Relaties
alle pijlers
Part-time samenwonen?
maandag 26 juli 2010 om 15:20
Hoi Allemaal,
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
maandag 26 juli 2010 om 20:01
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 19:53:
Dank jullie wel, ik laat jullie de voortgang of ondergang weten.
Ja, ik heb normaal een andere nick, heb nog nooit een nieuwe nick aangemaakt voor mijn onderwerpen, maar nu wil ik dat toch graag ivm herkenning.Dat vermoeden had ik al, anders zou je me geen Yas noemen. Nieuwelingen noemen me netjes Yasmijn
Dank jullie wel, ik laat jullie de voortgang of ondergang weten.
Ja, ik heb normaal een andere nick, heb nog nooit een nieuwe nick aangemaakt voor mijn onderwerpen, maar nu wil ik dat toch graag ivm herkenning.Dat vermoeden had ik al, anders zou je me geen Yas noemen. Nieuwelingen noemen me netjes Yasmijn
dinsdag 27 juli 2010 om 12:23
O, Yasmijn, dat doe ik automatisch.
Er een nachtje over geslapen, lange wandeling gemaakt, er met een vriendin over gepraat, en ik kom er gewoon niet uit. Dat hoeft ook misschien niet nu, stante pede, maar ik voel me gewoon heel raar.
Doorgaan, en mijn gevoel nog dieper laten groeien voor hem, hopen dat we er samen uitkomen en een oplossing kunnen vinden waar we allebei mee kunnen leven. Of kappen en er vreselijk kapot van zijn, nooit zeker wetend wat het wél had kunnen worden.
Weggaan druist zó in tegen alles wat ik voel. Maar nu voel ik me ook niet fijn. Ik wil het liefst het even naast me neer leggen, maar dat lukt niet zo goed. Kon je maar in de toekomst kijken...
Er een nachtje over geslapen, lange wandeling gemaakt, er met een vriendin over gepraat, en ik kom er gewoon niet uit. Dat hoeft ook misschien niet nu, stante pede, maar ik voel me gewoon heel raar.
Doorgaan, en mijn gevoel nog dieper laten groeien voor hem, hopen dat we er samen uitkomen en een oplossing kunnen vinden waar we allebei mee kunnen leven. Of kappen en er vreselijk kapot van zijn, nooit zeker wetend wat het wél had kunnen worden.
Weggaan druist zó in tegen alles wat ik voel. Maar nu voel ik me ook niet fijn. Ik wil het liefst het even naast me neer leggen, maar dat lukt niet zo goed. Kon je maar in de toekomst kijken...
dinsdag 27 juli 2010 om 13:38
Nou... mijn man heeft dat toendertijd wel aangegeven, dat hij wou dat hij zijn eigen ruimte had en zich daar soms zou kunnen terugtrekken. Ik heb daar toen wel over nagedacht, niet praktisch want het was financieel niet haalbaar maar wel over het principe. Ik kon de voordelen ervan zien maar tegelijkertijd... zat het me gewoon niet lekker. Het voelde toch als een soort vlucht van de werkelijkheid. En dat er dan idd meer op mijn schouders terecht zou komen logischerwijs wat ik dus niet logisch of fair vond.
Misschien als we het financieel wel hadden kunnen bolwerken dat ik had gezegd: nou in vredesnaam, doe dat dan maar. Maar dat was eerder om die oorwurm van een man soms effe kwijt te zijn dan dat ik het de ideale situatie vond . Ik begrijp TO's vriend dan ook wel en ik vind het realistisch dat hij dit beseft van zichzelf. Tegelijkertijd denk ik dat het gevoel van TO hierin zo wezenlijk is, in hoeverre het prima is voor haar of scheef voelt. Voor mij voelde het scheef, maar zoals eerder gezegd, dat is zo persoonlijk.
Misschien als we het financieel wel hadden kunnen bolwerken dat ik had gezegd: nou in vredesnaam, doe dat dan maar. Maar dat was eerder om die oorwurm van een man soms effe kwijt te zijn dan dat ik het de ideale situatie vond . Ik begrijp TO's vriend dan ook wel en ik vind het realistisch dat hij dit beseft van zichzelf. Tegelijkertijd denk ik dat het gevoel van TO hierin zo wezenlijk is, in hoeverre het prima is voor haar of scheef voelt. Voor mij voelde het scheef, maar zoals eerder gezegd, dat is zo persoonlijk.
dinsdag 27 juli 2010 om 13:38
quote:plankenkoorts schreef op 27 juli 2010 @ 12:23:
Doorgaan, en mijn gevoel nog dieper laten groeien voor hem, hopen dat we er samen uitkomen en een oplossing kunnen vinden waar we allebei mee kunnen leven. Of kappen en er vreselijk kapot van zijn, nooit zeker wetend wat het wél had kunnen worden.
Vind ik wat rigoreus hoor Plankenkoorts! Je hoeft toch niet zelf weg te rennen? Als je je echt niet kunt vinden in zijn standpunt, dan heb je natuurlijk ook altijd nog de mogelijkheid om hém de keuze te geven. Waarom de "verantwoordelijkheid" van het wegrennen naar jezelf trekken, als hij degene is met het probleem? Ik zou persoonlijk aangegeven dat dit voor mij een breekpunt zou zijn en dat ik op deze manier geen kinderen met hem zou willen, terwijl ik (zelf in ieder geval) wel graag kinderen zou willen krijgen/maken/hebben. Hij kan dan voor zichzelf besluiten of ZIJN probleem echt alleen maar op te lossen is door 2 dagen per week me-time te nemen.
Het gevolg zal wel mogelijk zijn dat de relatie over is. Maar dan is dat wel in onderling overleg gegaan, je hebt hem dan m.i. voldoende geboden om er iets aan te veranderen.
Doorgaan, en mijn gevoel nog dieper laten groeien voor hem, hopen dat we er samen uitkomen en een oplossing kunnen vinden waar we allebei mee kunnen leven. Of kappen en er vreselijk kapot van zijn, nooit zeker wetend wat het wél had kunnen worden.
Vind ik wat rigoreus hoor Plankenkoorts! Je hoeft toch niet zelf weg te rennen? Als je je echt niet kunt vinden in zijn standpunt, dan heb je natuurlijk ook altijd nog de mogelijkheid om hém de keuze te geven. Waarom de "verantwoordelijkheid" van het wegrennen naar jezelf trekken, als hij degene is met het probleem? Ik zou persoonlijk aangegeven dat dit voor mij een breekpunt zou zijn en dat ik op deze manier geen kinderen met hem zou willen, terwijl ik (zelf in ieder geval) wel graag kinderen zou willen krijgen/maken/hebben. Hij kan dan voor zichzelf besluiten of ZIJN probleem echt alleen maar op te lossen is door 2 dagen per week me-time te nemen.
Het gevolg zal wel mogelijk zijn dat de relatie over is. Maar dan is dat wel in onderling overleg gegaan, je hebt hem dan m.i. voldoende geboden om er iets aan te veranderen.
dinsdag 27 juli 2010 om 14:16
Chocolobo, daar ben ik ook over aan het denken, misschien ben ik gewoon bang voor zijn antwoord...Hij geeft aan dat hij van zichzelf weet, dat als hij zijn eigen plek heeft gewoon een veel leuker mens is om mee samen te zijn. Maar ja, je kan toch ook niet áltijd leuk en gezellig zijn? Ben ik ook niet! Maar dat kan ik wel voor lief nemen hoor.
Ook zegt hij dat we er samen echt wel uitkomen en dat ik me niet te druk moet maken, dat we echt wel een oplossing vinden die ons allebei past. Maar wat dat dan concreet inhoudt?
Feliciaatje, voor mij voelt het nu (nog) scheef, ook omdat ik me er gewoon moeilijk een voorstelling bij kan maken hoe zoiets in de praktijk gaat. Daarom ben ik ook nieuwsgierig naar mannen/vrouwen die zo leven, maar zoals Yasmijn al aangaf, die zijn niet echt te vinden!
Ook zegt hij dat we er samen echt wel uitkomen en dat ik me niet te druk moet maken, dat we echt wel een oplossing vinden die ons allebei past. Maar wat dat dan concreet inhoudt?
Feliciaatje, voor mij voelt het nu (nog) scheef, ook omdat ik me er gewoon moeilijk een voorstelling bij kan maken hoe zoiets in de praktijk gaat. Daarom ben ik ook nieuwsgierig naar mannen/vrouwen die zo leven, maar zoals Yasmijn al aangaf, die zijn niet echt te vinden!
dinsdag 27 juli 2010 om 14:29
quote:plankenkoorts schreef op 27 juli 2010 @ 14:16:
Hij geeft aan dat hij van zichzelf weet, dat als hij zijn eigen plek heeft gewoon een veel leuker mens is om mee samen te zijn.
Ik krijg wel een beetje de kriebels van de opmerkingen van die man. Dit klinkt ook weer bijna als een dreigement: als ik dat niet krijg ga ik iedere keer dat ik chagrijnig/moe/verdrietig/kriebelig ben jou naar je hoofd smijten dat het jouw schuld is...
Pas op waar je instapt TO.
Hij geeft aan dat hij van zichzelf weet, dat als hij zijn eigen plek heeft gewoon een veel leuker mens is om mee samen te zijn.
Ik krijg wel een beetje de kriebels van de opmerkingen van die man. Dit klinkt ook weer bijna als een dreigement: als ik dat niet krijg ga ik iedere keer dat ik chagrijnig/moe/verdrietig/kriebelig ben jou naar je hoofd smijten dat het jouw schuld is...
Pas op waar je instapt TO.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 27 juli 2010 om 14:35
Spijker, zo komt het bij mij helemaal niet over hoor, de manier waarop hij het zegt is totaal niet van zo'n toon o.i.d. Maar begrijp wel dat het zo kan overkomen.
Dat soort dingen zijn naar voren gekomen in onze gesprekken, op de vraag waarom hij dat dan precies wil, en waaraan hij merkt dat hij het nodig heeft bv. Het is echt geen egoïstisch persoon, juist helemaal niet, en ook niet iemand die anderen de schuld geeft van zijn eigen tekortkomingen. Daar is hij zich wel degelijk van bewust en hij zou het zelf ook liever anders zien.
Dat soort dingen zijn naar voren gekomen in onze gesprekken, op de vraag waarom hij dat dan precies wil, en waaraan hij merkt dat hij het nodig heeft bv. Het is echt geen egoïstisch persoon, juist helemaal niet, en ook niet iemand die anderen de schuld geeft van zijn eigen tekortkomingen. Daar is hij zich wel degelijk van bewust en hij zou het zelf ook liever anders zien.
dinsdag 27 juli 2010 om 14:42
Plankenkoorts, ik wens je echt de beste, fijnste relatie met de leukste, lekkerste man. Ik vind het gewoon geen goed teken dat hij zich al gaat lopen verontschuldigen voor zijn tekortkomingen na een paar maanden relatie. Klinkt alsof hij zich nu al indekt.
Als het allemaal zo lastig voor hem is, misschien moet hij dan beslissen dat een gezin niet voor hem is weggelegd. Ik vraag me af waarom hij kinderen wil, als hij er nu al van uit gaat dat hij er niet mee om zal kunnen gaan als er 24/7 kinderen bij hem zijn.
Als het allemaal zo lastig voor hem is, misschien moet hij dan beslissen dat een gezin niet voor hem is weggelegd. Ik vraag me af waarom hij kinderen wil, als hij er nu al van uit gaat dat hij er niet mee om zal kunnen gaan als er 24/7 kinderen bij hem zijn.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 27 juli 2010 om 16:01
Eens met Spijker.
Het lijkt wel of hij dingen zegt zoals 'het komt allemaal goed ' gesprekken over kinderen e.d. om JOU een beetje tevreden te houden... Misschien wil hij geen kinderen diep in zijn hart maar is hij bang om dat te zeggen omdat hij jou niet kwijt wil raken.
Laat je vriend gewoon eerlijk zeggen of hij kinderen wil of niet. Want op deze manier een gezin stichten gaat gewoon niet werken. Je bent er voor elkaar of niet en niet lekker 2 keer in de week op jezelf, gaat niet werken...
Succes TO!!!!!
Het lijkt wel of hij dingen zegt zoals 'het komt allemaal goed ' gesprekken over kinderen e.d. om JOU een beetje tevreden te houden... Misschien wil hij geen kinderen diep in zijn hart maar is hij bang om dat te zeggen omdat hij jou niet kwijt wil raken.
Laat je vriend gewoon eerlijk zeggen of hij kinderen wil of niet. Want op deze manier een gezin stichten gaat gewoon niet werken. Je bent er voor elkaar of niet en niet lekker 2 keer in de week op jezelf, gaat niet werken...
Succes TO!!!!!
vrijdag 30 juli 2010 om 05:58
quote:Spijker schreef op 27 juli 2010 @ 14:29:
[...]
Ik krijg wel een beetje de kriebels van de opmerkingen van die man. Dit klinkt ook weer bijna als een dreigement: als ik dat niet krijg ga ik iedere keer dat ik chagrijnig/moe/verdrietig/kriebelig ben jou naar je hoofd smijten dat het jouw schuld is...
Pas op waar je instapt TO.Ook dit is heel herkenbaar (overigens, ik ben een vrouw). Dit is absoluut geen dreigement maar zelfkennis van de partner van TO.
[...]
Ik krijg wel een beetje de kriebels van de opmerkingen van die man. Dit klinkt ook weer bijna als een dreigement: als ik dat niet krijg ga ik iedere keer dat ik chagrijnig/moe/verdrietig/kriebelig ben jou naar je hoofd smijten dat het jouw schuld is...
Pas op waar je instapt TO.Ook dit is heel herkenbaar (overigens, ik ben een vrouw). Dit is absoluut geen dreigement maar zelfkennis van de partner van TO.
