Kinderen
alle pijlers
Ongewenste keuze
donderdag 1 juli 2010 om 14:12
Een half jaar geleden ben ik bevallen van een Stille baby.
Een zeer gewenst kindje door mijn man en mijzelf. Bij het SEO bleek dat hij kenmerken vertoonde van Spina Bifida (open ruggetje), dit is bij een geavanceerd onderzoek vastgesteld. We hebben gesprekken gehad met gynaecologen en kinderneurologen.
Mijn man heeft vrijwel direct aangegeven dat hij dit kind niet kon hebben, hij kon erg niet mee omgaan, zag de toekomst met kind als een groot zwart gat.
Ikzelf stons er vanaf het begin heel anders in, natuurlijk vond ik het verdrietig maar ik keek vooral naar de mogelijkheden. Ik wilde dit jongetje heel graag groot zien worden, met alle mogelijke beperkingen.
Ik heb er vaak over proberen te praten met mijn man, gevraagd, zelfs gesmeekt of hij ook mijn kant kon bekijken. Ik kon niet tot hem doordringen.
Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met het beëindigen van de zwangerschap. Waarom? Omdat ik niet meer kon, ik kon niet meer vechten voor mijn kind, ik ben bezweken onder sociale druk, ondanks dat iedere vezel in mijn lijf het er niet mee eens was.
Heel lang heb ik gedacht dat ik op een bepaald moment een knop heb omgezet, de knop van het besluit, dat ik erachter stond, dat het oké was dat mijn kind niet het levenslicht zou zien. Ik wilde graag dat het die knop was.
Onder druk van mijn man heb ik mijn normale leven ook snel weer hervat, hij vond dat ik me aanstelde wanneer ik zei dat ik verdriet had en geef puf had voor dingen. Dus ik ben doorgegaan. Ik heb geroepen en gedaan of het allemaal goed was, dat het oké was, dat het goed met me ging en dat ik alles een plekje had gegeven.
Sinds kort weet ik dat de knop die ik destijds heb omgezet, niet de knop was, dat ik ermee akkoord ben gegaan, maar de knop dat ik niet meer zou voelen, dat ik alles heel ver weg zou stoppen.
Langzaam komt alles naar boven, om die reden ben ik nu ook met een hulpverleenster aan het praten, dat doet me wel goed.
Ik zou graag horen of anderen een soortgelijke situatie hebben meegemaakt en wat zij hebben gedaan.
Ps Het lijkt misschien of mijn man vreselijk is, maar dat is hij niet. Hij begrijpt het gewoon niet, wat heel vervelend is, maar verder is hij wel heel erg lief.
Een zeer gewenst kindje door mijn man en mijzelf. Bij het SEO bleek dat hij kenmerken vertoonde van Spina Bifida (open ruggetje), dit is bij een geavanceerd onderzoek vastgesteld. We hebben gesprekken gehad met gynaecologen en kinderneurologen.
Mijn man heeft vrijwel direct aangegeven dat hij dit kind niet kon hebben, hij kon erg niet mee omgaan, zag de toekomst met kind als een groot zwart gat.
Ikzelf stons er vanaf het begin heel anders in, natuurlijk vond ik het verdrietig maar ik keek vooral naar de mogelijkheden. Ik wilde dit jongetje heel graag groot zien worden, met alle mogelijke beperkingen.
Ik heb er vaak over proberen te praten met mijn man, gevraagd, zelfs gesmeekt of hij ook mijn kant kon bekijken. Ik kon niet tot hem doordringen.
Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met het beëindigen van de zwangerschap. Waarom? Omdat ik niet meer kon, ik kon niet meer vechten voor mijn kind, ik ben bezweken onder sociale druk, ondanks dat iedere vezel in mijn lijf het er niet mee eens was.
Heel lang heb ik gedacht dat ik op een bepaald moment een knop heb omgezet, de knop van het besluit, dat ik erachter stond, dat het oké was dat mijn kind niet het levenslicht zou zien. Ik wilde graag dat het die knop was.
Onder druk van mijn man heb ik mijn normale leven ook snel weer hervat, hij vond dat ik me aanstelde wanneer ik zei dat ik verdriet had en geef puf had voor dingen. Dus ik ben doorgegaan. Ik heb geroepen en gedaan of het allemaal goed was, dat het oké was, dat het goed met me ging en dat ik alles een plekje had gegeven.
Sinds kort weet ik dat de knop die ik destijds heb omgezet, niet de knop was, dat ik ermee akkoord ben gegaan, maar de knop dat ik niet meer zou voelen, dat ik alles heel ver weg zou stoppen.
Langzaam komt alles naar boven, om die reden ben ik nu ook met een hulpverleenster aan het praten, dat doet me wel goed.
Ik zou graag horen of anderen een soortgelijke situatie hebben meegemaakt en wat zij hebben gedaan.
Ps Het lijkt misschien of mijn man vreselijk is, maar dat is hij niet. Hij begrijpt het gewoon niet, wat heel vervelend is, maar verder is hij wel heel erg lief.
donderdag 1 juli 2010 om 14:28
Wat verdrietig moederzonderkind ik wil je heel veel sterkte wensen, het lijkt me een ondragelijke situatie. Ik herken wel dat dit voor mannen heel anders werkt dan voor vrouwen. Blijf praten met je man, heb je hem ook verteld wat je hier schrijft? want dat komt erg duidelijk over. Ik weet dat een man geen klootzak hoeft te zijn om zo te reageren, maar ik heb vaak het gevoel dat het voor mannen te eng en te ver weg is om over te praten, dus die doen liever of er niets aan de hand is. Goed dat je met een hulpverleenster praat!
donderdag 1 juli 2010 om 14:29
quote:annetd schreef op 01 juli 2010 @ 14:26:
Ik denk dat het goed is dat je hulp hebt om erover te praten. Maar ik denk dat het nog belangrijker is dat jij en je man samen leren erover te praten.Dank je, dat moeten we zeker, maar ik wil eerst zelf weer een beetje mijn zaken op orde brengen. En trek me nu even niet zo heel erg veel aan wat wel of niet goed is voor mijn relatie.
Ik denk dat het goed is dat je hulp hebt om erover te praten. Maar ik denk dat het nog belangrijker is dat jij en je man samen leren erover te praten.Dank je, dat moeten we zeker, maar ik wil eerst zelf weer een beetje mijn zaken op orde brengen. En trek me nu even niet zo heel erg veel aan wat wel of niet goed is voor mijn relatie.
donderdag 1 juli 2010 om 14:31
Ik snap de reacties hier wel hoor, want in dit soort situaties heb je je partner naast je nodig! Ook al werk jij zo hard om er mee om te kunnen gaan, als je er nooit met hem over kunt praten zal het tussen jullie in komen te staan. Bovendien zul je hem moeten vergeven en dat lijkt mij het aller moeilijkste.
donderdag 1 juli 2010 om 14:32
quote:Ps Het lijkt misschien of mijn man vreselijk is, maar dat is hij niet. Hij begrijpt het gewoon niet, wat heel vervelend is, maar verder is hij wel heel erg lief.Ik vind je man niet vreselijk, maar realistischer en uiteindelijk 'n stuk humaner dan degenen die bewust 'n gehandicapt kind op de wereld willen zetten. Zeker als het 'n handicap betreft waar het z'n hele leven last van blijft hebben. Dát vind ik pas zielig.
donderdag 1 juli 2010 om 14:33
quote:luna1 schreef op 01 juli 2010 @ 14:30:
TO, heb je al eens op de site van Lieve Engeltjes gekeken(ik denk van wel)? Daar zul je vast lotgenoten vinden. Hier niet zo veel denk ik.
ik ken de sites en ik ik heb alle boeken netjes gelezen. Het verlies is bij mij (nog) niet het probleem, eerder dat ik een weg moet vinden om de keuze te rechtvaardigen. En daar vind je ook bij 'lieve engeltje' helaas? geen lotgenoten.
Ik dacht, ik kan het hier altijd proberen.
TO, heb je al eens op de site van Lieve Engeltjes gekeken(ik denk van wel)? Daar zul je vast lotgenoten vinden. Hier niet zo veel denk ik.
ik ken de sites en ik ik heb alle boeken netjes gelezen. Het verlies is bij mij (nog) niet het probleem, eerder dat ik een weg moet vinden om de keuze te rechtvaardigen. En daar vind je ook bij 'lieve engeltje' helaas? geen lotgenoten.
Ik dacht, ik kan het hier altijd proberen.
donderdag 1 juli 2010 om 14:33
Moederzonderkind
Ik heb geen zwangerschap hoeven beëindigen maar weet helaas wel wat het is om een doodgeboren kindje te krijgen. Bij mij is dat verdriet niet meer zo vers maar een groot verdriet is het, en het verlies zou ik altijd wel blijven voelen. Ik begrijp dus gedeeltelijk wat je voelt. Je nick zegt het, je bent moeder zonder kind. En dat is het grote verschil tussen jou en je man. De meeste mannen worden pas vader na de geboorte van hun kind, pas dan gaan ze zich hechten, gaan ze voelen. Jij werd moeder toen je wist dat je zwanger was. Voor jou is het zo anders dan voor hem. Daarnaast hebben jullie samen een heel moeilijke beslissing moeten nemen. Een waar je natuurlijk altijd over kunt blijven twijfelen. Hoewel dat weinig oplevert is dat denk ik wel heel normaal. Wat me extra pijnlijk lijkt aan jouw situatie is dat jullie die verdriet niet kunnen delen, dat je dit zo alleen moet dragen. Heel goed dat je hulp gezocht hebt. Blijf praten, ook met je partner. Heel veel sterkte.
Ik heb geen zwangerschap hoeven beëindigen maar weet helaas wel wat het is om een doodgeboren kindje te krijgen. Bij mij is dat verdriet niet meer zo vers maar een groot verdriet is het, en het verlies zou ik altijd wel blijven voelen. Ik begrijp dus gedeeltelijk wat je voelt. Je nick zegt het, je bent moeder zonder kind. En dat is het grote verschil tussen jou en je man. De meeste mannen worden pas vader na de geboorte van hun kind, pas dan gaan ze zich hechten, gaan ze voelen. Jij werd moeder toen je wist dat je zwanger was. Voor jou is het zo anders dan voor hem. Daarnaast hebben jullie samen een heel moeilijke beslissing moeten nemen. Een waar je natuurlijk altijd over kunt blijven twijfelen. Hoewel dat weinig oplevert is dat denk ik wel heel normaal. Wat me extra pijnlijk lijkt aan jouw situatie is dat jullie die verdriet niet kunnen delen, dat je dit zo alleen moet dragen. Heel goed dat je hulp gezocht hebt. Blijf praten, ook met je partner. Heel veel sterkte.
donderdag 1 juli 2010 om 14:33
donderdag 1 juli 2010 om 14:34
quote:elninjoo schreef op 01 juli 2010 @ 14:32:
[...]
Ik vind je man niet vreselijk, maar realistischer en uiteindelijk 'n stuk humaner dan degenen die bewust 'n gehandicapt kind op de wereld willen zetten. Zeker als het 'n handicap betreft waar het z'n hele leven last van blijft hebben. Dát vind ik pas zielig.Dat kan best zijn, maar het gaat om de manier waarop de man van TO dit gebracht heeft en haar zo onder druk heeft gezet dat ze geen andere oplossing zag. Dat kan ook anders hoor.
[...]
Ik vind je man niet vreselijk, maar realistischer en uiteindelijk 'n stuk humaner dan degenen die bewust 'n gehandicapt kind op de wereld willen zetten. Zeker als het 'n handicap betreft waar het z'n hele leven last van blijft hebben. Dát vind ik pas zielig.Dat kan best zijn, maar het gaat om de manier waarop de man van TO dit gebracht heeft en haar zo onder druk heeft gezet dat ze geen andere oplossing zag. Dat kan ook anders hoor.
donderdag 1 juli 2010 om 14:34
Ik heb niet in een zelfde soort situatie gezeten c.q. zit er ook niet in.
Wel wil ik je een stevige geven. Het lijkt me ook heel moeilijk dat je een man hebt, hoe lief hij verder ook is, die jouw verdriet niet begrijpt. Die niet begrijpt hoe het voor jou voelt en hoeveel verdriet en pijn jij hiervan hebt gehad en nog steeds hebt.
Het is heel goed van je dat je er met een gespecialiseerd iemand over praat... Maaar... je zult er ook met je man over moeten praten. Hij kan dit niet wegstoppen, zelfs al is het voor hem misschien minder emotioneel dan voor jou. Jij hebt verdriet, jij hebt pijn. Hij zal dat onder ogen moeten zien... anders kan dit inderdaad tussen jullie in gaan staan (zoals anderen ook al opperen).
Heel veel sterkte!!
Wel wil ik je een stevige geven. Het lijkt me ook heel moeilijk dat je een man hebt, hoe lief hij verder ook is, die jouw verdriet niet begrijpt. Die niet begrijpt hoe het voor jou voelt en hoeveel verdriet en pijn jij hiervan hebt gehad en nog steeds hebt.
Het is heel goed van je dat je er met een gespecialiseerd iemand over praat... Maaar... je zult er ook met je man over moeten praten. Hij kan dit niet wegstoppen, zelfs al is het voor hem misschien minder emotioneel dan voor jou. Jij hebt verdriet, jij hebt pijn. Hij zal dat onder ogen moeten zien... anders kan dit inderdaad tussen jullie in gaan staan (zoals anderen ook al opperen).
Heel veel sterkte!!
donderdag 1 juli 2010 om 14:35
quote:babado schreef op 01 juli 2010 @ 14:31:
Ik snap de reacties hier wel hoor, want in dit soort situaties heb je je partner naast je nodig! Ook al werk jij zo hard om er mee om te kunnen gaan, als je er nooit met hem over kunt praten zal het tussen jullie in komen te staan. Bovendien zul je hem moeten vergeven en dat lijkt mij het aller moeilijkste.
Ik hoop ook dat we er ooit wel over kunnen praten. Nou ja, praten is het probleem niet, alleen hij begrijpt het écht niet. Hoe duidelijk ik alles ook formuleer.
Vergeven? In mijn ogen is er niets te vergeven, ik ben zelf uiteindelijk ook mee gegaan in het besluit. Als ik iemand iets moet vergeven ben ik het het aan mijzelf.
Ik snap de reacties hier wel hoor, want in dit soort situaties heb je je partner naast je nodig! Ook al werk jij zo hard om er mee om te kunnen gaan, als je er nooit met hem over kunt praten zal het tussen jullie in komen te staan. Bovendien zul je hem moeten vergeven en dat lijkt mij het aller moeilijkste.
Ik hoop ook dat we er ooit wel over kunnen praten. Nou ja, praten is het probleem niet, alleen hij begrijpt het écht niet. Hoe duidelijk ik alles ook formuleer.
Vergeven? In mijn ogen is er niets te vergeven, ik ben zelf uiteindelijk ook mee gegaan in het besluit. Als ik iemand iets moet vergeven ben ik het het aan mijzelf.
donderdag 1 juli 2010 om 14:36
quote:elninjoo schreef op 01 juli 2010 @ 14:32:
[...]
Ik vind je man niet vreselijk, maar realistischer en uiteindelijk 'n stuk humaner dan degenen die bewust 'n gehandicapt kind op de wereld willen zetten. Zeker als het 'n handicap betreft waar het z'n hele leven last van blijft hebben. Dát vind ik pas zielig.En de gevoelens van TO doen er verder niet toe?
[...]
Ik vind je man niet vreselijk, maar realistischer en uiteindelijk 'n stuk humaner dan degenen die bewust 'n gehandicapt kind op de wereld willen zetten. Zeker als het 'n handicap betreft waar het z'n hele leven last van blijft hebben. Dát vind ik pas zielig.En de gevoelens van TO doen er verder niet toe?
donderdag 1 juli 2010 om 14:37
quote:luna1 schreef op 01 juli 2010 @ 14:30:
TO, heb je al eens op de site van Lieve Engeltjes gekeken(ik denk van wel)? Daar zul je vast lotgenoten vinden. Hier niet zo veel denk ik.Die site van Lieve Engeltjes vond ik persoonlijk afschuwelijk. En de lotgenoten die ik er vond benaderden nieuwkomers toen heel naar. Maar goed, het is al lang, lang geleden dat ik daar op was, ik hoop dat die site, en de manier van omgaan met elkaar daar verbeterd is.
TO, heb je al eens op de site van Lieve Engeltjes gekeken(ik denk van wel)? Daar zul je vast lotgenoten vinden. Hier niet zo veel denk ik.Die site van Lieve Engeltjes vond ik persoonlijk afschuwelijk. En de lotgenoten die ik er vond benaderden nieuwkomers toen heel naar. Maar goed, het is al lang, lang geleden dat ik daar op was, ik hoop dat die site, en de manier van omgaan met elkaar daar verbeterd is.
