Vage situatie

Omdat we beide duur woonden hadden een goede vriend en ik besloten om samen een appartement te delen. Op het moment dat we samen gingen wonen waren we gewoon vrienden en de intenties voor het samenwonen waren in eerste instantie puur vriendschappelijk. Omdat ik toen een polyamoureuze relatie had (en nog heb) ben ik vooraf zeer duidelijk geweest, dat ik geen relatie wilde. Hij was zelf ook het vrijere type, af en toe sekscontacten, maar niet echt een man die vaak lange relaties had. Hij zette zich behoorlijk af tegen het ideaal van trouwen en kindertjes in de tijd dat we bevriend waren en in het gesprek voordat we samen gingen wonen was onze gezamenlijke conclusie dat we best af en toe seks konden hebben maar dat een relatie niet de bedoeling was (van ons allebei niet dus). Ik had toen ook niet de indruk dat hij mij voor meer zag zitten o.i.d.



Hij werd toen wel verliefd op mij. En ik heb een aantal vage dingen gezegd over in de toekomst misschien meer die niet handig waren. Op dat moment vond ik hem helemaal geen relatie materiaal. Hij blowde superveel, hij was erg depri en nogal hangerig/emotioneel afhankelijk. Ook had ik die andere relatie en dat wist hij. Ik wist niet dat hij gevoelens voor mij had en hij liet dat in het begin ook niet merken. Later pas, vond hij ineens dat we toch wel soort van 'relatie' hadden. Ik vond toen dus nog heel duidelijk van niet. En daar hebben we het over gehad. Hij wilde eigenlijk een monogame relatie en baalde ervan dat ik andere vriend nog steeds zag (ik ben polyamoureus, ook dat weet hij al sinds hij me kent).



Inmiddels is hij gestopt met blowen, zich veel leuker gaan gedragen, en zit hij een stuk beter in zijn vel (heb ik hem zoveel mogelijk bij geholpen) en nu begin ik hem wel leuker te vinden en een tijdje terug hebben we dan ook het idee voor toch een relatie heroverwogen. Hij vond het toch wel oke, om een polyrelatie te hebben, zei dat hij moest wennen aan het idee, maar het wel leuk vind. Maar we zitten dus nog in vaagspace.... Eerlijkgezegd weet ik nog niet zo goed of er toekomst in zit. Vanaf het moment dat we dat min of meer hadden afgesproken en dus soortvan relatie hadden, is hij nml wel weer steeds negatiever gaan doen (depri, pessimistisch, boos op de wereld).



Zijn ouders komen hier ook vaak natuurlijk en die vragen steeds aan mij of we nu wat hebben of niet, hoe ze dat moeten zien etc. etc. maar zij denken dan natuurlijk aan een huisje boompje beestje relatie, monogaam en binnenkort een leuk huwelijkje en kindertjes. Nou, dat gaat dus sowieso niet gebeuren. Ik weet steeds niet wat ik moet zeggen tegen hen, heb maar min of meer gezegd maar ze beginnen me steeds meer te zien als een soort schoondochter (ze zijn blij met me omdat het beter met hem gaat sinds ik hier woon) en ik voel me dan een beetje... alsof ik de boel voor de gek zitten houden terwijl ik wel graag eerlijk wil zijn. Ze vragen ook steeds of ik vaker langskom en zijn vader had het zelfs over wanneer er kinderen komen. :S



Dat we poly zijn vind ik verder niet zozeer hun zaak, van mij mogen ze het eigenlijk best weten, maar hij heeft dat liever niet maar ik vind de algehele vaagheid van ons best wel moeilijk. Als hij mij vraagt wat we nu hebben dan weet ik het niet te zeggen, want hij is de ene keer wel leuk en dan zakt hij weer terug en dan denk ik, ja hoe moet ik nu weten of dit iets kan worden? Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen. Ik wil wel een relatie als hij door blijft gaan op de positieve toer, aan zichzelf werkt enzo. Maar als hij in een slachtofferrol gaat zitten en voor zich laat zorgen dan ben ik liever gewoon vrienden. (Je bent er ook voor iemand als het slecht gaat, natuurlijk, als gewone vriendin zal ik er ook hoe dan ook zijn, maar relatiemateriaal of niet hangt wel een beetje af van zijn houding, problemen geen bezwaar, maar hoe je ermee omgaat evt. wel...). De familie oefent nogal druk uit en ik weet het gewoon niet meer... Veel stress en voel me beetje in een rol geduwd soms...

Nou dat was misschien niet zo handig nee, maar hallo tis niet alsof ik friggin' Hitler himself ben. Ik heb niemand voorgelogen, bedrogen of in elkaar gemept (niet dat dat je meteen tof maakt) maar gewoon een beetje te onduidelijk geweest (omdat ik het zelf ook niet wist). Overigens heb ik wel vaker geprobeerd om een gesprek aan te gaan, maar hij vermijd dit soort confrontaties ook erg. Hij zegt niet wat hij denkt en voelt (moet je er echt uit trekken, anders had ik het nu nog niet geweten, ik zag alleen dat er wat was) en als ik een gesprek begin over relatie etc begint hij snel over wat anders. Een beetje zo van als ik het niet hoor is het niet zo (en als ik het wel hoor heb ik het verkeerd begrepen). Ik kan helderder zijn ja, maar hij kan ook zelf eens wat verantwoordelijkheid voor zichzelf nemen. De man heeft hbo+ niveau, is 9 jr ouder dan ik en komt zelf ook niet uit een ei.



Dat ik hem al jaren ken maakt het moeilijker. Ik weet niet meer wat nu echt hem is. Die 5jr dat we vrienden waren, was hij echt type uberrationele stoere man naar mij toe. Hoe ik hem toen kende, zou ik een relatie niet zo'n gek idee vinden, hoe ik hem nu ken is een heel andere man. Veel emotioneler, irrationeler, passief aggressiever. Wel nog steeds de humor. Maar ik kan dat beeld van die 5jr niet er helemaal los van zien.

@ Liselore, ja ok. Dat is wel zo. Ik ga wel duidelijker zijn dan.



@ Primabella. Praten is zeker een goed idee. Ik ga zo een poging doen. (Hij is thuis dus doe meteen zo wel). Mijn relatie on hold zetten.. hm weet niet of andere partner dat tof vind. Ik houdt al veel rekening met hem door minder af te spreken en het lang van te voren te zeggen als ik ga zodat het niet ineens als verrassing komt. Maar je kan niet zomaar een man ff invriezen ofzo. Ik heb het er voor over als hij er ook wat meer voor over heeft. Want nu wil hij heel veel, maar of hij er ook wat voor wil doen?

Kee ga ff praten... wish me luck..



Laat wel weten hoe het is gegaan.

@ PhoebeBuffay, toffe post, thanks.



Dat was een vaag gesprek. (Niet meteen zeggen dat jullie niet anders hadden verwacht van mij, ik was best heel helder aan het doen... ).



Ging zo... Ik ga naast hem op de bank zeggen en zeg X, hoe zie jij ons nu eigenlijk? X zegt hoe bedoel je? dus ik zeg ons, jij en ik, wij? En hij zegt nou, gewoon, hetzelfde. Dus ik zeg, hetzelfde als wat? X zegt hetzelfde als eerder. Dus ik zeg, hoe zag jij ons eerder dan? X zegt, ja, wat moet ik daar nu op zeggen? Ik zeg nou, hoe zou je onze relatievorm omschrijven? X zegt dat hij dat niet weet. Ik zeg, probeer eens? X zegt ja... pff. Ik zeg hoe zie jij ons in de toekomst? X zegt ja... stilte... we zien wel. Ik zeg ben je tevreden met de situatie nu? X zegt ja. Ik zeg wat verwacht jij eigenlijk van een relatie? X zegt pff. weet ik veel. Ik zeg WAT? X zegt nou gewoon... Ik zeg nou gewoon WAT? X zegt dat je leven er beter van wordt. Ik zeg wordt je leven er beter van, zoals het nu is? X zegt ja. Ik zeg dat hij best kritiek mag uiten, dat ik dat kan hebben en dat hij gewoon kan zeggen wat hij denkt. X zegt oh. X zegt ik vind dat we het hier niet over hoeven te hebben nu. Ik zeg, wanneer dan wel? X zegt, ja weet ik ook niet. Ik zeg dat dat klinkt als nooit. Ik vraag woon je liever samen of alleen? X zegt dat hij dat niet weet. Ik dring aan. X zegt dat hij het allemaal wel ziet. Ik vraag hoe hij zijn toekomst ziet? X zegt dat hij dat niet weet. Ik vraag waarom niet. X zegt dat hij daar niet mee bezig was. Ik vraag hoe zijn leven er over bijvoorbeeld 5 jaar volgens hem uitziet. X zegt dat hij dan ander werk heeft maar vermijd angstvallig het onderwerp met wie. Ik vraag hoe hij *echt* tegenover polyamoury staat. X zegt nog hetzelfde. Dus ik vraag nog hetzelfde als toen je het niets vond of hetzelfde als toen je het wel wat vond? X zegt 'hetzelfde' (verhelderend...). Ik vraag wil je voor altijd in *insert kutdorp* blijven wonen? X zegt dat hij dat niet weet, misschien iets groters tussen dorp en stad in. Ik zeg nou, ok, dan ga ik wel de enige zijn die communicatieve risico's neemt...



Nouja, als je denkt dat je de vaagste van ons al kent, guess again. Niet bijzonder verhelderend, dus.



Vervolgens hadden we een gesprekje waarin ik heb aangegeven dat ik zijn passieve houding zeker bij dit soort gesprekken een beetje moeilijk vind omdat ik geen hoogte van hem kan krijgen en niet weet wat hij nu eigenlijk wil. Ik heb gezegd dat ik niet zeker weet of ik altijd wil blijven samenwonen, dat ik sowieso uit kutdorp weg wil (wat ook zo is, want het is echt een kutdorp), dat mijn toekomstdoelstelling is om ooit een eigen bedrijfje aan huis te hebben in dat waar ik voor studeer. Dat ik nu bezig ben fulltime werk te zoeken. Dat ik nog steeds achter poly sta. Dat ik niet echt een toekomst in mij en hem zie. Dat ik het jammer vind dat alle relatiegesprekkendingen van mij af komen en dat hij zo weinig zegt wat hij denkt, dat ik hem heel aardig en gezellig vind en dat hij niet alles fout doet en dat ik desondanks een appartementje voor mezelf wil in de toekomst. En sinds ik toch bezig was dat ik ook wat meer privacy wilde en hier altijd iedereen in en uitloopt best wel vaak en dat ik steeds niet weet wat ik nou tegen zijn ouders moet zeggen als ze weer vragen hoe het zit tussen ons. Dat ik het prima vind om voor zolang het duurt verder te polyen als hij zich daar ook oke bij voelt of als vrienden. Maar dat ik het voor de toekomst niet durf te zeggen.



Hij kwam toen ook wat losser en zei dat hij niets aan dat poly heeft (want hij is een man en dat is moeilijker denkt ie), dat hij er niet mee zit als ik dat wel doe. Toen zei ik dat dat onzin was, dat Xpolymeisje wilde afspreken maar dat hij gewoon geen moeite doet en dat hij nog helemaal niets heeft ondernomen om vrouwen te leren kennen. (Dat is ook zo, ik heb mijn polypartner ook niet per post afgeleverd gekregen... pff). Dat ik groei van relatie tegen houdt omdat ik steeds zei dat we gewoon vriendjes zijn en dat ik dit nog niet weet en dat nog niet weet en nu dit weer!! (Terwijl ik eigenlijk niet echt kritiek had maar gewoon vragen stelde en eigen positie verduidelijkte). En dat ik dan van hem geen 100% moet verwachten. Dus ik dat kip en ei ding uitgelegd (hij doet geen moeite tenzij ik eerst alles opgeef en ik doe geen moeite als ik niet eens kan zien voor wie) en gezegd dat ik dat al dacht dat het zo ongeveer zat voor hem. En toen begon ie dat ik hem er op aansprak op een slecht moment (hij zat de aftiteling van iets te kijken op tv, wanneer is dan wel een goed moment...) en dat het laat was (normaal gaat hij veel later naar bed... hij wilde graag van het gesprek af denk ik). Ohja en dat ik alles altijd niet goed vind ofzo (ik geef eigenlijk nooit kritiek tenzij er concreet naar mijn mening gevraagd wordt en geef daarentegen constant ongevraagd complimentjes, maar dat terzijde).



Toen ik zei dat ik zijn vader soms moeilijk vind omdat die meteen over kinderen begint terwijl we nog niet eens weten of we een relatie hebben, begon hij meteen over mijn vader.

Mnou, dat was dus het hele gesprek. Ik weet niets meer bijna dan voor het gesprek. Hij vind ergens dat het mijn schuld is dat hij niets aan poly heeft (w00t, moet ik vrouwen van straat plukken en ze op zijn schoot zetten, ofzo). Ik heb hem al subtiel aangeboden aan mede-poly's (kan altijd nog pooier worden). Maar hij wil dus gewoon, dat ik alles opgeef voor hem, terwijl hij verder niet echt van plan is om moeite te gaan doen voor die tijd. Anyway, als eindconclusie heb ik dus gezegd dat het dan niets kan worden. Dat ik niet van plan ben alles op te geven voor hem.



Ik vind hem lui en passief doen. En ik voel op dit moment heel veel duidelijker dat dit m dus niegaworden. Hij zou er nog over nadenken, en we zouden er nog op terug komen.

Ja daar heb je een punt...



Treffende analyse, ik vraag me ook af of hij zich ineens wel in zou zetten als ik mijn andere partner niet meer zou zien. Ik denk dat hij dan ongeveer hetzelfde zou blijven. Eigenlijk vind ik het ook dingen die hij voor zichzelf al zou moeten willen en twijfel ik of hij wel voldoende zelfrespect heeft als hij ze alleen maar zou doen als daar een mono-relatie tegenover staat. Zo veeleisend ben ik niet, alleen ja, ik denk als je zo depri bent dat je daar echt wat mee moet.



Ja ik vind het ook lastig dat hij niet echt opkomt voor zijn eigen wensen. Als hij nu heel duidelijk zou zeggen dat hij geen poly relatie wilt, dat hij dit of dat wel wilt en wat hij van mij verwacht, dan hadden we een startpunt om verder te praten. Nu moet ik de hele tijd raden wat hij ongeveer denkt en voelt en zowel voor hem als voor mezelf denken. Ik wil best rekening houden met zijn gevoelens, maar als hij niets durft te vinden uit angst dat ik dan misschien weg ga bereikt hij het tegenovergestelde, dan ga ik juist weg omdat hij niets durft te vinden. (Dat is niet gelijkwaardig, ik wil niet over iemand heen walsen, maar ik wordt er ook moe van de hele tijd te denken wat hij zou kunnen vinden, hoe ik daarbij zou kunnen helpen etc. Ik vind 'weetikniet' gewoon wel erg makkelijk).



Ja, nou ik ben nu van vandaag tot zaterdag weg, dus zondag kan ik het misschien wel weer proberen. Dan is hij ook uitgerust en vrij enzo en hebben we de tijd. Maar heb wel het idee dat zo'n gesprek, of iedere vorm van confrontatie eigenlijk, altijd ongelegen komt, wat hem betreft. Hij is inderdaad wel wat anders gaan denken, laat het allemaal van mij afhangen (deels begrijpelijk, maar dat hij helemaal geen standpunt in neemt maakt een gesprek wel veel moeilijker).



Tsja wat is moeite doen? Hij heeft wel gezegd dat hij me graag voor zichzelf wilde in het begin en hij doet wel praktische dingen zoals me ergens heen brengen en ophalen (af en toe hoor, ik vraag het liever niet nml) en op zijn eigen manier doet hij vast wel moeite maar de dingen die ik graag zou willen doet hij eigenlijk niets mee. Vind ie maar onzin ofzo. Aan de andere kant, dat wat hij graag had gewild (waar hij dan niet erg eerlijk over is geweest) dat ik die relatie verbreek, doe ik inderdaad ook niet.

& thanks voor je meedenken.



(Ook thanks voor de andere reacties, soms helpt het echt om even dingen uit te schrijven en te lezen hoe anderen het zien).

quote:Nessuna schreef op 24 mei 2010 @ 11:29:

Hij klinkt als een luie sukkel die het eigenlijk wel makkelijk vindt dat hij met een meid inwoont en graag zou zien dat jij zijn biertjes (of blowtjes of pilletjes) naar hem brengt. Als die polyamorie is toch maar onzin volgens hem, want je zit toch lekker makkelijk samen al in jullie sleur vastgeroest in jullie liefdesnestje?



Jij klinkt als iemand die een studie erbij moet gaan o.i.d., want je verveelt je duidelijk (niet beledigend bedoeld!).



Dit is NIET jouw verantwoordelijkheid. Hij is een volwassen sukkel, dat doet vast pijn als hij in de spiegel kijkt (om die reden is concurrentie vast ook niet welkom als hij er 3 seconden over nadekt als hij nuchter is), maar hij blijft volwassen. Jij klinkt als way out of his league. Of hij is geweldig in bed of je moet iets boeienders zoeken, want dit passieve gezeik steekt natuurlijk weer de kop op zodra hij iets anders vindt om diep ongelukkig over te zijn en als daar niets tegenover staat heb je hier niets aan.



Ik zou zeker NIET meewerken aan dat mooie verhaal tegen zijn ouders. Misschien moeten die hem ook maar een schop onder zijn kont geven.



Succes en ga vooral verder met jouw ding doen. Klinkt alsof je ervan leert, maar met bovengenoemd figuur ben je volgens mij wel uitgeleerd.

Thanks. Ik denk dat je gelijk hebt. We hebben vrijdag over de telefoon een zeer uitgebreid gesprek gehad, waarin ik vooral benadrukt hebt dat ik denk dat hij aan zijn zelfrespect moet werken, ongeacht wat er verder tussen ons gebeurd. Hij zei dat hij ging laten zien wat hij waard was enzo, maar dat doet hij wederom niet. (Alles nog hetzelfde als voor dat gesprek, en zelfs in bepaalde opzichten erger). Hij blijft me wel verbazen. Gaat ie in zijn boxershort op de galerij staan (iedereen kan hem daar zien! en echt zo'n korte-onderbroek strake boxershort, niet een halve broek, omg omg!) om te kijken of het gaat onweren. Op dat soort momenten heb ik een beetje het gevoel dat ik samenwoon met de lokale dorpsgek.



Anyhow, we komen er niet uit, het wordt niets, het zal ook niets gaan worden en als hij dat zelf nu ook niet ziet... dan stuur ik hem naar de oogarts, zo blind maakt liefde nou ook weer niet. Zonniger nieuws is dat ik een baan gevonden heb voor 40 uur per week! Yay! Das heel erg goed nieuws. Ook zonnig nieuws is dat mijn ouders ook aan het verhuizen zijn naar een grotere woning waardoor ik eventueel (zeer) tijdelijk bij hen terecht zou kunnen, totdat ik mijn eigen appartement heb (vind ik niet zo erg, ik heb een heel gezellige relaxte moeder haha, maar natuurlijk wil ik dan zsm een eigen plekje, dus alleen voor nood).



Ik vind het ook niet meer zielig. Als ik hier weg ga, heeft hij maandenlang de helft aan huur gebetaald, nog steeds de huurtoeslag die ik geregeld heb, een schoon, geherorganiseerd, naar zijn eigen smaak gerestyled huis,

extragraties spullen (dingen die hij meer gebruikt dan ik mag hij best houden, zit er niet mee...), een geordende administratie en mijn verzameling selfhelpboeken mag hij ook hebben als ik weg ga. En hij is weer een blowjob of 30 verder, dus heeft voldoende rukmateriaal in zijn hoofd voor de komende jaren. Nu hij is gestopt met blowen en we elke week zwemmen zou hij zelf de goede lijn door kunnen zetten en er wat van kunnen maken in zijn eentje. Ik hoop ook oprecht dat hij dat doet.



Als het hem helpt wil ik ook nog best een leuke contact advertentie voor hem zetten of een huisdier voor hem kopen zodat hij niet ineens alleen is, en wat mij betreft kunnen we best vrienden blijven. Maar een relatie, nee. Hij doet er niets voor, hij gaat er niets voor doen en ik ben er klaar mee.

Studie erbij is geregeld. ;P



Ik doe een studie aan de OU en heb net de nieuwe modulen besteld. (Ja ik verveelde me wel een beetje )

Ja dat weet hij. Ja, das wat hij naar eigen zeggen het hoogst waardeert in een relatie.

Oh ik ben ook een beetje gek. Zie dat zelf als een pluspunt. Platte liefdeloze seks is een wat moreel beladen omschrijving voor seks om de seks - maar veel meer dan dat was het ook niet, en op dat moment vond ik dat geloof ik nog leuk... Ik zie in seks geen vermogen voor upgraden of downgraden van personen. Seks is gewoon seks. Maar ik kan me voorstellen dat als je opvattingen daarover anders zijn zo'n opmerking heel anders over komt op je.