Kinderen
alle pijlers
Ongewenste keuze
donderdag 1 juli 2010 om 14:12
Een half jaar geleden ben ik bevallen van een Stille baby.
Een zeer gewenst kindje door mijn man en mijzelf. Bij het SEO bleek dat hij kenmerken vertoonde van Spina Bifida (open ruggetje), dit is bij een geavanceerd onderzoek vastgesteld. We hebben gesprekken gehad met gynaecologen en kinderneurologen.
Mijn man heeft vrijwel direct aangegeven dat hij dit kind niet kon hebben, hij kon erg niet mee omgaan, zag de toekomst met kind als een groot zwart gat.
Ikzelf stons er vanaf het begin heel anders in, natuurlijk vond ik het verdrietig maar ik keek vooral naar de mogelijkheden. Ik wilde dit jongetje heel graag groot zien worden, met alle mogelijke beperkingen.
Ik heb er vaak over proberen te praten met mijn man, gevraagd, zelfs gesmeekt of hij ook mijn kant kon bekijken. Ik kon niet tot hem doordringen.
Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met het beëindigen van de zwangerschap. Waarom? Omdat ik niet meer kon, ik kon niet meer vechten voor mijn kind, ik ben bezweken onder sociale druk, ondanks dat iedere vezel in mijn lijf het er niet mee eens was.
Heel lang heb ik gedacht dat ik op een bepaald moment een knop heb omgezet, de knop van het besluit, dat ik erachter stond, dat het oké was dat mijn kind niet het levenslicht zou zien. Ik wilde graag dat het die knop was.
Onder druk van mijn man heb ik mijn normale leven ook snel weer hervat, hij vond dat ik me aanstelde wanneer ik zei dat ik verdriet had en geef puf had voor dingen. Dus ik ben doorgegaan. Ik heb geroepen en gedaan of het allemaal goed was, dat het oké was, dat het goed met me ging en dat ik alles een plekje had gegeven.
Sinds kort weet ik dat de knop die ik destijds heb omgezet, niet de knop was, dat ik ermee akkoord ben gegaan, maar de knop dat ik niet meer zou voelen, dat ik alles heel ver weg zou stoppen.
Langzaam komt alles naar boven, om die reden ben ik nu ook met een hulpverleenster aan het praten, dat doet me wel goed.
Ik zou graag horen of anderen een soortgelijke situatie hebben meegemaakt en wat zij hebben gedaan.
Ps Het lijkt misschien of mijn man vreselijk is, maar dat is hij niet. Hij begrijpt het gewoon niet, wat heel vervelend is, maar verder is hij wel heel erg lief.
Een zeer gewenst kindje door mijn man en mijzelf. Bij het SEO bleek dat hij kenmerken vertoonde van Spina Bifida (open ruggetje), dit is bij een geavanceerd onderzoek vastgesteld. We hebben gesprekken gehad met gynaecologen en kinderneurologen.
Mijn man heeft vrijwel direct aangegeven dat hij dit kind niet kon hebben, hij kon erg niet mee omgaan, zag de toekomst met kind als een groot zwart gat.
Ikzelf stons er vanaf het begin heel anders in, natuurlijk vond ik het verdrietig maar ik keek vooral naar de mogelijkheden. Ik wilde dit jongetje heel graag groot zien worden, met alle mogelijke beperkingen.
Ik heb er vaak over proberen te praten met mijn man, gevraagd, zelfs gesmeekt of hij ook mijn kant kon bekijken. Ik kon niet tot hem doordringen.
Uiteindelijk ben ik akkoord gegaan met het beëindigen van de zwangerschap. Waarom? Omdat ik niet meer kon, ik kon niet meer vechten voor mijn kind, ik ben bezweken onder sociale druk, ondanks dat iedere vezel in mijn lijf het er niet mee eens was.
Heel lang heb ik gedacht dat ik op een bepaald moment een knop heb omgezet, de knop van het besluit, dat ik erachter stond, dat het oké was dat mijn kind niet het levenslicht zou zien. Ik wilde graag dat het die knop was.
Onder druk van mijn man heb ik mijn normale leven ook snel weer hervat, hij vond dat ik me aanstelde wanneer ik zei dat ik verdriet had en geef puf had voor dingen. Dus ik ben doorgegaan. Ik heb geroepen en gedaan of het allemaal goed was, dat het oké was, dat het goed met me ging en dat ik alles een plekje had gegeven.
Sinds kort weet ik dat de knop die ik destijds heb omgezet, niet de knop was, dat ik ermee akkoord ben gegaan, maar de knop dat ik niet meer zou voelen, dat ik alles heel ver weg zou stoppen.
Langzaam komt alles naar boven, om die reden ben ik nu ook met een hulpverleenster aan het praten, dat doet me wel goed.
Ik zou graag horen of anderen een soortgelijke situatie hebben meegemaakt en wat zij hebben gedaan.
Ps Het lijkt misschien of mijn man vreselijk is, maar dat is hij niet. Hij begrijpt het gewoon niet, wat heel vervelend is, maar verder is hij wel heel erg lief.
donderdag 1 juli 2010 om 15:51
Het lijkt me heel moeilijk en lastig.
Ga met iemand praten. Een professional, of een praatgroep met lotgenoten. Vraag aan je huisarts of hij iets geschikts weet.
Met je man praten heeft op dit moment geen zin denk ik. Hij rouwt op een andere manier dan jij. Dat maakt niet dat hij het minder erg vindt wat er is gebeurd. Ik denk namelijk echt niet dat het voor hem zo maar een: "Even abortus, probleem opgelost" geval is. Hij zou ook vader worden, hij is ook een kind verloren.
Hij kan en wil er alleen niet over praten.
Zo ben ik ook opgevoed. Niet meer aan denken, niet over praten, dan gaat het vanzelf weg.
Toen m'n nichtje dood ging, zei m'n vader "dood is dood, dat gaan we allemaal. We moeten weer verder."
Dus dat deden we dan ook. Maar ik weet wel dat hij er veel verdriet over heeft. Schrikt zich rot als hij iemand ziet die op haar lijkt. Trekt wit weg en weet niet meer wat hij moet zeggen.
Maar als je zou zeggen:"Wat lijkt ze op Mariek hè, dat is schrikken." Dan zou hij direct dichtslaan en over iets anders praten.
Omdat iemand anders dingen op een andere manier verwerkt, betekent dat niet dat het verdriet van iemand anders minder waard is.
(ik ben ook een beetje mezelf aan het verdedigen. Veel mensen vinden m'n een kouwe kikker.)
Ga met iemand praten. Een professional, of een praatgroep met lotgenoten. Vraag aan je huisarts of hij iets geschikts weet.
Met je man praten heeft op dit moment geen zin denk ik. Hij rouwt op een andere manier dan jij. Dat maakt niet dat hij het minder erg vindt wat er is gebeurd. Ik denk namelijk echt niet dat het voor hem zo maar een: "Even abortus, probleem opgelost" geval is. Hij zou ook vader worden, hij is ook een kind verloren.
Hij kan en wil er alleen niet over praten.
Zo ben ik ook opgevoed. Niet meer aan denken, niet over praten, dan gaat het vanzelf weg.
Toen m'n nichtje dood ging, zei m'n vader "dood is dood, dat gaan we allemaal. We moeten weer verder."
Dus dat deden we dan ook. Maar ik weet wel dat hij er veel verdriet over heeft. Schrikt zich rot als hij iemand ziet die op haar lijkt. Trekt wit weg en weet niet meer wat hij moet zeggen.
Maar als je zou zeggen:"Wat lijkt ze op Mariek hè, dat is schrikken." Dan zou hij direct dichtslaan en over iets anders praten.
Omdat iemand anders dingen op een andere manier verwerkt, betekent dat niet dat het verdriet van iemand anders minder waard is.
(ik ben ook een beetje mezelf aan het verdedigen. Veel mensen vinden m'n een kouwe kikker.)
donderdag 1 juli 2010 om 15:55
quote:Enigme schreef op 01 juli 2010 @ 15:49:
TO... Mijn advies? Zoek hulp..
Ik vind het oprecht heel verdrietig dat je er nog zoveel verdriet van hebt... Maar ik vind het bijna onbegrijpelijk dat een ander persoon (je man die je behoort lief te hebben en te steunen) jou heeft doen besluiten om een keuze te maken waar je niet achter staat. Dat is erg.
Misschien kàn hij dat wel helemaal niet. Kàn hij haar niet steunen, omdat hij zelf niet met het verdriet kan omgaan.
En het is ook zijn kind. Hij had er ook voor moeten zorgen als het geboren werd. Is zijn wens om geen gehandicapt kind te krijgen minder belangrijk dan haar wens om het wèl te krijgen?
Ik denk dat als het kind wel geboren was er ook problemen waren geweest.
Dan was hem namelijk een besluit opgedrongen.
Het is een verschrikkelijke situatie, welke keuze er ook gemaakt was.
TO... Mijn advies? Zoek hulp..
Ik vind het oprecht heel verdrietig dat je er nog zoveel verdriet van hebt... Maar ik vind het bijna onbegrijpelijk dat een ander persoon (je man die je behoort lief te hebben en te steunen) jou heeft doen besluiten om een keuze te maken waar je niet achter staat. Dat is erg.
Misschien kàn hij dat wel helemaal niet. Kàn hij haar niet steunen, omdat hij zelf niet met het verdriet kan omgaan.
En het is ook zijn kind. Hij had er ook voor moeten zorgen als het geboren werd. Is zijn wens om geen gehandicapt kind te krijgen minder belangrijk dan haar wens om het wèl te krijgen?
Ik denk dat als het kind wel geboren was er ook problemen waren geweest.
Dan was hem namelijk een besluit opgedrongen.
Het is een verschrikkelijke situatie, welke keuze er ook gemaakt was.
donderdag 1 juli 2010 om 15:59
Misschien heb je er wat aan, en misschien ook niet, maar de site www.metlegehanden.be is een site voor ouders van een overleden baby, en daar is niks klefs of 'sterretjes-toestanden' aan.
En geef jezelf vooral de tijd, het is nog maar een half jaar geleden, ik denk dat je rouwproces nog moet beginnen...
En geef jezelf vooral de tijd, het is nog maar een half jaar geleden, ik denk dat je rouwproces nog moet beginnen...
donderdag 1 juli 2010 om 16:03
Als je terugkijkt naar de periode na de SEO, zijn er dan momenten geweest dat je het anders had kunnen doen? Dat je je sterk genoeg voelde om tegen je man en omgeving in te kunnen gaan? Dat je de moed en kracht had om in het ziekenhuis tegen iemand (arts, verpleegkundige) te zeggen dat je er niet achter stond om de zwangerschap af te breken?
Lieve Mama van een Zoon, het is een hele korte en heftige periode waarin er ineens een heleboel op je af komt. Je weet vantevoren niet hoe je reageert in zulke situaties. Dit was blijkbaar jouw manier en dat zal je, nu je dat weet, geen tweede keer zo gebeuren. Hoe verdrietig het ook is, dat heeft je zoon je in ieder geval kunnen geven. Haal uit zijn korte bestaan de kracht om je leven te leiden zoals jij dat wilt.
Woei
Lieve Mama van een Zoon, het is een hele korte en heftige periode waarin er ineens een heleboel op je af komt. Je weet vantevoren niet hoe je reageert in zulke situaties. Dit was blijkbaar jouw manier en dat zal je, nu je dat weet, geen tweede keer zo gebeuren. Hoe verdrietig het ook is, dat heeft je zoon je in ieder geval kunnen geven. Haal uit zijn korte bestaan de kracht om je leven te leiden zoals jij dat wilt.
Woei
donderdag 1 juli 2010 om 16:15
voor jou Tia, en voor iedereen die TO probeert te helpen. Het is al verdrietig genoeg om je kindje te moeten verliezen. Dan zou je door iedereen geknuffeld en geholpen moeten worden, in plaats van in je eentje aan je lot overgelaten te zijn.
Een extra voor Sunemom, bij wiens post ik me volledig aansluit.
Een extra voor Sunemom, bij wiens post ik me volledig aansluit.
donderdag 1 juli 2010 om 16:27
quote:absoluteEinstein schreef op 01 juli 2010 @ 15:55:
[...]
Misschien kàn hij dat wel helemaal niet. Kàn hij haar niet steunen, omdat hij zelf niet met het verdriet kan omgaan.
En het is ook zijn kind. Hij had er ook voor moeten zorgen als het geboren werd. Is zijn wens om geen gehandicapt kind te krijgen minder belangrijk dan haar wens om het wèl te krijgen?
Ik denk dat als het kind wel geboren was er ook problemen waren geweest.
Dan was hem namelijk een besluit opgedrongen.
Het is een verschrikkelijke situatie, welke keuze er ook gemaakt was.
Tuurlijk is het ook zijn kind.
Maar het was en is HAAR lijf. En hoe je het ook went of keert.. dat blijft een wezenlijk verschil. Als samen aan kinderen begint dan weet je dat je geen garanties hebt op een gezonde baby. Dat het een nachtmerrie kan zijn voor een man (of een vrouw) als blijkt dat de baby niet gezond is, is vreselijk.
Echter je vrouw min of meer dwingen tot het afbreken van de zwangerschap vind ik getuigen van een gebrek aan liefde en respect. Als je 'het risico' niet wil lopen moet je niet actief aan een kinderwens deelnemen.
[...]
Misschien kàn hij dat wel helemaal niet. Kàn hij haar niet steunen, omdat hij zelf niet met het verdriet kan omgaan.
En het is ook zijn kind. Hij had er ook voor moeten zorgen als het geboren werd. Is zijn wens om geen gehandicapt kind te krijgen minder belangrijk dan haar wens om het wèl te krijgen?
Ik denk dat als het kind wel geboren was er ook problemen waren geweest.
Dan was hem namelijk een besluit opgedrongen.
Het is een verschrikkelijke situatie, welke keuze er ook gemaakt was.
Tuurlijk is het ook zijn kind.
Maar het was en is HAAR lijf. En hoe je het ook went of keert.. dat blijft een wezenlijk verschil. Als samen aan kinderen begint dan weet je dat je geen garanties hebt op een gezonde baby. Dat het een nachtmerrie kan zijn voor een man (of een vrouw) als blijkt dat de baby niet gezond is, is vreselijk.
Echter je vrouw min of meer dwingen tot het afbreken van de zwangerschap vind ik getuigen van een gebrek aan liefde en respect. Als je 'het risico' niet wil lopen moet je niet actief aan een kinderwens deelnemen.
donderdag 1 juli 2010 om 16:56
quote:absoluteEinstein schreef op 01 juli 2010 @ 15:55:
[...]
Misschien kàn hij dat wel helemaal niet. Kàn hij haar niet steunen, omdat hij zelf niet met het verdriet kan omgaan.
En het is ook zijn kind. Hij had er ook voor moeten zorgen als het geboren werd. Is zijn wens om geen gehandicapt kind te krijgen minder belangrijk dan haar wens om het wèl te krijgen?
Ik denk dat als het kind wel geboren was er ook problemen waren geweest.
Dan was hem namelijk een besluit opgedrongen.
Het is een verschrikkelijke situatie, welke keuze er ook gemaakt was.Wt je zegt klopt, hij kán het echt niet. Misschien zou hij wel willen, maar hij kán het niet. Dat maakt het ook zo verdomd moeilijk, daarom kan ik niet boos op hem zijn. Hij heeft het nooit geleerd, natuurlijk zou hij misschien beter zijn best kunnen doen om het nu te leren, maar ook dat zal veel tijd kosten.
[...]
Misschien kàn hij dat wel helemaal niet. Kàn hij haar niet steunen, omdat hij zelf niet met het verdriet kan omgaan.
En het is ook zijn kind. Hij had er ook voor moeten zorgen als het geboren werd. Is zijn wens om geen gehandicapt kind te krijgen minder belangrijk dan haar wens om het wèl te krijgen?
Ik denk dat als het kind wel geboren was er ook problemen waren geweest.
Dan was hem namelijk een besluit opgedrongen.
Het is een verschrikkelijke situatie, welke keuze er ook gemaakt was.Wt je zegt klopt, hij kán het echt niet. Misschien zou hij wel willen, maar hij kán het niet. Dat maakt het ook zo verdomd moeilijk, daarom kan ik niet boos op hem zijn. Hij heeft het nooit geleerd, natuurlijk zou hij misschien beter zijn best kunnen doen om het nu te leren, maar ook dat zal veel tijd kosten.
donderdag 1 juli 2010 om 16:59
@Sunemom: wat een klote verhaal zeg!
Maar hoe heb jij dat schuldgevoel kunnen overwinnen?
Ik zie namelijk heel goed in dat daar mijn struikelblok ligt, daar moet ik overheen, maar ik heb geen idee hoe.
Daarna kan het rouwen beginnen en ik kan oprecht zeggen dat ik daar inmiddels naar aan het uitkijken ben, hoe rot het ook is.
Maar hoe heb jij dat schuldgevoel kunnen overwinnen?
Ik zie namelijk heel goed in dat daar mijn struikelblok ligt, daar moet ik overheen, maar ik heb geen idee hoe.
Daarna kan het rouwen beginnen en ik kan oprecht zeggen dat ik daar inmiddels naar aan het uitkijken ben, hoe rot het ook is.
donderdag 1 juli 2010 om 17:00
Ik denk ook niet dat vader zich had móeten schikken. Terecht dat je dat opmerkt AE. Ik denk dat het meer de manier is waarop er geheel niet samen als partners maar vanuit man ieder op zich is besloten wat er moest gebeuren en hoe er mee om te gaan.
En nu ook na alles is er nog steeds geen ruimte voor dat aspect van het partnerschap.
En nu ook na alles is er nog steeds geen ruimte voor dat aspect van het partnerschap.
donderdag 1 juli 2010 om 17:03
donderdag 1 juli 2010 om 17:07
@Moederzonderkind, fijn om te lezen dat jullie in ieder geval wel aandacht hebben besteed aan een afscheidsritueel. Ik kan me wel voorstellen dat je op dat moment zo verdoofd bent dat het gedeeltelijk langs je heen gaat, maar het is waarschijnlijk toch goed dat het er is geweest.
Het is zo jammer dat je omgeving zo reageerde dat jij voelde dat je er niet meer over kon praten. Weer een verschil tussen ratio en emotie, denk ik. Als het niet het kindje in je buik is die ernstig gehandicapt ter wereld zou komen, is het makkelijk om te denken: 'zo'n leven wil ik het kindje en/of de ouders niet aandoen'. Maar al die mensen hebben het kindje niet gevoeld in hun buik, zij hebben er niet over gefantaseerd en gedroomd, zij hebben er geen naam voor bedacht, geen kinderkamer voor gemaakt. Wat iemand anders al opmerkte over dat vaders pas vader worden als de baby is geworden dat geldt ook wel voor de rest van de omgeving, denk ik.
Wat ook meespeelt is denk ik dat de mensen in je omgeving er niet goed over durven te praten met je, uit angst voor je reactie. Misschien weten ze niet of/dat je er behoefte aan heb. Zulke dingen zijn zo moeilijk in te schatten..... Het best lijkt me inderdaad om er zelf over te beginnen, zelf het initiatief te nemen.
Het is zo jammer dat je omgeving zo reageerde dat jij voelde dat je er niet meer over kon praten. Weer een verschil tussen ratio en emotie, denk ik. Als het niet het kindje in je buik is die ernstig gehandicapt ter wereld zou komen, is het makkelijk om te denken: 'zo'n leven wil ik het kindje en/of de ouders niet aandoen'. Maar al die mensen hebben het kindje niet gevoeld in hun buik, zij hebben er niet over gefantaseerd en gedroomd, zij hebben er geen naam voor bedacht, geen kinderkamer voor gemaakt. Wat iemand anders al opmerkte over dat vaders pas vader worden als de baby is geworden dat geldt ook wel voor de rest van de omgeving, denk ik.
Wat ook meespeelt is denk ik dat de mensen in je omgeving er niet goed over durven te praten met je, uit angst voor je reactie. Misschien weten ze niet of/dat je er behoefte aan heb. Zulke dingen zijn zo moeilijk in te schatten..... Het best lijkt me inderdaad om er zelf over te beginnen, zelf het initiatief te nemen.
donderdag 1 juli 2010 om 17:12
quote:Moederzonderkind schreef op 01 juli 2010 @ 16:59:
@Sunemom: wat een klote verhaal zeg!
Maar hoe heb jij dat schuldgevoel kunnen overwinnen?
Ik zie namelijk heel goed in dat daar mijn struikelblok ligt, daar moet ik overheen, maar ik heb geen idee hoe.
Daarna kan het rouwen beginnen en ik kan oprecht zeggen dat ik daar inmiddels naar aan het uitkijken ben, hoe rot het ook is.
Ik heb een hele goede therapeut. Dat ten eerste, zonder hem had ik die stap nooit kunnen zetten. Hij heeft me stapje voor stapje terug laten gaan naar die situatie en me laten inzien dat er geen andere weg was. Natuurlijk was er een andere mogelijkheid geweest, misschien wel 1000 andere mogelijkheden, maar niet voor het meisje dat ik toen was. En de belangrijkste stap was dat hij me vroeg hoe ik zou oordelen wanneer mijn beste vriendin precies hetzelfde zou meemaken, zou ik haar dan steunen om het verlies van haar kind, of zou ik haar haar keuzes kwalijk nemen. De keuze was 'simpel', natuurlijk zou ik het haar niet kwalijk nemen. Ik heb leren beseffen dat wij als mensen, maar als moeders nog meer, verschrikkelijk hard voor onszelf zijn. De goede keuze bestaat niet, die bestaat alleen achteraf als je de uitkomst kent.
Ik begrijp dat je ernaar uit kunt kijken om te kunnen rouwen. Heb je een plek voor je zoontje? Besef dat 6 maanden kort geleden is, het lijkt misschien al zo lang, maar in werkelijkheid zou hij nog maar een pasgeboren baby zijn. Neem je tijd voor dit proces, laat je niet in een versnelling dwingen die je (nog) niet aankan. En praat erover, als het niet lukt met je partner probeer dan iemand anders te vinden waar je mee kunt praten. Ik heb dat niet echt (op mijn therapeut na dan) en merk dat dat het proces vertraagd, je loopt constant tegen je eigen gedachten op, iemand om tegen te praten, om mee te delen kan zo ontzettend helpen om alles op een rijtje te zetten en je gevoel toe te laten. Ik heb dat in mijn omgeving niet en heb het uiteindelijk hier op het forum gezocht (en gevonden!). Ik kan hier vaak heel goed mijn ei kwijt en dat maakt het heel veel draaglijker.
@Sunemom: wat een klote verhaal zeg!
Maar hoe heb jij dat schuldgevoel kunnen overwinnen?
Ik zie namelijk heel goed in dat daar mijn struikelblok ligt, daar moet ik overheen, maar ik heb geen idee hoe.
Daarna kan het rouwen beginnen en ik kan oprecht zeggen dat ik daar inmiddels naar aan het uitkijken ben, hoe rot het ook is.
Ik heb een hele goede therapeut. Dat ten eerste, zonder hem had ik die stap nooit kunnen zetten. Hij heeft me stapje voor stapje terug laten gaan naar die situatie en me laten inzien dat er geen andere weg was. Natuurlijk was er een andere mogelijkheid geweest, misschien wel 1000 andere mogelijkheden, maar niet voor het meisje dat ik toen was. En de belangrijkste stap was dat hij me vroeg hoe ik zou oordelen wanneer mijn beste vriendin precies hetzelfde zou meemaken, zou ik haar dan steunen om het verlies van haar kind, of zou ik haar haar keuzes kwalijk nemen. De keuze was 'simpel', natuurlijk zou ik het haar niet kwalijk nemen. Ik heb leren beseffen dat wij als mensen, maar als moeders nog meer, verschrikkelijk hard voor onszelf zijn. De goede keuze bestaat niet, die bestaat alleen achteraf als je de uitkomst kent.
Ik begrijp dat je ernaar uit kunt kijken om te kunnen rouwen. Heb je een plek voor je zoontje? Besef dat 6 maanden kort geleden is, het lijkt misschien al zo lang, maar in werkelijkheid zou hij nog maar een pasgeboren baby zijn. Neem je tijd voor dit proces, laat je niet in een versnelling dwingen die je (nog) niet aankan. En praat erover, als het niet lukt met je partner probeer dan iemand anders te vinden waar je mee kunt praten. Ik heb dat niet echt (op mijn therapeut na dan) en merk dat dat het proces vertraagd, je loopt constant tegen je eigen gedachten op, iemand om tegen te praten, om mee te delen kan zo ontzettend helpen om alles op een rijtje te zetten en je gevoel toe te laten. Ik heb dat in mijn omgeving niet en heb het uiteindelijk hier op het forum gezocht (en gevonden!). Ik kan hier vaak heel goed mijn ei kwijt en dat maakt het heel veel draaglijker.
donderdag 1 juli 2010 om 18:20
Wat een rotsituatie. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten die toch weer anders was. Ik was in 2008 zwanger van een kindje dat Downsyndroom bleek te hebben. Mijn man en ik hebben destijds alles tegen elkaar afgewogen, en besloten de zwangerschap te beeindigen. Dit was absoluut geen lichte beslissing (understatement), maar wij waren het in ieder geval nog met elkaar eens. Verschrikkelijk dat je, naast het feit dat je je kindje hebt moeten verliezen, ook nog eens spanningen in je relatie hebt. Probeer te onthouden dat ook hij ongetwijfelt rouwt om jullie verloren kindje. Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. Met je eigen verdriet en dat van jullie samen.
Liefs
Jessie
Liefs
Jessie
