Relaties
alle pijlers
Doe ik hier goed aan?
zondag 6 juni 2010 om 22:20
Hallo allemaal,
Al een tijdje lees ik mee op dit forum en heb toch wel behoefte aan wat raad.
Ik ben een vrouw van 30 met een kindje van anderhalf en 23 weken zwanger van de tweede. Ik ben een jaar getrouwd.
Mijn man is een borderline patient en niet altijd even makkelijk. Toch probeer ik er zoveel mogelijk voor hem te zijn en te steunen waar nodig. We hebben samen een heel heftige tijd achter de rug, maar het liep eindelijk de laatste tijd lekker. Tot dat hij weer meer ging drinken. ( in het verleden al vaker alchohol problemen.) Dit bereikte vorige week de climax, toen hij dronken thuis kwam en mij begon te slaan en schoppen. Ik ben hierop het huis uitgegaan met de kleine. De volgende dag heb ik hem gebeld met de mededeling dat hij kon vertrekken aangezien het mijn huis is. Hij had hele erge spijt en beloofde te stoppen met drinken. Ik wilde hem die kans graag geven, simpel ik hou van hem. We hebben samen de afspraak gemaakt hij zou stoppen met drinken en zou hij toch weer drinken, dan zou hij gelijk vertrekken.
Nou had hij afgelopen week toch weer twee keer gedronken. Dus ik hem gevraagd waarom hij dat gedaan had. Hij kon niet stoppen zei hij, hij moest er elke dag aan denken en had gedacht dat ik hem wel binnen 3 dagen weer een biertje aan zou reiken. Ik heb toen mijn poot stijf gehouden en gezegd dat hij kon gaan en dat ik wilde scheiden. Maar nu weet ik niet of ik hier wel goed aangedaan heb.
Ik wil er zo graag voor hem zijn, maar niet als hij mij niet serieus neemt. Stiekem zou ik willen dat hij nu gewoon hier was.
Ik hoop dat het verhaal een beetje te volgen is aangezien het de beknopte versie is.
Al een tijdje lees ik mee op dit forum en heb toch wel behoefte aan wat raad.
Ik ben een vrouw van 30 met een kindje van anderhalf en 23 weken zwanger van de tweede. Ik ben een jaar getrouwd.
Mijn man is een borderline patient en niet altijd even makkelijk. Toch probeer ik er zoveel mogelijk voor hem te zijn en te steunen waar nodig. We hebben samen een heel heftige tijd achter de rug, maar het liep eindelijk de laatste tijd lekker. Tot dat hij weer meer ging drinken. ( in het verleden al vaker alchohol problemen.) Dit bereikte vorige week de climax, toen hij dronken thuis kwam en mij begon te slaan en schoppen. Ik ben hierop het huis uitgegaan met de kleine. De volgende dag heb ik hem gebeld met de mededeling dat hij kon vertrekken aangezien het mijn huis is. Hij had hele erge spijt en beloofde te stoppen met drinken. Ik wilde hem die kans graag geven, simpel ik hou van hem. We hebben samen de afspraak gemaakt hij zou stoppen met drinken en zou hij toch weer drinken, dan zou hij gelijk vertrekken.
Nou had hij afgelopen week toch weer twee keer gedronken. Dus ik hem gevraagd waarom hij dat gedaan had. Hij kon niet stoppen zei hij, hij moest er elke dag aan denken en had gedacht dat ik hem wel binnen 3 dagen weer een biertje aan zou reiken. Ik heb toen mijn poot stijf gehouden en gezegd dat hij kon gaan en dat ik wilde scheiden. Maar nu weet ik niet of ik hier wel goed aangedaan heb.
Ik wil er zo graag voor hem zijn, maar niet als hij mij niet serieus neemt. Stiekem zou ik willen dat hij nu gewoon hier was.
Ik hoop dat het verhaal een beetje te volgen is aangezien het de beknopte versie is.
zondag 6 juni 2010 om 23:48
ik denk dat we wel een beetje kunnen voorspellen hoe het zal gaan. Hij gaat of meteen naar de klote en gaat het slachtoffer uithangen, of hij gaat met zichzelf aan de slag, jij bent enthousiast en komt er na een half jaar achter dat er helemaal niks veranderd is.
Mensen veranderen niet, is mijn conclusie na wat decennia te hebben rondgelopen op aard en wat relaties te hebben versleten
Mensen veranderen niet, is mijn conclusie na wat decennia te hebben rondgelopen op aard en wat relaties te hebben versleten
zondag 6 juni 2010 om 23:49
Dit bereikte vorige week de climax, toen hij dronken thuis kwam en mij begon te slaan en schoppen
dit is echt niet te tolereren. Je bent zelfs zwanger , hij brengt jou en je ongeboren kind in gevaar.
Zoek hulp en blijf apart met je kinderen zonder hem.
Ik snap dat dat heel verdrietig is, maar hij heeft borderline en een drankprobleem. Hij moet zichzelf helpen, dat kan jij niet voor hem doen. Hij moet ook hulp zoeken en de vraag is of hij dat wil/doet
heel veel sterkte en zorg goed voor jezelf en je kindjes.
en vraag hulp bij familie en vrienden
dit is echt niet te tolereren. Je bent zelfs zwanger , hij brengt jou en je ongeboren kind in gevaar.
Zoek hulp en blijf apart met je kinderen zonder hem.
Ik snap dat dat heel verdrietig is, maar hij heeft borderline en een drankprobleem. Hij moet zichzelf helpen, dat kan jij niet voor hem doen. Hij moet ook hulp zoeken en de vraag is of hij dat wil/doet
heel veel sterkte en zorg goed voor jezelf en je kindjes.
en vraag hulp bij familie en vrienden
maandag 7 juni 2010 om 00:06
Het is de beste besluit wat je ooit hebt kunnen nemen!!
Ik heb het ook een paar jaar met een borderliner samengewoond. Het is niet te doen! Hij erkende wel dat hij een probleem had. Maar zat altijd volledig in de slachtofferrol, was oh zo zielig met alle misere in zijn leven. Alleen vond hij het niet nodig om zijn probleem aan te pakken (lees: therapie, medicatie etc). Hij vond het wel handig dat iedereen om hem alles voor hem regelde.
Je kunt niet je hele leven op je tenen lopen. Jij hebt recht op geluk. Op deze manier kun je dat nooit krijgen. Kies voor jezelf en je kinderen!
Ik heb het ook een paar jaar met een borderliner samengewoond. Het is niet te doen! Hij erkende wel dat hij een probleem had. Maar zat altijd volledig in de slachtofferrol, was oh zo zielig met alle misere in zijn leven. Alleen vond hij het niet nodig om zijn probleem aan te pakken (lees: therapie, medicatie etc). Hij vond het wel handig dat iedereen om hem alles voor hem regelde.
Je kunt niet je hele leven op je tenen lopen. Jij hebt recht op geluk. Op deze manier kun je dat nooit krijgen. Kies voor jezelf en je kinderen!
maandag 7 juni 2010 om 01:09
Je hart zegt het een, je verstand het ander. Ik heb destijds mijn verstand laten spreken en ben daar nog steeds blij mee. En nee, dat was geen gemakkelijke beslissing. Ik heb lang gedacht dat het beter zou worden (met maar genoeg begrip en aandacht van o.a. mij), maar zo werkt het meestal niet. Loslaten, de grens is bereikt.
maandag 7 juni 2010 om 01:39
Ik wilde even dit kwijt. Ik heb ook net mijn partner die lijd aan een sociopaatisch gedrag en ptts buiten de woning gezet. Ik was van zijn echtgenote tot hulpverlener, psychiater, noem het maar op, verworden, in een 4 jarig huwelijk. En niet te vergeten, trapbal en klappen ontvanger!.En niet te vergeten praatbal en pispaaltje! Ik ben er nu klaar mee en heb hem de deur uitgezet. Wij hebben geen kinderen, en ik begrijp je verdriet. maar ik zou hem er zeker eerder uit hebben gezet had ik die wel gehad!
Je kunt hem nu niet helpen, hij kan alleen zichzelf helpen en het ziet er niet naar uit dat dat al is gebeurd! De tijd zal het leren!
Hij moet eerst normaal gaan doen en stoppen met dat gedrag en dan kunnen jullie als je dat dan nog wenst, weer in contact treden. Je beslissing is heel zwaar en verdrietig. Maar je weet in je hart dat dit de enige weg is naar vrijheid en rust in jullie leven. Je moet van je zelf meer houden dan van hem en je kinderen zijn van jouw beslissingen afhankelijk dus stel hun veiligheid en geluk op de allereerste plaats. Dan zul je respect vanuit je omgeving ontvangen en zullen je kinderen later trots en verdomde blij zijn met zo een lieve en betrouwbare moeder.
Ik wens jou ook sterkte. Ik ben blij dat ik het eindelijk kon doen. Maar als ik denk aan hoe het was, maakt dat mijn beslissing een heel stuk makkelijker!
Je kunt ook dit doen:
http://www.scheiding-omgang.nl/echtsche ... l_bed.html
http://www.scheiding-omga ... http://www.scheiding-omga ... _bed.html[
dan kun je dat later weer intrekken en/of definitief scheiden!
Je moet nu wel een voorlopige voorziening voor de woning aanvragen zodat hij geen recht van binnentreden heeft in de woning als hij bij jou staat ingeschreven!
6. Welke juridische gevolgen heeft “scheiding van tafel en bed”?
Wanneer het echtpaar uit elkaar is of uit elkaar wil gaan, kan een van beide echtgenoten eisen dat hij of zij alléén in de echtelijke woning of een deel daarvan mag blijven wonen, als het teveel van hem of haar zou vergen om te verhuizen. Daarbij wordt rekening gehouden met de vraag wie eigenaar van de woning is of daar woonrecht heeft. Als een vrouw bijvoorbeeld alleen maar naar een opvangcentrum voor vrouwen kan, kan haar de woning worden toegewezen. In de regel is het zo dat de echtgenoot die door de ander lichamelijk mishandeld of bedreigd wordt in de woning mag blijven. Doel van de toewijzing van de echtelijke woning is evenwel niet om een echtscheiding voor te bereiden of eenvoudiger te maken.
Voor de tijd dat het echtpaar uit elkaar is, kan ook een regeling voor de verdeling van de inboedel worden getroffen. Huishoudelijke voorwerpen die aan een echtgenoot behoren, kunnen van de ander worden teruggeëist. Wanneer de ander deze huishoudelijke voorwerpen evenwel voor zijn of haar nieuwe huishouding nodig heeft en het billijk is dat ze daar blijven, hoeven ze niet te worden teruggegeven.
Je kunt hem nu niet helpen, hij kan alleen zichzelf helpen en het ziet er niet naar uit dat dat al is gebeurd! De tijd zal het leren!
Hij moet eerst normaal gaan doen en stoppen met dat gedrag en dan kunnen jullie als je dat dan nog wenst, weer in contact treden. Je beslissing is heel zwaar en verdrietig. Maar je weet in je hart dat dit de enige weg is naar vrijheid en rust in jullie leven. Je moet van je zelf meer houden dan van hem en je kinderen zijn van jouw beslissingen afhankelijk dus stel hun veiligheid en geluk op de allereerste plaats. Dan zul je respect vanuit je omgeving ontvangen en zullen je kinderen later trots en verdomde blij zijn met zo een lieve en betrouwbare moeder.
Ik wens jou ook sterkte. Ik ben blij dat ik het eindelijk kon doen. Maar als ik denk aan hoe het was, maakt dat mijn beslissing een heel stuk makkelijker!
Je kunt ook dit doen:
http://www.scheiding-omgang.nl/echtsche ... l_bed.html
http://www.scheiding-omga ... http://www.scheiding-omga ... _bed.html[
dan kun je dat later weer intrekken en/of definitief scheiden!
Je moet nu wel een voorlopige voorziening voor de woning aanvragen zodat hij geen recht van binnentreden heeft in de woning als hij bij jou staat ingeschreven!
6. Welke juridische gevolgen heeft “scheiding van tafel en bed”?
Wanneer het echtpaar uit elkaar is of uit elkaar wil gaan, kan een van beide echtgenoten eisen dat hij of zij alléén in de echtelijke woning of een deel daarvan mag blijven wonen, als het teveel van hem of haar zou vergen om te verhuizen. Daarbij wordt rekening gehouden met de vraag wie eigenaar van de woning is of daar woonrecht heeft. Als een vrouw bijvoorbeeld alleen maar naar een opvangcentrum voor vrouwen kan, kan haar de woning worden toegewezen. In de regel is het zo dat de echtgenoot die door de ander lichamelijk mishandeld of bedreigd wordt in de woning mag blijven. Doel van de toewijzing van de echtelijke woning is evenwel niet om een echtscheiding voor te bereiden of eenvoudiger te maken.
Voor de tijd dat het echtpaar uit elkaar is, kan ook een regeling voor de verdeling van de inboedel worden getroffen. Huishoudelijke voorwerpen die aan een echtgenoot behoren, kunnen van de ander worden teruggeëist. Wanneer de ander deze huishoudelijke voorwerpen evenwel voor zijn of haar nieuwe huishouding nodig heeft en het billijk is dat ze daar blijven, hoeven ze niet te worden teruggegeven.
maandag 7 juni 2010 om 03:40
Jezus, hij had je kindje wel dood kunnen maken!!!! Zal ik het nog een keer zeggen? Hij had je kindje wel dood kunnen maken!!!!!!
Misschien ook wel het kindje van anderhalf wat je nu hebt, want wat doet hij als die een keer vervelend is? Ook schoppen en slaan???
Het hele borderline doet er verder ook niet toe, die mensen weten ook heus wel dat ze kindjes niet dood mogen maken. Lijkt mij meer een alcohol en karakterprobleem...
Misschien ook wel het kindje van anderhalf wat je nu hebt, want wat doet hij als die een keer vervelend is? Ook schoppen en slaan???
Het hele borderline doet er verder ook niet toe, die mensen weten ook heus wel dat ze kindjes niet dood mogen maken. Lijkt mij meer een alcohol en karakterprobleem...
maandag 7 juni 2010 om 07:57
Helemaal eens met Troeta.
Dat je accepteert dat hij jou schopt, en dat doe je want je nam hem terug is 1 ding maar dat je ook accepteert dat hij je kinderen kwaad doet is een 2e en geloof me dat doet hij.
Je dochtertje heeft het echt wel mee gekregen, de spanningen, het verdriet en de ONVEILIGE sfeer.
En dat is een situatie waar jij haar in gegijzeld houdt want je dochtertje heeft geen keus.
Jij wel.
De baby in je buik had wel dood kunnen gaan of blijvende schade op kunnen lopen.
Wordt jij eens gauw wakker!
Nu heb je het nog over de dingen die je voor hem hoopt.
Hoopt dat hij hulp krijgt, hoopt dat hij zal beteren.
En wat hoop je voor jezelf?
Beter nog, wat hoop jij voor je kinderen?
Ik weet dat je gevoel hier heel anders in staat en je diep van binnen niet wil dat hij weg gaat want je gevoelens, je gevoelens..
Maar het zijn niet alleen jouw gevoelens die tellen.
Die van je kinderen tellen net zo hard.
En je zou juist nu blind moeten gaanvaren op je ratio. Je gezonde vertstand dat je echt al wel langer aan het vertellen is dat je hier niet mee door kan blijven gaan.
En als je dat niet kunt, heb je hulp nodig.
Bel de huisarts, ga dat regelen.
Dat je accepteert dat hij jou schopt, en dat doe je want je nam hem terug is 1 ding maar dat je ook accepteert dat hij je kinderen kwaad doet is een 2e en geloof me dat doet hij.
Je dochtertje heeft het echt wel mee gekregen, de spanningen, het verdriet en de ONVEILIGE sfeer.
En dat is een situatie waar jij haar in gegijzeld houdt want je dochtertje heeft geen keus.
Jij wel.
De baby in je buik had wel dood kunnen gaan of blijvende schade op kunnen lopen.
Wordt jij eens gauw wakker!
Nu heb je het nog over de dingen die je voor hem hoopt.
Hoopt dat hij hulp krijgt, hoopt dat hij zal beteren.
En wat hoop je voor jezelf?
Beter nog, wat hoop jij voor je kinderen?
Ik weet dat je gevoel hier heel anders in staat en je diep van binnen niet wil dat hij weg gaat want je gevoelens, je gevoelens..
Maar het zijn niet alleen jouw gevoelens die tellen.
Die van je kinderen tellen net zo hard.
En je zou juist nu blind moeten gaanvaren op je ratio. Je gezonde vertstand dat je echt al wel langer aan het vertellen is dat je hier niet mee door kan blijven gaan.
En als je dat niet kunt, heb je hulp nodig.
Bel de huisarts, ga dat regelen.
..popcorn?
maandag 7 juni 2010 om 09:00
succes meid en hier lekker je hart blijven luchten. Misschien (ik denk het) krijg je nog een terug val in je keus en laat je hem toch weer te snel toe in je leven. Leest dit topic dan, dan weet je weer wat er al gezegd is.
Het is een moeilijk keus, helemaal omdat je zegt nog van hem te houden maar samenleven met een persoon die borderline heeft met alle bijkomende problemen is in jou positie nu ECHT NIET verantwoordelijk.
HIJ is verantwoordelijk voor zichzelf en zijn daden. Hij maakt de keus voor dit gedrag te kiezen en jou te verwonden, en je kinderen. Nu wanen ze zich nog veilig bij jou, blijf dat veilige stukje in hun leven.
Als jij kiest voor jezelf kies je ook voor je kinderen en daarvoor zullen ze jou altijd dankbaar zijn!
dikke knuffel
Het is een moeilijk keus, helemaal omdat je zegt nog van hem te houden maar samenleven met een persoon die borderline heeft met alle bijkomende problemen is in jou positie nu ECHT NIET verantwoordelijk.
HIJ is verantwoordelijk voor zichzelf en zijn daden. Hij maakt de keus voor dit gedrag te kiezen en jou te verwonden, en je kinderen. Nu wanen ze zich nog veilig bij jou, blijf dat veilige stukje in hun leven.
Als jij kiest voor jezelf kies je ook voor je kinderen en daarvoor zullen ze jou altijd dankbaar zijn!
dikke knuffel
maandag 7 juni 2010 om 10:08
maandag 7 juni 2010 om 13:37
Dank jullie wel voor jullie reacties.
Mijn kindjes zijn ook de rede waarom ik heb besloten om hem buiten te zetten. Ik wil dat ze zich veilig voelen hier in huis en dat ze op me kunnen bouwen.
Heb gelukkig goed geslapen afgelopen nacht en voel me wel rustig vandaag. Ondanks de pijn die het doet weet ik dat dit het enige juiste is. Ik hoop alleen dat ik zo sterk kan blijven.
Mijn kindjes zijn ook de rede waarom ik heb besloten om hem buiten te zetten. Ik wil dat ze zich veilig voelen hier in huis en dat ze op me kunnen bouwen.
Heb gelukkig goed geslapen afgelopen nacht en voel me wel rustig vandaag. Ondanks de pijn die het doet weet ik dat dit het enige juiste is. Ik hoop alleen dat ik zo sterk kan blijven.
