Relaties
alle pijlers
Part-time samenwonen?
maandag 26 juli 2010 om 15:20
Hoi Allemaal,
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
maandag 26 juli 2010 om 17:26
maandag 26 juli 2010 om 17:28
Alarmfase ROOD in mijn ogen! Je twijfelt nu al! en je hebt nog maar een paar maanden een relatie. En als je twijfelt moet je gewoon wegwezen, maar dat is mijn mening. Mijn ervaring is dat je bij twijfel nooit goed zit. Dat blijft altijd knagen.
En ook al zou jij ook gebruik maken van het appartement dan vind ik het nog belachelijk. Waarom zouden jullie dan kinderen willen? Als jullie nu al denken het niet aan te kunnen en "af en toe" tijd voor jezelf willen om bij te komen moeten jullie helemaal niet aan kinderen beginnen. Blijf dan lekker alleen en ieder een aparte woning dan kun je precies doen waar jezelf zin in hebt.
Nu al lopen zeuren over eventueel slaapgebrek/tijd voor jezelf hebben...
Dit zou voor mij echt een afknapper 1e klas zijn...
En ook al zou jij ook gebruik maken van het appartement dan vind ik het nog belachelijk. Waarom zouden jullie dan kinderen willen? Als jullie nu al denken het niet aan te kunnen en "af en toe" tijd voor jezelf willen om bij te komen moeten jullie helemaal niet aan kinderen beginnen. Blijf dan lekker alleen en ieder een aparte woning dan kun je precies doen waar jezelf zin in hebt.
Nu al lopen zeuren over eventueel slaapgebrek/tijd voor jezelf hebben...
Dit zou voor mij echt een afknapper 1e klas zijn...
maandag 26 juli 2010 om 17:28
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 17:24:
Yasmijn, even een vraagje hoor: het is toch juist belangrijk dat je het daarover hebt??? Liever dat dan na 4 jaar relatie erachter komen dat je er allebei heel anders over denkt?
O ja zeker. Maar ik vind het raar, bizar en vreemd. Dat ie dat nu al aangeeft.
En dan die nanny.
Als ik jou was zou ik maar eens goed nadenken of je wel een parttime vader voor je kind wilt.
Hij ontloopt zijn zorgtaken nu al ( de nanny)
Nou ja, sex and the city is ook al voorbij gekomen dus the nanny kan er ook nog wel bij.
Ik sta echt stomverbaasd. Heb op dit forum de meest vreemde dingen voorbij zien komen, maar deze kan echt in de top 3.
Yasmijn, even een vraagje hoor: het is toch juist belangrijk dat je het daarover hebt??? Liever dat dan na 4 jaar relatie erachter komen dat je er allebei heel anders over denkt?
O ja zeker. Maar ik vind het raar, bizar en vreemd. Dat ie dat nu al aangeeft.
En dan die nanny.
Als ik jou was zou ik maar eens goed nadenken of je wel een parttime vader voor je kind wilt.
Hij ontloopt zijn zorgtaken nu al ( de nanny)
Nou ja, sex and the city is ook al voorbij gekomen dus the nanny kan er ook nog wel bij.
Ik sta echt stomverbaasd. Heb op dit forum de meest vreemde dingen voorbij zien komen, maar deze kan echt in de top 3.
maandag 26 juli 2010 om 17:30
Mijn vriend is heel lang ziek geweest en ik weet dat hij daarom minder kan en veel minder energie heeft dan de gemiddelde mens. Heeft meer slaap nodig, meer rust, etc. En hij weet heel goed waar zijn grenzen liggen. Hij hoopt dat dit beter gaat worden, maar zeker weten doet hij dat niet.
Ik weet dat het geen onwil van hem is, maar omdat hij het echt niet 'kan', daarom heb ik het er ook moeilijk mee.
Ik weet dat het geen onwil van hem is, maar omdat hij het echt niet 'kan', daarom heb ik het er ook moeilijk mee.
maandag 26 juli 2010 om 17:31
quote:yasmijn schreef op 26 juli 2010 @ 17:20:
Bijtanken zeg je.
Elke ouder moet bijtanken. Dat doe je samen (oppas) of om de beurt. Voor mij zou het absoluut not done zijn dat papa zich dan zou verschansen in een ander huis. 2 dagen per week nog wel.
"Bijtanken". "Rust in ruimte nemen" . "Grenzen bewaken".
Ik krijg er jeuk van. Je begint potdorie aan een gezin!Volgens mij heeft TO zelf nog geen enkele periode of tijd genoemd hoor. Ik heb in een reactie iets gezegd over twee dagen per week (zo maar, als voorbeeld).
Bijtanken zeg je.
Elke ouder moet bijtanken. Dat doe je samen (oppas) of om de beurt. Voor mij zou het absoluut not done zijn dat papa zich dan zou verschansen in een ander huis. 2 dagen per week nog wel.
"Bijtanken". "Rust in ruimte nemen" . "Grenzen bewaken".
Ik krijg er jeuk van. Je begint potdorie aan een gezin!Volgens mij heeft TO zelf nog geen enkele periode of tijd genoemd hoor. Ik heb in een reactie iets gezegd over twee dagen per week (zo maar, als voorbeeld).
maandag 26 juli 2010 om 17:32
maandag 26 juli 2010 om 17:34
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 17:32:
Haha Yasmijn, ik moet nu even lachen (dank je wel!), ik begrijp dat je echt denkt: wtf??? Ik had dit ook nooit verwacht.
Elk mens is anders, iedereen heeft zijn eigen behoeftes en principes. Ik heb ze ook en ik moet nu bekijken of dit in mijn leven zou passen of dat ervoor pas. Leuke woordspeling.Ik vond hem zelf ook scherp
Haha Yasmijn, ik moet nu even lachen (dank je wel!), ik begrijp dat je echt denkt: wtf??? Ik had dit ook nooit verwacht.
Elk mens is anders, iedereen heeft zijn eigen behoeftes en principes. Ik heb ze ook en ik moet nu bekijken of dit in mijn leven zou passen of dat ervoor pas. Leuke woordspeling.Ik vond hem zelf ook scherp
maandag 26 juli 2010 om 17:37
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 17:30:
Mijn vriend is heel lang ziek geweest en ik weet dat hij daarom minder kan en veel minder energie heeft dan de gemiddelde mens. Heeft meer slaap nodig, meer rust, etc. En hij weet heel goed waar zijn grenzen liggen. Hij hoopt dat dit beter gaat worden, maar zeker weten doet hij dat niet.
Ik weet dat het geen onwil van hem is, maar omdat hij het echt niet 'kan', daarom heb ik het er ook moeilijk mee.
Ok, dit maakt het verhaal ineens toch wel heeeeel anders dan hoe je het in de OT beschrijft! En dan snap ik ineens ook écht de angst van je vriend, dat hij te ver over zijn fysieke grenzen heengaat en gewoon ziek wordt.
Toch zou ik dan nog steeds niet blij worden van een apart huis, maar zoeken naar oplossingen binnen het gezin, binnen de gezamenlijke woning.
Mijn vriend is heel lang ziek geweest en ik weet dat hij daarom minder kan en veel minder energie heeft dan de gemiddelde mens. Heeft meer slaap nodig, meer rust, etc. En hij weet heel goed waar zijn grenzen liggen. Hij hoopt dat dit beter gaat worden, maar zeker weten doet hij dat niet.
Ik weet dat het geen onwil van hem is, maar omdat hij het echt niet 'kan', daarom heb ik het er ook moeilijk mee.
Ok, dit maakt het verhaal ineens toch wel heeeeel anders dan hoe je het in de OT beschrijft! En dan snap ik ineens ook écht de angst van je vriend, dat hij te ver over zijn fysieke grenzen heengaat en gewoon ziek wordt.
Toch zou ik dan nog steeds niet blij worden van een apart huis, maar zoeken naar oplossingen binnen het gezin, binnen de gezamenlijke woning.
maandag 26 juli 2010 om 17:39
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 17:30:
Mijn vriend is heel lang ziek geweest en ik weet dat hij daarom minder kan en veel minder energie heeft dan de gemiddelde mens. Heeft meer slaap nodig, meer rust, etc. En hij weet heel goed waar zijn grenzen liggen. Hij hoopt dat dit beter gaat worden, maar zeker weten doet hij dat niet.
Ik weet dat het geen onwil van hem is, maar omdat hij het echt niet 'kan', daarom heb ik het er ook moeilijk mee.
In dat geval moet hij (jullie) misschien eens overwegen of hij echt wel kinderen wil. Ik vind dat je samen beslist of je kinderen wilt met als uitgangspunt dat je dan ook allebei gelijkelijk bijdraagt aan de zorg en opvoeding.
Als mijn man van tevoren al zulke vergaande (ik denk dat je alle implicaties nu nog niet eens kunt overzien) randvoorwaarden zou stellen, dan had ik geen kinderen met hem gewild.
Mijn vriend is heel lang ziek geweest en ik weet dat hij daarom minder kan en veel minder energie heeft dan de gemiddelde mens. Heeft meer slaap nodig, meer rust, etc. En hij weet heel goed waar zijn grenzen liggen. Hij hoopt dat dit beter gaat worden, maar zeker weten doet hij dat niet.
Ik weet dat het geen onwil van hem is, maar omdat hij het echt niet 'kan', daarom heb ik het er ook moeilijk mee.
In dat geval moet hij (jullie) misschien eens overwegen of hij echt wel kinderen wil. Ik vind dat je samen beslist of je kinderen wilt met als uitgangspunt dat je dan ook allebei gelijkelijk bijdraagt aan de zorg en opvoeding.
Als mijn man van tevoren al zulke vergaande (ik denk dat je alle implicaties nu nog niet eens kunt overzien) randvoorwaarden zou stellen, dan had ik geen kinderen met hem gewild.
maandag 26 juli 2010 om 17:40
quote:ziezo schreef op 26 juli 2010 @ 17:37:
Ook nog een NANNY????...zucht...nogmaals waarom dan kinderen? Ik snap hier echt niks van.
Ik ook niet. Ziek geweest of niet. Je bent een gezin met alle lusten en lasten.
Er zijn wel meer vaders die erg ziek zijn geweest en die ook gewoon in het gezin zijn. Daar zijn wel oplossingen voor.
Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand zich wil terugtrekken uit je bloedeigen gezin in een ander huis, moe of niet moe, ziek geweest of niet ziek geweest.
Is ie van de zweverige? Jij dan?
Ook nog een NANNY????...zucht...nogmaals waarom dan kinderen? Ik snap hier echt niks van.
Ik ook niet. Ziek geweest of niet. Je bent een gezin met alle lusten en lasten.
Er zijn wel meer vaders die erg ziek zijn geweest en die ook gewoon in het gezin zijn. Daar zijn wel oplossingen voor.
Ik kan me gewoon niet voorstellen dat iemand zich wil terugtrekken uit je bloedeigen gezin in een ander huis, moe of niet moe, ziek geweest of niet ziek geweest.
Is ie van de zweverige? Jij dan?
maandag 26 juli 2010 om 17:42
Ziezo, ik zucht met je mee hoor.
Kastanjesz, ik vind het al vrij presoonlijk en ook een beetje eng om mijn verhaal zo neer te knallen, dus daarom ben ik daar niet meteen begonnen. Ik begrijp het ergens ook wel, maar ik voel niet wat hij wel voelt, en daarom ben ik ergens bang dat het onvoorspelbaar wordt in de hoeveelheid rust hij nodig heeft. Ik heb niet zo'n zin om aan het kortste eind te trekken. En ik ben er ook huiverig voor.
Tot nu toe merk ik af en toe dat hij echt moet rusten, maar we wonen niet samen dus geen probleem, en op vakantie ga ik gewoon even een boek lezen, of zwemmen of weet ik veel wat, maar met kinderen is dit een heel ander verhaal, dan kan je je soms niet gewoon even terugtrekken.
Kastanjesz, ik vind het al vrij presoonlijk en ook een beetje eng om mijn verhaal zo neer te knallen, dus daarom ben ik daar niet meteen begonnen. Ik begrijp het ergens ook wel, maar ik voel niet wat hij wel voelt, en daarom ben ik ergens bang dat het onvoorspelbaar wordt in de hoeveelheid rust hij nodig heeft. Ik heb niet zo'n zin om aan het kortste eind te trekken. En ik ben er ook huiverig voor.
Tot nu toe merk ik af en toe dat hij echt moet rusten, maar we wonen niet samen dus geen probleem, en op vakantie ga ik gewoon even een boek lezen, of zwemmen of weet ik veel wat, maar met kinderen is dit een heel ander verhaal, dan kan je je soms niet gewoon even terugtrekken.
maandag 26 juli 2010 om 17:47
Lichamelijk ziek of psychisch ziek?
De partner van mijn moeder is ook zo'n geval. Hele lieve man, maar als het hem te gecompliceerd wordt of zijn grenzen zijn bereikt drukt hij zijn snor en wil hij alleen zijn. Ook als het om zijn eigen kind of stiefkinderen gaat.
Je moet je afvragen of iemand met zo'n zwak gestel het wel aankan om een kind op te voeden, ik denk dat je er véél alleen voor komt te staan. Om maar te zwijgen van wat je zo als vader je kind meegeeft.
De partner van mijn moeder is ook zo'n geval. Hele lieve man, maar als het hem te gecompliceerd wordt of zijn grenzen zijn bereikt drukt hij zijn snor en wil hij alleen zijn. Ook als het om zijn eigen kind of stiefkinderen gaat.
Je moet je afvragen of iemand met zo'n zwak gestel het wel aankan om een kind op te voeden, ik denk dat je er véél alleen voor komt te staan. Om maar te zwijgen van wat je zo als vader je kind meegeeft.
maandag 26 juli 2010 om 17:49
Maar als je nu al zo twijfelt dan is dat toch geen goeie basis voor een relatie (met kinderen). Dan is het toch gedoemd te mislukken? In de eerste maanden van je relatie al zulke gesprekken voeren is in mijn ogen echt niet goed.
In het begin zou je toch juist in de z(w)evende hemel moeten zijn? Natuurlijk kun je praten over een toekomst maar als deze te ver uit elkaar ligt en je twijfelt dan is het wat mij betreft 'no match'. Omdraaien, uithuilen en verder gaan. Of je moet je er bij neerleggen maar dan later ook niet meer op terugkomen. Je weet zijn standpunt nu...
In het begin zou je toch juist in de z(w)evende hemel moeten zijn? Natuurlijk kun je praten over een toekomst maar als deze te ver uit elkaar ligt en je twijfelt dan is het wat mij betreft 'no match'. Omdraaien, uithuilen en verder gaan. Of je moet je er bij neerleggen maar dan later ook niet meer op terugkomen. Je weet zijn standpunt nu...
maandag 26 juli 2010 om 17:51
maandag 26 juli 2010 om 17:53
maandag 26 juli 2010 om 17:55
Hoi Ziezo,
Daarom schrijf ik hier nu ook, omdat ik het moeilijk vind en er over na moet denken.
Hij is ontzettend lief, attent, erg geestig, mooi van binnen en van buiten, wil alles voor me doen, is slim, ambitieus, een fijne gesprekspartner, heerlijk in bed (ook niet onbelangrijk), trouw, heeft lieve ouders en vrienden, en ik vind hem gewoon heel bijzonder en ik ben echt stapelverliefd op hem en hij op mij. Dus zomaar me omdraaien even uithuilen en doorgaan, dat vind ik niet zo makkelijk en ik weet ook gewoon niet of ik dat wil. Omdat ik hem gewoon de allerleukste vind.
Dat maakt het ook zo verdomde lastig.
Daarom schrijf ik hier nu ook, omdat ik het moeilijk vind en er over na moet denken.
Hij is ontzettend lief, attent, erg geestig, mooi van binnen en van buiten, wil alles voor me doen, is slim, ambitieus, een fijne gesprekspartner, heerlijk in bed (ook niet onbelangrijk), trouw, heeft lieve ouders en vrienden, en ik vind hem gewoon heel bijzonder en ik ben echt stapelverliefd op hem en hij op mij. Dus zomaar me omdraaien even uithuilen en doorgaan, dat vind ik niet zo makkelijk en ik weet ook gewoon niet of ik dat wil. Omdat ik hem gewoon de allerleukste vind.
Dat maakt het ook zo verdomde lastig.
maandag 26 juli 2010 om 17:59
quote:ziezo schreef op 26 juli 2010 @ 17:53:
[...]
Helemaal mee eens.
Ook eens.
Enige optie is dan: zet de kinderwens in de kast totdat hij genezen is, ofzo.
Zo zou ik het zeker niet willen. Met ander huis en terugtrekken en nanny enz.
Maar ja, ik ben jou niet.
Jullie zijn nog maar een paar maanden samen, ik zou het maar eens rustig aan doen als er nu al zulke levensvragen om de hoek komen kijken.
[...]
Helemaal mee eens.
Ook eens.
Enige optie is dan: zet de kinderwens in de kast totdat hij genezen is, ofzo.
Zo zou ik het zeker niet willen. Met ander huis en terugtrekken en nanny enz.
Maar ja, ik ben jou niet.
Jullie zijn nog maar een paar maanden samen, ik zou het maar eens rustig aan doen als er nu al zulke levensvragen om de hoek komen kijken.
maandag 26 juli 2010 om 17:59
Als zijn ziekte een grote psychische weerslag heeft kan ik je alleen maar op het hart drukken heel, héél goed na te denken voor je met hem aan kinderen begint.
In dit geval is je verstand echt je beste raadgever, en niet je gevoel voor hem of je verlangen naar een gezin.... als je man psychisch en lichamelijk ziek is is het niet een gevalletje van 'liefde overwint alles' maar eerder een geval van het 3 keer zo zwaar hebben als een vrouw met een man die wél stabiel is.
Ga goed bij jezelf na of hij jullie kind(eren) kan bieden wat ze nodig hebben.
In dit geval is je verstand echt je beste raadgever, en niet je gevoel voor hem of je verlangen naar een gezin.... als je man psychisch en lichamelijk ziek is is het niet een gevalletje van 'liefde overwint alles' maar eerder een geval van het 3 keer zo zwaar hebben als een vrouw met een man die wél stabiel is.
Ga goed bij jezelf na of hij jullie kind(eren) kan bieden wat ze nodig hebben.
