Kinderen
alle pijlers
leer mij please relativeren.
donderdag 13 mei 2010 om 16:57
Ik hoop dat hier niet nog een topic over is, maar ik wil dit toch even met jullie delen.
Mijn verstand en gevoel zitten niet op een lijn. Ik ben 22 jaar, en ik ben pas begonnen met de opleiding verzorgende niveau 3 BBL.
Nu is het dus zo dat ik in mijn tienerjaren (vroeger klinkt zo lang geleden) nogal druk bezig was met mijn band etc, maar niet met school. Zo heb ik toen dus mijn opleiding verpest. Na verschillende baantjes, en wat meer wijsheid, rust, en wat volwassener worden. Heb ik dus vorig jaar besloten om een opleiding tot verzorgende te volgen omdat ik het een erg interessant beroep vind.
Na het solliciteren, ben ik dus aangenomen. Het gaat supergoed op school, en mijn collega's en begeleiders zijn hartstikke tevreden over me.
Nu zit het dus zo..
Ik ging solliciteren en begon aan mijn opleiding met de gedachte, ik wil eerst mijn diploma's halen, werken, en dan nog eens denken aan kinderen.
Maar helaas. Ik wil graag een kind. Zo graag dat het pijn doet. Ik weet dat ik eerst mijn opleiding maar eens af moet maken, en daar dan nog eens aan moet denken. Maar ik merk aan mezelf dat deze wens steeds sterker wordt. Mijn 1e jaar is bijna afgerond, en heb goede cijfers gehaald voor mijn toetsen.
Maar waarom doet dit nu zo'n zeer? Zijn dit nu echt die hormonen die aan het werk gaan?
Ik weet dat ik er verstandiger aan doe om mijn opleiding af te maken.
Ik weet dat dit een keuze is die ik zelf moet maken, en dat ik dit zelf op moet lossen. Maar ik vind het wel erg lekker om dit van me af te schrijven.
Heeft iemand hier ervaring mee? (of geef me een trap!!).
Mijn verstand en gevoel zitten niet op een lijn. Ik ben 22 jaar, en ik ben pas begonnen met de opleiding verzorgende niveau 3 BBL.
Nu is het dus zo dat ik in mijn tienerjaren (vroeger klinkt zo lang geleden) nogal druk bezig was met mijn band etc, maar niet met school. Zo heb ik toen dus mijn opleiding verpest. Na verschillende baantjes, en wat meer wijsheid, rust, en wat volwassener worden. Heb ik dus vorig jaar besloten om een opleiding tot verzorgende te volgen omdat ik het een erg interessant beroep vind.
Na het solliciteren, ben ik dus aangenomen. Het gaat supergoed op school, en mijn collega's en begeleiders zijn hartstikke tevreden over me.
Nu zit het dus zo..
Ik ging solliciteren en begon aan mijn opleiding met de gedachte, ik wil eerst mijn diploma's halen, werken, en dan nog eens denken aan kinderen.
Maar helaas. Ik wil graag een kind. Zo graag dat het pijn doet. Ik weet dat ik eerst mijn opleiding maar eens af moet maken, en daar dan nog eens aan moet denken. Maar ik merk aan mezelf dat deze wens steeds sterker wordt. Mijn 1e jaar is bijna afgerond, en heb goede cijfers gehaald voor mijn toetsen.
Maar waarom doet dit nu zo'n zeer? Zijn dit nu echt die hormonen die aan het werk gaan?
Ik weet dat ik er verstandiger aan doe om mijn opleiding af te maken.
Ik weet dat dit een keuze is die ik zelf moet maken, en dat ik dit zelf op moet lossen. Maar ik vind het wel erg lekker om dit van me af te schrijven.
Heeft iemand hier ervaring mee? (of geef me een trap!!).
donderdag 13 mei 2010 om 17:30
donderdag 13 mei 2010 om 17:32
Gewoon denken aan je doel: hoe sneller jij je opleiding afmaakt, hoe eerder je aan het kind kan beginnen. Ik was zwanger met 21 maar ik was daar nooit aan begonnen als ik niet al afgestudeerd was. Een diploma is niet alleen heel belangrijk maar ook veel makkelijker te halen zonder kind dan met kind.
donderdag 13 mei 2010 om 17:59
haha dat zal ik doen.
Ik ga proberen te genieten van het hier en het nu. En proberen een goed zustertje te worden om mijn kind een stabiele achtergrond te geven.
Ik heb een koophuis, een lieve vriend etc. Nu alleen mijn opleiding nog goed afronden.
Als ik het goed bekijk heb ik het toch helemaal niet slecht voor mekaar op mijn 22ste.
Bedankt voor jullie reacties, vindt het fijn om hier toch over gesproken te hebben.
Ik ga proberen te genieten van het hier en het nu. En proberen een goed zustertje te worden om mijn kind een stabiele achtergrond te geven.
Ik heb een koophuis, een lieve vriend etc. Nu alleen mijn opleiding nog goed afronden.
Als ik het goed bekijk heb ik het toch helemaal niet slecht voor mekaar op mijn 22ste.
Bedankt voor jullie reacties, vindt het fijn om hier toch over gesproken te hebben.
donderdag 13 mei 2010 om 20:30
Hoi,
Ik ben zelf ook jong moeder geworden, op mijn 23e. Ik had wel mijn opleiding af en had een goede baan binnen de commerciele wereld. Dat heb ik later opgegeven omdat mijn zoon chronische ziek bleek. Ik ben al 10 jaar samen met mijn vriend en we wonen nu 5 jaar samen. Ik was al heel jong met al die "volwassen" dingen bezig. haha! Ik vond en vind dit nog steeds leuk en het past bij mij. Ik heb er geen spijt van. Alleen soms had ik achteraf gezien mijn kind toch wel iets later willen krijgen...
Als ik jou was (en ik weet denk ik wel hoeveel je naar een kindje verlangd) zou ik écht die 2 jaar lekker je school afmaken en nog even samen genieten. Je woont pas 1.5 jaar samen. Geniet van alle ochtenden die je samen kunt ontbijten en de ongeplande leuke dingen die je samen kunt doen. Als je over 2 jaar aan een kindje gaat denken, dan kun je met trots zeggen dat je je opleiding hebt gehaald (waarmee je later ook het geld voor de verzorging van je kind mee kunt verdienen) en ben je ook iets ouder en wijzer, jaja, ik weet gewoon en dat zullen meer moeders beamen dat het krijgen en verzorgen van een kind best pittig is!
Ik zou zeggen pak die 2 jaar, maak er wat moois van samen en ga er dan voor! Jullie liefde voor elkaar zal ik die 2 jaar ook alleen maar beter worden waardoor je samen sterker staat om jullie kind liefdevol op te voeden.
Succes!
Ik ben zelf ook jong moeder geworden, op mijn 23e. Ik had wel mijn opleiding af en had een goede baan binnen de commerciele wereld. Dat heb ik later opgegeven omdat mijn zoon chronische ziek bleek. Ik ben al 10 jaar samen met mijn vriend en we wonen nu 5 jaar samen. Ik was al heel jong met al die "volwassen" dingen bezig. haha! Ik vond en vind dit nog steeds leuk en het past bij mij. Ik heb er geen spijt van. Alleen soms had ik achteraf gezien mijn kind toch wel iets later willen krijgen...
Als ik jou was (en ik weet denk ik wel hoeveel je naar een kindje verlangd) zou ik écht die 2 jaar lekker je school afmaken en nog even samen genieten. Je woont pas 1.5 jaar samen. Geniet van alle ochtenden die je samen kunt ontbijten en de ongeplande leuke dingen die je samen kunt doen. Als je over 2 jaar aan een kindje gaat denken, dan kun je met trots zeggen dat je je opleiding hebt gehaald (waarmee je later ook het geld voor de verzorging van je kind mee kunt verdienen) en ben je ook iets ouder en wijzer, jaja, ik weet gewoon en dat zullen meer moeders beamen dat het krijgen en verzorgen van een kind best pittig is!
Ik zou zeggen pak die 2 jaar, maak er wat moois van samen en ga er dan voor! Jullie liefde voor elkaar zal ik die 2 jaar ook alleen maar beter worden waardoor je samen sterker staat om jullie kind liefdevol op te voeden.
Succes!
donderdag 13 mei 2010 om 21:29
Dank je voor je lieve reactie hanneslove.
Ik ga zeker weten mijn opleiding afmaken. Er is eigenlijk geen sprake van dat ik het niet doe.
Maar soms denk ik dat die 2 jaar bijna onoverkomelijk zijn. En dat vind ik moeilijk.
Ik ben mezelf bewust van het feit dat ik nog minstens 2 jaar zal moeten wachten. En dat bespreek ik ook met mijn vriend. (wat dat betreft ben ik best wel verstandig hoor!!)
Wat dat betreft heb ik het eigenlijk al redelijk lang (zeg maar een half jaar).
Ik begin september met het 2e jaar van mijn opleiding, en mijn eerste jaar is alweer bijna met succes afgerond.
En als ik daar op terugkijk ging het ongelooflijk snel, en dat zal de komende 2 jaar ook wel zo zijn.
Maar het verlangen naar het kindje is echt wel heel sterk. En ik vind het raar van mezelf hoor (jong,opleiding etc) maar ik voel het wel zo.. en dat vind ik een beetje naar.
Ik ga zeker weten mijn opleiding afmaken. Er is eigenlijk geen sprake van dat ik het niet doe.
Maar soms denk ik dat die 2 jaar bijna onoverkomelijk zijn. En dat vind ik moeilijk.
Ik ben mezelf bewust van het feit dat ik nog minstens 2 jaar zal moeten wachten. En dat bespreek ik ook met mijn vriend. (wat dat betreft ben ik best wel verstandig hoor!!)
Wat dat betreft heb ik het eigenlijk al redelijk lang (zeg maar een half jaar).
Ik begin september met het 2e jaar van mijn opleiding, en mijn eerste jaar is alweer bijna met succes afgerond.
En als ik daar op terugkijk ging het ongelooflijk snel, en dat zal de komende 2 jaar ook wel zo zijn.
Maar het verlangen naar het kindje is echt wel heel sterk. En ik vind het raar van mezelf hoor (jong,opleiding etc) maar ik voel het wel zo.. en dat vind ik een beetje naar.
donderdag 13 mei 2010 om 22:00
Emaiden ik herken het gevoel wel heel erg hoor.
Ik was ong 5 jr samen en woonde ook net samen. En was ong net zo oud. Had ook echt het gevoel dat binnen niet al te lange tijd een kindje zou komen. Lees: dat ik liever gisteren dan vandaag zwanger zou worden!! Als het aan mij had gelegen was de pil toen ook de deur uit gegaan en had ik mijn eerste kindje toen tijdens opleiding (BBL-verpleegkundige, toeval hè!) gekregen.
Nu achteraf gelukkig maar dat dit niet zo is gegaan. Na een half jaar zette mijn toenmalige vriend er een punt achter en moest ik echt ff mijn jeugd die ik gedeeltelijk mis was gelopen omdat ik zo vroeg was met samenwonen enzo inhalen. Party party was het resultaat terwijl ik helemaal niet zo'n feestbeest ben haha.
Ondertussen mijn huidige vriend tegen gekomen. Inmiddels zo'n 6jr aan het werk als verpleegkundige en met hem heb ik mijn lang lang zeeeeer lang verlangde kindje gekregen!! Nu ben ik blij hoe het gelopen is. Ook al dacht ik toen aan een kind toe te zijn. Ik dacht toen wel volwassen te zijn. Maar ja hoe volwassen kan je zijn op je 22e... Geen verwijt naar jou hoor, maar zo voelt het voor mij nu wel.
Tja en hoe je die periode door komt... Aandacht op andere dingen zetten. Is makkelijker gezegd dan gedaan, i know! En voor mij ook wel belangrijk om me juist niet al te veel bezig te houden met babydingen. Dus juist niet plaatsvervangende babies knuffelen (klinkt ff stom maar je snapt vast wel wat ik bedoel). Juist omdat ik er dan zo mee geconfronteerd werd dat ik wel graag wou maar het niet kon. Juist dingen doen die er niets mee te maken hebben hielpen bij mij veel beter.
Dingen doen die je met kind niet kan, of minder makkelijk. Leuke (kindonvriendelijke)reisjes, te pas en te onpas dingen ondernemen met zijn 2tjes enzo.
Lastig is het zeker! Maar straks ben je blij dat je je niet hebt laten overhalen door je gevoel!
Succes meid!!
Ik was ong 5 jr samen en woonde ook net samen. En was ong net zo oud. Had ook echt het gevoel dat binnen niet al te lange tijd een kindje zou komen. Lees: dat ik liever gisteren dan vandaag zwanger zou worden!! Als het aan mij had gelegen was de pil toen ook de deur uit gegaan en had ik mijn eerste kindje toen tijdens opleiding (BBL-verpleegkundige, toeval hè!) gekregen.
Nu achteraf gelukkig maar dat dit niet zo is gegaan. Na een half jaar zette mijn toenmalige vriend er een punt achter en moest ik echt ff mijn jeugd die ik gedeeltelijk mis was gelopen omdat ik zo vroeg was met samenwonen enzo inhalen. Party party was het resultaat terwijl ik helemaal niet zo'n feestbeest ben haha.
Ondertussen mijn huidige vriend tegen gekomen. Inmiddels zo'n 6jr aan het werk als verpleegkundige en met hem heb ik mijn lang lang zeeeeer lang verlangde kindje gekregen!! Nu ben ik blij hoe het gelopen is. Ook al dacht ik toen aan een kind toe te zijn. Ik dacht toen wel volwassen te zijn. Maar ja hoe volwassen kan je zijn op je 22e... Geen verwijt naar jou hoor, maar zo voelt het voor mij nu wel.
Tja en hoe je die periode door komt... Aandacht op andere dingen zetten. Is makkelijker gezegd dan gedaan, i know! En voor mij ook wel belangrijk om me juist niet al te veel bezig te houden met babydingen. Dus juist niet plaatsvervangende babies knuffelen (klinkt ff stom maar je snapt vast wel wat ik bedoel). Juist omdat ik er dan zo mee geconfronteerd werd dat ik wel graag wou maar het niet kon. Juist dingen doen die er niets mee te maken hebben hielpen bij mij veel beter.
Dingen doen die je met kind niet kan, of minder makkelijk. Leuke (kindonvriendelijke)reisjes, te pas en te onpas dingen ondernemen met zijn 2tjes enzo.
Lastig is het zeker! Maar straks ben je blij dat je je niet hebt laten overhalen door je gevoel!
Succes meid!!
donderdag 13 mei 2010 om 22:06
Goh ik vind dat jullie allemaal zo begripvol zijn. Echt lief!!
Bedankt voor je reactie nurselovely.
Ik denk dat je gelijk hebt. Ik ga dit jaar met mn vriend op vakantie, en we bezoeken regelmatig bandjes, concerten, festivals etc..
Ik zing pas weer in een band dus wat dat betreft heb ik genoeg om handen.
Ik wil zeker wachten tot mijn opleiding klaar is. En jij als ex (haha) BBLer weet wel hoe pittig het is om werken en leren tegelijk. Ik werk 34 uur en ga er 8 naar school. Je hebt je huishouden, school, vrienden etc..
Ik vind dit ook geen goede basis voor een kindje,..
Maar ja, dat stomme gevoel he:)
Bedankt voor je reactie nurselovely.
Ik denk dat je gelijk hebt. Ik ga dit jaar met mn vriend op vakantie, en we bezoeken regelmatig bandjes, concerten, festivals etc..
Ik zing pas weer in een band dus wat dat betreft heb ik genoeg om handen.
Ik wil zeker wachten tot mijn opleiding klaar is. En jij als ex (haha) BBLer weet wel hoe pittig het is om werken en leren tegelijk. Ik werk 34 uur en ga er 8 naar school. Je hebt je huishouden, school, vrienden etc..
Ik vind dit ook geen goede basis voor een kindje,..
Maar ja, dat stomme gevoel he:)