? Waar zou dat nou aan liggen?



Hier nog steeds een beetje een dip. Gisterenochtend was ik erg emotioneel, veel gehuild. 's middags veranderde dat in een enorme opruimwoede. 's avonds doodop natuurlijk, maar het was wel fijn om mijn gedachten te verzetten. Vanmorgen bij bedrijfsarts geweest en reizen met de trein en bus viel niet mee, maar ging beter dan de vorige keer. Afgesproken dat ik met leidinggevende ga bespreken of ik thuis alvast kan beginnen voor enkele uren in de week met wat leeswerk. Heb volgende week een gesprek met haar. Op zich sta ik wel positief tegen deze uitkomst, ik hoef nog niet naar het werk en kan wel kijken hoe het ervoor staat. Gaat het niet, dan gaat het niet. En als het wel lukt, zijn we weer een stapje verder.



Dank jullie trouwens voor de reactie op de verjaardagvraag, ik heb zoals ik al schreef besloten niet te gaan en dat voelt wel goed, maar het blijft ook lastig. Het is moeilijk accepteren dat je gewoon even niet meedoet met het leven zeg maar.



Ik begin van onder naar boven en ga niet meer terug naar pagina 2...nogmaals sorry als ik daardoor mensen vergeet!



@ BrownEyedGirl, welkom hier. Heel herkenbaar allemaal. Je bent sinds december thuis, hoe gaat het met je werk? alweer met kleine stapjes begonnen, of echt nog helemaal thuis? Die frustratie over hoe lang het duurt herken ik helemaal. Toen ik voor het eerst hoorde van die 1-2 jaar moest ik zo huilen, nee niet zo lang!



@ Llindy, mooie post inderdaad, dat geeft de burger moed. Op zich vertrouw ik wel in een goede afloop maar het is lastig dat voor ogen te houden als je je zo rot voelt. En op slechte momenten, als een paniekaanval in de stad, denk ik echt 'waar ben IK gebleven, wie is dit meisje die zo raar doet?'. Dus dank voor je post, ik zal hem vaak herlezen.



@ Wolfie, ook voor het eerst hier? Welkom bij de club. Ook jij heel veel sterkte, het is een klote tijd!



@ Kelinci, wat goed van je sollicitatie, gefeliciteerd alvast daarmee! En hoe gaat het verder, ook met je schoonouders enzo?



@ Krisje, dank voor je lieve woorden. Ze deden me gisteren erg goed, had alleen de puf niet om terug te schrijven. Hoe is het met jou, nog steeds moe of gaat het weer ietsjes beter?



@ Roann, wat fijn voor je! Je post straalt vrolijkheid uit, geniet ervan! Merk je nog steeds vooruitgang?



@ Lentezon, ben je al wat verder in je keuzes rondom je functies? En ook van mij een schouderklopje, ik kan me er zo niets bij voorstellen dat ik weer volledig hersteld mijn werk zou doen. Je rondreis naar Marrokko lijkt in ieder geval door te gaan als het aan de aswolk ligt, wat een heerlijk vooruitzicht. Ga je langs alle steden? Of ook nog even lekker in Agadir bijvoorbeeld uitrusten?



@ Juliaatje, dat klinkt als een heftige week. Hoe is het met de AD gegaan en bij de psych (de oude, de nieuwe)? En slaap je wat beter?



@ Miepjemiep, pas goed op jezelf in de komende periode. En fijn dat je een keuze hebt kunnen maken, ook dat geeft nieuwe energie niet?



@ Rendiertje, hoe gaat het met jou? Helpt het even afstand te nemen van je werk en durf je al wat meer de deur uit te gaan?



Pff...haha, we trainen hier wel onze concentratie met al die drukte. Veel sterkte iedereen en laat het weten als het even niet gaat. Er is hier vast wel iemand die je dan even een hart onder de riem kan steken. Super vind ik dat!

Even wat reacties op wat ik hierboven lees...



Psych zegt dat ik moet rekenen op 1-2 jaar voor ik er weer totaal boven op ben.



Ik ben nu 2 jaar verder na de eerste 'instorting' (=lichamelijk echt niet meer kunnen en geestelijk toegeven dat er iets mis is). Sinds anderhalf jaar aan het opbouwen (=helemaal niet of maar een beetje werken, en verder alles op een laag pitje). Niet om pessimistisch te zijn, maar ik denk dat het nog wel een hele poos kan duren voor ik er weer totaal bovenop ben. Hoorde laatst van een ervaringsdeskundige dat het bij haar 10 jaar had geduurd...



Aan de nicks te zien zitten we allemaal in de leeftijdscategorie eind 20/begin 30, klopt dat?



Als ik al die actieve leeftijdsgenoten om me heen zie voel ik me weleens een aansteller. Waarom kan ik niet gewoon normaal doen en ook naar dat feestje of ook mee met dat dagje uit? Waarom moet ik weer moeilijk doen en de gastvrouw vooraf vragen of er een plekje is waar ik me even terug kan trekken als het nodig is, of dat ik maar een deel van het georganiseerde programma mee doe omdat ik een hele dag niet volhoud? Of voor twaalven helemaal gebroken naar huis van een feest terwijl iedereen roept dat ik met mijn jonge benen toch nog wel mee kan dansen.

Laat ik maar accepteren dat het nu voor mij zo is. Ik stel me niet aan, ik stel mijn grenzen. Ik ben jong en ik ben ziek, ook al is het niet aan me te zien (nou ja, als ik heel moe ben wel). Ik word wel weer beter, en een hele actieve dertiger!





Weet iemand of er boeken zijn over twintigers/ dertigers met een burn-out? Anders zal ik die eens gaan schrijven. Heb ik meteen weer wat zinnigs te doen in m'n eigen tempo .

Llindy, ik schrijf graag met je mee! Lijkt me serieus hartstikke leuk om zo'n project te starten, beetje onderzoek doen naar de oorzaken, ervaringsverhalen erbij, geen haast, etc. Kunnen we dat niet vanuit dit topic organiseren? haha, leuk idee...verzinnen we een fictief persoon waar we al onze gevoelens op los kunnen laten (sorry, fantasie slaat op hol..)

Je komt heel sterk over trouwens in je schrijven, dat is mooi om te lezen. Dat accepteren zit er bij mij nog niet helemaal in, ik heb nog een weg te gaan. Slaap lekker allemaal.

Hoi Lindy en Mo,



Haha, ik hou me ook aanbevolen! Mijn nick staat nog op 26 maar ik ben bijna 30 idd.



Ja accepteren is moeilijk ook voor mij. Ik zie mijn leeftijdsgenootjes en vriendinnen 'lekker' rennen en vliegen, werken en 's avonds ook nog wat leuks doen. En dan kom ik.. al moe na 1 activiteitje op een dag..en soms kom ik niet eens tot 1!



Achja.. ik begin wel steeds meer t begrijpen hoe het zover heeft kunnen komen en dat het hierna nooit meer 'zo' wordt!



Ik zat in m'n proeftijd toen het echt niet meer ging, dus ik heb geen werk (ziektewet UWV) en als ik aan werk of vacatures denk voel ik meteen de stress oplaaien dus..nog te vroeg... Ik lees vaak dat je niet te lang thuis moet zitten, maar ik zou nu niet weten hoe ik dat voor elkaar moet krijgen om te gaan werken al is het maar een paar uurtjes.. Op een gegeven moment krijg je ook het idee dat 'men' denkt dat het nu wel lang genoeg heeft geduurd, .. dat je gewoon 'een beetje moe' was.. Ok..niet aan denken ik weet wel beter!



PS ik ben sinds de burnout regelmatig heeeel vroeg wakker s ochtends, ik slaap wel goed in, maar rond een uurtje of zes wakker.. is dat herkenbaar?

Ook ik hoor inderdaad in de leeftijdsgroep 20-30. Nu 26 en had nooit gedacht dat ik op zo'n jonge leeftijd burn out kon raken. Ik moet zeggen dat ik ook niet precies wist wat het was. Als ik er meer bekend mee was geweest had ik misschien de voorteken sneller kunnen herkennen. Maar goed helaas is dat niet zo. Inderdaad goed plan om een boek te schrijven voor 20-30ers met een burn out. Ik heb zelf wel veel gehad aan het boek als een feniks uit de as (herstellen en voorkomen van burn out) en het boek de lessen van burnout (door annegreet van bergen is ook heel erg goed.



Lindy5: Jij hebt zo te lezen al een lange weg achter je liggen,

fijn om te horen dat het steeds beter met je gaat. Ik schrok wel even over die 1-2 jaar.. Toch zal het bij iedereen anders zijn, ik heb ook verhalen gehoord van mensen die binnen een jaar er weer boven op zijn. Maar ik zelf ga er wel van uit dat ik er minstens een jaar zoet mee ben en ook daarna nog flink zal moeten oppassen. Als ik maar vooruitgang blijf zien...



Browneyedgirl26: Welkom! Je zit ongeveer net zo lang thuis als ik (ik vanaf november) dus we lopen een beetje gelijk op. Ben je alweer begonnen om wat werktaken op te pakken? In welke werksector zit jij? Ik zelf in het onderwijs. Op je vraag over het vroeg wakker worden.. Ik lig 's avonds rond 9 uur in mn bed en ben 's morgens vaak rond 8 uur weer wakker. In het begin was het zo dat ik soms de hele klok rond sliep. Maar ook nachten dat ik geen oog dicht deed.



Mo78: Fijn dat je wat had aan mijn woorden! Knap van je dat je al gaat proberen te beginnen met wat thuis werk. Ben benieuwd hoe je dat gaat bevallen. Bij mij hadden ze ook dat voorstel maar ik kon in het begin totaal niet concentreren op wat dan ook.



Verder ben ik gelukkig weer over mijn ergste dip en rugpijn heen. Gaat voor even weer de goede kant op. Volgens de homeopaat kan het zijn dat ik even een terugslag had van de korrels. Dus hoop dat het nu weer de goede kant op gaat. Wetende dat ik best nog weer een terugslag zal krijgen..

Maar goed ben weer even positief!



groetjes Kris

@ Kris ik heb geen werk, zie post van 7:36 . Jij al wel weer bezig?



Rendiertje verontschuldig je niet!! Ik kan dat ook niet, iedereens verhaal bijhouden en individueel reageren. En een egopost? Hier is het forum toch ook voor!



Ik ga ook 1x per 2 weken bij de psych. Dit ook omdat ik weleens 'huiswerk' meekrijg en dat moet dan wel even tijd hebben om te proberen.. Ga jij het opvoeren naar 1x per week denk je?