Relaties
alle pijlers
Ineens onzeker
maandag 3 mei 2010 om 23:33
Hoi Allemaal,
Mijn vriendje en ik gaan nu een jaar met elkaar, hebben eerst samen gewoond, een maandje uit elkaar geweest en wonen nu apart. Voelt ontzettend fijn als we bij elkaar zijn, spreken de mooiste en liefste woordjes uit, het verliefde gevoel is net als in het begin en maak me nergens zorgen over...
totdat ik 's avonds alleen ben,
dan slaat de onzekerheid toe.
In het begin wilden we elkaar zo vaak mogelijk zien, dag en nacht waren we bij elkaar, er is geen dag geweest dat we geen contact met elkaar hebben gehad en nu is dat anders nu we apart zijn. Nu zijn er zelfs dagen (niet langer dan 1 dag) dat we geen contact met elkaar hebben en dat maakt me onzeker. Helemaal wanneer we afspreken dat hij belt en dat dan niet doet. Als ik dan een mailtje stuur reageert hij daar niet op. Als ik dan bij hem ben verdwijnt al mijn onzekerheid als sneeuw voor de zon.
maar ja, dan komt de avond weer...
Ik zoek op dit moment bevestiging van zijn kant mede omdat hij degene is geweest die het heeft uitgemaakt. Ik krijg die bevestiging ook als ik bij hem ben maar ik zou graag dat gevoel terug willen om elkaar in elk geval aan het eind van de dag nog even te spreken zodat je wel alles met elkaar blijft delen.
Is mijn onzekerheid onterecht? Wat moet ik hiermee?
Mijn vriendje en ik gaan nu een jaar met elkaar, hebben eerst samen gewoond, een maandje uit elkaar geweest en wonen nu apart. Voelt ontzettend fijn als we bij elkaar zijn, spreken de mooiste en liefste woordjes uit, het verliefde gevoel is net als in het begin en maak me nergens zorgen over...
totdat ik 's avonds alleen ben,
dan slaat de onzekerheid toe.
In het begin wilden we elkaar zo vaak mogelijk zien, dag en nacht waren we bij elkaar, er is geen dag geweest dat we geen contact met elkaar hebben gehad en nu is dat anders nu we apart zijn. Nu zijn er zelfs dagen (niet langer dan 1 dag) dat we geen contact met elkaar hebben en dat maakt me onzeker. Helemaal wanneer we afspreken dat hij belt en dat dan niet doet. Als ik dan een mailtje stuur reageert hij daar niet op. Als ik dan bij hem ben verdwijnt al mijn onzekerheid als sneeuw voor de zon.
maar ja, dan komt de avond weer...
Ik zoek op dit moment bevestiging van zijn kant mede omdat hij degene is geweest die het heeft uitgemaakt. Ik krijg die bevestiging ook als ik bij hem ben maar ik zou graag dat gevoel terug willen om elkaar in elk geval aan het eind van de dag nog even te spreken zodat je wel alles met elkaar blijft delen.
Is mijn onzekerheid onterecht? Wat moet ik hiermee?
maandag 3 mei 2010 om 23:41
Het is jouw onzekere gevoel , hij doet niets wat apart is na de verliefdheidsfase. Jij wil graag nog bevestigd worden alsof jullie elkaar net kennen.
De kans dat je hem gaat beklemmen met dit gedrag is best aanwezig en niet wat je wilt denk ik. Doe wat met eigen onzekerheid en geef hem niet de "macht" degene te zijn die het kan laten verdwijnen. Leer jezelf deze rust te geven.
Wat was zijn reden om niet meer samen te willen wonen?
De kans dat je hem gaat beklemmen met dit gedrag is best aanwezig en niet wat je wilt denk ik. Doe wat met eigen onzekerheid en geef hem niet de "macht" degene te zijn die het kan laten verdwijnen. Leer jezelf deze rust te geven.
Wat was zijn reden om niet meer samen te willen wonen?
dinsdag 4 mei 2010 om 00:10
Ruzies met uiteindelijk mijn woede die ik heb getoond wat de druppel heeft doen overlopen. Daar heb ik van geleerd. Met liefde bereik ik bij hem zoveel meer dan door boos te worden.
Mijn woede en ook onzekerheid kwam voornamelijk uit het feit dat hij veel woorden had maar geen daden. Zoals nu weer: 'Ik bel je vanavond en dan niet bellen'.
Wat er is ingehakt: Mijn ouders bellen om te vragen of hij hun dochter mag trouwen, mij ten huwelijk vragen maar vervolgens niets willen plannen terwijl we wel al een datum hadden geprikt.
Mijn woede en ook onzekerheid kwam voornamelijk uit het feit dat hij veel woorden had maar geen daden. Zoals nu weer: 'Ik bel je vanavond en dan niet bellen'.
Wat er is ingehakt: Mijn ouders bellen om te vragen of hij hun dochter mag trouwen, mij ten huwelijk vragen maar vervolgens niets willen plannen terwijl we wel al een datum hadden geprikt.
dinsdag 4 mei 2010 om 01:00
hij heeft zelfs je ouders gebeld om je hand te vragen? en jou ten huwelijk gevraagd? kind, wat wil je dan nog meer? Je hebt echt geen enkele reden om onzeker te zijn, ik vind ook dat je eisen niet reeel zijn en ik denk ook dat als je nog ff zo doorgaat er inderdaad geen bruiloft komt.
Heb je dan wel zelf gedaan...
Heb je dan wel zelf gedaan...
dinsdag 4 mei 2010 om 06:50
quote:rrose schreef op 04 mei 2010 @ 00:10:
Ruzies met uiteindelijk mijn woede die ik heb getoond wat de druppel heeft doen overlopen. Daar heb ik van geleerd. Met liefde bereik ik bij hem zoveel meer dan door boos te worden.
Mijn woede en ook onzekerheid kwam voornamelijk uit het feit dat hij veel woorden had maar geen daden. Zoals nu weer: 'Ik bel je vanavond en dan niet bellen'.
Wat er is ingehakt: Mijn ouders bellen om te vragen of hij hun dochter mag trouwen, mij ten huwelijk vragen maar vervolgens niets willen plannen terwijl we wel al een datum hadden geprikt.Daar heb je toch een weddingplanner voor
Ruzies met uiteindelijk mijn woede die ik heb getoond wat de druppel heeft doen overlopen. Daar heb ik van geleerd. Met liefde bereik ik bij hem zoveel meer dan door boos te worden.
Mijn woede en ook onzekerheid kwam voornamelijk uit het feit dat hij veel woorden had maar geen daden. Zoals nu weer: 'Ik bel je vanavond en dan niet bellen'.
Wat er is ingehakt: Mijn ouders bellen om te vragen of hij hun dochter mag trouwen, mij ten huwelijk vragen maar vervolgens niets willen plannen terwijl we wel al een datum hadden geprikt.Daar heb je toch een weddingplanner voor
dinsdag 4 mei 2010 om 07:41
quote:rrose schreef op 04 mei 2010 @ 00:10:
Wat er is ingehakt: Mijn ouders bellen om te vragen of hij hun dochter mag trouwen, mij ten huwelijk vragen maar vervolgens niets willen plannen terwijl we wel al een datum hadden geprikt.
Hoe lang is dat geleden dan? Ik ken een stel waarbij er tussen vragen aan ouders en aanzoek nog zo'n drie maanden zat. Ik kan me neit voorstellen dat de vrouw in kwestie daar onzeker over was.
Wat doe je verder in de tijd dat je alleen bent? Het klinkt nu een beetje alsof je je voornamelijk bezig houdt met hem en met wanneer hij contact opneemt. Dat lijkt me niet goed voor je en onzekerheid erg in de hand werken.
Wat er is ingehakt: Mijn ouders bellen om te vragen of hij hun dochter mag trouwen, mij ten huwelijk vragen maar vervolgens niets willen plannen terwijl we wel al een datum hadden geprikt.
Hoe lang is dat geleden dan? Ik ken een stel waarbij er tussen vragen aan ouders en aanzoek nog zo'n drie maanden zat. Ik kan me neit voorstellen dat de vrouw in kwestie daar onzeker over was.
Wat doe je verder in de tijd dat je alleen bent? Het klinkt nu een beetje alsof je je voornamelijk bezig houdt met hem en met wanneer hij contact opneemt. Dat lijkt me niet goed voor je en onzekerheid erg in de hand werken.
dinsdag 4 mei 2010 om 10:28
OK, in minder dan een jaar dus gaan samenwonen, ten huwelijk gevraagd, datum gepland en vervolgens gebeurde er niets. Daar werd jij boos over en toen maakte hij het uit (?) en na een maand kwamen jullie weer samen? (Hoe?) En nu wonen jullie apart en hij is van de mooie woorden en dan weinig daden.
Wat betreft bellen: als hij niet belt kun jij bellen. Als hij niet bereikbaar is terwijl jullie hadden afgesproken elkaar te spreken dan is dat knap irritant. Als jij hem daarop aanspreekt en hij verandert niet is hij dus wat dat betreft niet betrouwbaar. Ook al heeft hij mooie excuses en zegt dat het vanaf nu beter zal gaan (been there, done that got the T-shirt), ik zou er niet op rekenen. Daden zeggen gewoon meer dan woorden.
Wat betreft je woede uiten. Als jij om niets echt helemaal geflipt bent en hem opeens van alles hebt verweten en heel dramatisch dagenlang alleen maar gehuild hebt en altijd en nooit zinnen naar hem gejammerd hebt, terwijl je daarvoor de grond onder zijn voeten kuste en steeds zei dat hij perfect was, dan kan ik me voorstellen dat jouw woede hem rauw op zijn dak is gevallen. Het is verstandig om irritaties te uiten voor het echte irritaties en woede wordt. Maar je bent wel een mens en je mag best eens boos worden. Het is prima om te merken dat lief zijn tegen hem effectiever is, maar als hij zich niet aan afspraken houdt kun je hem daar ook op aanspreken. Hij is in ieder geval volwassen genoeg om je ten huwelijk te vragen, dus moet je hem ook op dit soort verantwoordelijkheden kunnen wijzen. Het klinkt nu namelijk een beetje alsof jij niet meer boos mag worden, want dan is hij weer weg. En dat lijkt me een ongewenste en ongelijke situatie in jullie relatie.
Wat betreft bellen: als hij niet belt kun jij bellen. Als hij niet bereikbaar is terwijl jullie hadden afgesproken elkaar te spreken dan is dat knap irritant. Als jij hem daarop aanspreekt en hij verandert niet is hij dus wat dat betreft niet betrouwbaar. Ook al heeft hij mooie excuses en zegt dat het vanaf nu beter zal gaan (been there, done that got the T-shirt), ik zou er niet op rekenen. Daden zeggen gewoon meer dan woorden.
Wat betreft je woede uiten. Als jij om niets echt helemaal geflipt bent en hem opeens van alles hebt verweten en heel dramatisch dagenlang alleen maar gehuild hebt en altijd en nooit zinnen naar hem gejammerd hebt, terwijl je daarvoor de grond onder zijn voeten kuste en steeds zei dat hij perfect was, dan kan ik me voorstellen dat jouw woede hem rauw op zijn dak is gevallen. Het is verstandig om irritaties te uiten voor het echte irritaties en woede wordt. Maar je bent wel een mens en je mag best eens boos worden. Het is prima om te merken dat lief zijn tegen hem effectiever is, maar als hij zich niet aan afspraken houdt kun je hem daar ook op aanspreken. Hij is in ieder geval volwassen genoeg om je ten huwelijk te vragen, dus moet je hem ook op dit soort verantwoordelijkheden kunnen wijzen. Het klinkt nu namelijk een beetje alsof jij niet meer boos mag worden, want dan is hij weer weg. En dat lijkt me een ongewenste en ongelijke situatie in jullie relatie.
aikidoka wijzigde dit bericht op 04-05-2010 13:37
Reden: gruwelijke spelfout
Reden: gruwelijke spelfout
% gewijzigd
dinsdag 4 mei 2010 om 11:21
Herkenbaar, alhoewel wellicht niet in dezelfde mate van onzekerheid..
Sinds een aantal weken heb ik contact met een jongen met wie het erg goed klikt. Beiden zijn we gescheiden en hoewel hij duidelijk oke is met zijn huidige situatie, merk ik dat hij erg voorzichtig is. Voorzichtig in de zin dat hij mij enerzijds alle signalen geeft dat hij me meer dan leuk vindt (krijg veel mailtjes, smsjes, telefoontjes en bezoekjes van hem waarin hij ofwel zegt ofwel laat merken dat hij me leuk vindt), maar op andere momenten, m.n. als we samen zijn, dan kan hij zo onpeilbaar zijn. Hij kijkt me dan heel lang aan, maar zegt dan niets.
Hij heeft eerder eens gezegd nog niet verliefd op me te zijn, maar wel van me te genieten, dat het fijn en goed voelde met me en dat hij van zichzelf weet dat het bij hem vaak een tijdje duurt eer hij dergelijke gevoelens krijgt.
Nadien hebben we meer en meer contact gekregen en het is eigenlijk alleen maar leuker geworden. Ook van hem uit merk ik dit. Toch spreekt hij het niet hardop uit.
Ik merk dat ik hier dus onzeker van word. Juist omdat ik merk dat ik wel gevoelens voor hem heb/begin te krijgen. Ik ben bang dat ik me misschien te veel aan hem ga hechten en dan straks misschien alsnog te horen krijg dat hij het niet ziet zitten samen, om wat voor reden dan ook.
Hij merkt mijn onzekerheid en zegt dat dit niet nodig is. Dat hij een type is die eerlijk en duidelijk is en me te allen tijde met respect zal behandelen. Dit geloof ik ook zeker.
En toch blijven die onzekere gevoelens in me rond dwarrelen.
Als ik op enig moment maar zou horen hoe hij er in zit, dan zou me dat meer rust geven. Of het dan wel of niet positief voor me uitvalt (uiteraard hoop ik positief, want ik vind hem errug leuk!), dan weet ik tenminste welke kant het uitgaat. Maar dit stadium... pffff. Ik wil hem er niet naar vragen, omdat ik hem niet te dicht op zijn huid wil zitten. Maar.. prettig is anders..
Sinds een aantal weken heb ik contact met een jongen met wie het erg goed klikt. Beiden zijn we gescheiden en hoewel hij duidelijk oke is met zijn huidige situatie, merk ik dat hij erg voorzichtig is. Voorzichtig in de zin dat hij mij enerzijds alle signalen geeft dat hij me meer dan leuk vindt (krijg veel mailtjes, smsjes, telefoontjes en bezoekjes van hem waarin hij ofwel zegt ofwel laat merken dat hij me leuk vindt), maar op andere momenten, m.n. als we samen zijn, dan kan hij zo onpeilbaar zijn. Hij kijkt me dan heel lang aan, maar zegt dan niets.
Hij heeft eerder eens gezegd nog niet verliefd op me te zijn, maar wel van me te genieten, dat het fijn en goed voelde met me en dat hij van zichzelf weet dat het bij hem vaak een tijdje duurt eer hij dergelijke gevoelens krijgt.
Nadien hebben we meer en meer contact gekregen en het is eigenlijk alleen maar leuker geworden. Ook van hem uit merk ik dit. Toch spreekt hij het niet hardop uit.
Ik merk dat ik hier dus onzeker van word. Juist omdat ik merk dat ik wel gevoelens voor hem heb/begin te krijgen. Ik ben bang dat ik me misschien te veel aan hem ga hechten en dan straks misschien alsnog te horen krijg dat hij het niet ziet zitten samen, om wat voor reden dan ook.
Hij merkt mijn onzekerheid en zegt dat dit niet nodig is. Dat hij een type is die eerlijk en duidelijk is en me te allen tijde met respect zal behandelen. Dit geloof ik ook zeker.
En toch blijven die onzekere gevoelens in me rond dwarrelen.
Als ik op enig moment maar zou horen hoe hij er in zit, dan zou me dat meer rust geven. Of het dan wel of niet positief voor me uitvalt (uiteraard hoop ik positief, want ik vind hem errug leuk!), dan weet ik tenminste welke kant het uitgaat. Maar dit stadium... pffff. Ik wil hem er niet naar vragen, omdat ik hem niet te dicht op zijn huid wil zitten. Maar.. prettig is anders..
dinsdag 4 mei 2010 om 11:32
Nog een kleine toevoeging: afgelopen weekend ben ik bij hem geweest en hebben we een súper tijd gehad. Dit heeft hij net zo ervaren.
Gisteravond kwam hij spontaan even bij me langs. Na afloop stuurde ik hem een smsje waarin ik schreef dat ik het leuk vond dat hij even was geweest en dat ik van hem genoot.
Hierop kwam geen reactie en dan... ja, dan slaat dus de onzekerheid in al haar hevigheid los bij me. Ik ben dan bang dat ik hem met een dergelijke opmerking misschien toch afschrik.
Ik probeerde hem dus te bellen, maar kreeg geen gehoor. Daarom nog een smsje er achteraan waarin ik de hoop uitsprak dat het hem niet had afgeschrikt, omdat dit niet mijn bedoeling was. Maar.. ook hier weer geen reactie op.
Nu woont hij dicht bij me in de buurt (loopafstand) en uiteindelijk hield ik het niet meer uit en ben even naar hem toegelopen. Helemaal verbaasd dat ik er was, maar blij me te zien. Wat bleek: hij had zijn tel. uit staan en wist dus van niets. Leest aldaar de sms en slaat zijn armen om me heen en zegt: 'Ach schatje toch, dit is toch alleen maar lief?'
Helemaal goed dus, maar ik zat met een enorme kater. Voelde me zó opgelaten dat ik me zo had laten meeslepen. Hij zei ook dat ik dit niet meer moest doen, herhaalde nogmaals dat hij eerlijk en duidelijk zou zijn en dat ik niet zo onzeker moest zijn.
Daarna nog heerlijk geknuffeld, hij heeft een tijd bij me gelegen en toen ben ik weer gegaan.
Later op de avond kreeg ik nog een lief smsje om lekker te slapen.
Vanochtend spraken we elkaar even (treffen elkaar voordat we naar ons werk gaan) en hebben we afgesproken dat ik deze week bij hem kom eten en in het weekend gaan we samen stappen. Beide keren blijf ik bij hem slapen.
He bah, ik baal van het gevoel dat ik bang ben dat ik met dit onzekere gedrag van gisteravond een slechte zet heb gedaan! Ik wil me nu dus ook echt even wat rustig houden. Even laten zien dat ik me wél normaal kan gedragen...
Wat is jullie visie?
Gisteravond kwam hij spontaan even bij me langs. Na afloop stuurde ik hem een smsje waarin ik schreef dat ik het leuk vond dat hij even was geweest en dat ik van hem genoot.
Hierop kwam geen reactie en dan... ja, dan slaat dus de onzekerheid in al haar hevigheid los bij me. Ik ben dan bang dat ik hem met een dergelijke opmerking misschien toch afschrik.
Ik probeerde hem dus te bellen, maar kreeg geen gehoor. Daarom nog een smsje er achteraan waarin ik de hoop uitsprak dat het hem niet had afgeschrikt, omdat dit niet mijn bedoeling was. Maar.. ook hier weer geen reactie op.
Nu woont hij dicht bij me in de buurt (loopafstand) en uiteindelijk hield ik het niet meer uit en ben even naar hem toegelopen. Helemaal verbaasd dat ik er was, maar blij me te zien. Wat bleek: hij had zijn tel. uit staan en wist dus van niets. Leest aldaar de sms en slaat zijn armen om me heen en zegt: 'Ach schatje toch, dit is toch alleen maar lief?'
Helemaal goed dus, maar ik zat met een enorme kater. Voelde me zó opgelaten dat ik me zo had laten meeslepen. Hij zei ook dat ik dit niet meer moest doen, herhaalde nogmaals dat hij eerlijk en duidelijk zou zijn en dat ik niet zo onzeker moest zijn.
Daarna nog heerlijk geknuffeld, hij heeft een tijd bij me gelegen en toen ben ik weer gegaan.
Later op de avond kreeg ik nog een lief smsje om lekker te slapen.
Vanochtend spraken we elkaar even (treffen elkaar voordat we naar ons werk gaan) en hebben we afgesproken dat ik deze week bij hem kom eten en in het weekend gaan we samen stappen. Beide keren blijf ik bij hem slapen.
He bah, ik baal van het gevoel dat ik bang ben dat ik met dit onzekere gedrag van gisteravond een slechte zet heb gedaan! Ik wil me nu dus ook echt even wat rustig houden. Even laten zien dat ik me wél normaal kan gedragen...
Wat is jullie visie?
dinsdag 4 mei 2010 om 14:02
Het klopt dat ik niet zo onzeker hoef te zijn, dat het beter is om er volledig op te vertrouwen.
Het is niet zo dat we uit elkaar zijn gegaan omdat hij niets met zijn huwelijkaanzoek heeft gedaan. Het kan zijn dat mijn gedrag rauw op zijn dak is gevallen omdat hij in mij inderdaad de ideale vrouw zag, wat achteraf toch niet zo bleek te zijn en andersom ook niet. Prima, ieder heeft zijn positieve en negatieve eigenschappen maar afspraken niet nakomen vind ik behoorlijk lastig. Of wanneer woorden niet overeen komen met zijn daden. Ook dit zal ik dan volledig moeten accepteren wil ik mezelf hier beter onder voelen en merk dat ik dat toch lastig vind. Door woorden heb je een bepaald verwachtingspatroon en als dit in werkelijkheid anders is dan ben je toch teleurgesteld.
Waar het om gaat is dat ik graag nog even 'hoi' wil zeggen, om gevoelens en gedachten te delen, en dat gevoel blijkt kennelijk niet meer wederzijds te zijn en dat vind ik jammer. Helemaal wanneer je elkaar hiervoor elke dag zag, sprak, samenwoonde en nu niet meer.
Het is niet zo dat we uit elkaar zijn gegaan omdat hij niets met zijn huwelijkaanzoek heeft gedaan. Het kan zijn dat mijn gedrag rauw op zijn dak is gevallen omdat hij in mij inderdaad de ideale vrouw zag, wat achteraf toch niet zo bleek te zijn en andersom ook niet. Prima, ieder heeft zijn positieve en negatieve eigenschappen maar afspraken niet nakomen vind ik behoorlijk lastig. Of wanneer woorden niet overeen komen met zijn daden. Ook dit zal ik dan volledig moeten accepteren wil ik mezelf hier beter onder voelen en merk dat ik dat toch lastig vind. Door woorden heb je een bepaald verwachtingspatroon en als dit in werkelijkheid anders is dan ben je toch teleurgesteld.
Waar het om gaat is dat ik graag nog even 'hoi' wil zeggen, om gevoelens en gedachten te delen, en dat gevoel blijkt kennelijk niet meer wederzijds te zijn en dat vind ik jammer. Helemaal wanneer je elkaar hiervoor elke dag zag, sprak, samenwoonde en nu niet meer.
dinsdag 4 mei 2010 om 15:25
rrose, been there. Ook ik werd een keer boos op min ex en toen veranderde alles in onze relatie. Maar zo hoort een relatie neit te zijn. Je mag best wel eens boos zijn op elkaar, zondat dat dit grote gevolgen heeft. Het belangrijkste is dan om hierover te praten. Wat maakt dat jij van hem houdt? En houden jullie van elkaar, of van het ideaalplaatje?
