Kinderen
alle pijlers
leer mij please relativeren.
donderdag 13 mei 2010 om 16:57
Ik hoop dat hier niet nog een topic over is, maar ik wil dit toch even met jullie delen.
Mijn verstand en gevoel zitten niet op een lijn. Ik ben 22 jaar, en ik ben pas begonnen met de opleiding verzorgende niveau 3 BBL.
Nu is het dus zo dat ik in mijn tienerjaren (vroeger klinkt zo lang geleden) nogal druk bezig was met mijn band etc, maar niet met school. Zo heb ik toen dus mijn opleiding verpest. Na verschillende baantjes, en wat meer wijsheid, rust, en wat volwassener worden. Heb ik dus vorig jaar besloten om een opleiding tot verzorgende te volgen omdat ik het een erg interessant beroep vind.
Na het solliciteren, ben ik dus aangenomen. Het gaat supergoed op school, en mijn collega's en begeleiders zijn hartstikke tevreden over me.
Nu zit het dus zo..
Ik ging solliciteren en begon aan mijn opleiding met de gedachte, ik wil eerst mijn diploma's halen, werken, en dan nog eens denken aan kinderen.
Maar helaas. Ik wil graag een kind. Zo graag dat het pijn doet. Ik weet dat ik eerst mijn opleiding maar eens af moet maken, en daar dan nog eens aan moet denken. Maar ik merk aan mezelf dat deze wens steeds sterker wordt. Mijn 1e jaar is bijna afgerond, en heb goede cijfers gehaald voor mijn toetsen.
Maar waarom doet dit nu zo'n zeer? Zijn dit nu echt die hormonen die aan het werk gaan?
Ik weet dat ik er verstandiger aan doe om mijn opleiding af te maken.
Ik weet dat dit een keuze is die ik zelf moet maken, en dat ik dit zelf op moet lossen. Maar ik vind het wel erg lekker om dit van me af te schrijven.
Heeft iemand hier ervaring mee? (of geef me een trap!!).
Mijn verstand en gevoel zitten niet op een lijn. Ik ben 22 jaar, en ik ben pas begonnen met de opleiding verzorgende niveau 3 BBL.
Nu is het dus zo dat ik in mijn tienerjaren (vroeger klinkt zo lang geleden) nogal druk bezig was met mijn band etc, maar niet met school. Zo heb ik toen dus mijn opleiding verpest. Na verschillende baantjes, en wat meer wijsheid, rust, en wat volwassener worden. Heb ik dus vorig jaar besloten om een opleiding tot verzorgende te volgen omdat ik het een erg interessant beroep vind.
Na het solliciteren, ben ik dus aangenomen. Het gaat supergoed op school, en mijn collega's en begeleiders zijn hartstikke tevreden over me.
Nu zit het dus zo..
Ik ging solliciteren en begon aan mijn opleiding met de gedachte, ik wil eerst mijn diploma's halen, werken, en dan nog eens denken aan kinderen.
Maar helaas. Ik wil graag een kind. Zo graag dat het pijn doet. Ik weet dat ik eerst mijn opleiding maar eens af moet maken, en daar dan nog eens aan moet denken. Maar ik merk aan mezelf dat deze wens steeds sterker wordt. Mijn 1e jaar is bijna afgerond, en heb goede cijfers gehaald voor mijn toetsen.
Maar waarom doet dit nu zo'n zeer? Zijn dit nu echt die hormonen die aan het werk gaan?
Ik weet dat ik er verstandiger aan doe om mijn opleiding af te maken.
Ik weet dat dit een keuze is die ik zelf moet maken, en dat ik dit zelf op moet lossen. Maar ik vind het wel erg lekker om dit van me af te schrijven.
Heeft iemand hier ervaring mee? (of geef me een trap!!).
donderdag 13 mei 2010 om 17:02
Hoe lang duurt je opleiding nog dan?
Normaal ben ik heel goed in relativeren, maar ik denk dat een schop onder je kont inderdaad beter op z'n plaats is.
Dat kinderen alleen liefde nodig hebben is een fabel. Ze willen ook eten, kleding, en een dak boven hun hoofd. Ze willen een stabiele gezinssituatie.
Wat gebeurt er als je je opleiding niet afmaakt, je er met een kind de eerste tijd er niet aan toe komt, en je baby dus eigenlijk niets te bieden hebt, in praktische zin? Heb je een partner die het hele gezin kan onderhouden?
Normaal ben ik heel goed in relativeren, maar ik denk dat een schop onder je kont inderdaad beter op z'n plaats is.
Dat kinderen alleen liefde nodig hebben is een fabel. Ze willen ook eten, kleding, en een dak boven hun hoofd. Ze willen een stabiele gezinssituatie.
Wat gebeurt er als je je opleiding niet afmaakt, je er met een kind de eerste tijd er niet aan toe komt, en je baby dus eigenlijk niets te bieden hebt, in praktische zin? Heb je een partner die het hele gezin kan onderhouden?
donderdag 13 mei 2010 om 17:06
donderdag 13 mei 2010 om 17:06
donderdag 13 mei 2010 om 17:07
donderdag 13 mei 2010 om 17:08
quote:floor72 schreef op 13 mei 2010 @ 17:06:
Ghè.... ik wil je best een schop geven hoor!
Doe ff normaal en ga eerst je school afmaken. Je toekomstige kind heeft recht op een moeder die haar zaakjes voor elkaar heeft en zich zelfstandig kan redden, omdat ze een opleiding heeft afgemaakt.
Ja, haha.
Zodat ik dat hun dat later ook kan vertellen als ze hun pet ernaar gooien. (als ze op hun moeder lijken)
Ghè.... ik wil je best een schop geven hoor!
Doe ff normaal en ga eerst je school afmaken. Je toekomstige kind heeft recht op een moeder die haar zaakjes voor elkaar heeft en zich zelfstandig kan redden, omdat ze een opleiding heeft afgemaakt.
Ja, haha.
Zodat ik dat hun dat later ook kan vertellen als ze hun pet ernaar gooien. (als ze op hun moeder lijken)
donderdag 13 mei 2010 om 17:09
Je kont kan niet blauw genoeg zijn wat dat betreft
Ik heb het ook altijd belangrijk gevonden om eerst goed terecht te komen en daarna pas aan kinderen te denken.
Dat wil zeggen: eerst mijn studie helemaal afronden, vast werk vinden zodat ik zelfstandig (= zonder man) ook kan redden.
Ik heb het ook altijd belangrijk gevonden om eerst goed terecht te komen en daarna pas aan kinderen te denken.
Dat wil zeggen: eerst mijn studie helemaal afronden, vast werk vinden zodat ik zelfstandig (= zonder man) ook kan redden.
Viva naar de knoppen.
donderdag 13 mei 2010 om 17:10
Hihi er wordt genoeg gerelativeerd!!
Ik maak zoiezo mijn opleiding af, en zou nu echt nog niet aan kinderen beginnen. Maar ik vraag me vooral af hoe ik dat idee uit mijn hoofd krijg, en niet ga gillen als ik een baby zie.
Maar ik zou nu echt niet zwanger kunnen worden hoor, en ik zou dan ook echt behoorlijk slikken.
Krijg ik in real life een schop onder mijn kont (van vriend,moeder,zuster,klasgenoten,mentor etc)
Ik maak zoiezo mijn opleiding af, en zou nu echt nog niet aan kinderen beginnen. Maar ik vraag me vooral af hoe ik dat idee uit mijn hoofd krijg, en niet ga gillen als ik een baby zie.
Maar ik zou nu echt niet zwanger kunnen worden hoor, en ik zou dan ook echt behoorlijk slikken.
Krijg ik in real life een schop onder mijn kont (van vriend,moeder,zuster,klasgenoten,mentor etc)
donderdag 13 mei 2010 om 17:13
quote:floor72 schreef op 13 mei 2010 @ 17:06:
Ghè.... ik wil je best een schop geven hoor!
Doe ff normaal en ga eerst je school afmaken. Je toekomstige kind heeft recht op een moeder die haar zaakjes voor elkaar heeft en zich zelfstandig kan redden, omdat ze een opleiding heeft afgemaakt.
Helemaal mee eens. Nu zwanger worden zou stom zijn en dan verknal je zo weer een opleiding. Laat zien dat je inderdaad volwassener bent geworden en neem een verstandig en toekomstgericht besluit. Over 2 jaar ben je pas 24, dus waar hebben we het over...
Ghè.... ik wil je best een schop geven hoor!
Doe ff normaal en ga eerst je school afmaken. Je toekomstige kind heeft recht op een moeder die haar zaakjes voor elkaar heeft en zich zelfstandig kan redden, omdat ze een opleiding heeft afgemaakt.
Helemaal mee eens. Nu zwanger worden zou stom zijn en dan verknal je zo weer een opleiding. Laat zien dat je inderdaad volwassener bent geworden en neem een verstandig en toekomstgericht besluit. Over 2 jaar ben je pas 24, dus waar hebben we het over...
donderdag 13 mei 2010 om 17:14
sorry heel cliche.
Maar haal alsjeblieft eerst je diploma.
Het houdt je financieel sterk en straks als je een kind hebt wordt het denk ik alleen maar lastiger om nog een opleiding te doen.
Met een diploma en een vaste baan, houdt je ook ritme als de kleine er is. Je kan alles dan weer makkelijk oppakken.
Maar haal alsjeblieft eerst je diploma.
Het houdt je financieel sterk en straks als je een kind hebt wordt het denk ik alleen maar lastiger om nog een opleiding te doen.
Met een diploma en een vaste baan, houdt je ook ritme als de kleine er is. Je kan alles dan weer makkelijk oppakken.
donderdag 13 mei 2010 om 17:17
Herkenbaar hoor (het al-een-kindje-willen-maar-nog-opleiding-volgen).
Achteraf ben ik heel erg blij dat we gewacht hebben.
Sterker nog, toen ik na mn opleiding aan het werk ging was ik ineens degene die tegen mn man zei 'weetje, laten we nog maar heel even wachten'.
Even in het ritme van mijn leven komen, ontdekken wie ik nou ben, genieten van waar ik voor gewerkt heb.
Nu ben ik 25, hoog zwanger, en lijkt de wachttijd die toen zo enorm was in een tel voorbij te zijn gegaan.
Gun jezelf niet alleen een opleiding, maar ook de kans om even te ontdekken hoe je nu in elkaar zit en hoe dat voelt.
Gezien je 'bekering' ben je erg veranderd afgelopen jaren. Geniet daar ook even van.
Kan je straks extra tevreden broeden.
Achteraf ben ik heel erg blij dat we gewacht hebben.
Sterker nog, toen ik na mn opleiding aan het werk ging was ik ineens degene die tegen mn man zei 'weetje, laten we nog maar heel even wachten'.
Even in het ritme van mijn leven komen, ontdekken wie ik nou ben, genieten van waar ik voor gewerkt heb.
Nu ben ik 25, hoog zwanger, en lijkt de wachttijd die toen zo enorm was in een tel voorbij te zijn gegaan.
Gun jezelf niet alleen een opleiding, maar ook de kans om even te ontdekken hoe je nu in elkaar zit en hoe dat voelt.
Gezien je 'bekering' ben je erg veranderd afgelopen jaren. Geniet daar ook even van.
Kan je straks extra tevreden broeden.
donderdag 13 mei 2010 om 17:20
En hoe deed ik dat?
Plaatsvervangend veel andere baby's knuffelen.
Zachtjes schelden als er om me heen eentje wèl zwanger werd, en vooral in gedachten blijven houden waar je het voor doet.
Dat je je kindje straks het beste wil kunnen bieden.
(o, en een man die keihard 'nee!' zei hielp ook best wel mee. )
Plaatsvervangend veel andere baby's knuffelen.
Zachtjes schelden als er om me heen eentje wèl zwanger werd, en vooral in gedachten blijven houden waar je het voor doet.
Dat je je kindje straks het beste wil kunnen bieden.
(o, en een man die keihard 'nee!' zei hielp ook best wel mee. )
donderdag 13 mei 2010 om 17:23
quote:Emaiden schreef op 13 mei 2010 @ 17:17:
Eerst mijn opleiding afmaken doe ik zoiezo.
Maar hoe kom ik van dat stomme gevoel af? Hoe deden jullie dat? Of hadden jullie dat nog niet op mijn leeftijd (ik ben nl nog best wel jong)???
Houdt het volgende gewoon de komende jaren in gedachten:
* Kans op gigantisch uitscheuren tijdens de bevalling.
* Kind wordt een huilbaby.
*Veranderingen van je lichaam....striae en hangtieten bijvoorbeeld.
*Kleine kindjes worden groot.....over 18 jaar zit je met een puber.
Eerst mijn opleiding afmaken doe ik zoiezo.
Maar hoe kom ik van dat stomme gevoel af? Hoe deden jullie dat? Of hadden jullie dat nog niet op mijn leeftijd (ik ben nl nog best wel jong)???
Houdt het volgende gewoon de komende jaren in gedachten:
* Kans op gigantisch uitscheuren tijdens de bevalling.
* Kind wordt een huilbaby.
*Veranderingen van je lichaam....striae en hangtieten bijvoorbeeld.
*Kleine kindjes worden groot.....over 18 jaar zit je met een puber.
donderdag 13 mei 2010 om 17:23