Relaties
alle pijlers
Part-time samenwonen?
maandag 26 juli 2010 om 15:20
Hoi Allemaal,
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
maandag 26 juli 2010 om 16:28
maandag 26 juli 2010 om 16:28
Ik heb ook nog mijn eigen dingen, hobbies en bezigheden, maar een eigen appartement waar ik me terugtrek als ik daar zin in heb: nee. Ik zou me ook behoorlijk in de steek gelaten voelen als mijn man daar 2 dagen in de week is, terwijl onze baby last heeft van krampjes, huilbuien heeft, de 3e poepluier van die dag vol heeft/etc. Je doet het toch samen?
En die uitvalsbasis waar meneer zo'n behoefte aan heeft? Dan boekt ie toch een hotel als hij ruimte nodig heeft? (wat een kotsterm trouwens)
En die uitvalsbasis waar meneer zo'n behoefte aan heeft? Dan boekt ie toch een hotel als hij ruimte nodig heeft? (wat een kotsterm trouwens)
maandag 26 juli 2010 om 16:31
maandag 26 juli 2010 om 16:31
quote:Bloometje schreef op 26 juli 2010 @ 16:21:
Het is belangrijk om je eigen ding te blijven houden. Natuurlijk. Maar wat mij betreft is 'je eigen ding' houden als je kinderen hebt: sporten, hobby's, vrienden, uitgaan etc. zonder kinderen/partner. Weekendje weg, alleen of met partner. Als beiden het daarover eens zijn: vakantie, alleen of met partner. Maar niet een eigen woning aanhouden voor als je behoefte hebt aan rust.
Het is belangrijk om je eigen ding te blijven houden. Natuurlijk. Maar wat mij betreft is 'je eigen ding' houden als je kinderen hebt: sporten, hobby's, vrienden, uitgaan etc. zonder kinderen/partner. Weekendje weg, alleen of met partner. Als beiden het daarover eens zijn: vakantie, alleen of met partner. Maar niet een eigen woning aanhouden voor als je behoefte hebt aan rust.
maandag 26 juli 2010 om 16:31
Bertrade, daar ben ik dus nu over aan het nadenken. Hoe deden die stellen dat? En zijn ze nog samen?
Kastanjez, praten doen we nu idd even heel erg veel. Want ik zit ook met veel vragen; wat als we net een baby hebben? Wat als ik wil dat je er wél bent en jij wil even op jezelf zijn? Wat als ik het eigenlijk helemaal niet trek? En hoe gaat dat in de praktijk?
Hij weet overigens wel wat het (stief)vaderschap inhoudt, hij heeft jarenlang samengewoond met kind van zijn ex.
Kastanjez, praten doen we nu idd even heel erg veel. Want ik zit ook met veel vragen; wat als we net een baby hebben? Wat als ik wil dat je er wél bent en jij wil even op jezelf zijn? Wat als ik het eigenlijk helemaal niet trek? En hoe gaat dat in de praktijk?
Hij weet overigens wel wat het (stief)vaderschap inhoudt, hij heeft jarenlang samengewoond met kind van zijn ex.
maandag 26 juli 2010 om 16:32
maandag 26 juli 2010 om 16:32
maandag 26 juli 2010 om 16:33
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:13:
Spijker, hij weet het zelf ook niet precies. Ik krijg een beetje de indruk dat het voor hem al als heel fijn voelt, dat de optie er is.
Hebben jullie sex and the city gezien? Carrie houdt ook haar appartement aan, de meiden vinden het achterlijk. Uiteindelijk maken zij of Big er geen gebruik van, wel degene die het hardst riep dat het belachelijk was..
Zijn er hier mannen of vrouwen die ook deze behoefte hebben?
En Carrie trouwt met en man die haar 10 jaar aan het lijntje heeft gehouden en haar op een huwelijk heeft laten zitten. Daarom is het een film, het is niet de werkelijkheid.
Zelf zou ik het niet oke vinden als mijn partner een ander huisje erbij zou willen (ja, ik Italie of zo, maar dan voor het hele gezin)
Spijker, hij weet het zelf ook niet precies. Ik krijg een beetje de indruk dat het voor hem al als heel fijn voelt, dat de optie er is.
Hebben jullie sex and the city gezien? Carrie houdt ook haar appartement aan, de meiden vinden het achterlijk. Uiteindelijk maken zij of Big er geen gebruik van, wel degene die het hardst riep dat het belachelijk was..
Zijn er hier mannen of vrouwen die ook deze behoefte hebben?
En Carrie trouwt met en man die haar 10 jaar aan het lijntje heeft gehouden en haar op een huwelijk heeft laten zitten. Daarom is het een film, het is niet de werkelijkheid.
Zelf zou ik het niet oke vinden als mijn partner een ander huisje erbij zou willen (ja, ik Italie of zo, maar dan voor het hele gezin)
maandag 26 juli 2010 om 16:33
Het is overigens je goed recht dit due niét te willen. hij mag zijn beoeftes aangeven, maar als jij zoiets niet trekt, dan zijn jouw behoeftes net zo geldig hoor.
En wbt het boorplatform voorbeeld, dan gaatie toch lekker daar werken. Ik werk zelf ook in een veld waar je vaak langdurig met een stel collega's ver weg bent van huis (dit jaar drie maanden). No way dat je daar dus tijd voor jezelf hebt, altijd met elkaar, weinig privacy. Heel wat anders dan je terug trekken in je eigen wereld dus. Wat een onzin vergelijking.
En wbt het boorplatform voorbeeld, dan gaatie toch lekker daar werken. Ik werk zelf ook in een veld waar je vaak langdurig met een stel collega's ver weg bent van huis (dit jaar drie maanden). No way dat je daar dus tijd voor jezelf hebt, altijd met elkaar, weinig privacy. Heel wat anders dan je terug trekken in je eigen wereld dus. Wat een onzin vergelijking.
maandag 26 juli 2010 om 16:35
quote:Haley schreef op 26 juli 2010 @ 16:27:
TO, wij kunnen hier wel van alles vinden maar uit het verleden heeft hij blijkbaar geconcludeerd dat hij zich af en toe terug moet kunnen trekken en dus is dit de randvoorwaarden die hij aangeeft. Het is aan jou of je hiermee accoord wilt en kunt gaan.
Daar heb je gelijk in Haley, en dat is dus precies wat TO nu aan het uitdokteren is. Echter, met alleen maar de voorwaarde 'een eigen plek' wéét je nog niks. Je moet het dus wel vantevoren hebben over 'hoe vaak ben je daar', 'hoe makkelijk ben je bereikbaar', 'hoe lang zit je daar maximaal'.
Overigens, nu ik dit zo opschrijf, zie ik er steeds minder iets positiefs in. "behoefte" is waarschijnlijk niet keihard om te rekenen naar 'twee dagen per twee weken' ofzoiets. Ik zou met deze man altijd bang zijn dat ik te veel van hem zou vragen (want wat als je wél een gehandicapt kind krijgt? Of een kind dat achter elkaar de mazelen, de bof en een stevige griep krijgt? Houdt je man dan de ruimte om zijn behoefte in te vullen?) of dat hij te weinig kans heeft zijn behoefte te vervullen en dat zou uiteindelijk helemaal fout lopen.
TO, wij kunnen hier wel van alles vinden maar uit het verleden heeft hij blijkbaar geconcludeerd dat hij zich af en toe terug moet kunnen trekken en dus is dit de randvoorwaarden die hij aangeeft. Het is aan jou of je hiermee accoord wilt en kunt gaan.
Daar heb je gelijk in Haley, en dat is dus precies wat TO nu aan het uitdokteren is. Echter, met alleen maar de voorwaarde 'een eigen plek' wéét je nog niks. Je moet het dus wel vantevoren hebben over 'hoe vaak ben je daar', 'hoe makkelijk ben je bereikbaar', 'hoe lang zit je daar maximaal'.
Overigens, nu ik dit zo opschrijf, zie ik er steeds minder iets positiefs in. "behoefte" is waarschijnlijk niet keihard om te rekenen naar 'twee dagen per twee weken' ofzoiets. Ik zou met deze man altijd bang zijn dat ik te veel van hem zou vragen (want wat als je wél een gehandicapt kind krijgt? Of een kind dat achter elkaar de mazelen, de bof en een stevige griep krijgt? Houdt je man dan de ruimte om zijn behoefte in te vullen?) of dat hij te weinig kans heeft zijn behoefte te vervullen en dat zou uiteindelijk helemaal fout lopen.
maandag 26 juli 2010 om 16:36
Troeta, jawel, misschienheb je erover heen gelezen. De kosten zijn het probleem niet, dat kunnen we ons veroorloven.
En ik weet ook dat het niet een appartement is om vreemd te gaan. Hij is geen vreemdganger, nooit geweest ook. Maar goed je weet het natuurlijk nooit zeker.
Yasmijn, ik ben juist wél blij dat we het er nu over hebben, nu zijn er nog geen kinderen en moet ik eerst bepalen of ik dit dus wel wil.
En ik weet ook dat het niet een appartement is om vreemd te gaan. Hij is geen vreemdganger, nooit geweest ook. Maar goed je weet het natuurlijk nooit zeker.
Yasmijn, ik ben juist wél blij dat we het er nu over hebben, nu zijn er nog geen kinderen en moet ik eerst bepalen of ik dit dus wel wil.
maandag 26 juli 2010 om 16:37
troeta, dat heeft ze gedaan in het begin ergens.
Ik kan me het wel voorstellen een ruimte apart, ik denk als jullie heldere afspraken hebben en jij het gevoel hebt dat je het aandurft dat je het plaatje "zoals de maatschappij vind dat normaal is" lekker aan de kant moet schuiven.
Jullie praten nu veel en als je hem vertrouwd op wat hij zegt en je er een goed gevoel bij krijgt (want heb je nog niet geloof ik toch?) je er voor moet gaan.
Als hij nog steeds een goed contact heeft met zijn stiefkinderen lijkt t me zeker niet iemand die wegloopt voor verantwoordelijkheden maar iemand die zijn grenzen in de gaten houd.
Ik kan me het wel voorstellen een ruimte apart, ik denk als jullie heldere afspraken hebben en jij het gevoel hebt dat je het aandurft dat je het plaatje "zoals de maatschappij vind dat normaal is" lekker aan de kant moet schuiven.
Jullie praten nu veel en als je hem vertrouwd op wat hij zegt en je er een goed gevoel bij krijgt (want heb je nog niet geloof ik toch?) je er voor moet gaan.
Als hij nog steeds een goed contact heeft met zijn stiefkinderen lijkt t me zeker niet iemand die wegloopt voor verantwoordelijkheden maar iemand die zijn grenzen in de gaten houd.
maandag 26 juli 2010 om 16:39
Als jij straks met een blakende en blerende en poepende baby in bed ligt, dan heeft hij wellicht 'tijd en ruimte' nodig.
Dan wil ik jou wel eens weer horen, met al je gierende hormonen.
Je kunt hierover helemaal niets besluiten. Jullie hebben geen idee hoe het na een eventuele bevalling zal zijn.
Ik kan niet begrijpen dat iemand aangeeft dit te willen, als er nog helemaal geen gezin is.
Die man heeft geen idéé.
Dan wil ik jou wel eens weer horen, met al je gierende hormonen.
Je kunt hierover helemaal niets besluiten. Jullie hebben geen idee hoe het na een eventuele bevalling zal zijn.
Ik kan niet begrijpen dat iemand aangeeft dit te willen, als er nog helemaal geen gezin is.
Die man heeft geen idéé.
maandag 26 juli 2010 om 16:39
Idd Kastanjez en Haley, daar ben ik dus nu heel hard over aan het nadenken...
En ja, hoe maak je daar afspraken over? Hoe vaak per week maximaal? Wat zijn de uitzonderingen? Wanneer hij vindt dat hij daar behoefte aan heeft en ik denk: dikke vinger, je gaat nu een luier verschonen en daarna boodschappen doen? Bah, ik vind het even helemaal niet leuk.
En ja, hoe maak je daar afspraken over? Hoe vaak per week maximaal? Wat zijn de uitzonderingen? Wanneer hij vindt dat hij daar behoefte aan heeft en ik denk: dikke vinger, je gaat nu een luier verschonen en daarna boodschappen doen? Bah, ik vind het even helemaal niet leuk.
maandag 26 juli 2010 om 16:40
Ik vind het vooral allemaal erg onbetrouwbaar overkomen, zo'n man die "veel ruimte" nodig heeft en dat omzet in een eigen plekje. Alsof hij er nooit 100% voor gaat. Zoals iemand anders al zei: hij wil een soort nooduitgang. Nou, dat is voor mij niet door dik en dun voor elkaar en je gezin gaan. Dus onbetrouwbaar, dus een enorme afknapper. Nog buiten beschouwing gelaten dat ik het onvolwassen gedrag vindt. Daarnaast zou ik het ook doodzonde van het geld vinden. Al heb je genoeg, toch jammer dat je dat moet uitgeven zodat iemand even kan wegvluchten voor zijn gezin/verantwoordelijkheden.
maandag 26 juli 2010 om 16:40
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:39:
Idd Kastanjez en Haley, daar ben ik dus nu heel hard over aan het nadenken...
En ja, hoe maak je daar afspraken over? Hoe vaak per week maximaal? Wat zijn de uitzonderingen? Wanneer hij vindt dat hij daar behoefte aan heeft en ik denk: dikke vinger, je gaat nu een luier verschonen en daarna boodschappen doen? Bah, ik vind het even helemaal niet leuk.
Mij is het wel duidelijk, jij wilt dit niet.
Geen enkele vrouw zou dit willen.
Idd Kastanjez en Haley, daar ben ik dus nu heel hard over aan het nadenken...
En ja, hoe maak je daar afspraken over? Hoe vaak per week maximaal? Wat zijn de uitzonderingen? Wanneer hij vindt dat hij daar behoefte aan heeft en ik denk: dikke vinger, je gaat nu een luier verschonen en daarna boodschappen doen? Bah, ik vind het even helemaal niet leuk.
Mij is het wel duidelijk, jij wilt dit niet.
Geen enkele vrouw zou dit willen.
maandag 26 juli 2010 om 16:42
maandag 26 juli 2010 om 16:43
Uit je OP:
"Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen."
Ja, daarom ben je een gezin! Dat komt erbij he, dat je een vrouw en kinderen om je heen hebt!
Als hij daarbij totaal andere woonruimte nodig heeft, en een kamer voor zichzelf niet eens genoeg vindt, kansloos.
Hij is er helemaal niet aan toe, aan een gezinsleven.
"Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen."
Ja, daarom ben je een gezin! Dat komt erbij he, dat je een vrouw en kinderen om je heen hebt!
Als hij daarbij totaal andere woonruimte nodig heeft, en een kamer voor zichzelf niet eens genoeg vindt, kansloos.
Hij is er helemaal niet aan toe, aan een gezinsleven.
maandag 26 juli 2010 om 16:44
Het lastige aan kinderen hebben is nou eenmaal dat je er onvoorwaardelijk voor moet gaan, ook op de momenten dat je er echt geen zin in hebt. Hoort bij verantwoordelijkheid en volwassen worden en zo . Ik begrijp heel goed dat je de situatie niet leuk vindt en je er kritisch over nadenkt. Uit ervaring met een man die het als een enorme opoffering ervoer en ruimte wilde, zou ik zeggen: klinkt idd niet leuk. Maar goed, dat komt deels door mijn eigen ervaringen.
maandag 26 juli 2010 om 16:46
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:41:
Je kunt hierover helemaal niets besluiten. Jullie hebben geen idee hoe het na een eventuele bevalling zal zijn.Yasmijn, dat begrijp ik, daarom ook mijn dilemma.
Waarom dan op voorhand er al mee bezig zijn? Waarom niet wachten tot het gezin er is?
Dan kan ie alsnog 'besluiten' dat ie 'tijd en ruimte' voor zichzelf nodig heeft. Met wellicht alle gevolgen vandien.
Heel leuk voor de kinderen ook. Erg leuk. Hoe moet je dat verklaren?
"Papa is te moe voor jullie, papa gaat naar zijn andere huis".
Als moeder gaat mij dat door merg en been.
Je kunt hierover helemaal niets besluiten. Jullie hebben geen idee hoe het na een eventuele bevalling zal zijn.Yasmijn, dat begrijp ik, daarom ook mijn dilemma.
Waarom dan op voorhand er al mee bezig zijn? Waarom niet wachten tot het gezin er is?
Dan kan ie alsnog 'besluiten' dat ie 'tijd en ruimte' voor zichzelf nodig heeft. Met wellicht alle gevolgen vandien.
Heel leuk voor de kinderen ook. Erg leuk. Hoe moet je dat verklaren?
"Papa is te moe voor jullie, papa gaat naar zijn andere huis".
Als moeder gaat mij dat door merg en been.
maandag 26 juli 2010 om 16:46
quote:Kastanjez schreef op 26 juli 2010 @ 16:35:
[...]
[...] Ik zou met deze man altijd bang zijn dat ik te veel van hem zou vragen (want wat als je wél een gehandicapt kind krijgt? Of een kind dat achter elkaar de mazelen, de bof en een stevige griep krijgt? Houdt je man dan de ruimte om zijn behoefte in te vullen?) of dat hij te weinig kans heeft zijn behoefte te vervullen en dat zou uiteindelijk helemaal fout lopen.
Precies, zo komt het ook over op mij. Het voelt alsof deze man best wel zijn verantwoordelijkheden wil nemen, maar kinderen en een gezinsleven toch vooral meer aan jou toeschrijft. Hoe groot zal die drempel uiteindelijk voor jou zijn om hem inderdaad te bellen tijdens die 2 dagen "van hem"? Het zou voor mij in ieder geval een dealbreaker zijn, ik zou geen enkele behoefte hebben om mezelf te moeten verantwoorden naar de vader van mijn kinderen als die kinderen zijn aanwezigheid nodig zouden hebben.
Nee, sorry TO, ik kan me hier helemaal niets bij voorstellen, voor mij zou dit een dealbreaker zijn. Kan hij ook weigeren dan, als je hem "oproept"? En is hij dan degene die uiteindelijk bepaalt of het ook echt nodig is dat hij langs komt?
[...]
[...] Ik zou met deze man altijd bang zijn dat ik te veel van hem zou vragen (want wat als je wél een gehandicapt kind krijgt? Of een kind dat achter elkaar de mazelen, de bof en een stevige griep krijgt? Houdt je man dan de ruimte om zijn behoefte in te vullen?) of dat hij te weinig kans heeft zijn behoefte te vervullen en dat zou uiteindelijk helemaal fout lopen.
Precies, zo komt het ook over op mij. Het voelt alsof deze man best wel zijn verantwoordelijkheden wil nemen, maar kinderen en een gezinsleven toch vooral meer aan jou toeschrijft. Hoe groot zal die drempel uiteindelijk voor jou zijn om hem inderdaad te bellen tijdens die 2 dagen "van hem"? Het zou voor mij in ieder geval een dealbreaker zijn, ik zou geen enkele behoefte hebben om mezelf te moeten verantwoorden naar de vader van mijn kinderen als die kinderen zijn aanwezigheid nodig zouden hebben.
Nee, sorry TO, ik kan me hier helemaal niets bij voorstellen, voor mij zou dit een dealbreaker zijn. Kan hij ook weigeren dan, als je hem "oproept"? En is hij dan degene die uiteindelijk bepaalt of het ook echt nodig is dat hij langs komt?
maandag 26 juli 2010 om 16:46
Ziva, hij is inderdaad niet iemand die wegloopt voor dingen. En je hebt het goed begrepen dat ik me er (nog) niet lekker bij voel. Daarom ook zo fijn dat jullie allemaal reageren, alle reacties zijn ook echt welkom.
Nessemeisje; ik vertrouw hem wel. Ik begrijp dat het zo overkomt, maar ik twijfel niet aan zijn intenties.
Yasmijn, ik ken eigenlijk ook niemand die het zo doet, ik ben er zelf nog niet uit. Hij is erg belangrijk voor mij en dus wil ik niet 1,2,3 een beslissing maken.
Iemand vroeg zich af of hij ook aan mijn behoeftes tegemoet komt? Tot nu toe in alles wel, maar in dit geval moeten we het nog maar zien. We hebben het er pas net over gehad voor het eerst en ik zit nog even helemaal vol van hoe en wat.
Nessemeisje; ik vertrouw hem wel. Ik begrijp dat het zo overkomt, maar ik twijfel niet aan zijn intenties.
Yasmijn, ik ken eigenlijk ook niemand die het zo doet, ik ben er zelf nog niet uit. Hij is erg belangrijk voor mij en dus wil ik niet 1,2,3 een beslissing maken.
Iemand vroeg zich af of hij ook aan mijn behoeftes tegemoet komt? Tot nu toe in alles wel, maar in dit geval moeten we het nog maar zien. We hebben het er pas net over gehad voor het eerst en ik zit nog even helemaal vol van hoe en wat.
