Flabbergasted door woorden ex....

Alsof ik op dit moment op een andere planeet zit, alsof iemand zojuist een mes in mijn rug heeft gestoken en dat ik nog niet helemaal in de gaten heb dat ik dood aan het bloeden ben. Oftewel, compleet flabbergasted.



De uitleg :



Meneer in kwestie en ik hebben 3 jaar een relatie gehad. Het ging uit, hij wilde zich compleet op zijn studie gaan richten. Wat onderhand ook wel eens mag, na 10 jaar over een hbo studie te doen, lijkt me. Het was uit, daarna nog veel afgesproken, los vast, toch maar niet en ik ging reizen. Na mijn reis weer op dezelfde voet verder gegaan, los-vast gerommel met niet veel duidelijkheid. Tot een maand geleden.



Meneer kwam eten, en al vanaf het moment dat hij binnenkwam voelde ik dat er iets veranderd was. Hij had iemand leren kennen. Verliefd nee, maar zou het kunnen worden en wilde kijken hoe het verder zou verlopen. Het contact werd minder, wel een hoop mooie (lees: loze) woorden als dat ik in zijn hart zat, hij om me geeft, nog veel aan me denkt, ik zou weleens zijn grote liefde kunnen zijn. Gemeen, omdat hij wist dat ik daar nog gevoelig voor was, mijn eigen fout, omdat ik daar graag in wilde geloven en daar dus in meeging.



Nu belde hij net, semi-vriendschappelijk om te vragen hoe het ging, koetje hier, kalfje daar. Maar ik wilde weten hoe het zat, ben je verliefd, is het je vriendin, WTF is going on?



Verliefd, daar begint het wel op te lijken en het zal niet meer lang duren voordat het een relatie is. Daarbij weer de woorden, ik heb nog veel aan je gedacht, ook als ik bij haar was. En uiteraard, ik geef veel om je, zullen we van de week afspreken om biertjes te gaan drinken? Flabbergasted, en niet echt een antwoord gegeven. Volgende week komt hoogstwaarschijnlijk het voorstel.



NEE!! schreeuwt mijn hoofd. JAAAA! schreeuwt het niet rationele, emotionele schepsel in me. Nu vraag ik me af, WTF is dit, mag ik fungeren als testcase, om te zien of hij echt klaar is voor een nieuwe relatie? Waarom maak ik me er nog druk om (blijkbaar)??



Ik zou willen janken, schreeuwen, boos willen zijn, maar ben compleet leeg, compleet gevoelloos.



Ik vind dat een heel eng, en ook ongezond gevoel. Morgen ben ik vrij, dus een fles rosé en een pakje sigaretten zijn op dit moment mijn redding, maar ik zou zo, zo graag iets willen voelen! Liefde is belachelijk, ben er voorlopig meer dan klaar mee

quote:loisnvt schreef op 18 mei 2010 @ 20:24:

[...]





Sommige mensen hebben weleens dit soort woorden nodig om bepaalde dingen te beseffen.



Heb nooit gezegd dat ik geen dramaqueen ben. Het spijt me dat mijn woordkeus je stoort en dat ik niet letterlijk een mes in mijn rug heb en doodbloed. Zou er dan pas echt iets aan de hand zijn, woordkeus dan wel gepast ? Ieder zo zijn manier lijkt me, leven en laten leven, oftewel, schrijven en laten schrijven.



Desalniettemin moet ik nu ook wel een beetje lachen om de dramatische openingsregels, maar goed, vond het een goede omschrijving van mijn gevoel op dat moment, dus het zij zo.



Ik ben heel blij met jullie posts, vind het fijn om ze terug te lezen en inderdaad steeds meer terug op aarde te komen. Ben nu ook blij dat ik die deur ook echt dicht heb gedaan, nog wel moeilijk, maar het wordt me steeds duidelijker dat ie n behoorlijke zak hooi is/ is geweest.



Dat 'gescharrel' heeft idd te lang geduurd, geheel mijn eigen fout, daar heb ik te laat grenzen aan gesteld. Wat ik meneer in kwestie wel kwalijk neem/nam, is dat hij me lang heeft laten geloven dat met geduld en tijd, we uiteindelijk wel als een gelukkig stel zouden eindigen.



Ook dat wilde ik graag geloven, dus daar zijn ook weer eindeloze discussies over te voeren. Mijn fout, zijn fout, niemands fout, iedereens fout...pffff. Zinloos, niet doen dus.



Hij heeft zich bedacht, klaar. Nu nog in mijn botte hoofd zien te stampen dat hij echt niet de enige is met wie mijn uiteindelijke toekomstplaatje van reizen-huisje-boompje-kindjes gerealiseerd kan worden