Kinderen
alle pijlers
vader niet in beeld
zondag 2 mei 2010 om 14:06
Hallo,
Ik lees al tijden mee op verschillende forums en wilde nu toch eens mijn eigen situatie voor leggen om te kijken hoe andere hier over denken.
Ik heb een zoontje van nu ruim 13 maanden. Schat van een mannetje en we redden het prima samen. Nou is hij ontstaan door een one night stand (vader en ik hebben een paar dates gehad waarvan 1x sex) en dat was gelijk raak. Vader was direct heel duidelijk hij wilde er niets van weten. contact is toen ook verbroken en op dit moment zou ik hem eventueel via de mail kunnen bereiken en zou hij nog wel reageren maar verder is er geen contact.
Hij ontkend eigenlijk zijn vaderschap, zijn omgeving (ouders, zus, huidige vriendin) weten niets van zij vaderschap af.
Nu is gaat alles op dit moment wel goed maar mijn zoontje gaat toch ooit vragen stellen.
Nou zit ik eigenlijk met twee vraagstukken..
- hoe leg ik mijn zoontje uit dat zijn vader niet toe was aan een kind
- En moet ik het zomaar laten gebeuren dat de familie van de vader .. (dus opa oma en tante van mijn zoontje) niet van zijn bestaan afweten. De vader gaat ze namelijk niet meer inlichten.
Ben benieuwd naar jullie ideeen hierover..
groetjes
Ik lees al tijden mee op verschillende forums en wilde nu toch eens mijn eigen situatie voor leggen om te kijken hoe andere hier over denken.
Ik heb een zoontje van nu ruim 13 maanden. Schat van een mannetje en we redden het prima samen. Nou is hij ontstaan door een one night stand (vader en ik hebben een paar dates gehad waarvan 1x sex) en dat was gelijk raak. Vader was direct heel duidelijk hij wilde er niets van weten. contact is toen ook verbroken en op dit moment zou ik hem eventueel via de mail kunnen bereiken en zou hij nog wel reageren maar verder is er geen contact.
Hij ontkend eigenlijk zijn vaderschap, zijn omgeving (ouders, zus, huidige vriendin) weten niets van zij vaderschap af.
Nu is gaat alles op dit moment wel goed maar mijn zoontje gaat toch ooit vragen stellen.
Nou zit ik eigenlijk met twee vraagstukken..
- hoe leg ik mijn zoontje uit dat zijn vader niet toe was aan een kind
- En moet ik het zomaar laten gebeuren dat de familie van de vader .. (dus opa oma en tante van mijn zoontje) niet van zijn bestaan afweten. De vader gaat ze namelijk niet meer inlichten.
Ben benieuwd naar jullie ideeen hierover..
groetjes
zondag 2 mei 2010 om 14:20
Ik vind eigenlijk dat zijn familie (ouders, zus) er wel van horen te weten. Ze hebben recht op de waarheid. Ik vind best dat je ze kunt inlichten als hij dat niet wil. Ook je zoontje heeft recht op zijn familie. Daar heeft zijn vader niet zoveel over te zeggen, vind ik. Als de familie dan alsnog besluit om geen contact te willen ja dan houdt het op. Maar dan hebben ze in ieder geval de keuze.
Vervelend voor de vader, maar dat zijn de consequenties als je een vrouw bezwangerd.
Vervelend voor de vader, maar dat zijn de consequenties als je een vrouw bezwangerd.
zondag 2 mei 2010 om 14:21
Ik vind niet dat het aan jou is om de familie van de vader iets te vertellen. Dat is zijn taak, en zijn zijn zaken.
Jij besloot je kindje te houden en met dat besluit komt ook dat jij een grote verandering teweeg zou gaan brengen in het leven van de vader.
Dat wilde hij niet.
Maar jij koos er wel toch voor.
En dat was je goed recht.
Hoe hij dat verder oplost in zijn leven en met zijn familie is niet aan jou. Is ook niet jouw recht.
Ik vind dat je je daar niet mee mag bemoeien.
Hoe moeilijk dat ook gevoelsmatig voor jou is.
Jij mag deze keuze niet ook nog eens voor hem bepalen.
Dat vind ik echt.
Ik heb er onlangs flink over na kunnen denken nadat ik ook zwanger bleek van een o.n.s. die er ook niks van wilde.
Helaas is dat een miskraam geworden.
Jouw zoontje heeft jouw familie toch?
Ik zou er in ieder geval nog mee wachten.
Misschien veranderd meneer ons nog van houding..
En ik zou eerst uitzoken wat voor mensen in zijn familie zitten, wie weet haal je je wel een bek ellende op je hals..
En je zoontje als hij oud genoeg is om het te begrijpen eerlijk vertellen dat jij voor hem koos, ondanks dat zijn vader daar niet aan toe was. Maar het is moeilijk antwoord geven op zo weinig info want het ligt er ook enorm aan hoe jou o..n.s gelopen is en hoe je realtie is met de vader. Hoe de verhoudingen zijn zeg maar.
Moeilijk om zomaar iets van te zeggen.
Jij besloot je kindje te houden en met dat besluit komt ook dat jij een grote verandering teweeg zou gaan brengen in het leven van de vader.
Dat wilde hij niet.
Maar jij koos er wel toch voor.
En dat was je goed recht.
Hoe hij dat verder oplost in zijn leven en met zijn familie is niet aan jou. Is ook niet jouw recht.
Ik vind dat je je daar niet mee mag bemoeien.
Hoe moeilijk dat ook gevoelsmatig voor jou is.
Jij mag deze keuze niet ook nog eens voor hem bepalen.
Dat vind ik echt.
Ik heb er onlangs flink over na kunnen denken nadat ik ook zwanger bleek van een o.n.s. die er ook niks van wilde.
Helaas is dat een miskraam geworden.
Jouw zoontje heeft jouw familie toch?
Ik zou er in ieder geval nog mee wachten.
Misschien veranderd meneer ons nog van houding..
En ik zou eerst uitzoken wat voor mensen in zijn familie zitten, wie weet haal je je wel een bek ellende op je hals..
En je zoontje als hij oud genoeg is om het te begrijpen eerlijk vertellen dat jij voor hem koos, ondanks dat zijn vader daar niet aan toe was. Maar het is moeilijk antwoord geven op zo weinig info want het ligt er ook enorm aan hoe jou o..n.s gelopen is en hoe je realtie is met de vader. Hoe de verhoudingen zijn zeg maar.
Moeilijk om zomaar iets van te zeggen.
..popcorn?
zondag 2 mei 2010 om 14:21
Moeilijke situatie. Ik zou me in de uitleg aan je zoontje tot de feiten beperken (uiteraard gedoseerd gebracht naar gelang zijn leeftijd). Dat jullie elkaar niet goed kenden en dat het een verrassing was dat jullie opeens een kindje verwachtten, en dat jij daar heel blij mee was en zijn vader zei dat hij wilde dat je het kindje alleen zou opvoeden/geen vader wilde zijn/het kindje niet wilde leren kennen/....
Die laatste woorden zijn natuurlijk heel belangrijk voor je zoontje, en ik zou daar dan ook goed over nadenken. Vul geen dingen zelf in, maar baseer je zo veel mogelijk op de eigen woorden van de vader, voor zover die niet te kwetsend voor je zoontje zijn. Dat ze hem helemaal niet zullen kwetsen is helaas onmogelijk, want dat het erg pijnlijk voor hem is dat zijn vader niets van hem wil weten is duidelijk.
Heb je erover nagedacht dat je het vaderschap gerechtelijk kunt laten vaststellen, of zie je bewust van die mogelijkheid af? In dat geval heeft je zoon in elk geval op papier een vader en moet hij ook financieel bijdragen aan de opvoeding van je zoon.
Die laatste woorden zijn natuurlijk heel belangrijk voor je zoontje, en ik zou daar dan ook goed over nadenken. Vul geen dingen zelf in, maar baseer je zo veel mogelijk op de eigen woorden van de vader, voor zover die niet te kwetsend voor je zoontje zijn. Dat ze hem helemaal niet zullen kwetsen is helaas onmogelijk, want dat het erg pijnlijk voor hem is dat zijn vader niets van hem wil weten is duidelijk.
Heb je erover nagedacht dat je het vaderschap gerechtelijk kunt laten vaststellen, of zie je bewust van die mogelijkheid af? In dat geval heeft je zoon in elk geval op papier een vader en moet hij ook financieel bijdragen aan de opvoeding van je zoon.
Ga in therapie!
zondag 2 mei 2010 om 14:25
quote:nola schreef op 02 mei 2010 @ 14:21:
Ik vind niet dat het aan jou is om de familie van de vader iets te vertellen. Dat is zijn taak, en zijn zijn zaken.
Op het moment dat hij TO zwanger heeft gemaakt, heeft hij zijn keuze gemaakt en het kind dat daaruit voortgekomen is, is zijn zaak, of hij dat nu wil of niet. Je "houdt" een kindje niet, het is er gewoon en dat is een zaak voor beide ouders, of ze het kind nu willen of niet.
Het gaat hier niet om het belang van de moeder en de vader, maar het recht van het kind op een vader. De vader heeft (ook wettelijk) niet het recht zich te onttrekken aan het vaderschap. (Behalve door geen kind te krijgen, dat mag natuurlijk wel.)
Ik vind niet dat het aan jou is om de familie van de vader iets te vertellen. Dat is zijn taak, en zijn zijn zaken.
Op het moment dat hij TO zwanger heeft gemaakt, heeft hij zijn keuze gemaakt en het kind dat daaruit voortgekomen is, is zijn zaak, of hij dat nu wil of niet. Je "houdt" een kindje niet, het is er gewoon en dat is een zaak voor beide ouders, of ze het kind nu willen of niet.
Het gaat hier niet om het belang van de moeder en de vader, maar het recht van het kind op een vader. De vader heeft (ook wettelijk) niet het recht zich te onttrekken aan het vaderschap. (Behalve door geen kind te krijgen, dat mag natuurlijk wel.)
Ga in therapie!
zondag 2 mei 2010 om 14:26
Proud Mum, nu weer hier op jouw posting 
Weet je, ik vind het zo raar, dat een man niet benieuwd is naar zijn nazaat. En stel nou eens dat hij en zijn vriendin geen kinderen kunnen krijgen? Ik ben dan echt benieuwd naar hoe hij er dan over denkt. Hoe zouden opa en oma reageren als ze weten dat ze wel een kleinkind hebben in zo'n geval?
Een vriendin van mij is met 18 jaar dwars door alle conceptie heen zwanger geraakt. Wilde het niet afbreken, maar de vader dumpte haar onmiddellijk.
Ik heb het haar wel eens gevraagd en zij zei me: ik heb hem geinformeerd toen het kindje er was, maar wel vader onbekend op de geboorteakte laten zetten.
Het joch is inmiddels bijna 12 en hij heeft gevraagd naar zijn vader. Zij heeft hem uitgelegd hoe ze vader kende (van school) en hoe hij heette, maar dat hij niet samen wilde zijn met moeder en kind. Voor haar zoon is dat voldoende. Ik geloof dat ze via via nog wel in staat zou kunnen zijn om contact te zoeken met de vader, maar ze doet er geen moeite voor. Als haar zoon het mocht willen, dan wil ze die moeite wel doen.
Weet je, ik heb mijn banden met mijn vader ook verbroken en Muizelientje - die ver daarna geboren is - heeft wel eens gevraagd waarom ze maar 1 opa heeft. Ik heb uitgelegd dat de andere opa niet lief was voor mij, mijn moeder en mijn zus en dat ik hem daarom niet meer zag. Ze nam het voor kennisgeving aan en heeft er nooit meer naar gevraagd, en bij voorzichtige hints - of bij onderzoeken (ze heeft autisme) - het ook zo matter of factly gezegd en ze blijkt er volgens die kenners niet mee te zitten.
Voor je kindje is het dus: wat jij hem vertelt en hoe je het vertelt.
Voor zijn familie: een dilemma, wat ik hierboven al aangaf. De vraag is alleen, is het jouw verantwoording? Dat bedoel ik niet in een hatelijke toon, maar echt in zowel strikt juridische als emotionele zin. Is het jouw verantwoording, of de zijne?
Weet je, ik vind het zo raar, dat een man niet benieuwd is naar zijn nazaat. En stel nou eens dat hij en zijn vriendin geen kinderen kunnen krijgen? Ik ben dan echt benieuwd naar hoe hij er dan over denkt. Hoe zouden opa en oma reageren als ze weten dat ze wel een kleinkind hebben in zo'n geval?
Een vriendin van mij is met 18 jaar dwars door alle conceptie heen zwanger geraakt. Wilde het niet afbreken, maar de vader dumpte haar onmiddellijk.
Ik heb het haar wel eens gevraagd en zij zei me: ik heb hem geinformeerd toen het kindje er was, maar wel vader onbekend op de geboorteakte laten zetten.
Het joch is inmiddels bijna 12 en hij heeft gevraagd naar zijn vader. Zij heeft hem uitgelegd hoe ze vader kende (van school) en hoe hij heette, maar dat hij niet samen wilde zijn met moeder en kind. Voor haar zoon is dat voldoende. Ik geloof dat ze via via nog wel in staat zou kunnen zijn om contact te zoeken met de vader, maar ze doet er geen moeite voor. Als haar zoon het mocht willen, dan wil ze die moeite wel doen.
Weet je, ik heb mijn banden met mijn vader ook verbroken en Muizelientje - die ver daarna geboren is - heeft wel eens gevraagd waarom ze maar 1 opa heeft. Ik heb uitgelegd dat de andere opa niet lief was voor mij, mijn moeder en mijn zus en dat ik hem daarom niet meer zag. Ze nam het voor kennisgeving aan en heeft er nooit meer naar gevraagd, en bij voorzichtige hints - of bij onderzoeken (ze heeft autisme) - het ook zo matter of factly gezegd en ze blijkt er volgens die kenners niet mee te zitten.
Voor je kindje is het dus: wat jij hem vertelt en hoe je het vertelt.
Voor zijn familie: een dilemma, wat ik hierboven al aangaf. De vraag is alleen, is het jouw verantwoording? Dat bedoel ik niet in een hatelijke toon, maar echt in zowel strikt juridische als emotionele zin. Is het jouw verantwoording, of de zijne?
zondag 2 mei 2010 om 14:27
quote:kadushi schreef op 02 mei 2010 @ 14:20:
Ik vind eigenlijk dat zijn familie (ouders, zus) er wel van horen te weten. Ze hebben recht op de waarheid. Ik vind best dat je ze kunt inlichten als hij dat niet wil. Ook je zoontje heeft recht op zijn familie. Daar heeft zijn vader niet zoveel over te zeggen, vind ik. Als de familie dan alsnog besluit om geen contact te willen ja dan houdt het op. Maar dan hebben ze in ieder geval de keuze.
Vervelend voor de vader, maar dat zijn de consequenties als je een vrouw bezwangerd.Ben ik het helemaal mee eens
Ik vind eigenlijk dat zijn familie (ouders, zus) er wel van horen te weten. Ze hebben recht op de waarheid. Ik vind best dat je ze kunt inlichten als hij dat niet wil. Ook je zoontje heeft recht op zijn familie. Daar heeft zijn vader niet zoveel over te zeggen, vind ik. Als de familie dan alsnog besluit om geen contact te willen ja dan houdt het op. Maar dan hebben ze in ieder geval de keuze.
Vervelend voor de vader, maar dat zijn de consequenties als je een vrouw bezwangerd.Ben ik het helemaal mee eens
zondag 2 mei 2010 om 14:31
Ik zou eerst wat verder kijken want zo zwart wit werkt de wereld niet in mijn ogen.
Ik vond na mijn ons ook dat hij de verantwoording had kunnen pakken maar in plaats daarvan werd ik door hem en anderen aangekeken op het feit dat ik niet voor abortus koos.
Alsof ik het expres in mijn uppie veroozaakt had ofzo.
Ik had, als het bij mij goed gegaan was met de zwangerschap nog even zijn houding afgewacht, en met even bedoel ik desnoods ene paar jaar. En daarna eerst gekeken naar wat voor familie hij dan heeft voor ik mijn kind moet toevertrouwen aan een stel vreemden. Ik vind dat voorzichtigheid best geboden is en je daarmee ook je kind eventueel beschermt.
Die kleine heeft recht op erkenning maar de keuze om zijn familie in te richten ligt primair bij de vader.
Het kind heeft recht op zijn vader dat ben ik helemaal eens.
Maar de praktijk wil nog weleens anders uitpakken en dan moet je kijken naar wat gezond is voor je kind.
En veilig.
Ik vond na mijn ons ook dat hij de verantwoording had kunnen pakken maar in plaats daarvan werd ik door hem en anderen aangekeken op het feit dat ik niet voor abortus koos.
Alsof ik het expres in mijn uppie veroozaakt had ofzo.
Ik had, als het bij mij goed gegaan was met de zwangerschap nog even zijn houding afgewacht, en met even bedoel ik desnoods ene paar jaar. En daarna eerst gekeken naar wat voor familie hij dan heeft voor ik mijn kind moet toevertrouwen aan een stel vreemden. Ik vind dat voorzichtigheid best geboden is en je daarmee ook je kind eventueel beschermt.
Die kleine heeft recht op erkenning maar de keuze om zijn familie in te richten ligt primair bij de vader.
Het kind heeft recht op zijn vader dat ben ik helemaal eens.
Maar de praktijk wil nog weleens anders uitpakken en dan moet je kijken naar wat gezond is voor je kind.
En veilig.
..popcorn?
zondag 2 mei 2010 om 14:31
Ik zal wel fout zijn als ik zeg dat dit de omgekeerde wereld is. Je had 'n ONS (en dan is het meestal niet de bedoeling dat je zwanger raakt) en je veroordeelt nu de onbewuste verwekker dat hij niet toe is aan het vaderschap. Verklaringen over hoe het allemaal zo gekomen is daargelaten, denk ik dat je het zo moet laten. Het is nog vroeg, je kind is 13 maanden, geef het wat tijd.
zondag 2 mei 2010 om 14:33
Jeetje, wat ingewikkeld. Ja maar stel nu dat ze het vertelt en die opa en oma willen omgang, ik noem maar wat. TO, zou jij dat willen?
En tja, hoe zal de vriendin reageren? Ik zou nl. wel behoorlijk schrikken, zeker als je zelf graag kinderen wilt ofzo. Ik zou niet blij zijn met een man die niet naar zijn eigen kind had omgekeken.
En tja, hoe zal de vriendin reageren? Ik zou nl. wel behoorlijk schrikken, zeker als je zelf graag kinderen wilt ofzo. Ik zou niet blij zijn met een man die niet naar zijn eigen kind had omgekeken.
zondag 2 mei 2010 om 14:38
Hoe ziet het leven van de vader er nu uit?
Hoe is jouw contact met hem?
Wat voor mensen zijn zijn ouders?
En wat wil jij voor een contact met hen zien tussen hen en jouw kind?
Wil jij zijn familie erbij voor je kindje en misschien ook om de vader zo meer onder druk te zetten je kindje te erkennen?
Heb je zelf niet zo veel familie?
Wat zijn jouw motieven?
Je kan de vader niet dwingen ook niet via zijn familie.
Dus als dat je motief is denk dan nog eens goed na.
Hoe is jouw contact met hem?
Wat voor mensen zijn zijn ouders?
En wat wil jij voor een contact met hen zien tussen hen en jouw kind?
Wil jij zijn familie erbij voor je kindje en misschien ook om de vader zo meer onder druk te zetten je kindje te erkennen?
Heb je zelf niet zo veel familie?
Wat zijn jouw motieven?
Je kan de vader niet dwingen ook niet via zijn familie.
Dus als dat je motief is denk dan nog eens goed na.
..popcorn?
zondag 2 mei 2010 om 14:41
Ik vin abortus geen vorm van anticonceptie ofzoiets, maar dat neemt niet weg dat de vrouw wel degelijk de keuze maakt.
Maar besef dat het vanuit emotioneel oogpunt niet altijd een keuze is.
Dus zwart wit is het allemaal niet, en wel erg moeilijk in mijn ogen.
en wil je daarom alleen al een hart onder je riem steken met dit soort moeilijke kwesties.
Maar besef dat het vanuit emotioneel oogpunt niet altijd een keuze is.
Dus zwart wit is het allemaal niet, en wel erg moeilijk in mijn ogen.
en wil je daarom alleen al een hart onder je riem steken met dit soort moeilijke kwesties.
..popcorn?
zondag 2 mei 2010 om 14:42
quote:dubiootje schreef op 02 mei 2010 @ 14:25:
[...]
Op het moment dat hij TO zwanger heeft gemaakt, heeft hij zijn keuze gemaakt en het kind dat daaruit voortgekomen is, is zijn zaak, of hij dat nu wil of niet. Je "houdt" een kindje niet, het is er gewoon en dat is een zaak voor beide ouders, of ze het kind nu willen of niet.
Het gaat hier niet om het belang van de moeder en de vader, maar het recht van het kind op een vader. De vader heeft (ook wettelijk) niet het recht zich te onttrekken aan het vaderschap. (Behalve door geen kind te krijgen, dat mag natuurlijk wel.)
Dat is meten met 2 maten. Als je geen relatie hebt en je ONS ondanks voorbehoedsmiddelen zwanger raakt, moet je als man dus maar tegen je zin vader worden? Een vrouw hoeft toch ook niet tegen haar zin moeder te worden (abortus, adoptie).
Het zou wel zo eerlijk zijn als een man zijn vaderschapsrechten en plichten ook gewoon kan opgeven, net als een vrouw bij adoptie doet.
[...]
Op het moment dat hij TO zwanger heeft gemaakt, heeft hij zijn keuze gemaakt en het kind dat daaruit voortgekomen is, is zijn zaak, of hij dat nu wil of niet. Je "houdt" een kindje niet, het is er gewoon en dat is een zaak voor beide ouders, of ze het kind nu willen of niet.
Het gaat hier niet om het belang van de moeder en de vader, maar het recht van het kind op een vader. De vader heeft (ook wettelijk) niet het recht zich te onttrekken aan het vaderschap. (Behalve door geen kind te krijgen, dat mag natuurlijk wel.)
Dat is meten met 2 maten. Als je geen relatie hebt en je ONS ondanks voorbehoedsmiddelen zwanger raakt, moet je als man dus maar tegen je zin vader worden? Een vrouw hoeft toch ook niet tegen haar zin moeder te worden (abortus, adoptie).
Het zou wel zo eerlijk zijn als een man zijn vaderschapsrechten en plichten ook gewoon kan opgeven, net als een vrouw bij adoptie doet.
zondag 2 mei 2010 om 14:44
Ik vind het ook een erg ingewikkelde situatie en denk dat je het belang van je zoontje voorop moet laten staan. Je zoon heeft er belang bij een vader te hebben, maar dat kun je uiteraard niet afdwingen en een rechtszaak zou heel vervelende gevolgen kunnen hebben. Ik denk dan ook niet dat ik dat zou doen.
Ik zou wel je zoontje de mogelijkheid willen bieden zelf contact op te nemen met zijn vader, of met diens familie, als hij daarnaar vraagt. Ik denk dat ik dat aan de vader zou meedelen, zodat hij weet waar hij aan toe is. Hij weet dan dat zoon hoort wie zijn vader is en te zijner tijd contact kan opnemen met hem of met zijn familie. Dan is het aan hem om te bepalen of hij dat als een volslagen verrassing voor iedereen wil laten komen of bepaalde familieleden wel inlicht. Hij weet dan in ieder geval dat hij er waarschijnlijk niet mee weg zal komen zijn kind 'weg te moffelen'.
Ik zou wel je zoontje de mogelijkheid willen bieden zelf contact op te nemen met zijn vader, of met diens familie, als hij daarnaar vraagt. Ik denk dat ik dat aan de vader zou meedelen, zodat hij weet waar hij aan toe is. Hij weet dan dat zoon hoort wie zijn vader is en te zijner tijd contact kan opnemen met hem of met zijn familie. Dan is het aan hem om te bepalen of hij dat als een volslagen verrassing voor iedereen wil laten komen of bepaalde familieleden wel inlicht. Hij weet dan in ieder geval dat hij er waarschijnlijk niet mee weg zal komen zijn kind 'weg te moffelen'.
Ga in therapie!
zondag 2 mei 2010 om 14:47
Je moet geen vader worden, je wordt vader. Daar kun je inderdaad niets aan veranderen. Het klopt dat de vrouw daarin een "sterkere" positie heeft dan de man (hoewel dat in de praktijk meestal erg meevalt). Maar TO heeft niet zo veel aan een discussie hierover. Het is een feit dat ze juridisch de vader kan aanspreken op zijn vaderschap. Of ze dat ook wil doen, zal een persoonlijke beslissing zijn die, als het goed is, in het belang van het kind wordt genomen.
Ga in therapie!
zondag 2 mei 2010 om 14:47
he proudmom,
ik zit een beetje met het zelfde. heb een dochter die wel uit een relatie is voortgekomen, maar tijdens de zwangerschap is verbroken. de vader heeft haar 1 keer gezien en toen nooit meer. ze denkt dat mn huidige vriend haar vader is. zij zegt of papa of zijn naam en ik zeg altijd alleen zijn naam. ooit zullen er vragen komen natuurlijk. zijn familie weet ook van haar bestaan, maar hebben nog nooit contact gezocht.
aan de ene kant vind ik het jammer dat het zo gaat, maar aan de andere kant geeft het me rust. de relatie was totaal niet gelijkwaardig. en als ik hem al van een afstand zou zie dan draait mn maag al om.
ik zit een beetje met het zelfde. heb een dochter die wel uit een relatie is voortgekomen, maar tijdens de zwangerschap is verbroken. de vader heeft haar 1 keer gezien en toen nooit meer. ze denkt dat mn huidige vriend haar vader is. zij zegt of papa of zijn naam en ik zeg altijd alleen zijn naam. ooit zullen er vragen komen natuurlijk. zijn familie weet ook van haar bestaan, maar hebben nog nooit contact gezocht.
aan de ene kant vind ik het jammer dat het zo gaat, maar aan de andere kant geeft het me rust. de relatie was totaal niet gelijkwaardig. en als ik hem al van een afstand zou zie dan draait mn maag al om.
zondag 2 mei 2010 om 15:58
Mijn ex is na de scheiding de kinderen nog 1 keer wezen halen,heb ze uitgelegd dat hun pa het te druk had(ze waren toen 5 en 8 ofzo)..nu zijn ze 18 en 20 en willen hem niet eens meer kennen......dus..
ook schoonfamilie heeft nooit hun best gedaan om een band te houden met mijn kinderen,evenals tante.dus...het prachtige plaatje wat jij je voorhoud misschien hoeft helemaal niet te bestaan.
Vind het wel zwak van hem dat hij zijn familie het recht op een neefje/nichtje onthoud,alleen omdat HIJ er nog niet aan toe is/was,maar dat is zijn keuze helaas,die je moet respecteren,net zoals hij moest respecteren dat jij het kind liet komen...
ook schoonfamilie heeft nooit hun best gedaan om een band te houden met mijn kinderen,evenals tante.dus...het prachtige plaatje wat jij je voorhoud misschien hoeft helemaal niet te bestaan.
Vind het wel zwak van hem dat hij zijn familie het recht op een neefje/nichtje onthoud,alleen omdat HIJ er nog niet aan toe is/was,maar dat is zijn keuze helaas,die je moet respecteren,net zoals hij moest respecteren dat jij het kind liet komen...
zondag 2 mei 2010 om 17:00
Hee allemaal,
poeh zoveel reacties al gehad..
even wil ik voorop zetten dat ik hem geen vaderschap af wil dwingen. Wij hebben samen evenveel verantwoordelijkheid gehad aan de zwangerschap en hebben toen beide een keuze gemaakt. Ik wilde er voor gaan en hij niet. wat ik daarvan vind doet er niet zoveel toe want andersom is hij het ook met mijn keuze niet eens.
Ik heb destijds dan ook gezegd dat ik hem niet als vader zou erkennen en dat ik ook geen alimentatie verwacht, maar dat hij zijn kind wel mag zien als hij dat zou willen. (onder mijn voorwaarden want ik ken hem nauwelijks dus ik zou mijn kind niet zomaar meegeven of iets dergelijks)
Hoewel ik met zijn keuze dus wel vrede heb wil dat niet zeggen dat ik het voor mijn zoontje niet ontzettend lullig vind. En vandaar dat ik ook wel zit met de vraag hoe ik dit ooit uit zal gaan leggen.
Me op de feiten richten lijkt mij ook wel de beste optie.
Daarnaast heb ik zelf een super familie die helemaal dol zijn op mijn zoontje. Ik heb zelf ook zo'n bijzondere band met mijn opa en oma en mijn moeder weer met mijn zoontje. Dat ik het erg oneerlijk vind dat de vader van mijn zoontje zijn ouders die keuze ontneemt.
Ik vind dat in de eerste plaats zijn taak om zijn ouders eventueel in te lichten. Al gaat hij dat waarschijnlijk niet doen. En ik denk dat zijn ouders zelf de keuze zouden moeten kunnen maken of ze wel of geen band op willen bouwen met hun kleinkind.. (buiten de vader om dus)
Daar komt bij dat ik die mensen niet ken, nog nooit gezien heb of iets dergelijks. Wat voor beerput ik dus open haal heb ik geen idee van stel dat ik ze zou inlichten.
tja en zijn vriendin is mijn zaak niet.. dat is in geen enkel opzicht familie van mijn zoontje dus heeft ook niets met hem te maken.
maar het is eigenlijk juist omdat ik zelf zoveel waarde hecht aan familie dat ik het erg vind om mensen zoiets te onthouden.
en qua veiligheid is de vader van mijn zoontje altijd heel netjes gebleven op een paar emotionele uitspattingen na. Maar ik heb geen idee hoe hij als kat in het nauw reageert.
poeh zoveel reacties al gehad..
even wil ik voorop zetten dat ik hem geen vaderschap af wil dwingen. Wij hebben samen evenveel verantwoordelijkheid gehad aan de zwangerschap en hebben toen beide een keuze gemaakt. Ik wilde er voor gaan en hij niet. wat ik daarvan vind doet er niet zoveel toe want andersom is hij het ook met mijn keuze niet eens.
Ik heb destijds dan ook gezegd dat ik hem niet als vader zou erkennen en dat ik ook geen alimentatie verwacht, maar dat hij zijn kind wel mag zien als hij dat zou willen. (onder mijn voorwaarden want ik ken hem nauwelijks dus ik zou mijn kind niet zomaar meegeven of iets dergelijks)
Hoewel ik met zijn keuze dus wel vrede heb wil dat niet zeggen dat ik het voor mijn zoontje niet ontzettend lullig vind. En vandaar dat ik ook wel zit met de vraag hoe ik dit ooit uit zal gaan leggen.
Me op de feiten richten lijkt mij ook wel de beste optie.
Daarnaast heb ik zelf een super familie die helemaal dol zijn op mijn zoontje. Ik heb zelf ook zo'n bijzondere band met mijn opa en oma en mijn moeder weer met mijn zoontje. Dat ik het erg oneerlijk vind dat de vader van mijn zoontje zijn ouders die keuze ontneemt.
Ik vind dat in de eerste plaats zijn taak om zijn ouders eventueel in te lichten. Al gaat hij dat waarschijnlijk niet doen. En ik denk dat zijn ouders zelf de keuze zouden moeten kunnen maken of ze wel of geen band op willen bouwen met hun kleinkind.. (buiten de vader om dus)
Daar komt bij dat ik die mensen niet ken, nog nooit gezien heb of iets dergelijks. Wat voor beerput ik dus open haal heb ik geen idee van stel dat ik ze zou inlichten.
tja en zijn vriendin is mijn zaak niet.. dat is in geen enkel opzicht familie van mijn zoontje dus heeft ook niets met hem te maken.
maar het is eigenlijk juist omdat ik zelf zoveel waarde hecht aan familie dat ik het erg vind om mensen zoiets te onthouden.
en qua veiligheid is de vader van mijn zoontje altijd heel netjes gebleven op een paar emotionele uitspattingen na. Maar ik heb geen idee hoe hij als kat in het nauw reageert.
zondag 2 mei 2010 om 17:25
Heel veel kinderen kennen hun biologische vader niet en het gros zit daar niet mee.
Zelf ben ik ook een kind dat verwekt is tijdens een ons. Ik weet wie mijn verwekker is, maar ken hem verder niet. Ben inmiddels 36 en heb er nooit een probleem mee gehad. Ik zou zeggen: wacht eerst eens even af. Je hoeft echt niet op een dag met je kind een zwaar gesprek aan te gaan. Mijn moeder heeft altijd terloops opmerkingen gemaakt dat zusje van stiefvader was en ik van een ander. Heb ooit eens tijdens de afwas gevraagd wie het dan was, ik was toen al een jaar of 12. Daarna nooit meer naar hem gevraagd. Ik redeneer gewoon heel simpel: hij heeft mij niet willen grootbrengen, dus waarom zou ik me nu druk om hem maken? Ik heb een leuke biologische opa en oma gehad en een leuke "stief"opa en oma, die mij en mijn zusje exact hetzelfde behandelden. Laat je kind als het er klaar voor is zelf beslissen.
Zelf ben ik ook een kind dat verwekt is tijdens een ons. Ik weet wie mijn verwekker is, maar ken hem verder niet. Ben inmiddels 36 en heb er nooit een probleem mee gehad. Ik zou zeggen: wacht eerst eens even af. Je hoeft echt niet op een dag met je kind een zwaar gesprek aan te gaan. Mijn moeder heeft altijd terloops opmerkingen gemaakt dat zusje van stiefvader was en ik van een ander. Heb ooit eens tijdens de afwas gevraagd wie het dan was, ik was toen al een jaar of 12. Daarna nooit meer naar hem gevraagd. Ik redeneer gewoon heel simpel: hij heeft mij niet willen grootbrengen, dus waarom zou ik me nu druk om hem maken? Ik heb een leuke biologische opa en oma gehad en een leuke "stief"opa en oma, die mij en mijn zusje exact hetzelfde behandelden. Laat je kind als het er klaar voor is zelf beslissen.
zondag 2 mei 2010 om 17:28
quote:robbie75 schreef op 02 mei 2010 @ 14:42:
[...]
Dat is meten met 2 maten. Als je geen relatie hebt en je ONS ondanks voorbehoedsmiddelen zwanger raakt, moet je als man dus maar tegen je zin vader worden? Een vrouw hoeft toch ook niet tegen haar zin moeder te worden (abortus, adoptie).
Het zou wel zo eerlijk zijn als een man zijn vaderschapsrechten en plichten ook gewoon kan opgeven, net als een vrouw bij adoptie doet.Mee eens. Als de intentie, af te lezen aan afspraken over het gebruik van voorbehoedsmiddelen, was om niet zwanger te worden dan lijkt het me duidelijk dat de zaaddonor af zou moeten kunnen zien van enige verplichtingen. Het lijkt me dan ook een goed idee als dit uitgangspunt verankerd zou worden in de wet. Het is krankzinnig om een man die nimmer beoogd heeft vader te worden achteraf op te zadelen met de (morele) gevolgen van falende voorbehoedmiddelen.
[...]
Dat is meten met 2 maten. Als je geen relatie hebt en je ONS ondanks voorbehoedsmiddelen zwanger raakt, moet je als man dus maar tegen je zin vader worden? Een vrouw hoeft toch ook niet tegen haar zin moeder te worden (abortus, adoptie).
Het zou wel zo eerlijk zijn als een man zijn vaderschapsrechten en plichten ook gewoon kan opgeven, net als een vrouw bij adoptie doet.Mee eens. Als de intentie, af te lezen aan afspraken over het gebruik van voorbehoedsmiddelen, was om niet zwanger te worden dan lijkt het me duidelijk dat de zaaddonor af zou moeten kunnen zien van enige verplichtingen. Het lijkt me dan ook een goed idee als dit uitgangspunt verankerd zou worden in de wet. Het is krankzinnig om een man die nimmer beoogd heeft vader te worden achteraf op te zadelen met de (morele) gevolgen van falende voorbehoedmiddelen.
zondag 2 mei 2010 om 17:49
quote:wuiles schreef op 02 mei 2010 @ 17:28:
[...]
Mee eens. Als de intentie, af te lezen aan afspraken over het gebruik van voorbehoedsmiddelen, was om niet zwanger te worden dan lijkt het me duidelijk dat de zaaddonor af zou moeten kunnen zien van enige verplichtingen. Het lijkt me dan ook een goed idee als dit uitgangspunt verankerd zou worden in de wet. Het is krankzinnig om een man die nimmer beoogd heeft vader te worden achteraf op te zadelen met de (morele) gevolgen van falende voorbehoedmiddelen.
Hoewel deze antwoorden weinig te maken heeft met mijn vragen wil ik er toch even op reageren.
Je bent vader en je bent moeder op het moment dat je een kind verwerkt hebt. Het afstaan van het kind door zowel vader als moeder veranderd daar niets aan.
en even over de keus van een moeder voor adoptie of abortus. dat is ontzettend belastend.. Dus die ow zo zielige vaders die dat eigenlijk niet wilde worden hadden hun broek maar aan moeten laten..
anticonceptie is nooit zekerheid.. Op het moment dat je sex hebt neem je gewoon het risico van een eventuele zwangerschap die kan volgen. Ook de man!
Maar nog even dit heeft weinig met mijn topic te maken aangezien ik die vader van mijn zoontje zijn keuze om afstand te nemen gewoon laat maken. Maar ik heb weinig medelijden met zogenaamde vader die dat eigenlijk niet hadden willen worden.
[...]
Mee eens. Als de intentie, af te lezen aan afspraken over het gebruik van voorbehoedsmiddelen, was om niet zwanger te worden dan lijkt het me duidelijk dat de zaaddonor af zou moeten kunnen zien van enige verplichtingen. Het lijkt me dan ook een goed idee als dit uitgangspunt verankerd zou worden in de wet. Het is krankzinnig om een man die nimmer beoogd heeft vader te worden achteraf op te zadelen met de (morele) gevolgen van falende voorbehoedmiddelen.
Hoewel deze antwoorden weinig te maken heeft met mijn vragen wil ik er toch even op reageren.
Je bent vader en je bent moeder op het moment dat je een kind verwerkt hebt. Het afstaan van het kind door zowel vader als moeder veranderd daar niets aan.
en even over de keus van een moeder voor adoptie of abortus. dat is ontzettend belastend.. Dus die ow zo zielige vaders die dat eigenlijk niet wilde worden hadden hun broek maar aan moeten laten..
anticonceptie is nooit zekerheid.. Op het moment dat je sex hebt neem je gewoon het risico van een eventuele zwangerschap die kan volgen. Ook de man!
Maar nog even dit heeft weinig met mijn topic te maken aangezien ik die vader van mijn zoontje zijn keuze om afstand te nemen gewoon laat maken. Maar ik heb weinig medelijden met zogenaamde vader die dat eigenlijk niet hadden willen worden.
zondag 2 mei 2010 om 17:56
quote:Proudmom schreef op 02 mei 2010 @ 17:49:
[...]
Hoewel deze antwoorden weinig te maken heeft met mijn vragen wil ik er toch even op reageren.
Je bent vader en je bent moeder op het moment dat je een kind verwerkt hebt. Het afstaan van het kind door zowel vader als moeder veranderd daar niets aan.
en even over de keus van een moeder voor adoptie of abortus. dat is ontzettend belastend.. Dus die ow zo zielige vaders die dat eigenlijk niet wilde worden hadden hun broek maar aan moeten laten..
anticonceptie is nooit zekerheid.. Op het moment dat je sex hebt neem je gewoon het risico van een eventuele zwangerschap die kan volgen. Ook de man!
Maar nog even dit heeft weinig met mijn topic te maken aangezien ik die vader van mijn zoontje zijn keuze om afstand te nemen gewoon laat maken. Maar ik heb weinig medelijden met zogenaamde vader die dat eigenlijk niet hadden willen worden.De intentie is duidelijk geweest: jullie hebben voorbehoedsmiddelen gebruikt en hadden derhalve niet de intentie om een kind te verwekken. Jouw partner vraagt volgens mij ook niet om jouw medelijden, hij vraagt om rust en privacy. Jij denkt er kennelijk serieus over om hem die privacy te ontnemen, in het belang van jouw kind. Het belang van het kind staat mij overigens helder voor ogen. Mijns inziens ben jij degene die tegen de belangen van het kind heeft gehandeld door zowel een kind als de vader in een positie van tegengestelde belangen te plaatsen. Wettelijk gezien sta je volledig in je recht. Moreel gezien is er wat mij betreft het nodige af te dingen op je handelswijze en wel omdat er altijd een het slachtoffer van wordt: is het niet de vader dan wel het kind. Beiden hebben daar niet om gevraagd. Ik ben blij dat ik geen man ben.
[...]
Hoewel deze antwoorden weinig te maken heeft met mijn vragen wil ik er toch even op reageren.
Je bent vader en je bent moeder op het moment dat je een kind verwerkt hebt. Het afstaan van het kind door zowel vader als moeder veranderd daar niets aan.
en even over de keus van een moeder voor adoptie of abortus. dat is ontzettend belastend.. Dus die ow zo zielige vaders die dat eigenlijk niet wilde worden hadden hun broek maar aan moeten laten..
anticonceptie is nooit zekerheid.. Op het moment dat je sex hebt neem je gewoon het risico van een eventuele zwangerschap die kan volgen. Ook de man!
Maar nog even dit heeft weinig met mijn topic te maken aangezien ik die vader van mijn zoontje zijn keuze om afstand te nemen gewoon laat maken. Maar ik heb weinig medelijden met zogenaamde vader die dat eigenlijk niet hadden willen worden.De intentie is duidelijk geweest: jullie hebben voorbehoedsmiddelen gebruikt en hadden derhalve niet de intentie om een kind te verwekken. Jouw partner vraagt volgens mij ook niet om jouw medelijden, hij vraagt om rust en privacy. Jij denkt er kennelijk serieus over om hem die privacy te ontnemen, in het belang van jouw kind. Het belang van het kind staat mij overigens helder voor ogen. Mijns inziens ben jij degene die tegen de belangen van het kind heeft gehandeld door zowel een kind als de vader in een positie van tegengestelde belangen te plaatsen. Wettelijk gezien sta je volledig in je recht. Moreel gezien is er wat mij betreft het nodige af te dingen op je handelswijze en wel omdat er altijd een het slachtoffer van wordt: is het niet de vader dan wel het kind. Beiden hebben daar niet om gevraagd. Ik ben blij dat ik geen man ben.