Kinderen
alle pijlers
Ongewenste keuze
donderdag 1 juli 2010 om 14:12
Een half jaar geleden ben ik bevallen van een Stille baby.
Een zeer gewenst kindje door mijn man en mijzelf. Bij het SEO bleek dat hij kenmerken vertoonde van Spina Bifida (open ruggetje), dit is bij een geavanceerd onderzoek vastgesteld. We hebben gesprekken gehad met gynaecologen en kinderneurologen.
Mijn man heeft vrijwel direct aangegeven dat hij dit kind niet kon hebben, hij kon erg niet mee omgaan, zag de toekomst met kind als een groot zwart gat.
Ikzelf stons er vanaf het begin heel anders in, natuurlijk vond ik het verdrietig maar ik keek vooral naar de mogelijkheden. Ik wilde dit jongetje heel graag groot zien worden, met alle mogelijke beperkingen.
Ik heb er vaak over proberen te praten met mijn man, gevraagd, zelfs gesmeekt of hij ook mijn kant kon bekijken. Ik kon niet tot hem doordringen.
Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met het beëindigen van de zwangerschap. Waarom? Omdat ik niet meer kon, ik kon niet meer vechten voor mijn kind, ik ben bezweken onder sociale druk, ondanks dat iedere vezel in mijn lijf het er niet mee eens was.
Heel lang heb ik gedacht dat ik op een bepaald moment een knop heb omgezet, de knop van het besluit, dat ik erachter stond, dat het oké was dat mijn kind niet het levenslicht zou zien. Ik wilde graag dat het die knop was.
Onder druk van mijn man heb ik mijn normale leven ook snel weer hervat, hij vond dat ik me aanstelde wanneer ik zei dat ik verdriet had en geef puf had voor dingen. Dus ik ben doorgegaan. Ik heb geroepen en gedaan of het allemaal goed was, dat het oké was, dat het goed met me ging en dat ik alles een plekje had gegeven.
Sinds kort weet ik dat de knop die ik destijds heb omgezet, niet de knop was, dat ik ermee akkoord ben gegaan, maar de knop dat ik niet meer zou voelen, dat ik alles heel ver weg zou stoppen.
Langzaam komt alles naar boven, om die reden ben ik nu ook met een hulpverleenster aan het praten, dat doet me wel goed.
Ik zou graag horen of anderen een soortgelijke situatie hebben meegemaakt en wat zij hebben gedaan.
Ps Het lijkt misschien of mijn man vreselijk is, maar dat is hij niet. Hij begrijpt het gewoon niet, wat heel vervelend is, maar verder is hij wel heel erg lief.
Een zeer gewenst kindje door mijn man en mijzelf. Bij het SEO bleek dat hij kenmerken vertoonde van Spina Bifida (open ruggetje), dit is bij een geavanceerd onderzoek vastgesteld. We hebben gesprekken gehad met gynaecologen en kinderneurologen.
Mijn man heeft vrijwel direct aangegeven dat hij dit kind niet kon hebben, hij kon erg niet mee omgaan, zag de toekomst met kind als een groot zwart gat.
Ikzelf stons er vanaf het begin heel anders in, natuurlijk vond ik het verdrietig maar ik keek vooral naar de mogelijkheden. Ik wilde dit jongetje heel graag groot zien worden, met alle mogelijke beperkingen.
Ik heb er vaak over proberen te praten met mijn man, gevraagd, zelfs gesmeekt of hij ook mijn kant kon bekijken. Ik kon niet tot hem doordringen.
Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met het beëindigen van de zwangerschap. Waarom? Omdat ik niet meer kon, ik kon niet meer vechten voor mijn kind, ik ben bezweken onder sociale druk, ondanks dat iedere vezel in mijn lijf het er niet mee eens was.
Heel lang heb ik gedacht dat ik op een bepaald moment een knop heb omgezet, de knop van het besluit, dat ik erachter stond, dat het oké was dat mijn kind niet het levenslicht zou zien. Ik wilde graag dat het die knop was.
Onder druk van mijn man heb ik mijn normale leven ook snel weer hervat, hij vond dat ik me aanstelde wanneer ik zei dat ik verdriet had en geef puf had voor dingen. Dus ik ben doorgegaan. Ik heb geroepen en gedaan of het allemaal goed was, dat het oké was, dat het goed met me ging en dat ik alles een plekje had gegeven.
Sinds kort weet ik dat de knop die ik destijds heb omgezet, niet de knop was, dat ik ermee akkoord ben gegaan, maar de knop dat ik niet meer zou voelen, dat ik alles heel ver weg zou stoppen.
Langzaam komt alles naar boven, om die reden ben ik nu ook met een hulpverleenster aan het praten, dat doet me wel goed.
Ik zou graag horen of anderen een soortgelijke situatie hebben meegemaakt en wat zij hebben gedaan.
Ps Het lijkt misschien of mijn man vreselijk is, maar dat is hij niet. Hij begrijpt het gewoon niet, wat heel vervelend is, maar verder is hij wel heel erg lief.
donderdag 1 juli 2010 om 14:39
Misschien is je man helemaal niet relevant in dit geval maar ik kan me voorstellen dat je het (on)bewust toch kwalijk neemt dat je man je min of meer tot deze beslissing heeft gebracht. Doordat het een onbespreekbaar onderwerp was heb je uiteindelijk toegegeven omdat je het moe was, wat ik me heel goed kan voorstellen.
Ik bedoel dat als je man heel open tegenover een speciaal kindje had gestaan was het heel anders gegaan. Niet dat er een schuldige aangewezen moet worden maar misschien dat dat onbewust voor jou wel meespeelt.
Als ik er helemaal naast zit wil ik je vooral veel sterkte wensen....
Ik bedoel dat als je man heel open tegenover een speciaal kindje had gestaan was het heel anders gegaan. Niet dat er een schuldige aangewezen moet worden maar misschien dat dat onbewust voor jou wel meespeelt.
Als ik er helemaal naast zit wil ik je vooral veel sterkte wensen....
donderdag 1 juli 2010 om 14:41
quote:Guinevieve schreef op 01 juli 2010 @ 14:37:
[...]
Die site van Lieve Engeltjes vond ik persoonlijk afschuwelijk. En de lotgenoten die ik er vond benaderden nieuwkomers toen heel naar. Maar goed, het is al lang, lang geleden dat ik daar op was, ik hoop dat die site, en de manier van omgaan met elkaar daar verbeterd is.
Als ik eerlijk ben, is het niet een site voor mij. Het is té, hoe zal ik het zeggen, klef? Een hoog koetsikoetsi gehalte. Een nogal, kijk eens hoe zielig ik ben.
Ik vind mezelf niet zielig en ik wil graag door en verder, alleen wil ik wel dat mijn verdriet, mening en gevoel een plaats krijgen.
[...]
Die site van Lieve Engeltjes vond ik persoonlijk afschuwelijk. En de lotgenoten die ik er vond benaderden nieuwkomers toen heel naar. Maar goed, het is al lang, lang geleden dat ik daar op was, ik hoop dat die site, en de manier van omgaan met elkaar daar verbeterd is.
Als ik eerlijk ben, is het niet een site voor mij. Het is té, hoe zal ik het zeggen, klef? Een hoog koetsikoetsi gehalte. Een nogal, kijk eens hoe zielig ik ben.
Ik vind mezelf niet zielig en ik wil graag door en verder, alleen wil ik wel dat mijn verdriet, mening en gevoel een plaats krijgen.
donderdag 1 juli 2010 om 14:42
quote:Moederzonderkind schreef op 01 juli 2010 @ 14:35:
[...]
Ik hoop ook dat we er ooit wel over kunnen praten. Nou ja, praten is het probleem niet, alleen hij begrijpt het écht niet. Hoe duidelijk ik alles ook formuleer.
Vergeven? In mijn ogen is er niets te vergeven, ik ben zelf uiteindelijk ook mee gegaan in het besluit. Als ik iemand iets moet vergeven ben ik het het aan mijzelf.Vergeef jezelf dan. Ik weet dat het makkelijker klinkt dan gedaan. Ook ik heb mezelf moeten vergeven. Als ik een 2 uur eerder naar het ziekenhuis was gegaan in plaats van zitten twijfelen had mijn kind waarschijnlijk nog geleefd, dat heb ik mezelf ook moeten vergeven. Makkelijk was dat niet. Maar begin met tegen jezelf te zeggen, bijvoorbeeld in de spiegel, ik vergeef je. Het klinkt raar maar het werkt. Je moet met jezelf afspreken dat je jezelf gaat vergeven. Dat je die intentie hebt. In het begin voelt het dan nog niet zo maar na verloop van tijd word het waar. Echt waar. En durf sorry te zeggen tegen je kindje. Praat tegen je kindje en leg uit waarom je deze keuze hebt gemaakt. Dat is heel belangrijk, al klinkt het nog zo banaal.
[...]
Ik hoop ook dat we er ooit wel over kunnen praten. Nou ja, praten is het probleem niet, alleen hij begrijpt het écht niet. Hoe duidelijk ik alles ook formuleer.
Vergeven? In mijn ogen is er niets te vergeven, ik ben zelf uiteindelijk ook mee gegaan in het besluit. Als ik iemand iets moet vergeven ben ik het het aan mijzelf.Vergeef jezelf dan. Ik weet dat het makkelijker klinkt dan gedaan. Ook ik heb mezelf moeten vergeven. Als ik een 2 uur eerder naar het ziekenhuis was gegaan in plaats van zitten twijfelen had mijn kind waarschijnlijk nog geleefd, dat heb ik mezelf ook moeten vergeven. Makkelijk was dat niet. Maar begin met tegen jezelf te zeggen, bijvoorbeeld in de spiegel, ik vergeef je. Het klinkt raar maar het werkt. Je moet met jezelf afspreken dat je jezelf gaat vergeven. Dat je die intentie hebt. In het begin voelt het dan nog niet zo maar na verloop van tijd word het waar. Echt waar. En durf sorry te zeggen tegen je kindje. Praat tegen je kindje en leg uit waarom je deze keuze hebt gemaakt. Dat is heel belangrijk, al klinkt het nog zo banaal.
donderdag 1 juli 2010 om 14:42
donderdag 1 juli 2010 om 14:43
Wat moeilijk voor jou!
En volgens mij staan mannen echt toch een heel stuk verder af van aangeboren aandoeningen en wat daarmee te doen qua afbreken vd zwangerschap dan vrouwen. Als vrouw heb je het al een tijd bij je, je voelt je trots dat er iets in je groeit, je bent letterlijk verbonden en dat is niet zomaar weg als het kindje "niet goed" blijkt te zijn.
Ik heb geen kinderen, maar mijn vriend is veel harder in bij welke gevallen hij een zwangerschap af zou willen breken dan ik (kan nu ook wat overtrokken zijn, want er is nog niemand zwanger). Ik hoop dat wel daar uitkomen voordat we echt aan kinderen beginnen en dan ook vind ik het iets waar je beiden de beslissing overneemt en het daar allebei echt vrede mee hebt.
Ga praten met en professional, maar prata ook met je man, wat jij erover voelt en hoe het nu verder moet.
Sterkte
En volgens mij staan mannen echt toch een heel stuk verder af van aangeboren aandoeningen en wat daarmee te doen qua afbreken vd zwangerschap dan vrouwen. Als vrouw heb je het al een tijd bij je, je voelt je trots dat er iets in je groeit, je bent letterlijk verbonden en dat is niet zomaar weg als het kindje "niet goed" blijkt te zijn.
Ik heb geen kinderen, maar mijn vriend is veel harder in bij welke gevallen hij een zwangerschap af zou willen breken dan ik (kan nu ook wat overtrokken zijn, want er is nog niemand zwanger). Ik hoop dat wel daar uitkomen voordat we echt aan kinderen beginnen en dan ook vind ik het iets waar je beiden de beslissing overneemt en het daar allebei echt vrede mee hebt.
Ga praten met en professional, maar prata ook met je man, wat jij erover voelt en hoe het nu verder moet.
Sterkte
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
donderdag 1 juli 2010 om 14:43
quote:mamamuis schreef op 01 juli 2010 @ 14:39:
Misschien is je man helemaal niet relevant in dit geval maar ik kan me voorstellen dat je het (on)bewust toch kwalijk neemt dat je man je min of meer tot deze beslissing heeft gebracht. Doordat het een onbespreekbaar onderwerp was heb je uiteindelijk toegegeven omdat je het moe was, wat ik me heel goed kan voorstellen.
Ik bedoel dat als je man heel open tegenover een speciaal kindje had gestaan was het heel anders gegaan. Niet dat er een schuldige aangewezen moet worden maar misschien dat dat onbewust voor jou wel meespeelt.
Als ik er helemaal naast zit wil ik je vooral veel sterkte wensen....dank je mamamuis, natuurlijk heb je daar een heel sterk punt, dat is absoluut waar. Deels neem ik het hem ook kwalijk dat hij er niet meer open voor kon staan, maar aan de andere kant, wat heeft dat voor zin?
Misschien is je man helemaal niet relevant in dit geval maar ik kan me voorstellen dat je het (on)bewust toch kwalijk neemt dat je man je min of meer tot deze beslissing heeft gebracht. Doordat het een onbespreekbaar onderwerp was heb je uiteindelijk toegegeven omdat je het moe was, wat ik me heel goed kan voorstellen.
Ik bedoel dat als je man heel open tegenover een speciaal kindje had gestaan was het heel anders gegaan. Niet dat er een schuldige aangewezen moet worden maar misschien dat dat onbewust voor jou wel meespeelt.
Als ik er helemaal naast zit wil ik je vooral veel sterkte wensen....dank je mamamuis, natuurlijk heb je daar een heel sterk punt, dat is absoluut waar. Deels neem ik het hem ook kwalijk dat hij er niet meer open voor kon staan, maar aan de andere kant, wat heeft dat voor zin?
donderdag 1 juli 2010 om 14:44
quote:Moederzonderkind schreef op 01 juli 2010 @ 14:41:
[...]
Als ik eerlijk ben, is het niet een site voor mij. Het is té, hoe zal ik het zeggen, klef? Een hoog koetsikoetsi gehalte. Een nogal, kijk eens hoe zielig ik ben.
Ik vind mezelf niet zielig en ik wil graag door en verder, alleen wil ik wel dat mijn verdriet, mening en gevoel een plaats krijgen.
En dat moet ook kunnen toch? Een verlies, hoe groot of hoe klein ook, doet altijd pijn. Het zal altijd sluimeren. Maar de scherpe randjes gaan uiteindelijk weg.
Dat wil niet zeggen dat er maar nooit meer over verdriet gesproken moet worden, het is niet zo van "het is achter de rug, dus het is over".
[...]
Als ik eerlijk ben, is het niet een site voor mij. Het is té, hoe zal ik het zeggen, klef? Een hoog koetsikoetsi gehalte. Een nogal, kijk eens hoe zielig ik ben.
Ik vind mezelf niet zielig en ik wil graag door en verder, alleen wil ik wel dat mijn verdriet, mening en gevoel een plaats krijgen.
En dat moet ook kunnen toch? Een verlies, hoe groot of hoe klein ook, doet altijd pijn. Het zal altijd sluimeren. Maar de scherpe randjes gaan uiteindelijk weg.
Dat wil niet zeggen dat er maar nooit meer over verdriet gesproken moet worden, het is niet zo van "het is achter de rug, dus het is over".
donderdag 1 juli 2010 om 14:46
quote:elninjoo schreef op 01 juli 2010 @ 14:32:
[...]
Ik vind je man niet vreselijk, maar realistischer en uiteindelijk 'n stuk humaner dan degenen die bewust 'n gehandicapt kind op de wereld willen zetten. Zeker als het 'n handicap betreft waar het z'n hele leven last van blijft hebben. Dát vind ik pas zielig.
Nou weet ik te weinig van Spina Bifida om te weten of er veel gradaties zijn (zoals bij het syndroom van Down). Wat ik wél weet is dat ik een leuke puberT ken die met een open ruggetje is geboren destijds, en inmiddels een leuk opgroeiende kerel is die op hoog niveau (zij het aangepast) aan het sporten is, naar school gaat en met zijn maten uitgaat. Ja natuurlijk, zijn leven is wat meer aangepast (als hij drinkt, moet hij meer spoelen; hij heeft een stoma) en hij zal geen immensen hoogten in dit leven bereiken maar hij is er en hij draait gewoon mee.
Mogelijk was dit voor de zoon van TO ook weggelegd geweest. Zij heeft onder druk geconcludeerd dat een gehandicapt kind niet kón. Het feit dat dat als druk van buitenaf werd ervaren en het feit dat kind er dus nu niet is, vind ik erg.
moederzonderkind, ik snap dat jij je man erbuiten wilt houden. Maar persoonlijk denk ik dat juist die interactie met hem en anderen (de sociale druk) een groot deel van je probleem kenschetst. JIJ moet daar inderdaad iets mee, want het is jouw reactie en jouw gevoel daarbij, maar sluit vervolgens juist om dat te erkennen niet je ogen voor zijn gedrag en wat het met je heeft gedaan en nog doet.
Sterkte!
[...]
Ik vind je man niet vreselijk, maar realistischer en uiteindelijk 'n stuk humaner dan degenen die bewust 'n gehandicapt kind op de wereld willen zetten. Zeker als het 'n handicap betreft waar het z'n hele leven last van blijft hebben. Dát vind ik pas zielig.
Nou weet ik te weinig van Spina Bifida om te weten of er veel gradaties zijn (zoals bij het syndroom van Down). Wat ik wél weet is dat ik een leuke puberT ken die met een open ruggetje is geboren destijds, en inmiddels een leuk opgroeiende kerel is die op hoog niveau (zij het aangepast) aan het sporten is, naar school gaat en met zijn maten uitgaat. Ja natuurlijk, zijn leven is wat meer aangepast (als hij drinkt, moet hij meer spoelen; hij heeft een stoma) en hij zal geen immensen hoogten in dit leven bereiken maar hij is er en hij draait gewoon mee.
Mogelijk was dit voor de zoon van TO ook weggelegd geweest. Zij heeft onder druk geconcludeerd dat een gehandicapt kind niet kón. Het feit dat dat als druk van buitenaf werd ervaren en het feit dat kind er dus nu niet is, vind ik erg.
moederzonderkind, ik snap dat jij je man erbuiten wilt houden. Maar persoonlijk denk ik dat juist die interactie met hem en anderen (de sociale druk) een groot deel van je probleem kenschetst. JIJ moet daar inderdaad iets mee, want het is jouw reactie en jouw gevoel daarbij, maar sluit vervolgens juist om dat te erkennen niet je ogen voor zijn gedrag en wat het met je heeft gedaan en nog doet.
Sterkte!
donderdag 1 juli 2010 om 14:48
donderdag 1 juli 2010 om 14:48
quote:Tia Dalma schreef op 01 juli 2010 @ 14:46:
[...]
moederzonderkind, ik snap dat jij je man erbuiten wilt houden. Maar persoonlijk denk ik dat juist die interactie met hem en anderen (de sociale druk) een groot deel van je robleem kenschetst. JIJ moet daar inderdaad iets mee, want het is jouw reactie en jouw gevoel daarbij, maar sluit vervolgens juist om dat te erkennen niet je ogen voor zijn gedrag en wat het met je heeft gedaan en nog doet.
Sterkte!dank je wel
[...]
moederzonderkind, ik snap dat jij je man erbuiten wilt houden. Maar persoonlijk denk ik dat juist die interactie met hem en anderen (de sociale druk) een groot deel van je robleem kenschetst. JIJ moet daar inderdaad iets mee, want het is jouw reactie en jouw gevoel daarbij, maar sluit vervolgens juist om dat te erkennen niet je ogen voor zijn gedrag en wat het met je heeft gedaan en nog doet.
Sterkte!dank je wel
donderdag 1 juli 2010 om 14:49
quote:Moederzonderkind schreef op 01 juli 2010 @ 14:35:
[...]
Ik hoop ook dat we er ooit wel over kunnen praten. Nou ja, praten is het probleem niet, alleen hij begrijpt het écht niet. Hoe duidelijk ik alles ook formuleer.
Vergeven? In mijn ogen is er niets te vergeven, ik ben zelf uiteindelijk ook mee gegaan in het besluit. Als ik iemand iets moet vergeven ben ik het het aan mijzelf.
Hij hoeft nieteens hetzelfde te voelen als jij. Maar hij moet er minstens begrip voor op kunnen brengen dat het voor jou wel een heel moeilijke beslissing was en dat de manier waarop hij je gepushed heeft om gewoon veder te gaan niet de beste was.
Het is een slechte vergelijking, maar al;s iemand bang is voor spinnen en jij vindt dat maar onzin, maar ziet dat de ander er doodsbenauwd van wordt, dan respecteer je die angst toch? Dan ga je degene toch niet ermee pesten of zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat je gewoon door dat spinnenweb moet lopen of zelfs duwen?
[...]
Ik hoop ook dat we er ooit wel over kunnen praten. Nou ja, praten is het probleem niet, alleen hij begrijpt het écht niet. Hoe duidelijk ik alles ook formuleer.
Vergeven? In mijn ogen is er niets te vergeven, ik ben zelf uiteindelijk ook mee gegaan in het besluit. Als ik iemand iets moet vergeven ben ik het het aan mijzelf.
Hij hoeft nieteens hetzelfde te voelen als jij. Maar hij moet er minstens begrip voor op kunnen brengen dat het voor jou wel een heel moeilijke beslissing was en dat de manier waarop hij je gepushed heeft om gewoon veder te gaan niet de beste was.
Het is een slechte vergelijking, maar al;s iemand bang is voor spinnen en jij vindt dat maar onzin, maar ziet dat de ander er doodsbenauwd van wordt, dan respecteer je die angst toch? Dan ga je degene toch niet ermee pesten of zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat je gewoon door dat spinnenweb moet lopen of zelfs duwen?
We dont make mistakes here, we just have happy accidents. We want happy, happy paintings. If you want sad things, watch the news. Everything is possible here. This is your little universe -Bob Ross
donderdag 1 juli 2010 om 14:50
quote:Yraatje schreef op 01 juli 2010 @ 14:48:
[...]
Het was een link naar een topic van iemand die slecht nieuws bij haar 'pret'echo had gekregen. Haar kindje heeft een afwijking waardoor hij geen levenskans heeft buiten de baarmoeder.
Ok, is dat alles. dat klinkt heel hard, maar natuurlijk ben ik me goed bewust dat ik niet de enige op de aarde ben die zoiets heeft moeten doorstaan.
Het is en blijft klote voor iedereen.
[...]
Het was een link naar een topic van iemand die slecht nieuws bij haar 'pret'echo had gekregen. Haar kindje heeft een afwijking waardoor hij geen levenskans heeft buiten de baarmoeder.
Ok, is dat alles. dat klinkt heel hard, maar natuurlijk ben ik me goed bewust dat ik niet de enige op de aarde ben die zoiets heeft moeten doorstaan.
Het is en blijft klote voor iedereen.
donderdag 1 juli 2010 om 14:51
quote:singalala schreef op 01 juli 2010 @ 14:49:
[...]
Het is een slechte vergelijking, maar al;s iemand bang is voor spinnen en jij vindt dat maar onzin, maar ziet dat de ander er doodsbenauwd van wordt, dan respecteer je die angst toch? Dan ga je degene toch niet ermee pesten of zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat je gewoon door dat spinnenweb moet lopen of zelfs duwen?wauw singlala, dat ik vind ik wel een goede vergelijking.
[...]
Het is een slechte vergelijking, maar al;s iemand bang is voor spinnen en jij vindt dat maar onzin, maar ziet dat de ander er doodsbenauwd van wordt, dan respecteer je die angst toch? Dan ga je degene toch niet ermee pesten of zeggen dat het allemaal wel meevalt en dat je gewoon door dat spinnenweb moet lopen of zelfs duwen?wauw singlala, dat ik vind ik wel een goede vergelijking.
donderdag 1 juli 2010 om 14:57
quote:Moederzonderkind schreef op 01 juli 2010 @ 14:44:
[...]
ik kan vrij veel hebben, ben nu wel benieuwd?Was een linkje naar het draadje van Floor81 die op dit moment in het proces zit van het afbreken van haar zwangerschap. Misschien met meelezen met haar topic kan je jouw/ jullie beslissing beter begrijpen/ rechtvaardigen. (Sorry weet het niet beter te omschrijven).
[...]
ik kan vrij veel hebben, ben nu wel benieuwd?Was een linkje naar het draadje van Floor81 die op dit moment in het proces zit van het afbreken van haar zwangerschap. Misschien met meelezen met haar topic kan je jouw/ jullie beslissing beter begrijpen/ rechtvaardigen. (Sorry weet het niet beter te omschrijven).
Nope
donderdag 1 juli 2010 om 15:01
Ik heb godzijdank geen ervaring met het verlies van een kindje. Wel wil ik zeggen dat ik het heel verdrietig voor je vind. Ik heb wel wat ervaring met vrienden die een naaste verloren. Het is soms heel moeilijk om het verlies een plaats te geven. Op sommige vragen kun je geen antwoord krijgen. Waarom is dit gebeurd? Heb ik hier goed aan gedaan?
Tussen emotie en ratio zit vaak een enorme kloof. Rationeel beredeneerd is de keuze die je hebt gemaakt misschien de juiste geweest, maar emotioneel voelt het heel anders. Het is heel moeilijk om hier de balans in te vinden.
Ook staat iedereen die iemand verliest weer heel anders in een rouwproces. Je man had waarschijnlijk niet zo'n band met het kindje als jij en kan zich niet goed invoelen wat jij voelt (misschien zou hij wel beter zijn best kunnen doen). Bij een vriendin heb ik meegemaakt dat de vreselijkste ruzies ontstonden tussen haar en haar zus na het overlijden van hun moeder. De een verweet de ander niet verdrietig genoeg te zijn. Maar ze gingen er vooral anders mee om. (nu vind ik je man wel onvoorstelbaar bot als hij je verwijt dat je je aanstelt).
In jouw verhaal mis ik een beetje of je een echt rouwproces hebt kunnen doormaken na het beeindigen van de zwangerschap. heb je echt afscheid kunnen nemen? Het kindje kunnen zien, aanraken, foto's gemaakt 'een afscheidsritueel gedaan'? Heb je er aandacht aan kunnen besteden of was het noodgedwongen over naar de orde van de dag? Als je dit allemaal hebt overgeslagen dan kan ik me voorstellen dat het nu dubbel-hard terugkomt.
En hoe zit het met je man? Heeft hij het kindje gezien? Is het voor hem op die manier concreet geworden? Want volgens mij is een zwangerschap een heel abstract ding voor mannen.
Sorry als dit misschien wat confronterende vragen zijn...
Tussen emotie en ratio zit vaak een enorme kloof. Rationeel beredeneerd is de keuze die je hebt gemaakt misschien de juiste geweest, maar emotioneel voelt het heel anders. Het is heel moeilijk om hier de balans in te vinden.
Ook staat iedereen die iemand verliest weer heel anders in een rouwproces. Je man had waarschijnlijk niet zo'n band met het kindje als jij en kan zich niet goed invoelen wat jij voelt (misschien zou hij wel beter zijn best kunnen doen). Bij een vriendin heb ik meegemaakt dat de vreselijkste ruzies ontstonden tussen haar en haar zus na het overlijden van hun moeder. De een verweet de ander niet verdrietig genoeg te zijn. Maar ze gingen er vooral anders mee om. (nu vind ik je man wel onvoorstelbaar bot als hij je verwijt dat je je aanstelt).
In jouw verhaal mis ik een beetje of je een echt rouwproces hebt kunnen doormaken na het beeindigen van de zwangerschap. heb je echt afscheid kunnen nemen? Het kindje kunnen zien, aanraken, foto's gemaakt 'een afscheidsritueel gedaan'? Heb je er aandacht aan kunnen besteden of was het noodgedwongen over naar de orde van de dag? Als je dit allemaal hebt overgeslagen dan kan ik me voorstellen dat het nu dubbel-hard terugkomt.
En hoe zit het met je man? Heeft hij het kindje gezien? Is het voor hem op die manier concreet geworden? Want volgens mij is een zwangerschap een heel abstract ding voor mannen.
Sorry als dit misschien wat confronterende vragen zijn...
donderdag 1 juli 2010 om 15:05
Het klinkt een beetje raar, omdat ze de reputatie hebben 'pro-life' te zijn, maar de VBOK geeft ook hulp bij de verwerking van een abortus.
Een vriendin van mij heeft erg veel aan de gesprekken met een hulpverleenster daar gehad.
Verder veel sterkte. Ik hoop dat je man begrip kan opbrengen voor je heftige gevoelens.
Een vriendin van mij heeft erg veel aan de gesprekken met een hulpverleenster daar gehad.
Verder veel sterkte. Ik hoop dat je man begrip kan opbrengen voor je heftige gevoelens.
donderdag 1 juli 2010 om 15:15
quote:Pipoo schreef op 01 juli 2010 @ 15:01:
Ook staat iedereen die iemand verliest weer heel anders in een rouwproces. Je man had waarschijnlijk niet zo'n band met het kindje als jij en kan zich niet goed invoelen wat jij voelt (misschien zou hij wel beter zijn best kunnen doen). Bij een vriendin heb ik meegemaakt dat de vreselijkste ruzies ontstonden tussen haar en haar zus na het overlijden van hun moeder. De een verweet de ander niet verdrietig genoeg te zijn. Maar ze gingen er vooral anders mee om. (nu vind ik je man wel onvoorstelbaar bot als hij je verwijt dat je je aanstelt).
In jouw verhaal mis ik een beetje of je een echt rouwproces hebt kunnen doormaken na het beeindigen van de zwangerschap. heb je echt afscheid kunnen nemen? Het kindje kunnen zien, aanraken, foto's gemaakt 'een afscheidsritueel gedaan'? Heb je er aandacht aan kunnen besteden of was het noodgedwongen over naar de orde van de dag? Als je dit allemaal hebt overgeslagen dan kan ik me voorstellen dat het nu dubbel-hard terugkomt.
En hoe zit het met je man? Heeft hij het kindje gezien? Is het voor hem op die manier concreet geworden? Want volgens mij is een zwangerschap een heel abstract ding voor mannen.
Sorry als dit misschien wat confronterende vragen zijn...
Nee hoor is niet confronterend.
Ja ik heb mijn zoon gezien en mijn man ook, ook vastgehouden, foto's gemaakt etc.
Maar ik was er niet bij, lichamelijk natuurlijk wel, maar niet mentaal en emotioneel. Ik heb me vanaf het moment dat ik het ziekenhuis inliep volledig afgesloten voor alle goevoel en emotie, omdat als ik dat niet zou doen, het niet kon. (het is in dit geval de zwangerschap beëindigen).
In de periode erna heb ik wel even ruimte gehad voor verdriet, ongeveer een maand, maar daarna kon mijn omgeving er geen begrip voor opbrengen en heb ik het weer weggestopt.
Nu, vier maanden later, zie ik bij mijzelf dat ik er dus niet goed mee ben omgegaan. Durf ik open te zijn over hoe ik me voel, ondanks de reacties van de omgeving, durf ik te erkennen dat ik niet achter mijn eigen keuze sta. Ik heb ook het idee dat ik niet aan de rouwverwerking kan beginnen voordat ik daar klaar mee ben.
Ook staat iedereen die iemand verliest weer heel anders in een rouwproces. Je man had waarschijnlijk niet zo'n band met het kindje als jij en kan zich niet goed invoelen wat jij voelt (misschien zou hij wel beter zijn best kunnen doen). Bij een vriendin heb ik meegemaakt dat de vreselijkste ruzies ontstonden tussen haar en haar zus na het overlijden van hun moeder. De een verweet de ander niet verdrietig genoeg te zijn. Maar ze gingen er vooral anders mee om. (nu vind ik je man wel onvoorstelbaar bot als hij je verwijt dat je je aanstelt).
In jouw verhaal mis ik een beetje of je een echt rouwproces hebt kunnen doormaken na het beeindigen van de zwangerschap. heb je echt afscheid kunnen nemen? Het kindje kunnen zien, aanraken, foto's gemaakt 'een afscheidsritueel gedaan'? Heb je er aandacht aan kunnen besteden of was het noodgedwongen over naar de orde van de dag? Als je dit allemaal hebt overgeslagen dan kan ik me voorstellen dat het nu dubbel-hard terugkomt.
En hoe zit het met je man? Heeft hij het kindje gezien? Is het voor hem op die manier concreet geworden? Want volgens mij is een zwangerschap een heel abstract ding voor mannen.
Sorry als dit misschien wat confronterende vragen zijn...
Nee hoor is niet confronterend.
Ja ik heb mijn zoon gezien en mijn man ook, ook vastgehouden, foto's gemaakt etc.
Maar ik was er niet bij, lichamelijk natuurlijk wel, maar niet mentaal en emotioneel. Ik heb me vanaf het moment dat ik het ziekenhuis inliep volledig afgesloten voor alle goevoel en emotie, omdat als ik dat niet zou doen, het niet kon. (het is in dit geval de zwangerschap beëindigen).
In de periode erna heb ik wel even ruimte gehad voor verdriet, ongeveer een maand, maar daarna kon mijn omgeving er geen begrip voor opbrengen en heb ik het weer weggestopt.
Nu, vier maanden later, zie ik bij mijzelf dat ik er dus niet goed mee ben omgegaan. Durf ik open te zijn over hoe ik me voel, ondanks de reacties van de omgeving, durf ik te erkennen dat ik niet achter mijn eigen keuze sta. Ik heb ook het idee dat ik niet aan de rouwverwerking kan beginnen voordat ik daar klaar mee ben.
donderdag 1 juli 2010 om 15:16
quote:eloys schreef op 01 juli 2010 @ 15:05:
Het klinkt een beetje raar, omdat ze de reputatie hebben 'pro-life' te zijn, maar de VBOK geeft ook hulp bij de verwerking van een abortus.
Een vriendin van mij heeft erg veel aan de gesprekken met een hulpverleenster daar gehad.
Verder veel sterkte. Ik hoop dat je man begrip kan opbrengen voor je heftige gevoelens.dank je wel voor jouw tip, ik heb al een andere hulpverleenster 'aan de hak geslagen' en dat is wel heel erg fijn.
Het klinkt een beetje raar, omdat ze de reputatie hebben 'pro-life' te zijn, maar de VBOK geeft ook hulp bij de verwerking van een abortus.
Een vriendin van mij heeft erg veel aan de gesprekken met een hulpverleenster daar gehad.
Verder veel sterkte. Ik hoop dat je man begrip kan opbrengen voor je heftige gevoelens.dank je wel voor jouw tip, ik heb al een andere hulpverleenster 'aan de hak geslagen' en dat is wel heel erg fijn.
donderdag 1 juli 2010 om 15:32
quote:Machutookunbietjemeerzijn schreef op 01 juli 2010 @ 14:57:
[...]
Was een linkje naar het draadje van Floor81 die op dit moment in het proces zit van het afbreken van haar zwangerschap. Misschien met meelezen met haar topic kan je jouw/ jullie beslissing beter begrijpen/ rechtvaardigen. (Sorry weet het niet beter te omschrijven).Ik had het al gelezen, maar ik kan me niet met haar situatie vergelijken omdat zij een bewuste keuze maakt, zij is er oké mee en dat ben ik nooit geweest.
[...]
Was een linkje naar het draadje van Floor81 die op dit moment in het proces zit van het afbreken van haar zwangerschap. Misschien met meelezen met haar topic kan je jouw/ jullie beslissing beter begrijpen/ rechtvaardigen. (Sorry weet het niet beter te omschrijven).Ik had het al gelezen, maar ik kan me niet met haar situatie vergelijken omdat zij een bewuste keuze maakt, zij is er oké mee en dat ben ik nooit geweest.
donderdag 1 juli 2010 om 15:48
Mijn situatie is niet vergelijkbaar in die zin dat mijn kind wel heeft geleefd, ruim 8 jaar zelfs, maar wel in een situatie waar ik nooit voor heb gekozen en waaraan hij uiteindelijk ook is overleden (geadopteerd zonder mijn toestemming en ernstig mishandeld door zijn adoptie-ouders). Er gaat toch deels een vergelijking op doordat juist het feit dat je niet achter de omstandigheden hebt kunnen staan er een soort gevecht uitbreekt tussen schuldgevoel en verdriet. Bij mij is dat in elk geval wel heel lang zo geweest. Ik ben gewoon keihard door gegaan na het overlijden. Heb lange tijd net gedaan alsof er niets aan de hand was. Vond dat ik geen probleem met zijn overlijden had. Ik had immers zelf fouten gemaakt, het voelde als 'eigen schuld dikke bult' en daardoor moest ik vooral niet zeuren.
Inmiddels ben ik bijna 9 jaar verder. En ik weet inmiddels dat ik wel degelijk verschrikkelijk veel verdriet had over zijn dood. Ik was moeder, maar (inderdaad) zonder kind. Ik stond met lege handen. Ik had gevochten en jammerlijk verloren . Pas toen ik het schuldgevoel een klein beetje los kon laten kon ik het verdriet toe gaan laten en uiteindelijk beetje bij beetje verwerken. Nog altijd heb ik moeite met zijn dood. Ik kan er bij tijden nog steeds heel verdrietig van worden, maar het heeft wel zijn plekje. Ik heb nog altijd wel de gedachten wat als en hoe zou het geweest zijn als, maar ik weet ook dat ik eigenlijk niet anders kon. Ik was een kind, later jong-volwassene, had geen enkele steun in mijn omgeving en kon eigenlijk gaan kant op. Dat zou voor jou ook kunnen gelden. Je was zwanger, had slecht nieuws gekregen, je man wilde geen gehandicapt kindje laten komen, je bent hormonaal, het is heel erg moeilijk om dat je hakken in het zand te gooien en tegen zo'n ' beslissing' in te gaan. Bedenk niet vanuit je perspectief nu wat je had kunnen doen, maar kijk eerlijk naar de vrouw die je in die situatie was en vraag je af of haar dan nog zoveel valt te verwijten. Waarschijnlijk niet. Accepteer dat je niet anders kon en ga vandaar uit verder en laat ook je gevoel over dit kindje toe. Je bent namelijk wel moeder geworden en het feit dat je geen kindje hebt om in je armen te houden is gewoon verdrietig ongeacht wat de reden daarvan is.
Inmiddels ben ik bijna 9 jaar verder. En ik weet inmiddels dat ik wel degelijk verschrikkelijk veel verdriet had over zijn dood. Ik was moeder, maar (inderdaad) zonder kind. Ik stond met lege handen. Ik had gevochten en jammerlijk verloren . Pas toen ik het schuldgevoel een klein beetje los kon laten kon ik het verdriet toe gaan laten en uiteindelijk beetje bij beetje verwerken. Nog altijd heb ik moeite met zijn dood. Ik kan er bij tijden nog steeds heel verdrietig van worden, maar het heeft wel zijn plekje. Ik heb nog altijd wel de gedachten wat als en hoe zou het geweest zijn als, maar ik weet ook dat ik eigenlijk niet anders kon. Ik was een kind, later jong-volwassene, had geen enkele steun in mijn omgeving en kon eigenlijk gaan kant op. Dat zou voor jou ook kunnen gelden. Je was zwanger, had slecht nieuws gekregen, je man wilde geen gehandicapt kindje laten komen, je bent hormonaal, het is heel erg moeilijk om dat je hakken in het zand te gooien en tegen zo'n ' beslissing' in te gaan. Bedenk niet vanuit je perspectief nu wat je had kunnen doen, maar kijk eerlijk naar de vrouw die je in die situatie was en vraag je af of haar dan nog zoveel valt te verwijten. Waarschijnlijk niet. Accepteer dat je niet anders kon en ga vandaar uit verder en laat ook je gevoel over dit kindje toe. Je bent namelijk wel moeder geworden en het feit dat je geen kindje hebt om in je armen te houden is gewoon verdrietig ongeacht wat de reden daarvan is.
donderdag 1 juli 2010 om 15:49
TO... Mijn advies? Zoek hulp..
Ik vind het oprecht heel verdrietig dat je er nog zoveel verdriet van hebt... Maar ik vind het bijna onbegrijpelijk dat een ander persoon (je man die je behoort lief te hebben en te steunen) jou heeft doen besluiten om een keuze te maken waar je niet achter staat. Dat is erg.
Als een man zo met zijn vrouw en kind (waar hij zelf ook voor heeft gekozen) om kan gaan. Kan hij imo nooit lief genoeg zijn.
Maar voor jou geldt ook; je hebt zelf de keuze gemaakt om bij je man te blijven en de zwangerschap af te breken. Waarmee ik niet wil zeggen dat het je eigen schuld is maar je zult een manier moeten vinden om toch door te gaan met je leven. En het lijkt mij logisch dat je daar mentale ondersteuning bij krijgt. Zodat je meer inzicht krijgt in je eigen denken en handelen en je nooit meer zo laat beinvloeden door iemand.
Ik vind het oprecht heel verdrietig dat je er nog zoveel verdriet van hebt... Maar ik vind het bijna onbegrijpelijk dat een ander persoon (je man die je behoort lief te hebben en te steunen) jou heeft doen besluiten om een keuze te maken waar je niet achter staat. Dat is erg.
Als een man zo met zijn vrouw en kind (waar hij zelf ook voor heeft gekozen) om kan gaan. Kan hij imo nooit lief genoeg zijn.
Maar voor jou geldt ook; je hebt zelf de keuze gemaakt om bij je man te blijven en de zwangerschap af te breken. Waarmee ik niet wil zeggen dat het je eigen schuld is maar je zult een manier moeten vinden om toch door te gaan met je leven. En het lijkt mij logisch dat je daar mentale ondersteuning bij krijgt. Zodat je meer inzicht krijgt in je eigen denken en handelen en je nooit meer zo laat beinvloeden door iemand.