Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
NaamLeeftijdAl begonnen?Waar/hoeAl kinderen?OverigVinyl33NeeStart februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. Nee--Chilles38jaGeertgen/eigen donor Nee--Malaika240jaDonor via internet Nee1e inseminatie geëindigd in miskraam.Mama0331NeeOriënterend liefst bekende donor Ja, 1--Zoeter32NeeIntake gehad bij Geertgen NeeSun7634NeeStaat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St GeertgenNee--Sokpop33Nee/oriënterend/eind oktober naar workshopliefst zi met bekende donor Nee--Superwoman2237Ja,Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen NeeIk wed graag op meerdere paardenEmmetjebee39JaOnbekende donor NeeMeerdere tweelingen in de familieJive39JaNa aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan BNeeDe aanhouder wint!!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
zaterdag 29 mei 2010 om 13:25
Maar even zonder gein, het proces is gewoon heel moeilijk. Dat merk ik zelf ook heel erg. Daarom ben ik ook heel blij dat jij destijds de keuze hebt gemaakt om dit topic te openen. Het was voor mij een eye opener om te zien dat ik niet de enige ben die hier mee worstel. Wat zeg ik? Ik ben nu zelfs al veel verder in het proces dan ik ooit had durven denken!
zaterdag 29 mei 2010 om 13:31
zaterdag 29 mei 2010 om 13:45
Zelf heb ik alleen nog mijn familie ingelicht. Ik wil dat zij weten dat het een bewuste keuze is en ik moet zeggen dat iedereen enthousiast is. Zelfs mijn grote broers, ook al horen die liever alles via hun vrouw dan rechtstreeks van mij. Mijn moeder is nog steeds terughoudend en ik heb haar vertel dan ook alles in mondjesmaat tegen haar. Zij wil heel graag dat ik nog iemand tegen komt, maar dat is een logische moeder gedachte.
Mijn vrienden heb ik nog niet echt ingelicht, af en toe plaats ik een losse opmerking waaruit blijkt dat ik graag een kindje wil. Ik heb zoiets van; zij vertellen ook pas als ze zwanger zijn dat ze er mee bezig zijn.
Maar ik ga inderdaad ook opzoek naar een donor. Het heeft me heel veel denkwerk bezorgt en ik denk dat er nog veel meer bijkomt als je de zoektocht gaat starten, maar ik wil gewoonweg niet nog 3 jaar wachten.
Via mijn zus ben ik bezig om heel voorzichtig contact te leggen met een homostel, gewoon om te kijken of zij interesse hebben. Verder ben ik aan het rondkijken op diverse sites. Ik weet nog niet echt wat ik wil, het liefste wil ik het alleen gaan doen, maar een donor die eens per jaar een dagje mee gaat naar de dierentuin bijvoorbeeld lijkt me ook wel wat. Pff, moeilijk hoor. En dan vooral de selectie, hoe ga je die doen?
Nou ja, ik ga over 3 weken op reis en als ik terug ben hoop ik concretere plannen te gaan maken.
Mijn vrienden heb ik nog niet echt ingelicht, af en toe plaats ik een losse opmerking waaruit blijkt dat ik graag een kindje wil. Ik heb zoiets van; zij vertellen ook pas als ze zwanger zijn dat ze er mee bezig zijn.
Maar ik ga inderdaad ook opzoek naar een donor. Het heeft me heel veel denkwerk bezorgt en ik denk dat er nog veel meer bijkomt als je de zoektocht gaat starten, maar ik wil gewoonweg niet nog 3 jaar wachten.
Via mijn zus ben ik bezig om heel voorzichtig contact te leggen met een homostel, gewoon om te kijken of zij interesse hebben. Verder ben ik aan het rondkijken op diverse sites. Ik weet nog niet echt wat ik wil, het liefste wil ik het alleen gaan doen, maar een donor die eens per jaar een dagje mee gaat naar de dierentuin bijvoorbeeld lijkt me ook wel wat. Pff, moeilijk hoor. En dan vooral de selectie, hoe ga je die doen?
Nou ja, ik ga over 3 weken op reis en als ik terug ben hoop ik concretere plannen te gaan maken.
zaterdag 29 mei 2010 om 17:59
Ja ingewikkeld allemaal dat is het zeker! Wat me wel steunt is dat ik zeker niet de enige ben die met deze gedachte rond loopt!
Heb zojuist een andere vriendin gesproken...en zij stopt met werken (2 dagen per week) omdat haar kindje haar aandacht meer dan nodig heeft. Bij haar kindje is autisme ontdekt, ze lopen al jaren in de medische molen rond....en zij heeft de mogelijkheid om te stoppen met werken omdat haar man een goed inkomen heeft...brengt bij mij weer twijfels teweeg in mijn keuze omdat ik die keuze dan niet zou hebben mocht mijn kind meer aandacht nodig hebben dan dat ik kan geven.
Het is zo raar allemaal dat dit bij mij weer op komt, terwijl toen ik in mijn relatie zat het kon laten rusten. Ik wilde heel graag met hem nog een kindje krijgen, hij had al 2 kinderen uit vorige relatie dus ik had al een gezin zeg maar, ook al waren het niet mijn eigen kids, het voelde wel als een gezin en nog een kindje was meer dan welkom geweest...is wel heel hard om er nu weer helemaal alleen voor te staan...met nog steeds de wens....
Moeilijk allemaal, vooral omdat die biologische klok zo hard door tikt!
Wel erg fijn dat dit topic bestaat om ervaringen en gedachten te delen!
Vinyl, doe rustig aan, je hebt nog even zou ik zeggen.
Heb zojuist een andere vriendin gesproken...en zij stopt met werken (2 dagen per week) omdat haar kindje haar aandacht meer dan nodig heeft. Bij haar kindje is autisme ontdekt, ze lopen al jaren in de medische molen rond....en zij heeft de mogelijkheid om te stoppen met werken omdat haar man een goed inkomen heeft...brengt bij mij weer twijfels teweeg in mijn keuze omdat ik die keuze dan niet zou hebben mocht mijn kind meer aandacht nodig hebben dan dat ik kan geven.
Het is zo raar allemaal dat dit bij mij weer op komt, terwijl toen ik in mijn relatie zat het kon laten rusten. Ik wilde heel graag met hem nog een kindje krijgen, hij had al 2 kinderen uit vorige relatie dus ik had al een gezin zeg maar, ook al waren het niet mijn eigen kids, het voelde wel als een gezin en nog een kindje was meer dan welkom geweest...is wel heel hard om er nu weer helemaal alleen voor te staan...met nog steeds de wens....
Moeilijk allemaal, vooral omdat die biologische klok zo hard door tikt!
Wel erg fijn dat dit topic bestaat om ervaringen en gedachten te delen!
Vinyl, doe rustig aan, je hebt nog even zou ik zeggen.
zondag 30 mei 2010 om 10:52
Dag allemaal!
Wat is er veel geschreven!!! Jeumig!
Hier is het duimendraaien. Ik werk vanuit huis, mijn werkplek is effectief tien stappen van de badkamer en de kast met zwangerschapstesten, dus de verleiding is loeigroot. Ben ook gezwicht hoor, maar er is natuurlijk niets te zien. Nog vier of vijf dagen te gaan ...
@Vinyl: allereerst wil ik idd ook nog een keer zeggen dat dit forum mij enorm geholpen heeft. De workshop was een eye opener, onder andere in de zin van 'Wat een leuke, slimme, interessante vrouwen lopen met dezelfde vraag rond', maar om daarna hier verder te kunnen praten en de ontwikkelingen te kunnen volgen, was even waardevol.
Daarom vind ik het des te vervelender voor jou dat je nu er zo mee worstelt weer. Tegelijk lijkt het mij niet alsof je weer terug bij af bent. Het grootste obstakel (loslaten van ideaalplaatje) komt gewoon sterker naar voren hoe dichter je bij de daadwerkelijke start komt. Bovendien vind ik ook dat je best deze keuze ook weer even mag laten liggen. Omdat je het forum bent gestart en omdat je al ver in je besluitvorming was, betekent niet dat je niet kunt zeggen 'Ik neem een jaar om er niet over na te denken en te kijken wat er gebeurt en over een jaar stel ik me de vraag opnieuw'. Je hebt psychologisch geïnvesteerd, zowel in Uppie als in Leuke Man. En dan is het heel moeilijk geen 'rendement' te zien.
Overigens vroeg de laatste gynaeco hier in het ziekenhuis mij: "Wat doe je als je lopende het traject iemand ontmoet." Ik probeerde natuurlijk het sociaal wenselijke en toch ook eerlijke antwoord te geven en zocht naar woorden. Hij reageerde met: "Hierop bestaat geen goed antwoord, niemand weet wat ie dan doet. Er zijn vrouwen die het proces dan even stilleggen, en er zijn vrouwen die toch doorgaan." Dus... Anything goes ...
@Sanne: ik snap je zorgen om de financiën heel goed. Natuurlijk zijn er genoeg vrouwen die met een klein inkomen kinderen grootbrengen, maar de stress die dat soms met zich meebrengt, is groot. Is het mogelijk dat je een dag in de week thuiswerkt? Of dat je een ruil afspreekt met een andere alleenstaande moeder. Zij 1 dag de twee kinderen en jij 1 dag de twee kinderen (of misschien ben je er met een ochtend en een middag al uit). Ik ben er wel van overtuigd dat als er iets anders loopt dan verwacht, dat je oplossingen vindt. Dus voor het maken van je keuze is het handiger uit te gaan van de normale situatie en jezelf niet dol te maken met 'what if'. Tja en financieel: zolang je nadenkt kun je ook al sparen, bv of advies vragen. Ik heb zelf mijn papieren pas bij een financieel coach gebracht, dat heeft deels ook met mijn werk te maken (zzp-er), maar daar komt hopelijk ook een overzichtelijk budget uit voor de komende jaren. Tis natuurlijk wel een (kleine) investering, maar misschien bij het nibud ed kan het goedkoper?
@smart: wat ga je doen? Lang/kort/dichtbij/verweg-reisje? Leuk!
Fijne zondag allemaal!
Wat is er veel geschreven!!! Jeumig!
Hier is het duimendraaien. Ik werk vanuit huis, mijn werkplek is effectief tien stappen van de badkamer en de kast met zwangerschapstesten, dus de verleiding is loeigroot. Ben ook gezwicht hoor, maar er is natuurlijk niets te zien. Nog vier of vijf dagen te gaan ...
@Vinyl: allereerst wil ik idd ook nog een keer zeggen dat dit forum mij enorm geholpen heeft. De workshop was een eye opener, onder andere in de zin van 'Wat een leuke, slimme, interessante vrouwen lopen met dezelfde vraag rond', maar om daarna hier verder te kunnen praten en de ontwikkelingen te kunnen volgen, was even waardevol.
Daarom vind ik het des te vervelender voor jou dat je nu er zo mee worstelt weer. Tegelijk lijkt het mij niet alsof je weer terug bij af bent. Het grootste obstakel (loslaten van ideaalplaatje) komt gewoon sterker naar voren hoe dichter je bij de daadwerkelijke start komt. Bovendien vind ik ook dat je best deze keuze ook weer even mag laten liggen. Omdat je het forum bent gestart en omdat je al ver in je besluitvorming was, betekent niet dat je niet kunt zeggen 'Ik neem een jaar om er niet over na te denken en te kijken wat er gebeurt en over een jaar stel ik me de vraag opnieuw'. Je hebt psychologisch geïnvesteerd, zowel in Uppie als in Leuke Man. En dan is het heel moeilijk geen 'rendement' te zien.
Overigens vroeg de laatste gynaeco hier in het ziekenhuis mij: "Wat doe je als je lopende het traject iemand ontmoet." Ik probeerde natuurlijk het sociaal wenselijke en toch ook eerlijke antwoord te geven en zocht naar woorden. Hij reageerde met: "Hierop bestaat geen goed antwoord, niemand weet wat ie dan doet. Er zijn vrouwen die het proces dan even stilleggen, en er zijn vrouwen die toch doorgaan." Dus... Anything goes ...
@Sanne: ik snap je zorgen om de financiën heel goed. Natuurlijk zijn er genoeg vrouwen die met een klein inkomen kinderen grootbrengen, maar de stress die dat soms met zich meebrengt, is groot. Is het mogelijk dat je een dag in de week thuiswerkt? Of dat je een ruil afspreekt met een andere alleenstaande moeder. Zij 1 dag de twee kinderen en jij 1 dag de twee kinderen (of misschien ben je er met een ochtend en een middag al uit). Ik ben er wel van overtuigd dat als er iets anders loopt dan verwacht, dat je oplossingen vindt. Dus voor het maken van je keuze is het handiger uit te gaan van de normale situatie en jezelf niet dol te maken met 'what if'. Tja en financieel: zolang je nadenkt kun je ook al sparen, bv of advies vragen. Ik heb zelf mijn papieren pas bij een financieel coach gebracht, dat heeft deels ook met mijn werk te maken (zzp-er), maar daar komt hopelijk ook een overzichtelijk budget uit voor de komende jaren. Tis natuurlijk wel een (kleine) investering, maar misschien bij het nibud ed kan het goedkoper?
@smart: wat ga je doen? Lang/kort/dichtbij/verweg-reisje? Leuk!
Fijne zondag allemaal!
zondag 30 mei 2010 om 13:05
Nee, fijn juist Innova!
En spannend van het testen, ik ben aan het duimen voor je! Zou toch super zijn?
En ik ben zéker niet terug bij af. Sterker nog, ik merk dat ik in mijn hoofd er nog steeds wel even ver mee ben als in oktober, maar dat ik duidelijk een pauze heb gehad. Na die pauze komen er vragen naar boven die ik toen niet had, heel gek....
Maar ik merk het wel aan praktische dingen. Ik heb bijvoorbeeld een huis met 2 slaapkamers. Als ik een kindje zou hebben, zou ik een vaste trap naar de zolder willen. Ik wil ruimte en mogelijkheden hebben dat mensen kunnen blijven slapen. Dat als er iets is, mijn moeder een paar dagen hier zou kunnen zijn, of een vriendin. Gisteren bij de buren heb ik hun offerte opgevraagd. En daaraan merk ik wel dat ik er meer mee bezig ben dan dat ik dacht
Anyway, ga het gewoon eens aanvragen wat het kost. Ik vrees toch wel zo 7 a 8.000 euro. Slik...
Maar dat is best een flinke verbouwing. Ik zei al tegen mijn buren: stom om daar over na te denken, maar zei gaven ook aan: misschien kunnen dat soort praktische dingen je ook wel een duwtje geven?
Dus ja, enerzijds weet ik het wel, maar een stemmetje in me roept nog: ja, maar wat als....
Ik wil mezelf tot na de zomervakantie geven. Ik ga nog in mijn eentje 3 weken weg, mooi de tijd om na te denken. Half augustus ben ik dan terug en dan moet ik gewoon een ei hebben gelegd.
Ga ik dit nu niet doen, dan wil ik op zoek naar een andere baan. Ga ik wel voor uppie, dan blijf ik hier, want dit is een heel veilige plek met veel vrijheid.
Anyway, ook van mij uit een lang verhaal!
En spannend van het testen, ik ben aan het duimen voor je! Zou toch super zijn?
En ik ben zéker niet terug bij af. Sterker nog, ik merk dat ik in mijn hoofd er nog steeds wel even ver mee ben als in oktober, maar dat ik duidelijk een pauze heb gehad. Na die pauze komen er vragen naar boven die ik toen niet had, heel gek....
Maar ik merk het wel aan praktische dingen. Ik heb bijvoorbeeld een huis met 2 slaapkamers. Als ik een kindje zou hebben, zou ik een vaste trap naar de zolder willen. Ik wil ruimte en mogelijkheden hebben dat mensen kunnen blijven slapen. Dat als er iets is, mijn moeder een paar dagen hier zou kunnen zijn, of een vriendin. Gisteren bij de buren heb ik hun offerte opgevraagd. En daaraan merk ik wel dat ik er meer mee bezig ben dan dat ik dacht
Anyway, ga het gewoon eens aanvragen wat het kost. Ik vrees toch wel zo 7 a 8.000 euro. Slik...
Maar dat is best een flinke verbouwing. Ik zei al tegen mijn buren: stom om daar over na te denken, maar zei gaven ook aan: misschien kunnen dat soort praktische dingen je ook wel een duwtje geven?
Dus ja, enerzijds weet ik het wel, maar een stemmetje in me roept nog: ja, maar wat als....
Ik wil mezelf tot na de zomervakantie geven. Ik ga nog in mijn eentje 3 weken weg, mooi de tijd om na te denken. Half augustus ben ik dan terug en dan moet ik gewoon een ei hebben gelegd.
Ga ik dit nu niet doen, dan wil ik op zoek naar een andere baan. Ga ik wel voor uppie, dan blijf ik hier, want dit is een heel veilige plek met veel vrijheid.
Anyway, ook van mij uit een lang verhaal!
zondag 30 mei 2010 om 14:59
Dag allemaal,
Heeft iemand al het boek Slappe zakken (Astrid Theunissen, 2010) gelezen? Het is een soms behoorlijk ongenuanceerd voorbeeld van male bashing en daarom niet helemaal aan mij besteed, maar misschien zet het het ideale plaatje van sommigen hier in een iets ander daglicht. Ook de manier waarop zij uiteindelijk alleenstaand moeder is geworden, is op zijn minst informatief leesvoer. Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.
Fijne zondag iedereen!
Heeft iemand al het boek Slappe zakken (Astrid Theunissen, 2010) gelezen? Het is een soms behoorlijk ongenuanceerd voorbeeld van male bashing en daarom niet helemaal aan mij besteed, maar misschien zet het het ideale plaatje van sommigen hier in een iets ander daglicht. Ook de manier waarop zij uiteindelijk alleenstaand moeder is geworden, is op zijn minst informatief leesvoer. Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.
Fijne zondag iedereen!
zondag 30 mei 2010 om 15:58
quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 30 mei 2010 @ 15:50:
[...]
Ja inderdaad... maar als ik heel eerlijk ben, vind ik het vooral fijn te lezen dát die gedachten in ieder geval weer gaan Ja, ik ben er ook wel blij om dat ze weer gaan, dat ik het weer ruimte geef om heen en weer te schieten, maar vind het vooral eng....
[...]
Ja inderdaad... maar als ik heel eerlijk ben, vind ik het vooral fijn te lezen dát die gedachten in ieder geval weer gaan Ja, ik ben er ook wel blij om dat ze weer gaan, dat ik het weer ruimte geef om heen en weer te schieten, maar vind het vooral eng....
zondag 30 mei 2010 om 19:46
@Innova, Ik kan me voorstellen dat je niets liever wil dan een positieve test! Nog even een paar dagen wachten en dan heb je meer zekerheid qua test. Hier wordt heel hard voor je geduimd!
@Vinyl, Schrik niet van de kosten voor het plaatsen van de vaste trap. Het is vreselijk duur! Ik wil het ook graag, maar ik wacht er nog even mee. Heb 3 slaapkamers, dus er is nog wel plek genoeg. Ik zou wel graag de wasmachine uit de badkamer hebben en op zolder plaatsen, dus de verbouwing komt er wel... Ooit.
Volgens mij is het inderdaad verstandig om eerst rustig op reis/vakantie te gaan en dan verdere besluiten te nemen, maar ja dat is ook preken voor eigen parochie want ik doe precies hetzelfde Waar ga je heen? Weer naar the USA? Ik ga deze keer de andere kant op en 3 weken naar Azië. Orang oetangs kijken, snorkelen met schildpadden, thee plantages bezoeken en genieten op onbewoonde eilanden. Hmm, als ik dit zo lees krijg ik het nog druk
Op internet heb ik een advertentie van een donor gelezen die me op zich wel aanspreekt. Ergens wil ik hem wel een mail sturen, maar aan de andere kant wil ik ook even wachten tot ik op reis ben geweest. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Vooral ook wat moet ik de donor laten vertellen en wat wil ik allemaal weten. Nou ja, genoeg om over na te denken dus.
@Vinyl, Schrik niet van de kosten voor het plaatsen van de vaste trap. Het is vreselijk duur! Ik wil het ook graag, maar ik wacht er nog even mee. Heb 3 slaapkamers, dus er is nog wel plek genoeg. Ik zou wel graag de wasmachine uit de badkamer hebben en op zolder plaatsen, dus de verbouwing komt er wel... Ooit.
Volgens mij is het inderdaad verstandig om eerst rustig op reis/vakantie te gaan en dan verdere besluiten te nemen, maar ja dat is ook preken voor eigen parochie want ik doe precies hetzelfde Waar ga je heen? Weer naar the USA? Ik ga deze keer de andere kant op en 3 weken naar Azië. Orang oetangs kijken, snorkelen met schildpadden, thee plantages bezoeken en genieten op onbewoonde eilanden. Hmm, als ik dit zo lees krijg ik het nog druk
Op internet heb ik een advertentie van een donor gelezen die me op zich wel aanspreekt. Ergens wil ik hem wel een mail sturen, maar aan de andere kant wil ik ook even wachten tot ik op reis ben geweest. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Vooral ook wat moet ik de donor laten vertellen en wat wil ik allemaal weten. Nou ja, genoeg om over na te denken dus.
zondag 30 mei 2010 om 20:07
hoi Vinyl,
Gewoon de stap nemen. Zegt een bewust alleenstaande moeder, van inimiddels een 4-jarige zoon. Je kan er wel op zitten wachten tot mister right voorbij komt, maar tegen die tijd (hoeft niet) ben je misschien al uit je vruchtbare periode.
Ik was zelf 38 jaar toen ik zwanger werd van een kennis en ik vind het geweldig. Mijn zoon heeft mijn achternaam en ik neem alle beslissingen wat hem betreft. De papa kent zijn zoon wel en ziet hem af en toe, maar hij heeft hem niet erkent en dus ook geen gezag erover heen. De papa woont inmiddels in het buitenland.
Alleen een kind opvoeden, is best te doen, zolang je alles van goed van te voren plant en zorgt dat er zaken geregeld zijn (kinderopvang, voogdij, kinderopvang toeslag, alleenstaande ouder korting, aanvullende alleenstaande ouder korting, combinatiekorting, deze laatste daarvoor moet je wel werken). Werken is goed te combineren met de opvang van je kind, mits het uiteraard geregeld is. Ik werk zelf 30 uur per week en dit bevalt goed.
Bang voor de reacties in je omgeving. Tuurlijk is het belangrijk wat je familie ervan vindt, maar de echte keuze maak je toch zelf en zodra vooral voor een oma/opa er een kleinkind (bij) is, vallen alle zorgen bij de familie ineens weg en zijn de vooroordelen die men er over heeft ineens minder of verdwenen.
Succes met je keuze maken.
Mama van maart 2006
Gewoon de stap nemen. Zegt een bewust alleenstaande moeder, van inimiddels een 4-jarige zoon. Je kan er wel op zitten wachten tot mister right voorbij komt, maar tegen die tijd (hoeft niet) ben je misschien al uit je vruchtbare periode.
Ik was zelf 38 jaar toen ik zwanger werd van een kennis en ik vind het geweldig. Mijn zoon heeft mijn achternaam en ik neem alle beslissingen wat hem betreft. De papa kent zijn zoon wel en ziet hem af en toe, maar hij heeft hem niet erkent en dus ook geen gezag erover heen. De papa woont inmiddels in het buitenland.
Alleen een kind opvoeden, is best te doen, zolang je alles van goed van te voren plant en zorgt dat er zaken geregeld zijn (kinderopvang, voogdij, kinderopvang toeslag, alleenstaande ouder korting, aanvullende alleenstaande ouder korting, combinatiekorting, deze laatste daarvoor moet je wel werken). Werken is goed te combineren met de opvang van je kind, mits het uiteraard geregeld is. Ik werk zelf 30 uur per week en dit bevalt goed.
Bang voor de reacties in je omgeving. Tuurlijk is het belangrijk wat je familie ervan vindt, maar de echte keuze maak je toch zelf en zodra vooral voor een oma/opa er een kleinkind (bij) is, vallen alle zorgen bij de familie ineens weg en zijn de vooroordelen die men er over heeft ineens minder of verdwenen.
Succes met je keuze maken.
Mama van maart 2006
zondag 30 mei 2010 om 20:19
quote:smart79 schreef op 30 mei 2010 @ 19:46:
@Innova, Ik kan me voorstellen dat je niets liever wil dan een positieve test! Nog even een paar dagen wachten en dan heb je meer zekerheid qua test. Hier wordt heel hard voor je geduimd!
@Vinyl, Schrik niet van de kosten voor het plaatsen van de vaste trap. Het is vreselijk duur! Ik wil het ook graag, maar ik wacht er nog even mee. Heb 3 slaapkamers, dus er is nog wel plek genoeg. Ik zou wel graag de wasmachine uit de badkamer hebben en op zolder plaatsen, dus de verbouwing komt er wel... Ooit.
Volgens mij is het inderdaad verstandig om eerst rustig op reis/vakantie te gaan en dan verdere besluiten te nemen, maar ja dat is ook preken voor eigen parochie want ik doe precies hetzelfde Waar ga je heen? Weer naar the USA? Ik ga deze keer de andere kant op en 3 weken naar Azië. Orang oetangs kijken, snorkelen met schildpadden, thee plantages bezoeken en genieten op onbewoonde eilanden. Hmm, als ik dit zo lees krijg ik het nog druk
Op internet heb ik een advertentie van een donor gelezen die me op zich wel aanspreekt. Ergens wil ik hem wel een mail sturen, maar aan de andere kant wil ik ook even wachten tot ik op reis ben geweest. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Vooral ook wat moet ik de donor laten vertellen en wat wil ik allemaal weten. Nou ja, genoeg om over na te denken dus.
Ja, het is duur he? De buren waren zo 5.200 euro kwijt, maar ik wil ook het vizoluik laten dichtmaken door hen en het puin laten afvoeren. Als de buurman de elektriciteit kan omleggen dan schat ik dat ik tussen de 7 en 8.000 euro kwijt ben.
Slik...
Toch zou ik het wel fijn vinden, een logeerbed voor iemand, een plek waar mijn was kan hangen. Nou ja, eigenlijk alles wat ik nu in de kamer achter doe!
En vakantie, precies, daar goed verder nadenken!
Ik heb in december een donor gesproken, maar die heb ik afgekapt omdat ik na wilde denken. Ik heb hem wel weer benaderd. Wellicht kan hij nog, dan zou ik hem wel eens willen spreken. Maar goed, kans is groot dat hij niet meer wil of kan....
@Innova, Ik kan me voorstellen dat je niets liever wil dan een positieve test! Nog even een paar dagen wachten en dan heb je meer zekerheid qua test. Hier wordt heel hard voor je geduimd!
@Vinyl, Schrik niet van de kosten voor het plaatsen van de vaste trap. Het is vreselijk duur! Ik wil het ook graag, maar ik wacht er nog even mee. Heb 3 slaapkamers, dus er is nog wel plek genoeg. Ik zou wel graag de wasmachine uit de badkamer hebben en op zolder plaatsen, dus de verbouwing komt er wel... Ooit.
Volgens mij is het inderdaad verstandig om eerst rustig op reis/vakantie te gaan en dan verdere besluiten te nemen, maar ja dat is ook preken voor eigen parochie want ik doe precies hetzelfde Waar ga je heen? Weer naar the USA? Ik ga deze keer de andere kant op en 3 weken naar Azië. Orang oetangs kijken, snorkelen met schildpadden, thee plantages bezoeken en genieten op onbewoonde eilanden. Hmm, als ik dit zo lees krijg ik het nog druk
Op internet heb ik een advertentie van een donor gelezen die me op zich wel aanspreekt. Ergens wil ik hem wel een mail sturen, maar aan de andere kant wil ik ook even wachten tot ik op reis ben geweest. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Vooral ook wat moet ik de donor laten vertellen en wat wil ik allemaal weten. Nou ja, genoeg om over na te denken dus.
Ja, het is duur he? De buren waren zo 5.200 euro kwijt, maar ik wil ook het vizoluik laten dichtmaken door hen en het puin laten afvoeren. Als de buurman de elektriciteit kan omleggen dan schat ik dat ik tussen de 7 en 8.000 euro kwijt ben.
Slik...
Toch zou ik het wel fijn vinden, een logeerbed voor iemand, een plek waar mijn was kan hangen. Nou ja, eigenlijk alles wat ik nu in de kamer achter doe!
En vakantie, precies, daar goed verder nadenken!
Ik heb in december een donor gesproken, maar die heb ik afgekapt omdat ik na wilde denken. Ik heb hem wel weer benaderd. Wellicht kan hij nog, dan zou ik hem wel eens willen spreken. Maar goed, kans is groot dat hij niet meer wil of kan....
dinsdag 1 juni 2010 om 08:28
quote:Vinyl schreef op 30 mei 2010 @ 20:20:
Wat fijn, Quierida, je reactie!
Het klinkt inderdaad heel fijn en goed!
Loop je ook nog tegen dingen aan die je niet van te voren had voorzien?
Ik wil me aansluiten bij Quierida! Ik ben ook een alleenstaande moeder, weliswaar in eerste instantie niet bewust, maar toen ik zwanger bleek verder wel bewust alleen ervoor gegaan, dus voel me er wel één.
Ik vond het best zwaar, zwanger zijn en bevallen en een pasgeboren baby. Zonder partner maakt het net even wat lastiger en zwaarder. Maar omdat ik niet beter wist (relatie was heel kort en niet serieus) heb ik daar niet vreselijk onder geleden. Vooral andere mensen spraken steeds over ' ja, dat is moeilijk als je alleen bent'. Verder merkte ik niet veel verschil met de zwangeren om me heen met partner. Die vonden het net zo heftig als ik.
Maar...... ik vind het heel erg leuk! Ben zo blij dat dit zo is gelopen en zou het zo weer over doen. Kan iedereen ook aanraden dat als de kinderwens er is en mr Right niet, probeer er voor te gaan (als die mogelijkheid er is). Weet dat dit misschien een gevaarlijke uitspraak is hoor, maar ik bekijk het puur vanuit hoe ik het nu ervaar. Ook ik heb mr Right nog niet gevonden, maar voel nu rust daarin. Wil nog steeds graag nog een kindje met een man, maar heb geen haast en als het niet gebeurt, so be it.
Voordelen van alleen moederschap (in mijn geval):
- Kreeg veel hulp van anderen, heeft sommige contacten verdiept.
- Je kunt alles zelf bepalen (lekker lang met je kindje in bed keutelen, samen onverantwoord tv kijken (kind is half jaar....hihi), veel te veel kleertjes kopen etc)
- Geen relatie om te moeten onderhouden terwijl je genoeg hebt aan jezelf, je baby en je eigen uitgezakte lijf
Nadelen:
- Geen partner die je helpt met de praktische dingen zoals verven, sjouwen van boodschappen, kind 's nachts uit bed halen etc
- Niemand die samen met jou een plan maakt om te zorgen dat kind nu wel doorslaapt/ beter drinkt, je helpt te relativeren, je tegen houdt iedere minuut te gaan kijken of je kind nog wel ademt etc.
- je bent waarschijnijk DEgene die het meest van je kind houdt en ervoor zou willen sterven. (hoewel in mijn geval opa en oma het ook heel goed kunnen)
- Afhankelijk van anderen bij oppas, grotere klussen etc
Wat ik van te voren niet had voorzien:
- Dat ik hoogzwanger en als kraamvrouw totaal niet alleen kon en durfde te zijn.
- Dat ik vooral eind van de zwangerschap en eerste 2 maanden na de bevalling zoveel op anderen moest leunen. Dit viel me echt tegen. Voelde me afhankelijk van anderen, veel meer dan ik me had voorgesteld.
- Je hebt nauwelijks meer een moment voor jezelf, waar normaal gesproken je partner even de zorg op zich neemt en jij kunt hartlopen/ koken/ huishouden/ avondje vriendinnen etc. Je hebt echt 24/7 de zorg en je weet nooit wanneer je iets moet gaan doen.
- Je hebt voor ieder wissewasje oppas nodig (hoewel ik dit ook wel besefte tijdens de zwangerschap)
- Je bent altijd een ' bijzonder geval' dus veel vragen , ook ongepaste en mensen met vooroordelen. De mensen die ertoe doen voor mij hebben dit helemaal niet, maar - de moeder van, de buurvrouw, kapper, oom- willen nog wel eens via andere mensen achter het ware verhaal zien te komen. Vond ik wel eens heel naar.
- En de belangrijkste....Dat ik het ZO LEUK zou vinden...
Dingen die echt wel nodig zijn geweest bij mij zodat het goed te doen was:
- Behulpzame vrienden en familie en ook gebruik maken van aangeboden hulp.
- goede opvang
- huis
- financieen oke
- auto (vooral handig, niet per se nodig)
- mensen met wie je goed contact hebt om dingen mee te delen en te overleggen. Waar je op terug kunt vallen als je je alleen of ellendig voelt.
pff,is een lang verhaal geworden. Wil helemaal niet als ' de ervaren betweter' overkomen, besef ook dat alle situaties anders zijn en misschien is het ook wel vreselijk mosterd en standaard.
Wil nog even dit zeggen: vind jullie dapper en stoer! En....jullie kunnen het! Hoop dat de mensen die bezig zijn snel een positieve test in handen krijgen! Succes!
liefs Maasje
Wat fijn, Quierida, je reactie!
Het klinkt inderdaad heel fijn en goed!
Loop je ook nog tegen dingen aan die je niet van te voren had voorzien?
Ik wil me aansluiten bij Quierida! Ik ben ook een alleenstaande moeder, weliswaar in eerste instantie niet bewust, maar toen ik zwanger bleek verder wel bewust alleen ervoor gegaan, dus voel me er wel één.
Ik vond het best zwaar, zwanger zijn en bevallen en een pasgeboren baby. Zonder partner maakt het net even wat lastiger en zwaarder. Maar omdat ik niet beter wist (relatie was heel kort en niet serieus) heb ik daar niet vreselijk onder geleden. Vooral andere mensen spraken steeds over ' ja, dat is moeilijk als je alleen bent'. Verder merkte ik niet veel verschil met de zwangeren om me heen met partner. Die vonden het net zo heftig als ik.
Maar...... ik vind het heel erg leuk! Ben zo blij dat dit zo is gelopen en zou het zo weer over doen. Kan iedereen ook aanraden dat als de kinderwens er is en mr Right niet, probeer er voor te gaan (als die mogelijkheid er is). Weet dat dit misschien een gevaarlijke uitspraak is hoor, maar ik bekijk het puur vanuit hoe ik het nu ervaar. Ook ik heb mr Right nog niet gevonden, maar voel nu rust daarin. Wil nog steeds graag nog een kindje met een man, maar heb geen haast en als het niet gebeurt, so be it.
Voordelen van alleen moederschap (in mijn geval):
- Kreeg veel hulp van anderen, heeft sommige contacten verdiept.
- Je kunt alles zelf bepalen (lekker lang met je kindje in bed keutelen, samen onverantwoord tv kijken (kind is half jaar....hihi), veel te veel kleertjes kopen etc)
- Geen relatie om te moeten onderhouden terwijl je genoeg hebt aan jezelf, je baby en je eigen uitgezakte lijf
Nadelen:
- Geen partner die je helpt met de praktische dingen zoals verven, sjouwen van boodschappen, kind 's nachts uit bed halen etc
- Niemand die samen met jou een plan maakt om te zorgen dat kind nu wel doorslaapt/ beter drinkt, je helpt te relativeren, je tegen houdt iedere minuut te gaan kijken of je kind nog wel ademt etc.
- je bent waarschijnijk DEgene die het meest van je kind houdt en ervoor zou willen sterven. (hoewel in mijn geval opa en oma het ook heel goed kunnen)
- Afhankelijk van anderen bij oppas, grotere klussen etc
Wat ik van te voren niet had voorzien:
- Dat ik hoogzwanger en als kraamvrouw totaal niet alleen kon en durfde te zijn.
- Dat ik vooral eind van de zwangerschap en eerste 2 maanden na de bevalling zoveel op anderen moest leunen. Dit viel me echt tegen. Voelde me afhankelijk van anderen, veel meer dan ik me had voorgesteld.
- Je hebt nauwelijks meer een moment voor jezelf, waar normaal gesproken je partner even de zorg op zich neemt en jij kunt hartlopen/ koken/ huishouden/ avondje vriendinnen etc. Je hebt echt 24/7 de zorg en je weet nooit wanneer je iets moet gaan doen.
- Je hebt voor ieder wissewasje oppas nodig (hoewel ik dit ook wel besefte tijdens de zwangerschap)
- Je bent altijd een ' bijzonder geval' dus veel vragen , ook ongepaste en mensen met vooroordelen. De mensen die ertoe doen voor mij hebben dit helemaal niet, maar - de moeder van, de buurvrouw, kapper, oom- willen nog wel eens via andere mensen achter het ware verhaal zien te komen. Vond ik wel eens heel naar.
- En de belangrijkste....Dat ik het ZO LEUK zou vinden...
Dingen die echt wel nodig zijn geweest bij mij zodat het goed te doen was:
- Behulpzame vrienden en familie en ook gebruik maken van aangeboden hulp.
- goede opvang
- huis
- financieen oke
- auto (vooral handig, niet per se nodig)
- mensen met wie je goed contact hebt om dingen mee te delen en te overleggen. Waar je op terug kunt vallen als je je alleen of ellendig voelt.
pff,is een lang verhaal geworden. Wil helemaal niet als ' de ervaren betweter' overkomen, besef ook dat alle situaties anders zijn en misschien is het ook wel vreselijk mosterd en standaard.
Wil nog even dit zeggen: vind jullie dapper en stoer! En....jullie kunnen het! Hoop dat de mensen die bezig zijn snel een positieve test in handen krijgen! Succes!
liefs Maasje
dinsdag 1 juni 2010 om 10:45
Dag Maasje
Wat een fijn verhaal! Hoera, precies wat we nodig hebben hier, een realist met de doorslag op 'go'. Dank je wel.
Volgens mij is jouw belangrijkste punt de steun van anderen en hoe je daar mee om gaat. Tis wel interessant, want het zou zomaar eens kunnen dat de vrouwen die overwegen bewust alleen moeder te worden, méér zelfstandigheidsDNA hebben dan anderen. Dus meer moeite met vragen om hulp en meer moeite met het accepteren ervan. Dat geldt in elk geval voor mezelf. Gelukkig kan ik zelfs dat met vriendinnen bespreken en heeft er een al toegezegd zich niet aan mij te storen bij het bieden van hulp... Maar het blijft een aandachtspunt...
Innova
Wat een fijn verhaal! Hoera, precies wat we nodig hebben hier, een realist met de doorslag op 'go'. Dank je wel.
Volgens mij is jouw belangrijkste punt de steun van anderen en hoe je daar mee om gaat. Tis wel interessant, want het zou zomaar eens kunnen dat de vrouwen die overwegen bewust alleen moeder te worden, méér zelfstandigheidsDNA hebben dan anderen. Dus meer moeite met vragen om hulp en meer moeite met het accepteren ervan. Dat geldt in elk geval voor mezelf. Gelukkig kan ik zelfs dat met vriendinnen bespreken en heeft er een al toegezegd zich niet aan mij te storen bij het bieden van hulp...
Maar het blijft een aandachtspunt... Innova
dinsdag 1 juni 2010 om 18:17
@Maasje, Bedankt voor je verhaal! Fijn om zulke verhalen te horen van anderen die het ook lukt om alleenstaand moeder te zijn. Wat jij beschrijft is gewoon eerlijk en recht uit het hart, dat is erg leuk om te lezen.
Natuurlijk is het voor een alleenstaande moeder lastig, maar ik denk dat er ook veel dingen zijn die bij een stelletje ook lastig zijn. Bijv. mijn zwager ging er 's nachts nooit uit, dus mijn zus heeft er wat de nachten betreft alleen voorgestaan. Zij heeft daarbij de teleurstelling moeten verwerken dat hij er niet uit ging, ik weet dat ik er alleen uit zal moeten gaan.
Ach, zo zullen er nog veel meer dingen zijn. Overigens denk ik wel heel vaak over dingen na. Gisteren moest ik bijvoorbeeld langer blijven op het werk vanwege een overleg, dan zit ik in de auto te bedenken hoe ik dan de opvang zou regelen als zoiets voor zou komen als ik een kindje zou hebben. Misschien wel voorbarig, maar het sterkt mij wel in het bewust worden waar ik voor ga kiezen.
@Innova, hoe is het nu met je? Mag je al gaan testen?
Natuurlijk is het voor een alleenstaande moeder lastig, maar ik denk dat er ook veel dingen zijn die bij een stelletje ook lastig zijn. Bijv. mijn zwager ging er 's nachts nooit uit, dus mijn zus heeft er wat de nachten betreft alleen voorgestaan. Zij heeft daarbij de teleurstelling moeten verwerken dat hij er niet uit ging, ik weet dat ik er alleen uit zal moeten gaan.
Ach, zo zullen er nog veel meer dingen zijn. Overigens denk ik wel heel vaak over dingen na. Gisteren moest ik bijvoorbeeld langer blijven op het werk vanwege een overleg, dan zit ik in de auto te bedenken hoe ik dan de opvang zou regelen als zoiets voor zou komen als ik een kindje zou hebben. Misschien wel voorbarig, maar het sterkt mij wel in het bewust worden waar ik voor ga kiezen.
@Innova, hoe is het nu met je? Mag je al gaan testen?
