Overig
alle pijlers
3000 plus deel 52
zaterdag 15 mei 2010 om 17:11
Ja ja, deel 52 alweer.
Waar we veel lachen en soms huilen. Waar we knuffels uitdelen (behalve aan Minny) en soms een schop onder een kont geven. Waar we oeverloos kletsen over lekkere mannen en soms serieus over de dingen van het leven. Waar we soms tot aan 't krieken van de dag posten en voor elkaar klaar staan. Waar iedereen welkom is en waar je een warm onthaal krijgt na een lange of korte afwezigheid.
Voor de zekerheid nog even de regels:
1. S.v.p. niet quoten van gevoelige, persoonlijke informatie.
2. Toon respect naar elkaar in elke situatie.
3. Verdriet wordt niet vergeleken, leed is leed.
Kortom: 3000+ gaat door. 3000+ Rules.
Let the games begin.
Maar waar zijn dan de oren van het konijn? Die zitten nog in mijn potlood opa (vrij naar Herman van Veen)
zondag 23 mei 2010 om 21:37
Niets bijzonders hoor, maar heb gewoon bijna niemand gesproken vandaag.
Ben vandaag bij twee hoofddoeken in de auto gestapt, geen idee wie het waren. Ik was even boodschappen doen in een supermarkt zo'n 10 minuten lopen van school. Op de terugweg toeterde een auto naar me. Ik probeerde het te negeren en was in mezelf aan het vloeken, omdat ik daar nu even echt geen zin in had. Komt die auto heel dicht naast me rijden, draait het raampje open...
Djeez, dacht ik nog, stomme mannen hier... Negeren, zei ik tegen mezelf, niet kijken. Roept opeens iemand m'n naam! Dus ik kijk op. Zitten er twee van top tot teen gesluierde vrouwen in de auto, ze vroegen of ik een lift wilde. En wat doe ik, ik stap in. Onder het mom van, ze kennen m'n naam dus het zal wel goed wezen. Ze zetten me keurig bij school af, ik stap uit en bedankte de dames in m'n beste Arabisch en een collega stond te kijken. Vraagt hij: 'Wie waren dat?' Zeg ik: 'Geen idee!?!' Echt heel maf. Ze kenden me bij naam, wisten waar ik werk, maar spraken bijna geen Engels. Ze hadden wel veel lol samen voorin. Nou ja, het scheelde weer de stuk lopen met de boodschappen.
Dit was mijn verhaal van vandaag, wilde ik even met iemand delen.
Ben vandaag bij twee hoofddoeken in de auto gestapt, geen idee wie het waren. Ik was even boodschappen doen in een supermarkt zo'n 10 minuten lopen van school. Op de terugweg toeterde een auto naar me. Ik probeerde het te negeren en was in mezelf aan het vloeken, omdat ik daar nu even echt geen zin in had. Komt die auto heel dicht naast me rijden, draait het raampje open...
Djeez, dacht ik nog, stomme mannen hier... Negeren, zei ik tegen mezelf, niet kijken. Roept opeens iemand m'n naam! Dus ik kijk op. Zitten er twee van top tot teen gesluierde vrouwen in de auto, ze vroegen of ik een lift wilde. En wat doe ik, ik stap in. Onder het mom van, ze kennen m'n naam dus het zal wel goed wezen. Ze zetten me keurig bij school af, ik stap uit en bedankte de dames in m'n beste Arabisch en een collega stond te kijken. Vraagt hij: 'Wie waren dat?' Zeg ik: 'Geen idee!?!' Echt heel maf. Ze kenden me bij naam, wisten waar ik werk, maar spraken bijna geen Engels. Ze hadden wel veel lol samen voorin. Nou ja, het scheelde weer de stuk lopen met de boodschappen.
Dit was mijn verhaal van vandaag, wilde ik even met iemand delen.
Af en toe een huppeltje op de plaats is ook ok
zondag 23 mei 2010 om 21:47
Nee Floor, nooit bang. Ik mag van mezelf niet bang zijn, dan word je gek hier. Geïrriteerd wel, van dat getoeter van mannen om je aandacht.
Deze vrouwen kenden me echt, ik denk dat ze misschien werken voor één van de gezinnen van school ofzo. Maar ja, zo'n gesluierd spook met alleen een gleuf maakt de identificatie wel lastig.
Ik kom er nog wel achter!
Welterusten
Deze vrouwen kenden me echt, ik denk dat ze misschien werken voor één van de gezinnen van school ofzo. Maar ja, zo'n gesluierd spook met alleen een gleuf maakt de identificatie wel lastig.
Ik kom er nog wel achter!
Welterusten
Af en toe een huppeltje op de plaats is ook ok
