Relaties
alle pijlers
**LDR deel 14**
vrijdag 7 mei 2010 om 15:11
Es, ik zie dat heel anders. Ik vind 4 en 5 mei nu juist belangrijk omdát we een enge ruk naar rechts aan het maken zijn! Ik zie het ook helemaal niet als 'wat doen we het goed' maar meer als 'we moeten het beter doen en we moeten ons er aan blijven herinneren hoe belangrijk dat is en dat we scherp moeten blijven'.
4 mei is voor mij echt belangrijk. Ik stond dan ook op de Dam met Bassist en we schrokken ons wezenloos! Gelukkig zijn we niet onder de voet gelopen, we stonden vrij achteraan.
Issis, misschien heb je gelijk ja. Ik zat dus helemaal niet te denken aan nog eens een vakantie samen hebben, maar aan een soort constructie bedenken om een tijdje normaal bij elkaar in de buurt te leven. Maar misschien moeten we eerst een keer samen vakantie houden. Misschien ergens anders afspreken, samen op reis.
4 mei is voor mij echt belangrijk. Ik stond dan ook op de Dam met Bassist en we schrokken ons wezenloos! Gelukkig zijn we niet onder de voet gelopen, we stonden vrij achteraan.
Issis, misschien heb je gelijk ja. Ik zat dus helemaal niet te denken aan nog eens een vakantie samen hebben, maar aan een soort constructie bedenken om een tijdje normaal bij elkaar in de buurt te leven. Maar misschien moeten we eerst een keer samen vakantie houden. Misschien ergens anders afspreken, samen op reis.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 15:13
Overigens zou hij noooooooit 4 weken vakantie kunnen krijgen. Dat werkt daar allemaal erg anders en al helemaal met het soort werk dat hij doet. Een week is al geen vanzelfsprekendheid. Dus dat hij de afgelopen tijd toen ik daar was 5 dagen vrij had en nu een week vrij had, zijn echt grote uitzonderingen. De afgelopen jaren heeft hij niet zo lang aan een stuk vrij gehad.
Hij heeft geen recht op vrije dagen en doorbetaalde vakantiedagen heeft hij al zeker niet. Daar boffen wij hier toch maar mee!
Hij heeft geen recht op vrije dagen en doorbetaalde vakantiedagen heeft hij al zeker niet. Daar boffen wij hier toch maar mee!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 15:16
Heel veel zinnige dingen gezegd hier. Ik herken heel veel in wat jij schrijft Spijker, dat 'nu of nooit' gevoel, dat heb ik zelf heel erg gehad tijdens de ldr.
Onze eerste echte week samen (6 weken na de vakantieliefde-vakantie) hebben we naar elkaar uitgesproken dat we er serieus iets van wilden gaan maken, maar voor er echt serieuze stappen gezet werden, waren we anderhalf jaar later. In de tussentijd ik vooral veel daarheen. Er waren voor mij twee voorwaarden in het geheel: als R. voor lange tijd naar mij zou komen zou hij eerst met 'n toeristenvisum op vakantie moeten komen om te proeven of hij wel voor lange tijd zou willen. We hebben ruim 'n jaar lang heel veel energie verkloot met 't proberen 'n toeristenvisum te regelen wat nooit is gelukt. Voorwaarde twee: ik wilde zelf ook echt voor langere tijd naar Marokko, maar alléén als ik daar zou werken. Zonder werk niet naar R, hoe groot de liefde ook was. Ook daar hebben we best wel wat moeite voor gedaan, maar ook dat is niet gelukt. We maakten allerlei plannen tussendoor, iedere keer als we elkaar zagen hadden we nieuwe ideeën wat we konden doen om langere tijd bij elkaar te zijn, maar die ideeën bleken nooit uitvoerbaar door de twee voorwaarden die er waren stelden. Regelmatig ellende in de tussentijd, want we misten elkaar enorm en 't voelde allemaal heel uitzichtloos en op de een of andere manier onrechtvaardig.
Op 'n megadip na, hebben we wel altijd (uiteindelijk heeft 't ruim twee jaar geduurd voordat we voor langer dan 2 weken bij elkaar waren) geweten en gevoeld dat 't de moeite waard was. Wat heejhallo schrijft, herken ik heel erg: dat 'n relatie hebben niet gebaseerd is op hoe vaak je elkaar ziet maar op 't gevoel dat je hebt voor elkaar.
Hou de optie open dat je 'n tijdje ldr-t, hoe vervelend het ook is. Als je elkaar de moeite waard vindt, dan overleeft je relatie dat. Het ís geen kwestie van nu of nooit, je moet alleen wel bereid zijn om er allebei moeite in te steken en je moet allebei bereid zijn om -op termijn- grote stappen te gaan zetten. Maar die hoeven niet binnen 'n week.
Zet rationeel op 'n rijtje wat de mogelijkheden zijn, en wanneer de mogelijkheden er zijn (Es helpt wel mee ), als je er allebei iets van wil maken (en dat lijkt me zeer duidelijk) dan gaat dat ook lukken.
En om de aandacht even af te leiden van de moeilijke randzaken: doe 'ns 'n romantisch verhaal à la jouw trip naar Canada.
Onze eerste echte week samen (6 weken na de vakantieliefde-vakantie) hebben we naar elkaar uitgesproken dat we er serieus iets van wilden gaan maken, maar voor er echt serieuze stappen gezet werden, waren we anderhalf jaar later. In de tussentijd ik vooral veel daarheen. Er waren voor mij twee voorwaarden in het geheel: als R. voor lange tijd naar mij zou komen zou hij eerst met 'n toeristenvisum op vakantie moeten komen om te proeven of hij wel voor lange tijd zou willen. We hebben ruim 'n jaar lang heel veel energie verkloot met 't proberen 'n toeristenvisum te regelen wat nooit is gelukt. Voorwaarde twee: ik wilde zelf ook echt voor langere tijd naar Marokko, maar alléén als ik daar zou werken. Zonder werk niet naar R, hoe groot de liefde ook was. Ook daar hebben we best wel wat moeite voor gedaan, maar ook dat is niet gelukt. We maakten allerlei plannen tussendoor, iedere keer als we elkaar zagen hadden we nieuwe ideeën wat we konden doen om langere tijd bij elkaar te zijn, maar die ideeën bleken nooit uitvoerbaar door de twee voorwaarden die er waren stelden. Regelmatig ellende in de tussentijd, want we misten elkaar enorm en 't voelde allemaal heel uitzichtloos en op de een of andere manier onrechtvaardig.
Op 'n megadip na, hebben we wel altijd (uiteindelijk heeft 't ruim twee jaar geduurd voordat we voor langer dan 2 weken bij elkaar waren) geweten en gevoeld dat 't de moeite waard was. Wat heejhallo schrijft, herken ik heel erg: dat 'n relatie hebben niet gebaseerd is op hoe vaak je elkaar ziet maar op 't gevoel dat je hebt voor elkaar.
Hou de optie open dat je 'n tijdje ldr-t, hoe vervelend het ook is. Als je elkaar de moeite waard vindt, dan overleeft je relatie dat. Het ís geen kwestie van nu of nooit, je moet alleen wel bereid zijn om er allebei moeite in te steken en je moet allebei bereid zijn om -op termijn- grote stappen te gaan zetten. Maar die hoeven niet binnen 'n week.
Zet rationeel op 'n rijtje wat de mogelijkheden zijn, en wanneer de mogelijkheden er zijn (Es helpt wel mee ), als je er allebei iets van wil maken (en dat lijkt me zeer duidelijk) dan gaat dat ook lukken.
En om de aandacht even af te leiden van de moeilijke randzaken: doe 'ns 'n romantisch verhaal à la jouw trip naar Canada.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:20
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 15:13:
Overigens zou hij noooooooit 4 weken vakantie kunnen krijgen. Dat werkt daar allemaal erg anders en al helemaal met het soort werk dat hij doet. Een week is al geen vanzelfsprekendheid. Dus dat hij de afgelopen tijd toen ik daar was 5 dagen vrij had en nu een week vrij had, zijn echt grote uitzonderingen. De afgelopen jaren heeft hij niet zo lang aan een stuk vrij gehad.
Hij heeft geen recht op vrije dagen en doorbetaalde vakantiedagen heeft hij al zeker niet. Daar boffen wij hier toch maar mee!Ook herkenbaar, R. had 'n zelfde soort baan daar als jouw Bassist. Hij nam meestal 'n paar dagen vrij als ik daar was (als dat kon), soms ook niet tijdens 't hoogseizoen, en we zagen elkaar daaromheen en in 't restaurant (waar zijn vrienden toen ook altijd waren).
Overigens zou hij noooooooit 4 weken vakantie kunnen krijgen. Dat werkt daar allemaal erg anders en al helemaal met het soort werk dat hij doet. Een week is al geen vanzelfsprekendheid. Dus dat hij de afgelopen tijd toen ik daar was 5 dagen vrij had en nu een week vrij had, zijn echt grote uitzonderingen. De afgelopen jaren heeft hij niet zo lang aan een stuk vrij gehad.
Hij heeft geen recht op vrije dagen en doorbetaalde vakantiedagen heeft hij al zeker niet. Daar boffen wij hier toch maar mee!Ook herkenbaar, R. had 'n zelfde soort baan daar als jouw Bassist. Hij nam meestal 'n paar dagen vrij als ik daar was (als dat kon), soms ook niet tijdens 't hoogseizoen, en we zagen elkaar daaromheen en in 't restaurant (waar zijn vrienden toen ook altijd waren).
vrijdag 7 mei 2010 om 15:20
Spijker volgens mij hebben een aantal hier op het topic alleen een vakantie-relatie gehad met hun liefde voor zij gingen samen wonen. Kijk eens naar LaMoon of Isiss. Waarom die eis dat jullie eerst een eigen leven in dezelfde stad moeten hebben voor jullie weten of jullie weten of jullie elkaar écht leuk vinden? Is dat niet al duidelijk?
vrijdag 7 mei 2010 om 15:21
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 14:42:
Maar es, als ik voor een paar weken ga is er het probleem waar ik dan ga verblijven. Een paar weken hotel in Canada is onbetaalbaar voor mij nu, en voor een paar weken ga je niet werken en zelf iets huren. dan zou het dus neerkomen op meteen bij hem intrekken, en dat wil ik eigenlijk niet.
Ik heb het rare idee dat we elkaar alleen kunnen leren kennen in een situatie die 'normaal dagelijks leven' zo veel mogelijk benadert omdat het anders 'niet echt' is. Maar misschien is dat onzin.
Maar als je duidelijkheid wil of je er helemaal voor wilt gaan, dat hij 'het is' en je nog 'echtere stappen' wil gaan zetten ooit (emigratie, 1 vd 2) dan móet je toch gewoon tijdelijk bij hem intrekken daar! Je leert iemand pas echt in een samenwoonsituatie kennen. Je moet iemands ergerlijke trekjes weten en weten hoe jullie ruzietjes uitvechten om te weten of 'hij het is'
IMHO
Maar es, als ik voor een paar weken ga is er het probleem waar ik dan ga verblijven. Een paar weken hotel in Canada is onbetaalbaar voor mij nu, en voor een paar weken ga je niet werken en zelf iets huren. dan zou het dus neerkomen op meteen bij hem intrekken, en dat wil ik eigenlijk niet.
Ik heb het rare idee dat we elkaar alleen kunnen leren kennen in een situatie die 'normaal dagelijks leven' zo veel mogelijk benadert omdat het anders 'niet echt' is. Maar misschien is dat onzin.
Maar als je duidelijkheid wil of je er helemaal voor wilt gaan, dat hij 'het is' en je nog 'echtere stappen' wil gaan zetten ooit (emigratie, 1 vd 2) dan móet je toch gewoon tijdelijk bij hem intrekken daar! Je leert iemand pas echt in een samenwoonsituatie kennen. Je moet iemands ergerlijke trekjes weten en weten hoe jullie ruzietjes uitvechten om te weten of 'hij het is'
IMHO
vrijdag 7 mei 2010 om 15:28
Spijker er zijn al veel goeie dingen gezegd en ik weet nu even niets zinnigers te zeggen maar leef wel mee.
Met je laatste post Es over WO2 ben ik het helemaal eens.
Ik had een Amerikaanse studievriendin die echt compleet schijtziek was van hoe Amerikanen gebasht werden, hoe zij altijd ter verantwoording werd geroepen, enzo. Ik had me dat nooit zo gerealiseerd, dat iemand zich dat zo aan kon trekken, maar zij vond het echt verschrikkelijk. Ze studeerde internationale betrekkingen dus wist prima vna de hoed en de rand en toch had ze vaak de neiging om zich te verdedigen. In plaats van te zeggen "ja, dat ben ik met je eens Good Neighbour Policy is een lachertje uit de hoed van opportunisten met een superioriteitsgevoel". Zij wilde dan liever zeggen "hallo, mijn familie geeft aan elke NGO die er bestaat en op mijn moeder is vrijwilliger in de kerk en mijn vader heeft zich zijn hele leven uit de naad gewerkt om ons particulier onderwijs te geven, dat verdorie GOED was".
Irrationeel en toch heel goed te begrijpen vond ik, maar wel pas toen ik haar leerde kennen, daarvoor had ik er nooit bij stilgestaan.
Met je laatste post Es over WO2 ben ik het helemaal eens.
Ik had een Amerikaanse studievriendin die echt compleet schijtziek was van hoe Amerikanen gebasht werden, hoe zij altijd ter verantwoording werd geroepen, enzo. Ik had me dat nooit zo gerealiseerd, dat iemand zich dat zo aan kon trekken, maar zij vond het echt verschrikkelijk. Ze studeerde internationale betrekkingen dus wist prima vna de hoed en de rand en toch had ze vaak de neiging om zich te verdedigen. In plaats van te zeggen "ja, dat ben ik met je eens Good Neighbour Policy is een lachertje uit de hoed van opportunisten met een superioriteitsgevoel". Zij wilde dan liever zeggen "hallo, mijn familie geeft aan elke NGO die er bestaat en op mijn moeder is vrijwilliger in de kerk en mijn vader heeft zich zijn hele leven uit de naad gewerkt om ons particulier onderwijs te geven, dat verdorie GOED was".
Irrationeel en toch heel goed te begrijpen vond ik, maar wel pas toen ik haar leerde kennen, daarvoor had ik er nooit bij stilgestaan.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:30
Jullie weten niet half hoe verhelderend dit voor me is. Soms haakt zich een bepaald beeld van iets vast in mijn hoofd en dan zie ik niet meer dat er ook nog 1000 alternatieven zijn.
Nu heb ik er met Bassist ook een gesprek over gehad natuurlijk, hoewel we hebben geprobeerd niet te veel zware gesprekken te voeren en toch maar met name te genieten. Maar hij zei hetzelfde als jullie: laten we het eerst eens een tijdje zo houden en we gaan elkaar echt wel weer zien en we zien gewoon hoe het gaat. Ik was eerst erg verdrietig en hij vroeg me: waarom moet het van jou perse alles of niets?
En op dat moment viel er bij mij een kwartje. Tja, waarom eigenlijk? Misschien is alles of niets wel een heel slecht plan.
Issis en la Moon, op een of andere manier ook een soort 'geruststelling' om te lezen dat het bij jullie ook niet in een half jaar gefikst was. Ik wil te snel, maar dat is wel de story of my life. Misschien tijd om daar ook eens kritisch naar te kijken. Ik kan niet altijd maar doordenderen en anderen daarin meesleuren. Ik ben veel te heftig en impulsief soms.
Wat ik zo graag zou willen is 'gewoon daten'. Bij elkaar in de buurt wonen met ieder zijn eigen leven en dan afspraakjes maken en elkaar leren kennen. Ik denk dat ik nog niet helemaal geaccepteerd had dat dat niet de manier is waarop het gaat gaan.
Issis, ook fijn om te lezen dat ik waarschijnlijk nog heel vaak plannen ga maken en die weer overboord zetten. Dat dat kennelijk soms nou eenmaal is zoals het gaat.
Nu heb ik er met Bassist ook een gesprek over gehad natuurlijk, hoewel we hebben geprobeerd niet te veel zware gesprekken te voeren en toch maar met name te genieten. Maar hij zei hetzelfde als jullie: laten we het eerst eens een tijdje zo houden en we gaan elkaar echt wel weer zien en we zien gewoon hoe het gaat. Ik was eerst erg verdrietig en hij vroeg me: waarom moet het van jou perse alles of niets?
En op dat moment viel er bij mij een kwartje. Tja, waarom eigenlijk? Misschien is alles of niets wel een heel slecht plan.
Issis en la Moon, op een of andere manier ook een soort 'geruststelling' om te lezen dat het bij jullie ook niet in een half jaar gefikst was. Ik wil te snel, maar dat is wel de story of my life. Misschien tijd om daar ook eens kritisch naar te kijken. Ik kan niet altijd maar doordenderen en anderen daarin meesleuren. Ik ben veel te heftig en impulsief soms.
Wat ik zo graag zou willen is 'gewoon daten'. Bij elkaar in de buurt wonen met ieder zijn eigen leven en dan afspraakjes maken en elkaar leren kennen. Ik denk dat ik nog niet helemaal geaccepteerd had dat dat niet de manier is waarop het gaat gaan.
Issis, ook fijn om te lezen dat ik waarschijnlijk nog heel vaak plannen ga maken en die weer overboord zetten. Dat dat kennelijk soms nou eenmaal is zoals het gaat.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 15:35
quote:isiss schreef op 07 mei 2010 @ 15:16:
En om de aandacht even af te leiden van de moeilijke randzaken: doe 'ns 'n romantisch verhaal à la jouw trip naar Canada.
Beloof dat ik daar vanavond voor zal gaan zitten, maar dat moet altijd even broeien! Helemaal nu mn hoofd zo raast en stormt.
Maar geloof me, ik heb een hele bak romantische verhalen!
En om de aandacht even af te leiden van de moeilijke randzaken: doe 'ns 'n romantisch verhaal à la jouw trip naar Canada.
Beloof dat ik daar vanavond voor zal gaan zitten, maar dat moet altijd even broeien! Helemaal nu mn hoofd zo raast en stormt.
Maar geloof me, ik heb een hele bak romantische verhalen!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 15:38
Oja, ook weer herkenbaar Spijk, E. doet natuurlijk ook werk waar hij nooit zomaar vrij van is. Hij had ook niet steeds vrij als ik bij hem was, maar kon me goed vermaken en de rest van de vrije tijd brachten we wel samen door. Was wat dat betreft goede voorbereiding, want hij werkt nu ook 7 avonden in de week, een avond samen kan ik me niet meer heugen.
En inderdaad, als ik hem kwam bezoeken altijd bij hem in huis. Sowieso al om de kosten te drukken, want een ticket was al duur genoeg. Als ik al in een hotel zat, dan zaten we daar soms een paar dagen samen. E. woonde nl. oa. bij zijn zus, haar man en dochter in huis en daar was dus weinig privacy.
Ook samen gaan wonen vanaf dag 1 dat ik hier kwam. Zei in het begin van de relatie ook, als ik daar ooit heen gaan, dan wil ik eerst eens even op mezelf. Na 2 jaar LDR'en durfde ik wel meteen samen te gaan wonen. Vond het sowieso al heel wat dat ik naar hem toe ging, dus dan maar alles in één. We zijn gelukkig niet voor grote verrassingen komen te staan.
En inderdaad, als ik hem kwam bezoeken altijd bij hem in huis. Sowieso al om de kosten te drukken, want een ticket was al duur genoeg. Als ik al in een hotel zat, dan zaten we daar soms een paar dagen samen. E. woonde nl. oa. bij zijn zus, haar man en dochter in huis en daar was dus weinig privacy.
Ook samen gaan wonen vanaf dag 1 dat ik hier kwam. Zei in het begin van de relatie ook, als ik daar ooit heen gaan, dan wil ik eerst eens even op mezelf. Na 2 jaar LDR'en durfde ik wel meteen samen te gaan wonen. Vond het sowieso al heel wat dat ik naar hem toe ging, dus dan maar alles in één. We zijn gelukkig niet voor grote verrassingen komen te staan.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:59
Weet je, het grootste deel van de tijd vergeet ik helemaal dat jullie allemaal ook een heel lange periode in onzekerheid hebben gezeten en op afstand. Omdat het bij jullie nu gewoon lekker loopt en jullie samen zijn.
Ik weet natuurlijk wel dat dat niet in een seizoen ging, maar weten en beseffen is iets heel anders.
Dat zijn echt lange periodes waar iedereen het over heeft. Maar ik snap het, want tussen dat ik Bassist leerde kennen en nu - nu het echt wel relatieachtig begint te voelen - zitten al zomaar 9 maanden. Eigenlijk ben je zó een jaar verder.
Ik hoop maar dat het bij ons ook werkt. Want het is wel echt moeilijk zeg. Eigenlijk hoopte ik dat het ergens onderweg tegen zou vallen als ik daar was of hij hier. Dat zou makkelijker zijn he. Dan zeg je: ajuus het was een leuke week maar laten we het hier gewoon lekker bij laten.
Ik weet natuurlijk wel dat dat niet in een seizoen ging, maar weten en beseffen is iets heel anders.
Dat zijn echt lange periodes waar iedereen het over heeft. Maar ik snap het, want tussen dat ik Bassist leerde kennen en nu - nu het echt wel relatieachtig begint te voelen - zitten al zomaar 9 maanden. Eigenlijk ben je zó een jaar verder.
Ik hoop maar dat het bij ons ook werkt. Want het is wel echt moeilijk zeg. Eigenlijk hoopte ik dat het ergens onderweg tegen zou vallen als ik daar was of hij hier. Dat zou makkelijker zijn he. Dan zeg je: ajuus het was een leuke week maar laten we het hier gewoon lekker bij laten.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 16:11
Spijker, als ik aan jou denk dat kan ik fysiek de pijn van het gemis voelen. Dat is net als vers liefdesverdriet waarvan je denk dat het nooit over zal gaan. Maar het gaat over en je kunt ermee leven. Je went er tot bepaalde hoogte ook aan. Gek genoeg zijn de eerste dagen het ergst. Nu nog twee jaar wachten lijkt onvoorstelbaar lang, maar als jullie relatie goed is dan kunnen jullie best twee jaar long-distancen.
vrijdag 7 mei 2010 om 17:22
Je wilt 'gewoon daten'.
Werkelijk?
Of heb je slechts het beeld dat dat zo hoort?
Net als die opmerking 'maar dan ben ik 30'.
Na und?
Of, 'maar dan moet ik in een hotel'.
Euh.
Als je nou verliefd bent op een iemand, en die iemand is ook verliefd op jou, dan is dat toch mooi genoeg?
En als je dan ook nog zo verliefd bent, dan je voelt dat je hart elke paar minuten explodeert in je ribbenkast omdat je hem nog niet eens twee dagen moet missen.
Is dat dan eigenlijk niet ooit je doel geweest?
Dat vóelen. Dat mogen mee maken.
Waarom is niet diegene op wie je verliefd bent, de relatie het middelpunt. En is de tijd en afstand en dat afschuwelijke moeten voldoen aan een norm de spil van je verhalen?
Waarom gaat onafhankelijkheid en praktische zaken vóór op voelen, ervaren, en dus Leven?
Daarnaast zie ik juist in jullie (door zijn) situatie een voordeel in LDR. Hij heeft heftige dingen meegemaakt, waar hij zelf uit wil komen. En die tijd kun jij hem op deze LDwijze geven. Zonder het meteen uit te moeten maken, of je zorgen te gaan maken of jij de rebound bent.
En jij kunt rustig je zaken regelen uit jouw studie en sores, zonder onmiddelijk en definitief een dubbelbovenhuis te moeten betrekken met jullie twaalf tweelingen en vier volle boodschappentassen.
Relaties zijn niet patsboem klaar. Relaties duren en schuren, schuiven en veranderen.
Het is geen HEMA appelkruimel. Het is een eeuwenoud recept geschreven in verlopen inkt door vetvlekekn en op gescheurd papier, waar je met z'n tweeen hand in hand gebogen over de keukentafel iets van jezelf van moet maken. Met als belangrijkste en geheime ingredient een portie liefde.
En laten jullie dat laatste nou als eerste al bezitten.
Dus begin bij het begin.
Girl meets boy.
They like.
To be continued.
Werkelijk?
Of heb je slechts het beeld dat dat zo hoort?
Net als die opmerking 'maar dan ben ik 30'.
Na und?
Of, 'maar dan moet ik in een hotel'.
Euh.
Als je nou verliefd bent op een iemand, en die iemand is ook verliefd op jou, dan is dat toch mooi genoeg?
En als je dan ook nog zo verliefd bent, dan je voelt dat je hart elke paar minuten explodeert in je ribbenkast omdat je hem nog niet eens twee dagen moet missen.
Is dat dan eigenlijk niet ooit je doel geweest?
Dat vóelen. Dat mogen mee maken.
Waarom is niet diegene op wie je verliefd bent, de relatie het middelpunt. En is de tijd en afstand en dat afschuwelijke moeten voldoen aan een norm de spil van je verhalen?
Waarom gaat onafhankelijkheid en praktische zaken vóór op voelen, ervaren, en dus Leven?
Daarnaast zie ik juist in jullie (door zijn) situatie een voordeel in LDR. Hij heeft heftige dingen meegemaakt, waar hij zelf uit wil komen. En die tijd kun jij hem op deze LDwijze geven. Zonder het meteen uit te moeten maken, of je zorgen te gaan maken of jij de rebound bent.
En jij kunt rustig je zaken regelen uit jouw studie en sores, zonder onmiddelijk en definitief een dubbelbovenhuis te moeten betrekken met jullie twaalf tweelingen en vier volle boodschappentassen.
Relaties zijn niet patsboem klaar. Relaties duren en schuren, schuiven en veranderen.
Het is geen HEMA appelkruimel. Het is een eeuwenoud recept geschreven in verlopen inkt door vetvlekekn en op gescheurd papier, waar je met z'n tweeen hand in hand gebogen over de keukentafel iets van jezelf van moet maken. Met als belangrijkste en geheime ingredient een portie liefde.
En laten jullie dat laatste nou als eerste al bezitten.
Dus begin bij het begin.
Girl meets boy.
They like.
To be continued.
anoniem_6508c736c41ff wijzigde dit bericht op 07-05-2010 18:08
Reden: d, t, komma
Reden: d, t, komma
% gewijzigd
vrijdag 7 mei 2010 om 17:44
OVer mijn eigen situatie:
Ik heb mijn exverloofde ontmoet op een vakantie in 1994. Ik ging hem na 6 weken weer opzoeken, in een volgende vakantie. En 6 maanden later ben ik bij hem ingetrokken. Wel had ik een adres achter de hand voor als het niet boterde. Maar dat heb ik nooit hoeven te gebruiken. Ik heb in bijna anderhalf jaar een waanzinnig mooie ervaring opgedaan. Afgezien van hem.
Exverloofde en ik zijn toch uit elkaar gegaan. Hij moest in dienst voor 18 maanden. En ik heb mezelf tot 9 maanden, de helft, elke avond in slaap gehuild.
Ik trok dat niet nog 9 maanden en ben mijn eigen plan gaan trekken. Zonder hem.
Uit die tijd heb ik een vriend/flirt overgehouden. Tweede kerstdag 2004 heb ik na anderhalf jaar smsen mijn kind opgepakt en ben ik in het vliegtuig gestapt om die vriend op te zoeken. Die vriend is nu mijn meneer.
We hebben bijna 5 jaar elke pakkumbeet 3 maanden elkaar een, twee en soms drie weken gezien.
Voor ons beiden lekker.
Ik kwam uit een euh destructieve relatie. Of twee, maar dan anders. En moest leren vertrouwen.
Hij had zo zijn eigen ideeen.
Hij had totaal geen behoefte om naar NL te komen. Zijn plannen waren altijd gericht op een gezin daar. (Ik heb dan ook een hele tijd op Emigreren meegeschreven.) En hij had zo zijn eigen demonen te bevechten voor wij heus samen konden zijn.
Tot het moment dat ik ineens bezwangerd bleek (raar verhaal), en ons hotel stiekem vergeven werd, beviel ons die plannen prima.
Maar die twee grote zaken maakte uiteindelijk dat we besloten het verder in Nederland op te pakken.
Dat liep wat stroperiger dan we hoopten. En pas eind aug 2009 mocht hij hier de douane door.
Ondanks dat het fijn is plannen te maken, een toekomst te kunnen visualeren/fantaseren, weet je gewoon niet hoe het leven loopt.
Voor hetzelfde geldt hadden we in Timboektoe gezeten. Of in Duckstad. Of was de zwangerschap mislukt. Of had hij in de gecrashte Turkisch Airlines gezeten.
Je weet het niet.
Dat is soms een zegen, en soms een hel.
Maar ik denk, voor jullie, grotendeels een zegen.
Anders was je heus al op je 23ste getrouwd in je koophuis met je schoolvriendje, had je op je 28ste die twaalf tweelingen gebaard, en zat je nu een kipcaravan voor achter de Volvo Station voor de camping in Frankrijk uit te zoeken.
Wat ik wilde zeggen: je weet het niet. Ik had in 1994 nooit ook maar enig moment kunnen bedenken dat ik ben waar ik ben. En als ik alles had kunnen en willen plannen, was ik niet gelukkig geweest.
Nu, en in boven omschreven situaties, ben ik ook wel eens diepongelukkig. Maar mijn godinnen, wat ben ik ook vaak Gelukkig.
Dus ja, naast dat Mooie Gevoel is die hel is er af en toe ook.
Zoals nu.
En dan heb je ons.
Ik heb mijn exverloofde ontmoet op een vakantie in 1994. Ik ging hem na 6 weken weer opzoeken, in een volgende vakantie. En 6 maanden later ben ik bij hem ingetrokken. Wel had ik een adres achter de hand voor als het niet boterde. Maar dat heb ik nooit hoeven te gebruiken. Ik heb in bijna anderhalf jaar een waanzinnig mooie ervaring opgedaan. Afgezien van hem.
Exverloofde en ik zijn toch uit elkaar gegaan. Hij moest in dienst voor 18 maanden. En ik heb mezelf tot 9 maanden, de helft, elke avond in slaap gehuild.
Ik trok dat niet nog 9 maanden en ben mijn eigen plan gaan trekken. Zonder hem.
Uit die tijd heb ik een vriend/flirt overgehouden. Tweede kerstdag 2004 heb ik na anderhalf jaar smsen mijn kind opgepakt en ben ik in het vliegtuig gestapt om die vriend op te zoeken. Die vriend is nu mijn meneer.
We hebben bijna 5 jaar elke pakkumbeet 3 maanden elkaar een, twee en soms drie weken gezien.
Voor ons beiden lekker.
Ik kwam uit een euh destructieve relatie. Of twee, maar dan anders. En moest leren vertrouwen.
Hij had zo zijn eigen ideeen.
Hij had totaal geen behoefte om naar NL te komen. Zijn plannen waren altijd gericht op een gezin daar. (Ik heb dan ook een hele tijd op Emigreren meegeschreven.) En hij had zo zijn eigen demonen te bevechten voor wij heus samen konden zijn.
Tot het moment dat ik ineens bezwangerd bleek (raar verhaal), en ons hotel stiekem vergeven werd, beviel ons die plannen prima.
Maar die twee grote zaken maakte uiteindelijk dat we besloten het verder in Nederland op te pakken.
Dat liep wat stroperiger dan we hoopten. En pas eind aug 2009 mocht hij hier de douane door.
Ondanks dat het fijn is plannen te maken, een toekomst te kunnen visualeren/fantaseren, weet je gewoon niet hoe het leven loopt.
Voor hetzelfde geldt hadden we in Timboektoe gezeten. Of in Duckstad. Of was de zwangerschap mislukt. Of had hij in de gecrashte Turkisch Airlines gezeten.
Je weet het niet.
Dat is soms een zegen, en soms een hel.
Maar ik denk, voor jullie, grotendeels een zegen.
Anders was je heus al op je 23ste getrouwd in je koophuis met je schoolvriendje, had je op je 28ste die twaalf tweelingen gebaard, en zat je nu een kipcaravan voor achter de Volvo Station voor de camping in Frankrijk uit te zoeken.
Wat ik wilde zeggen: je weet het niet. Ik had in 1994 nooit ook maar enig moment kunnen bedenken dat ik ben waar ik ben. En als ik alles had kunnen en willen plannen, was ik niet gelukkig geweest.
Nu, en in boven omschreven situaties, ben ik ook wel eens diepongelukkig. Maar mijn godinnen, wat ben ik ook vaak Gelukkig.
Dus ja, naast dat Mooie Gevoel is die hel is er af en toe ook.
Zoals nu.
En dan heb je ons.
vrijdag 7 mei 2010 om 18:03
Dan had ik nog een stukje:
Jeej voor Etosha en het 5 jaren plan!!
4 en 5 mei.
Eerlijk gezegd, om een uur of 10 'savonds bedacht ik me dat ik (we) stil hadden moeten zijn.
Niet dat ik dat zo nodig vind, maar het is voor de ouwe buurtjes zo lullig als we in hun ogen aso doorkakelen.
En áls ik wel stil ben, en het natuurlijk wel mijn kinderen keurig uit leg, dan zeg ik niks over de tweede wereldoorlog als hoofdpersoon. Ik vertel dat we oorlogsslachtoffers herdenken.
En dat kan tante Cornelia zijn, de zus van mijn opa, in 1943. Maar ook een kindsoldaat in Sierra Leone. Of de geslipperde toerist in Kusadasi die de verkeerde dolmus instapte. Of een moeder die het leven heeft moeten laten door beschietingen vanuit Pakistan. Of een zg vijand van een Tamil tijger. Of de 1 miljoen Irakezen om een druppeltje Amerikaans geclaimde olie.
En eigenlijk, als ik dat alles samenvat, vertel ik ze dat ze in de handjes mogen knijpen dat ze in vrijheid leven.
Wat ervan blijft hangen, mag Joost weten.
Maar op z'n minst dat ze hun klep moeten houden op 4 mei om 20 uur. Voor een ander.
Als hun moeder het niet straalvergeet.
(Zo, dan ga ik nu naar huis)
Jeej voor Etosha en het 5 jaren plan!!
4 en 5 mei.
Eerlijk gezegd, om een uur of 10 'savonds bedacht ik me dat ik (we) stil hadden moeten zijn.
Niet dat ik dat zo nodig vind, maar het is voor de ouwe buurtjes zo lullig als we in hun ogen aso doorkakelen.
En áls ik wel stil ben, en het natuurlijk wel mijn kinderen keurig uit leg, dan zeg ik niks over de tweede wereldoorlog als hoofdpersoon. Ik vertel dat we oorlogsslachtoffers herdenken.
En dat kan tante Cornelia zijn, de zus van mijn opa, in 1943. Maar ook een kindsoldaat in Sierra Leone. Of de geslipperde toerist in Kusadasi die de verkeerde dolmus instapte. Of een moeder die het leven heeft moeten laten door beschietingen vanuit Pakistan. Of een zg vijand van een Tamil tijger. Of de 1 miljoen Irakezen om een druppeltje Amerikaans geclaimde olie.
En eigenlijk, als ik dat alles samenvat, vertel ik ze dat ze in de handjes mogen knijpen dat ze in vrijheid leven.
Wat ervan blijft hangen, mag Joost weten.
Maar op z'n minst dat ze hun klep moeten houden op 4 mei om 20 uur. Voor een ander.
Als hun moeder het niet straalvergeet.
(Zo, dan ga ik nu naar huis)
vrijdag 7 mei 2010 om 18:13
Ik ben het zeer zeker met het eerste stuk van je post van 15.04 eens Es.
En ik heb me ook niet verbolgen gevoeld om je eerdere posts.
Ik woon samen met een niet-Nederlander. Dat biedt andersoortige perspectieven. Hitler wordt om andere redenen aangehaald. Slavernij wordt onder mijn neus geduwd. Over 'mijn' EUmaatje Griekenland worden grappen gemaakt. En over hoofddoeken wordt niet getwist, die moeten in zijn ogen gewoon áf.
Ik stuiter daarom niet (meer) zo snel van een andere mening.
Zoals ik ooit het inzicht kreeg op Gibraltar:
De een zijn volksheld is de ander zijn piraat (evv).
En ik heb me ook niet verbolgen gevoeld om je eerdere posts.
Ik woon samen met een niet-Nederlander. Dat biedt andersoortige perspectieven. Hitler wordt om andere redenen aangehaald. Slavernij wordt onder mijn neus geduwd. Over 'mijn' EUmaatje Griekenland worden grappen gemaakt. En over hoofddoeken wordt niet getwist, die moeten in zijn ogen gewoon áf.
Ik stuiter daarom niet (meer) zo snel van een andere mening.
Zoals ik ooit het inzicht kreeg op Gibraltar:
De een zijn volksheld is de ander zijn piraat (evv).
vrijdag 7 mei 2010 om 18:53
quote:kjong schreef op 07 mei 2010 @ 17:22:
Je wilt 'gewoon daten'.
Werkelijk?
Of heb je slechts het beeld dat dat zo hoort?
Net als die opmerking 'maar dan ben ik 30'.
Na und?
Of, 'maar dan moet ik in een hotel'.
Euh.
Als je nou verliefd bent op een iemand, en die iemand is ook verliefd op jou, dan is dat toch mooi genoeg?
En als je dan ook nog zo verliefd bent, dan je voelt dat je hart elke paar minuten explodeert in je ribbenkast omdat je hem nog niet eens twee dagen moet missen.
Is dat dan eigenlijk niet ooit je doel geweest?
Dat vóelen. Dat mogen mee maken.
Waarom is niet diegene op wie je verliefd bent, de relatie het middelpunt. En is de tijd en afstand en dat afschuwelijke moeten voldoen aan een norm de spil van je verhalen?
Waarom gaat onafhankelijkheid en praktische zaken vóór op voelen, ervaren, en dus Leven?
Daarnaast zie ik juist in jullie (door zijn) situatie een voordeel in LDR. Hij heeft heftige dingen meegemaakt, waar hij zelf uit wil komen. En die tijd kun jij hem op deze LDwijze geven. Zonder het meteen uit te moeten maken, of je zorgen te gaan maken of jij de rebound bent.
En jij kunt rustig je zaken regelen uit jouw studie en sores, zonder onmiddelijk en definitief een dubbelbovenhuis te moeten betrekken met jullie twaalf tweelingen en vier volle boodschappentassen.
Relaties zijn niet patsboem klaar. Relaties duren en schuren, schuiven en veranderen.
Het is geen HEMA appelkruimel. Het is een eeuwenoud recept geschreven in verlopen inkt door vetvlekekn en op gescheurd papier, waar je met z'n tweeen hand in hand gebogen over de keukentafel iets van jezelf van moet maken. Met als belangrijkste en geheime ingredient een portie liefde.
En laten jullie dat laatste nou als eerste al bezitten.
Dus begin bij het begin.
Girl meets boy.
They like.
To be continued.
Wil je dit even op mijn buik komen tatoeëren?
Alleen met een ding ben ik het niet eens. Je zegt dat wat ik voel niet het middelpunt van mijn verhalen is, maar alleen hoe het in mijn hoofd 'zou moeten'. Daar ben ik het niet mee eens. Dat is misschien vandaag zo, of als ik twijfel zo. Maar voor de rest is dat juist waarom ik hier middenin zit. Zelfs al loopt het nergens op uit, dan heb ik ervaren dat iemand dít met me kan doen. En dat is ongelofelijk speciaal.
Je wilt 'gewoon daten'.
Werkelijk?
Of heb je slechts het beeld dat dat zo hoort?
Net als die opmerking 'maar dan ben ik 30'.
Na und?
Of, 'maar dan moet ik in een hotel'.
Euh.
Als je nou verliefd bent op een iemand, en die iemand is ook verliefd op jou, dan is dat toch mooi genoeg?
En als je dan ook nog zo verliefd bent, dan je voelt dat je hart elke paar minuten explodeert in je ribbenkast omdat je hem nog niet eens twee dagen moet missen.
Is dat dan eigenlijk niet ooit je doel geweest?
Dat vóelen. Dat mogen mee maken.
Waarom is niet diegene op wie je verliefd bent, de relatie het middelpunt. En is de tijd en afstand en dat afschuwelijke moeten voldoen aan een norm de spil van je verhalen?
Waarom gaat onafhankelijkheid en praktische zaken vóór op voelen, ervaren, en dus Leven?
Daarnaast zie ik juist in jullie (door zijn) situatie een voordeel in LDR. Hij heeft heftige dingen meegemaakt, waar hij zelf uit wil komen. En die tijd kun jij hem op deze LDwijze geven. Zonder het meteen uit te moeten maken, of je zorgen te gaan maken of jij de rebound bent.
En jij kunt rustig je zaken regelen uit jouw studie en sores, zonder onmiddelijk en definitief een dubbelbovenhuis te moeten betrekken met jullie twaalf tweelingen en vier volle boodschappentassen.
Relaties zijn niet patsboem klaar. Relaties duren en schuren, schuiven en veranderen.
Het is geen HEMA appelkruimel. Het is een eeuwenoud recept geschreven in verlopen inkt door vetvlekekn en op gescheurd papier, waar je met z'n tweeen hand in hand gebogen over de keukentafel iets van jezelf van moet maken. Met als belangrijkste en geheime ingredient een portie liefde.
En laten jullie dat laatste nou als eerste al bezitten.
Dus begin bij het begin.
Girl meets boy.
They like.
To be continued.
Wil je dit even op mijn buik komen tatoeëren?
Alleen met een ding ben ik het niet eens. Je zegt dat wat ik voel niet het middelpunt van mijn verhalen is, maar alleen hoe het in mijn hoofd 'zou moeten'. Daar ben ik het niet mee eens. Dat is misschien vandaag zo, of als ik twijfel zo. Maar voor de rest is dat juist waarom ik hier middenin zit. Zelfs al loopt het nergens op uit, dan heb ik ervaren dat iemand dít met me kan doen. En dat is ongelofelijk speciaal.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 8 mei 2010 om 11:56
quote:kjong schreef op 07 mei 2010 @ 17:44:
Maar mijn godinnen, wat ben ik ook vaak Gelukkig.
.
Ah mooi.
Spijker, ik begrijp je gevoelen, maar ik vind ook dat je het soms zo ingewikkeld maakt.
Niet elk plan hoeft meteen een plan te zijn dat loopt tot het einde van je leven. In mijn geval heb ik uit schijterigheid gekozen om voor zes maanden naar Berliner toe te gaan met de mogelijkheid om daarna gewoon hier alles weer op te pakken (werk, huis en hopelijk ook sociale leven). Daarvoor had ik al twee jaar gekozen voor een ldr omdat ik mijn werk niet op wilde zeggen voor Berliner. Nouja, we weten allemaal hoe het ging: al voor ik vertrok wist ik dat het niks ging worden. Misschien wilde ik mijn werk niet opzeggen omdat ik altijd al wist dat het niks ging worden, misschien is het niks geworden omdat ik er niet vol voor wilde gaan. Ik ben inmiddels even mijn punt kwijt. Ik denk dat het belangrijk is dat je wel vertrouwen in de relatie en elkaar hebt en in jezelf. Ik heb twee jaar lang getwijfeld en van Berliner een zekerheid gewild die hij mij niet kon of wilde geven. Aan de andere kant zorgde dat ervoor dat ik wist dat als ik ging dat niet hoefde te betekenen dat we dan gingen trouwen, kinderen krijgen en nog lang en gelukkig zouden leven. Als ik zou gaan was dat om de relatie een kans te geven omdat ik dat wilde. Maar er zat geen voorwaarde bij dat als het niet zou lukken mijn leven mislukt zoiu zijn en alle moeite een totale verspilling. Je leert weer wat, je maakt wat mee en zo worstelen we ons allen richting het einde.
Wat ik niet begrijp ik waarom het daar naartoe gaan nu opeens een probleem is terwijl het eerst leek alsof het grotendeels in kannen en kruiken is. Kan het echt niet, kom je in de problemen? Of wil je gewoon niet omdat je het gevoel hebt dat je iets opgeeft voor iemand en dat vertikt te doen? En als je vier weken gaat, dan kan je toch bij hem blijven? Onafhankelijk zijn is prima, maar je moet het niet overdrijven. Als jij iets doet om jullie relatie een kans te geven (en het verdient een kans want jullie vinden elkaar hartstikke leuk en lief) betekent dat niet meteen dat je een domme gans bent of een afhankelijk trutje die alles voor een man opzij zet. Iets wat jou enorm gelukkig kan maken, dat is toch het onderzoeken en een paar risico's waard?
Dus: haal adem, zet dingen op papier en kijk eerst praktisch naar de zaak zonder je te laten meevoeren door gevoelens als: 'maar hoe moet het daarna?', 'hoe zit het nou met ons?'. Is het praktisch haalbaar? Ja, dan kan je rustig nadenken of je het wilt. Nee, nou, wanneer kan je dan wel? Is dat over drie jaar? Da's lang, maar ook dat komt wel weer goed.
En dan te bedenken dat ik geen zin (of tijd) had om veel te typen. Dit is wat je veroorzaakt Spijker!
Maar mijn godinnen, wat ben ik ook vaak Gelukkig.
.
Ah mooi.
Spijker, ik begrijp je gevoelen, maar ik vind ook dat je het soms zo ingewikkeld maakt.
Niet elk plan hoeft meteen een plan te zijn dat loopt tot het einde van je leven. In mijn geval heb ik uit schijterigheid gekozen om voor zes maanden naar Berliner toe te gaan met de mogelijkheid om daarna gewoon hier alles weer op te pakken (werk, huis en hopelijk ook sociale leven). Daarvoor had ik al twee jaar gekozen voor een ldr omdat ik mijn werk niet op wilde zeggen voor Berliner. Nouja, we weten allemaal hoe het ging: al voor ik vertrok wist ik dat het niks ging worden. Misschien wilde ik mijn werk niet opzeggen omdat ik altijd al wist dat het niks ging worden, misschien is het niks geworden omdat ik er niet vol voor wilde gaan. Ik ben inmiddels even mijn punt kwijt. Ik denk dat het belangrijk is dat je wel vertrouwen in de relatie en elkaar hebt en in jezelf. Ik heb twee jaar lang getwijfeld en van Berliner een zekerheid gewild die hij mij niet kon of wilde geven. Aan de andere kant zorgde dat ervoor dat ik wist dat als ik ging dat niet hoefde te betekenen dat we dan gingen trouwen, kinderen krijgen en nog lang en gelukkig zouden leven. Als ik zou gaan was dat om de relatie een kans te geven omdat ik dat wilde. Maar er zat geen voorwaarde bij dat als het niet zou lukken mijn leven mislukt zoiu zijn en alle moeite een totale verspilling. Je leert weer wat, je maakt wat mee en zo worstelen we ons allen richting het einde.
Wat ik niet begrijp ik waarom het daar naartoe gaan nu opeens een probleem is terwijl het eerst leek alsof het grotendeels in kannen en kruiken is. Kan het echt niet, kom je in de problemen? Of wil je gewoon niet omdat je het gevoel hebt dat je iets opgeeft voor iemand en dat vertikt te doen? En als je vier weken gaat, dan kan je toch bij hem blijven? Onafhankelijk zijn is prima, maar je moet het niet overdrijven. Als jij iets doet om jullie relatie een kans te geven (en het verdient een kans want jullie vinden elkaar hartstikke leuk en lief) betekent dat niet meteen dat je een domme gans bent of een afhankelijk trutje die alles voor een man opzij zet. Iets wat jou enorm gelukkig kan maken, dat is toch het onderzoeken en een paar risico's waard?
Dus: haal adem, zet dingen op papier en kijk eerst praktisch naar de zaak zonder je te laten meevoeren door gevoelens als: 'maar hoe moet het daarna?', 'hoe zit het nou met ons?'. Is het praktisch haalbaar? Ja, dan kan je rustig nadenken of je het wilt. Nee, nou, wanneer kan je dan wel? Is dat over drie jaar? Da's lang, maar ook dat komt wel weer goed.
En dan te bedenken dat ik geen zin (of tijd) had om veel te typen. Dit is wat je veroorzaakt Spijker!
zaterdag 8 mei 2010 om 12:58
Nou, ik heb gisteren veel gemist, jullie hebben zo veel geschreven!
Ik heb er weinig aan toe te voegen eigenlijk.
't is k.u.t. inderdaad, een LDR, het is best moeilijk. Maar ondertussen heb ik me al grotendeels neergelegd bij het feit dat alles zo ingewikkeld is... en werken we aan een oplossing.
En zelfs deze control freak heeft besloten dat de toekomst plannen en zo haast onmogelijk is in een LDR. Nou ja, het zij zo... We kunnen dr maar beter het beste van maken toch
Het komt ook allemaal wel goed, het is alleen niet zo snel/makkelijk/vanzelfsprekend als dan wanneer ie om de hoek woont. 't levert een bult stress en onzekerheid op, maar (zoals mijn vriend me heeft geleerd): later als we samen zijn, lijkt deze periode maar heel kort geduurd te hebben
En daar heeft ie ook wel gelijk in.
Oh ja, ik was aan het aftellen!
Toepasselijk hmm
Dit weekend mijn hele huis poetsen!
Ik heb er weinig aan toe te voegen eigenlijk.
't is k.u.t. inderdaad, een LDR, het is best moeilijk. Maar ondertussen heb ik me al grotendeels neergelegd bij het feit dat alles zo ingewikkeld is... en werken we aan een oplossing.
En zelfs deze control freak heeft besloten dat de toekomst plannen en zo haast onmogelijk is in een LDR. Nou ja, het zij zo... We kunnen dr maar beter het beste van maken toch
Het komt ook allemaal wel goed, het is alleen niet zo snel/makkelijk/vanzelfsprekend als dan wanneer ie om de hoek woont. 't levert een bult stress en onzekerheid op, maar (zoals mijn vriend me heeft geleerd): later als we samen zijn, lijkt deze periode maar heel kort geduurd te hebben
En daar heeft ie ook wel gelijk in.
Oh ja, ik was aan het aftellen!
Toepasselijk hmm
Dit weekend mijn hele huis poetsen!
zaterdag 8 mei 2010 om 13:02
quote:fille schreef op 08 mei 2010 @ 11:56:
[...]
Onafhankelijk zijn is prima, maar je moet het niet overdrijven. Als jij iets doet om jullie relatie een kans te geven (en het verdient een kans want jullie vinden elkaar hartstikke leuk en lief) betekent dat niet meteen dat je een domme gans bent of een afhankelijk trutje die alles voor een man opzij zet. Iets wat jou enorm gelukkig kan maken, dat is toch het onderzoeken en een paar risico's waard?
Oh eens! je hebt daar helemaal gelijk in !
Ik heb daar zelf ook wel eens moeite mee (vooral in het begin), maar inderdaad, soms is het niet erg om afhankelijk te zijn van anderen Ik moet daar nog steeds erg aan wennen, dat dat ook een mogelijkheid is zeg maar (want ik ben er erg slecht in de controle over dingen uit handen te geven)
Maar net wat ik eerder al schreef: sommige dingen vallen niet te plannen, zeker in een LDR
[...]
Onafhankelijk zijn is prima, maar je moet het niet overdrijven. Als jij iets doet om jullie relatie een kans te geven (en het verdient een kans want jullie vinden elkaar hartstikke leuk en lief) betekent dat niet meteen dat je een domme gans bent of een afhankelijk trutje die alles voor een man opzij zet. Iets wat jou enorm gelukkig kan maken, dat is toch het onderzoeken en een paar risico's waard?
Oh eens! je hebt daar helemaal gelijk in !
Ik heb daar zelf ook wel eens moeite mee (vooral in het begin), maar inderdaad, soms is het niet erg om afhankelijk te zijn van anderen Ik moet daar nog steeds erg aan wennen, dat dat ook een mogelijkheid is zeg maar (want ik ben er erg slecht in de controle over dingen uit handen te geven)
Maar net wat ik eerder al schreef: sommige dingen vallen niet te plannen, zeker in een LDR
zaterdag 8 mei 2010 om 13:14
Bedankt voor je lange antwoord Fille! Soms lijken dingen op een forum ook anders over te komen. Ik heb dat visum aangevraagd omdat als ik het niet aanvroeg, ik het zeker niet meer kon krijgen. Maar ik heb dat altijd met het idee gedaan dat ik helemaal niet wist of ik het zou gaan gebruiken. Jullie riepen steeds 'natuurlijk ga je'. Dat is heel leuk om te schrijven én om te lezen, maar voor mij heeft dat nooit echt vastgestaan. Ik heb al steeds geschreven: er zijn hier dan wel dingen die ik geregeld moet krijgen. Zoals het er nu uit ziet zijn die dan niet geregeld.
Tja, misschien maak ik het ingewikkeld. Maar misschien komt dat ook doordat ik inderdaad onzeker ben en blijf over wat er tussen Bassist en mij is. Ook hier weer: ik heb me nooit helemaal uitgesproken dat dit een relatie is en dat durf ik nu ook nog steeds niet te zeggen. Het is hevige verliefdheid. Het is vlinders en vonken. Maar het is ook zo lastig. Heel leuk soms als een heel forum in koor roept: natuurlijk komt het goed want jullie zijn gewoon hartstikke verliefd. Dan stop ik soms met op te schrijven: verliefd maar we houden wel een beetje afstand, we noemen het nog geen relatie.
Dus ja ik ben onzeker. Misschien maak ik het me daarom te moeilijk. Maar bedenk ook dat het nu op dit moment even erg lastig is omdat hij net weg is. Én bedenk dat ik het forum juist gebruik om mn onzekerheden op te schrijven, misschien dat het daardoor ook uitvergroot wordt.
Nou ja goed. Geef me alle kritiek die je wilt alleen met de voorgaande kritiek kan ik niet zo veel. Het lijkt alsof jullie zeggen: doe niet zo moeilijk. Maar het voelt nou eenmaal moeilijk nu. Dus ik doe wel moeilijk.
Wat niet wil zeggen dat ik er niet ook ontzettend van geniet, al die stormachtige gevoelens.
Tja, misschien maak ik het ingewikkeld. Maar misschien komt dat ook doordat ik inderdaad onzeker ben en blijf over wat er tussen Bassist en mij is. Ook hier weer: ik heb me nooit helemaal uitgesproken dat dit een relatie is en dat durf ik nu ook nog steeds niet te zeggen. Het is hevige verliefdheid. Het is vlinders en vonken. Maar het is ook zo lastig. Heel leuk soms als een heel forum in koor roept: natuurlijk komt het goed want jullie zijn gewoon hartstikke verliefd. Dan stop ik soms met op te schrijven: verliefd maar we houden wel een beetje afstand, we noemen het nog geen relatie.
Dus ja ik ben onzeker. Misschien maak ik het me daarom te moeilijk. Maar bedenk ook dat het nu op dit moment even erg lastig is omdat hij net weg is. Én bedenk dat ik het forum juist gebruik om mn onzekerheden op te schrijven, misschien dat het daardoor ook uitvergroot wordt.
Nou ja goed. Geef me alle kritiek die je wilt alleen met de voorgaande kritiek kan ik niet zo veel. Het lijkt alsof jullie zeggen: doe niet zo moeilijk. Maar het voelt nou eenmaal moeilijk nu. Dus ik doe wel moeilijk.
Wat niet wil zeggen dat ik er niet ook ontzettend van geniet, al die stormachtige gevoelens.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 8 mei 2010 om 13:41
Spijkermeisje, je hoeft je helemaal niet te verdedigen, je doet moeilijk omdat dit gewoon moeilijk ís. Dat is niet overdreven en dat maakt je niet meteen een moeilijk persoon. Wat iedereen -denk ik- bedoelt is dat je niet vanmiddag om 15.00 uur al je plannen voor je hele toekomst al klaar hoeft te hebben, maar dat je sommige dingen gewoon moet laten gebeuren en zien wat er van komt.
Natuurlijk is het hartstikke logisch als je plannen gaat maken, maar die hoeven dus niet vanmiddag om 15.00 uur al af en definitief te zijn. Er zijn 3 miljoen mogelijkheden voor vanalles en nog wat, die komen in de loop der tijd vanzelf naar boven drijven.
Zou het jou onzekerheid wel helpen als jullie naar elkaar uitspreken dat jullie een relatie hebben? Wat houdt je tegen om 't er zo met Bassist over te hebben? Wil je het zelf nog niet zeggen? Of weet je zeker dat hij het nog niet wil zeggen? Is ongelooflijk verliefd met vlinders & vonken en veel moeite om elkaar te zien, ruiken, voelen niet genoeg om het een relatie te noemen? Plus de soort van belofte naar elkaar toe dat je niet date met anderen (daar hebben jullie 't toch ook over gehad)?
Ik weet 't niet hoor, ik heb 't wanneer-noem-je-het-een-relatie nooit zo goed begrepen. Als ik verliefd was en 't onderwerp ook op mij, dan hadden we een relatie. Geen andere criteria geloof ik.
Natuurlijk is het hartstikke logisch als je plannen gaat maken, maar die hoeven dus niet vanmiddag om 15.00 uur al af en definitief te zijn. Er zijn 3 miljoen mogelijkheden voor vanalles en nog wat, die komen in de loop der tijd vanzelf naar boven drijven.
Zou het jou onzekerheid wel helpen als jullie naar elkaar uitspreken dat jullie een relatie hebben? Wat houdt je tegen om 't er zo met Bassist over te hebben? Wil je het zelf nog niet zeggen? Of weet je zeker dat hij het nog niet wil zeggen? Is ongelooflijk verliefd met vlinders & vonken en veel moeite om elkaar te zien, ruiken, voelen niet genoeg om het een relatie te noemen? Plus de soort van belofte naar elkaar toe dat je niet date met anderen (daar hebben jullie 't toch ook over gehad)?
Ik weet 't niet hoor, ik heb 't wanneer-noem-je-het-een-relatie nooit zo goed begrepen. Als ik verliefd was en 't onderwerp ook op mij, dan hadden we een relatie. Geen andere criteria geloof ik.
