Machteloos...

Ruim 1,5 jaar ben ik nu gescheiden van mijn ex met wie ik samen een zoontje heb van bijna 5,5 jaar oud.



Ik had al in een ander topic gepost over de huidige situatie, maar kreeg daar de tip om mijn eigen topic te starten.

Ik plak en knip even de tekst die ik eerder postte:



Mijn zoontje is nog te klein is om te beseffen hoe schadelijk de contacten met zijn vader voor hem zijn. Hij is stapelgek met zijn vader die hij maar heel beperkt ziet (ex heeft zelden of nooit tijd voor hem). De keren dát mijn zoon bij hem is, wordt hij uitgehoord over mijn gangen, wat ik doe, met wie enz. Vervolgens chanteert hij de kleine door te zeggen dat hij bijv. nooit meer naar mama's nieuwe vriend mag gaan en als hij dit wel doet, dan mag hij nooit meer bij papa komen.



Ander voorbeeld: gisteravond zat ik met zoon te eten en zegt hij: "weet je wat ik jou niet wilde vertellen over wat papa had gezegd, mama?" En net toen hij het wilde gaan zeggen sloeg hij zijn handen voor zijn ogen en riep huilend: "Oh nee, dit mag ik niet zeggen, want anders krijg ik problemen met papa!"

Ik zit er vol ongeloof en ontzetting naar te luisteren. Mijn hart draait zich om als ik zie/hoor wat mijn ex allemaal doet met mijn kleine kind.

Ik ben alleen niet bij machte om er iets aan te doen. Wij hebben samen het ouderlijk gezag over ons kind. En daarbij komt dat, ondanks de angst en het verdriet, onze zoon nog altijd zijn vader aanbidt en hem heel graag wil zien.



Ik zit ook vaak te dubben: wat moet ik hiermee? Ik zie dat dergelijk gedrag absoluut niet goed is voor mijn zoon, maar.. wat moet ik?? Als ik mijn zoon niet meer laat gaan, dan is om te beginnen mijn zoontje erg verdrietig (maar dit kan ik hem later wellicht nog uitleggen). Maar daarbij zal mijn ex dit niet accepteren (en wettelijk gezien staat hij in zijn recht) en zal hij niet schuwen om zijn boosheid in agressie om te zetten naar mij (zou niet de eerste keer zijn...)



Vreselijk moeilijke situatie dit.. Al vaker hierover contact gehad met de RvdK. Enige advies wat ik krijg: evt. de huidige bezoekregeling om laten zetten naar bezoekregeling onder toezicht, maar.. dit is een erg lang traject waarvan de uitkomst uiterst onzeker is en waarbij ook het belang van het kind lang niet altijd gediend is...Pfff...



Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat iemand hier met 'de gouden tip' komt, want deze situatie speelt al langer (met andere praktijkvoorbeelden). Ik heb er met verschillende mensen (familie/vrienden) over gesproken en loop eigenlijk steeds opnieuw weer vast.

Maar ik vind het zó moeilijk! Zo moeilijk om mijn zoontje maar gewoon te laten gaan en dan na een 1/2 uur een sms te krijgen waarin ex schrijft hoe hij een overstuur kind bij zich heeft, omdat hij hem verteld heeft dat hij daar die dag voor het laatst is en dat dat komt doordat mama een nieuwe papa aan het zoeken is voor hem enz. enz. Gék word ik op zulke momenten en.. ik kan niets. Wettelijk gezien sta ik met mijn rug tegen de muur.

Ook zijn familie heeft hun handen vol aan hem en hebben zich inmiddels grotendeels van mij afgekeerd. Wederom omdat hij ook daar dreigt alle contacten te verbreken wanneer ze zich met mij inlaten...

Af en toe weet ik echt niet meer wat ik hiermee moet. Ik word er alleen maar intens verdrietig van. En moe... dóódmoe.. en maak me zorgen..

Hoe ik reageer op de manipulatie van mijn ex, zoals bijv. die smsjes? Niet! Ik reageer er heel bewust niet op, hoe groot de verleiding af en toe ook is. Ik krijg de meest beledigende, groffe en vernederende smsen en mails toegestuurd, maar ik weiger hier op te reageren. Ik wil me punt 1 niet verlagen tot dit niveau en punt 2 denk ik dat het het alleen maar erger zal maken. Wat ik ook al zeggen, het zal voor hem alleen maar meer aanleiding zijn om hiermee door te gaan.

Ik heb al zoveel gesprekken en mails met hem hieraan gewijd, hem gesmeekt om onze zoon buiten deze strijd te houden en het haalt nooit iets uit. Hooguit heel even, om vervolgens toch elke keer weer opnieuw terug te komen. Hetzij rechtstreeks aan mij gericht, hetzij via zoon (en dat laatste vind ik nog het allerergst).



T.a.v. het vertellen van geheimpjes: ik laat mijn zoontje altijd weten dat hij nooit iets hoeft te vertellen wat hij niet wil. Hij weet dat als hij wél iets wil vertellen dat hij hiervoor altijd bij me mag komen, wat het ook is. Maar ik zeg hem altijd heel duidelijk dat als hij het liever niet wil vertellen, dat hij dat dan niet hoeft. Ik vind het al erg genoeg dat er vanuit de andere kant aan hem getrokken wordt om informatie, dat hij bestookt wordt met verhalen over zijn moeder waar hij niets mee kan.

Ik heb mijn zoontje eerder al wel eens verteld dat hij ook gerust aan papa mag zeggen dat hij het niet fijn vindt als papa deze gesprekken met hem heeft. Hij zei toen dat hij dit ook zegt, dat hij tegen papa zegt dat hij moet stoppen, maar papa schijnt dit dan niet te doen.

Het is zelfs 1 keer voorgekomen dat de moeder van mijn ex-man toevallig opbelde op een moment dat mijn zoontje bij hem was en toen aan de telefoon in een dusdanig verhitte discussie met mijn ex verzeild raakte, dat zelfs zij het niet meer verantwoord vond dat de kleine nog bij hem was. Zij heeft hem daar toen weggehaald, zodat mijn ex kon afkoelen. En wederom was zijn woede gericht op mij. In het bijzijn van mijn zoontje ging hij dus aan de telefoon vreselijk over mij tekeer.

En zo kan ik nog een aantal voorbeelden opnoemen waarbij ik zelf vol ongeloof en verdriet dit aanhoor, maar waarbij ik volkomen machteloos sta.



De enige 'troost' die ik dan maar er uit probeer te halen is dat mijn zoontje er niet echt onder schijnt te lijden, hoe verbazingwekkend ik dit ook vind. Hij blijft gewoon stapelgek met zijn vader... Uiteindelijk gelukkig maar natuurlijk, maar ik vind het zelf erg moeilijk om mee om te gaan.

Dubiootje, bedankt dat je je eigen ervaringen met mij wilt delen. Het lijkt wel een beetje op mijn situatie, lees ik. Fijn om te lezen dat jouw dochters nu goed in hun vel lijken te zitten. Ook fijn voor jou dat je zoveel baat hebt bij jouw psycholoog.

Ik lees dat het dus ook bij jou een kwestie van een lange adem is geweest voordat jouw ex je met rust liet (althans niet meer rechtstreeks de confrontatie met jou opzoekt, maar het nu wellicht nog via de kinderen probeert? Onbegrijpelijk he, vind je niet?)



Op je vraag of mijn ex een agressieve inslag heeft: een volmondig ja! Hoewel het grotendeels zich beperkt tot gescheld en bedreigingen, schuwt hij er niet voor om deze bedreigingen om te zetten in daadwerkelijke agressie richting mij, daar ben ik van overtuigd. Hij dreigt met dusdanige dingen en gaat extreem ver, dat ik af en toe het idee heb dat het een kwestie van tijd is voordat hij het daadwerkelijk gaat doen. Bedreigingen als dat hij naaktfoto's van mij aan mijn werkgever gaat sturen, dat hij mij gaat laten boeten voor mijn 'hoerige' gedrag, dat hij me op komt zoeken, dat hij niet zal rusten voordat mijn leven net zo 'naar de kloten' is als dat van hem enz. zijn niet van de lucht en zijn van zeer recente data.

Begin dit jaar heeft hij zijn woede op mij geuit op mijn auto (met eieren onder gegooid, bekrast, banden lek gestoken. Voor het gooien met eieren is hij betrapt en heeft hij een proces-verbaal gekregen diezelfde avond, maar het bekrassen en het lek steken van de banden heeft niemand hem zien doen...).



Het enige 'voordeel' is dat ik me hierdoor inmiddels niet meer laat intimideren. Voorheen werd ik er heel angstig door en werd ik verlamd in mijn doen en laten door dit soort mails/smsjes. Inmiddels ben ik zover dat ik het lees, vol afschuw en afkeer, maar het redelijk naast me neer kan leggen (hoewel ik er in mijn achterhoofd wel altijd rekening mee kan houden dat vandaag of morgen dat dunne lijntje in zijn hoofd alsnog kan knappen en hij daadwerkelijk iets gaat doen). Maar zoals ik al zei: wat ik het allerergst vind, is wanneer hij met onze zoon begint. Wanneer hij hem bestookt met allerlei kwalijke uitspraken over mij, wat hij met mij van plan is, dat hij dingen niet meer mag want anders.... enz. enz.

Ik vind het moeilijk, omdat ik voor mijn gevoel hier machteloos in sta. Het doet me pijn wanneer mijn zoontje bijna stuiterend van voorpret de dagen aftelt wanneer hij weer naar papa mag, om vervolgens - vlak nadat ik hem daar heb afgeleverd - een sms te ontvangen dat hij in tranen schijnt te zijn (of dat echt zo is weet ik niet, maar ik geloof het wel, a.d.h.v. de verhalen waar mijn zoon later mee thuiskomt). Ik vind het volslagen onbegrijpelijk dat mijn ex de zeldzame keren dat hij zijn kind ziet zich niet kan beperken tot het organiseren van een leuk weekend voor hen samen. Maar dat hij overgaat tot het uithoren en bang maken van mijn kind. Wat ook zijn kind is. Zijn kind waarvan hij zegt er zó gek mee te zijn... Hoe kún je? Het is mij een volslagen raadsel... (en ja, ik ben het met je eens dat dit valt onder psychisch geweld, maar wederom: wat kan ik?)

Ik heb deze mogelijkheden al meer dan eens onderzocht en er ook serieus naar gekeken en afgewogen of ik hier iets mee wil/kan. Ik denk dat ik wel voldoende in handen heb om een officiele aangifte in gang te zetten. Maar dit is het eeuwige breekpunt: omdat ik weet, 100% zeker, dat een aangifte ongetwijfeld consequenties met zich mee gaat brengen die mij nog verder uit balans zullen brengen, heb ik er tot op heden niets mee gedaan.



Nog altijd, dagelijks, worstel ik met deze afweging: wel of niet aangifte doen. Het ene moment ben ik het van plan en voel me dan sterk genoeg om het te doen. Maar het andere moment houdt de angst voor de consequenties hiervan me in de greep en zet ik niet door. Ik weet nl. voor de volle 100% zeker dat mijn ex dan daadwerkelijk me komt opzoeken. Ik sta er niet voor in waar hij toe in staat is. Hij heeft me verhalen uit het verleden vertelt wat hij eerder al eens gedaan heeft en ook in de huidige situatie heb ik meermaals te horen gekregen dat hij er niet voor terugdeinst om de gevangenis in te draaien.

Ik ken hem, ik weet waar hij toe in staat is, ik weet wat een immense woede hij in zich heeft. Zelfs zijn eigen moeder die me onlangs nog waarschuwde dat ze bang is dat hij zover kan komen tot het plegen van een moord (3x raden op wie dan...).



En al deze dingen weerhouden mij er tot op de dag van vandaag van om daadwerkelijk stappen te ondernemen. Nog los van mijn eigen angst (die enorm is), heb ik ook nog de zorg voor mijn zoontje. Wat gebeurt er met hem wanneer papa mama aanvalt? Wat doet dat met hem? Mijn ex deinst er niet voor terug om met donder en geweld zich toegang te verschaffen tot mijn woning, wetende dat onze zoon boven ligt op zo'n moment. Op dergelijke momenten (wanneer bijv. een aangifte bij hem op zijn deurmat zou belanden) komt er een waas voor ogen en heeft hij nog maar 1 doel: mij hiervoor laten boeten. Op welke manier dan ook...



Dus tot op heden kies ik voor de 'schijnrust' en hoezeer het ook ingaat tegen alles wat ik voel en vind, de angst voor de consequenties van stappen tegen hem, is groter dan de angst via zijn bedreigingen en smsjes.

Het enige wat ik wil is in rust leven, samen met mijn zoontje. Ik vind het vreselijk wat er allemaal gebeurt, zowel richting mijzelf, maar zeker ook met mijn zoontje. Maar ik durf de confrontatie niet aan. Ik kan er vergif op innemen dat ik dan in de kranten kom...

Ik weet het niet... ik probeer er zo min mogelijk mee bezig te zijn (in reactie op het evt. laten verplaatsen van dit topic). Het kost me zóveel energie en ik loop continu toch weer tegen dezelfde dingen aan, dezelfde afwegingen...



En het rare/moeilijke is: hij is zo wisselend in zijn gedragingen. Nu kreeg ik dus bijv. gisteravond ineens vanuit het niets een sms waarin hij me alle geluk voor de toekomst wenst met mijn nieuwe vriend, maar waarbij hij me op het hart drukt om voorzichtig te zijn t.a.v. onze zoon.

Nou... dan zit ik weer lichtelijk flabbergasted op de bank als ik zoiets lees. Maar zo gaat het dus steeds. Nog geen week geleden ontving ik bedreigingen waar de honden geen brood van lusten en een paar dagen later krijg ik dit.



Ik laat het maar weer even zo. Maar het neemt niet weg dat het knap vermoeiend is. Zeker ook omdat de ervaring inmiddels wel heeft geleerd dat het maar zo weer om kan slaan...

Mensen in mijn omgeving zijn op de hoogte, zowel van hoe hij met mijn zoontje omgaat als ook zijn gedrag richting mij. De politie is in zoverre op de hoogte dat er meerdere meldingen liggen en ook van de gebeurtenis eerder dit jaar hebben zij een rapport opgemaakt.



Het zou wellicht geen kwaad kunnen om een gesprek aan te gaan met de politie om te vragen wat ik kan, maar tot op heden heb ik nog niet veel concrete tips/adviezen uit die hoek ontvangen. Wel heb ik in een eerder stadium iemand thuis gehad van Huiselijk Geweld. Daar werd ik toen gewezen op een systeem wat ik evt. aan zou kunnen vragen voor acute noodsituaties. Voorwaarde om voor een dergelijk iets in aanmerking te komen is dat je wel eerst aangifte doet. Vervolgens wordt dan door allerlei instanties (o.a. politie) bekeken of het terecht is dat ik dit krijg.

Op zich vond ik dat toen wel een enigszins geruststellend idee, ware het niet dat daar dus die voorwaarde van aangifte aan vast zit.



En ja, mijn ex is een heel wisselend persoon qua gedragingen. Ik calculeer dit ook altijd wel in en het is ook zeker niet zo dat ik nu rustig achterover leun en er op vertrouw dat alles nu goed is en blijft. Zoals ik al aangaf is al verschillende keren gebleken dat dit rustige gedrag zo vanuit het niets ineens weer falikant om kan slaan. Dus in dat opzicht ben ik altijd op mijn hoede en hou rekening met zijn buien.

Dat neemt echter niet weg dat, wanneer er weer zo'n woedende bui mijn kant op komt, dat ik dan inderdaad weer behoorlijk in de angst schiet. Want op momenten dat hij zo kwaad is, dan weet ik werkelijk niet wat ik moet verwachten. Tot op heden is het nog niet geëscaleerd (in de zin dat hij me daadwerkelijk iets heeft aangedaan), maar het behoort in mijn optiek zeker wel tot de mogelijkheden... En dat maakt dat het erg lastig blijft om mee om te gaan.

En inderdaad: mijn ex zoekt regelmatig contact. Hij blijft zich bemoeien met mijn leven, onder het mom dat ik de belangen van ons kind schaadt. En vanuit die gedachte meent hij dat hij recht heeft zich met mij en mijn leven te bemoeien en krijg ik dus de meest wanstaltige smsjes/mailtjes toegestuurd van tijd tot tijd.



(en dan te bedenken dat hijzelf amper naar zijn zoon omkijkt. Hij betaalt geen cent alimentatie, doet weinig tot geen moeite om zoon te zien, belt vrijwel nooit en reageert ook amper op achtergelaten voicemailberichten van mijn zoon op zijn telefoon, toont geen interesse in zijn leven (school, gezondheid).

Dat maakt het bij vlagen des te frustrerender wanneer hij begint dat ik er niet ben voor zoonlief. Ha, mijn hele léven draait om dit kind, ik ben er altijd voor hem en heb hem vrijwel continu bij me (heb weinig oppasadressen, vader die zich 9 van de 10x niet laat horen/zien, plus daarbij dat zoon erg aan mij hangt). En dan dus de verwijten krijgen dat ik zoon verwaarloos...Pfff..Maar ook hier haal ik maar mijn schouders op en leg het naast me neer. Het heeft simpelweg geen zin om er ook nog maar een woord aan te wijden..