Relaties
alle pijlers
hoe verder?
donderdag 29 juli 2010 om 11:57
Hallo,
Dit is de eerste keer dat ik post, lees al wat maandjes mee maar voelde nu de behoefte jullie mening te horen..
Heb een relatie met geweldige lieve kerel, wonen samen en hebben alles wat ons hartje begeert zou je zeggen; het ontbreekt ons aan niets..
We begrijpen elkaar alleen de laatste tijd totaal niet en dat doet vreselijk zeer en creeert absoluut geen gezellige sfeer in huis..
Ik heb behoefte aan tijd doorbrengen met elkaar, hoeft echt niet elke avond of elk weekend maar hier komt het eerste probleem al..
Mijn schat werkt veel en hard, is gek op zijn werk en heeft nog een aantal jaren om dit zo te kunnen doen, aldus hij..
Dus als er geen heftige verandering zijn, hebben we af&toe 1 of 2 avonden in de week samen en soms een dagje samen vrij maar niet frequent..
Gisteren hebben we een goed gesprek gehad en we komen er gewoon niet uit, we weten niet of we nog verder kunnen want ik heb andere behoeftes dan hij en andersom..
Dit doet vreselijk veel pijn, ik ben er sinds kort achter dat ik misschien wel zou willen trouwen en kinderen krijgen, hij wil dit niet..
Ik heb behoefte aan verdieping en verrijken van onze relatie dus tijd doorbrengen samen, hij heeft deze ruimte niet...
Ik wil dat hij gelukkig is en hij wil ook dat ik gelukkig ben maar ik weet niet of ik dit kan op deze manier..
Hij vraagt van mij of ik dit leven kan leiden met hem, dus weinig tijd samen en geen toekomstperspectief met trouwen en kinderen...
Trouwen doet me nu ook niet zoveel en kinderen zijn nog geen belangrijk issue maar ik weet dat ik dat uiteindelijk wel graag zou willen!
Ben zo bang om hem kwijt te raken, wil bij hem blijven want ik hou zo verschrikkelijk veel van hem maar verlies ik dan mezelf?
Kan iemand zijn/haar eigen behoeftes opzij zette om bij degene te zijn waar je zoveel van houdt?
Dit is de eerste keer dat ik post, lees al wat maandjes mee maar voelde nu de behoefte jullie mening te horen..
Heb een relatie met geweldige lieve kerel, wonen samen en hebben alles wat ons hartje begeert zou je zeggen; het ontbreekt ons aan niets..
We begrijpen elkaar alleen de laatste tijd totaal niet en dat doet vreselijk zeer en creeert absoluut geen gezellige sfeer in huis..
Ik heb behoefte aan tijd doorbrengen met elkaar, hoeft echt niet elke avond of elk weekend maar hier komt het eerste probleem al..
Mijn schat werkt veel en hard, is gek op zijn werk en heeft nog een aantal jaren om dit zo te kunnen doen, aldus hij..
Dus als er geen heftige verandering zijn, hebben we af&toe 1 of 2 avonden in de week samen en soms een dagje samen vrij maar niet frequent..
Gisteren hebben we een goed gesprek gehad en we komen er gewoon niet uit, we weten niet of we nog verder kunnen want ik heb andere behoeftes dan hij en andersom..
Dit doet vreselijk veel pijn, ik ben er sinds kort achter dat ik misschien wel zou willen trouwen en kinderen krijgen, hij wil dit niet..
Ik heb behoefte aan verdieping en verrijken van onze relatie dus tijd doorbrengen samen, hij heeft deze ruimte niet...
Ik wil dat hij gelukkig is en hij wil ook dat ik gelukkig ben maar ik weet niet of ik dit kan op deze manier..
Hij vraagt van mij of ik dit leven kan leiden met hem, dus weinig tijd samen en geen toekomstperspectief met trouwen en kinderen...
Trouwen doet me nu ook niet zoveel en kinderen zijn nog geen belangrijk issue maar ik weet dat ik dat uiteindelijk wel graag zou willen!
Ben zo bang om hem kwijt te raken, wil bij hem blijven want ik hou zo verschrikkelijk veel van hem maar verlies ik dan mezelf?
Kan iemand zijn/haar eigen behoeftes opzij zette om bij degene te zijn waar je zoveel van houdt?
donderdag 29 juli 2010 om 14:12
quote:Ruby-Ann schreef op 29 juli 2010 @ 13:52:
[...]
Als ik bij hem blijf, inderdaad geen huisje boompje beestje maar wel de man waar ik zoveel van hou..
Als ik wegga heb ik wellicht kans op huisje, boompje beestje maar wie zegt dat ik dat met een ander wil..?
Besluiteloosheid en vertwijfeling is killing..
Je kunt jezelf eens afvragen waar dat houden van nu eigenlijk echt op gebaseerd is. Is dat 'houden van' vanuit een gevoel van vrijheid(dat is liefde) of 'houden van' vanuit een gevoel van afhankelijkheid(dat is dus geen liefde).
Nu wil je natuurlijk(heel logisch) nog geen huisje, boompje, beestje met een ander maar dat komt echt wel weer. Ik wilde dat ook niet, maar nu....als mijn ex voor me zou staan, ik zou hem letterlijk de deur wijzen. En geloof me, ik hield ZOVEEL van die man. Had echt nooit gedacht dat ik ooit nog over hem heen zou komen. Je kunt zo nog jaaaaaaren blijven twijfelen en dat is inderdaad 'killing'. Voor je het weet ben je 10 jaar verder en denk je; 'had ik toen maar.....' Het wordt steeds moeilijker namelijk.
Maar ik hoor mezelf(van toen) spreken in jouw verhaal en proef dus ook heel duidelijk dat je nog niet toe bent aan een keuze. Geeft niks, dat komt vanzelf. Misschien moet het zo nog even langer doorgaan. Totdat je het echt goed spuugzat bent.
[...]
Als ik bij hem blijf, inderdaad geen huisje boompje beestje maar wel de man waar ik zoveel van hou..
Als ik wegga heb ik wellicht kans op huisje, boompje beestje maar wie zegt dat ik dat met een ander wil..?
Besluiteloosheid en vertwijfeling is killing..
Je kunt jezelf eens afvragen waar dat houden van nu eigenlijk echt op gebaseerd is. Is dat 'houden van' vanuit een gevoel van vrijheid(dat is liefde) of 'houden van' vanuit een gevoel van afhankelijkheid(dat is dus geen liefde).
Nu wil je natuurlijk(heel logisch) nog geen huisje, boompje, beestje met een ander maar dat komt echt wel weer. Ik wilde dat ook niet, maar nu....als mijn ex voor me zou staan, ik zou hem letterlijk de deur wijzen. En geloof me, ik hield ZOVEEL van die man. Had echt nooit gedacht dat ik ooit nog over hem heen zou komen. Je kunt zo nog jaaaaaaren blijven twijfelen en dat is inderdaad 'killing'. Voor je het weet ben je 10 jaar verder en denk je; 'had ik toen maar.....' Het wordt steeds moeilijker namelijk.
Maar ik hoor mezelf(van toen) spreken in jouw verhaal en proef dus ook heel duidelijk dat je nog niet toe bent aan een keuze. Geeft niks, dat komt vanzelf. Misschien moet het zo nog even langer doorgaan. Totdat je het echt goed spuugzat bent.
donderdag 29 juli 2010 om 14:24
Vergeet er nog even bij te vermelden dat mijn ex ook 13 jaar ouder was dan ik en dat het bij ons ook stuk liep op het huisje, boompje, beestje verhaal. Daar had hij ook niet veel oren naar. Helemaal niet eigenlijk. Hij wilde liever carriére maken en veel geld verdienen. Ik heb me daar 2 jaar lang in aangepast tot ik het niet meer kon want waar blijf 'jij' in dit verhaal. Nergens dus! Kun je daarmee leven? Vooral doorgaan. Kun je dat niet? Stoppen nu het nog kan.
donderdag 29 juli 2010 om 14:26
donderdag 29 juli 2010 om 14:36
@dufti: dat gevoel van: Waar blijf ik in zijn toekomstverhaal komt me idd erg bekend voor..
Las ooit es ergens dat voor sommige mensen een relatie iets extra's is, dus niet het belangrijkste maar de kers op de taart..
En voor anderen, ik dus bijv, is een relatie het middelpunt van het leven waar ik alles omheen bouw..
Ik kan dat hem niet kwalijk nemen want hij voelt dit nu eenmaal niet zo..
Vraag blijft of ik daarmee kan leven idd..
Mag ik vragen of je inmiddels gelukkig bent geworden met of zonder iemand anders?
Las ooit es ergens dat voor sommige mensen een relatie iets extra's is, dus niet het belangrijkste maar de kers op de taart..
En voor anderen, ik dus bijv, is een relatie het middelpunt van het leven waar ik alles omheen bouw..
Ik kan dat hem niet kwalijk nemen want hij voelt dit nu eenmaal niet zo..
Vraag blijft of ik daarmee kan leven idd..
Mag ik vragen of je inmiddels gelukkig bent geworden met of zonder iemand anders?
donderdag 29 juli 2010 om 15:42
Ik ben op dit moment alleen. Het is voor mij een hele moeilijke stap geweest om uit die relatie te stappen en dat heeft gewoon tijd nodig en in mijn geval misschien wel veel tijd. Ik was er net als jij ZO van overtuigd dat hij het voor me was. Maar wat hier al eerder gezegd is, houden van is echt niet alles in een relatie. Ik deed mezelf zo gigantisch tekort en ik kon hem daar niet langer de schuld van geven. Ik koos zelf voor een relatie met hem en ik kon hem niet veranderen dus restte mij niets anders dan te vertrekken. Ik ben er nog steeds niet helemaal hoor, zoiets hakt er gewoon enorm in maar het gaat steeds beter met me en ik merk dat er echt genoeg hele leuke mannen zijn die mij wel op de 1e plaats zouden zetten en die wél huisje, boompje, beestje met mij zouden willen maar ik kies nu even heel bewust voor mezelf. Voordat ik weer open sta voor een nieuwe relatie wil ik eerst weer helemaal mezelf zijn en zover ben ik nog even niet maar dat komt vanzelf wel weer. Daar ben ik van overtuigd.
donderdag 29 juli 2010 om 16:21
quote:dufti schreef op 29 juli 2010 @ 15:42:
Ik ben op dit moment alleen. Het is voor mij een hele moeilijke stap geweest om uit die relatie te stappen en dat heeft gewoon tijd nodig en in mijn geval misschien wel veel tijd. Ik was er net als jij ZO van overtuigd dat hij het voor me was. Maar wat hier al eerder gezegd is, houden van is echt niet alles in een relatie. Ik deed mezelf zo gigantisch tekort en ik kon hem daar niet langer de schuld van geven. Ik koos zelf voor een relatie met hem en ik kon hem niet veranderen dus restte mij niets anders dan te vertrekken. Ik ben er nog steeds niet helemaal hoor, zoiets hakt er gewoon enorm in maar het gaat steeds beter met me en ik merk dat er echt genoeg hele leuke mannen zijn die mij wel op de 1e plaats zouden zetten en die wél huisje, boompje, beestje met mij zouden willen maar ik kies nu even heel bewust voor mezelf. Voordat ik weer open sta voor een nieuwe relatie wil ik eerst weer helemaal mezelf zijn en zover ben ik nog even niet maar dat komt vanzelf wel weer. Daar ben ik van overtuigd.Tuurlijk komt het goed, heel erg sterk van je en dikke voor jou!!
Ik ben op dit moment alleen. Het is voor mij een hele moeilijke stap geweest om uit die relatie te stappen en dat heeft gewoon tijd nodig en in mijn geval misschien wel veel tijd. Ik was er net als jij ZO van overtuigd dat hij het voor me was. Maar wat hier al eerder gezegd is, houden van is echt niet alles in een relatie. Ik deed mezelf zo gigantisch tekort en ik kon hem daar niet langer de schuld van geven. Ik koos zelf voor een relatie met hem en ik kon hem niet veranderen dus restte mij niets anders dan te vertrekken. Ik ben er nog steeds niet helemaal hoor, zoiets hakt er gewoon enorm in maar het gaat steeds beter met me en ik merk dat er echt genoeg hele leuke mannen zijn die mij wel op de 1e plaats zouden zetten en die wél huisje, boompje, beestje met mij zouden willen maar ik kies nu even heel bewust voor mezelf. Voordat ik weer open sta voor een nieuwe relatie wil ik eerst weer helemaal mezelf zijn en zover ben ik nog even niet maar dat komt vanzelf wel weer. Daar ben ik van overtuigd.Tuurlijk komt het goed, heel erg sterk van je en dikke voor jou!!
donderdag 29 juli 2010 om 17:25
Je bent aan de ene kant pas 28 maar als je toch een kinderwens hebt zou ik als ik jou was maar eens heel goed informeren hoelang de vruchtbaarheid bij de vrouw nog goed is, ik wil je niet bang maken, maar als je een kinderwens hebt dan heb je niet zoveel tijd om te blijven aangezien vanaf je 30e je vruchtbaarheid drastisch terug loopt............
donderdag 29 juli 2010 om 17:48
quote:ronniemitchel schreef op 29 juli 2010 @ 17:25:
Je bent aan de ene kant pas 28 maar als je toch een kinderwens hebt zou ik als ik jou was maar eens heel goed informeren hoelang de vruchtbaarheid bij de vrouw nog goed is, ik wil je niet bang maken, maar als je een kinderwens hebt dan heb je niet zoveel tijd om te blijven aangezien vanaf je 30e je vruchtbaarheid drastisch terug loopt............Dat is niet hetgene waar ik nu het meest mee zit dus ik word niet bang...
Je bent aan de ene kant pas 28 maar als je toch een kinderwens hebt zou ik als ik jou was maar eens heel goed informeren hoelang de vruchtbaarheid bij de vrouw nog goed is, ik wil je niet bang maken, maar als je een kinderwens hebt dan heb je niet zoveel tijd om te blijven aangezien vanaf je 30e je vruchtbaarheid drastisch terug loopt............Dat is niet hetgene waar ik nu het meest mee zit dus ik word niet bang...
donderdag 29 juli 2010 om 17:49
donderdag 29 juli 2010 om 17:56
donderdag 29 juli 2010 om 18:18
[quote]loisnvt schreef op 29 juli 2010 @ 18:15:
Ruby-Ann,
Heb jij een nieuwe nick aangemaakt en ben je eigenlijk Fashionchicky? Jullie schrijfwijze en verhaal (incl. leeftijden) lijken nl wel heel erg op elkaar!
Is de "passie" (exact zoals FC het noemde) zijn eigen horecabedrijf?[/quote
Huh, als ik haar was waarom zou ik dan een nieuwe nickname aanmaken?
Ik heb nog nooit eerder gepost zoals je hebt kunnen lezen..
En welke post schreef zij dan?
PS. Je kunt zien op mijn profiel dat ik al 2 jaar en 361 dagen lid ben.....
Ruby-Ann,
Heb jij een nieuwe nick aangemaakt en ben je eigenlijk Fashionchicky? Jullie schrijfwijze en verhaal (incl. leeftijden) lijken nl wel heel erg op elkaar!
Is de "passie" (exact zoals FC het noemde) zijn eigen horecabedrijf?[/quote
Huh, als ik haar was waarom zou ik dan een nieuwe nickname aanmaken?
Ik heb nog nooit eerder gepost zoals je hebt kunnen lezen..
En welke post schreef zij dan?
PS. Je kunt zien op mijn profiel dat ik al 2 jaar en 361 dagen lid ben.....
donderdag 29 juli 2010 om 18:29
donderdag 29 juli 2010 om 18:45
donderdag 29 juli 2010 om 19:26
quote:Haley schreef op 29 juli 2010 @ 18:45:
lois, ik heb het vanmiddag ook even gedacht maar ik vind de schrijfwijze helemaal niet overeenkomen. fc klonk onzeker, onvolwassen en egoïstisch, ruby-ann klinkt verstandig en weloverwogen. En dat zie je dan weer terug aan het verschil in reacties op beide topics.hmm, toch ben ik nog niet overtuigd
lois, ik heb het vanmiddag ook even gedacht maar ik vind de schrijfwijze helemaal niet overeenkomen. fc klonk onzeker, onvolwassen en egoïstisch, ruby-ann klinkt verstandig en weloverwogen. En dat zie je dan weer terug aan het verschil in reacties op beide topics.hmm, toch ben ik nog niet overtuigd
donderdag 29 juli 2010 om 19:34
quote:loisnvt schreef op 29 juli 2010 @ 19:26:
[...]
hmm, toch ben ik nog niet overtuigd
Of ik heb misschien wel 2 of meerdere persoonlijkheden...
Wat zeg ik, misschien ben ik wel vluchtgevaarlijk of zwaar gestoord.... wie zal het zeggen, we zitten toch op een forum?!
En ik zou het fijn vinden als we on-topic kunnen blijven?
Dan kunnen jullie mss een topic openen met: Wie is Ruby-Ann echt? of zoiets?? hahahha
[...]
hmm, toch ben ik nog niet overtuigd
Of ik heb misschien wel 2 of meerdere persoonlijkheden...
Wat zeg ik, misschien ben ik wel vluchtgevaarlijk of zwaar gestoord.... wie zal het zeggen, we zitten toch op een forum?!
En ik zou het fijn vinden als we on-topic kunnen blijven?
Dan kunnen jullie mss een topic openen met: Wie is Ruby-Ann echt? of zoiets?? hahahha
donderdag 29 juli 2010 om 20:27
Een relatie met een hard werkende oudere man. Is zeker geen makkelijke en ook niet altijd een verstandige keuze.
Maar liefde is niet makkelijk of rationeel te verklaren. Als dat gevoel goed is. Voelt het haast onmogelijk afscheid van iemand te nemen. En als je te overhaast bij iemand weg gaat vanwege praktische bezwaren kan je daar zeker je leven lang spijt van krijgen.
Andersom echter ook.
Waar je naar mijn idee over na moet denken. Is of je nog steeds achter je keuze staat. Want een bewuste keuze moet het wel zijn. Om te gaan voor die grote liefde. Ongeacht de moeilijkheden die het met zich meebrengt. Ga je die accepteren en proberen jullie relatie daarbij zo gelukkig mogelijk te maken? Of heb je niet het gevoel dat jij die energie daar in hoeft te steken. En dat je op een anderen manier gelukkiger zou zijn.
Mannen denken en voelen anders dan vrouwen dus communicatieproblemen zullen zeker met een man als de jouwe altijd blijven bestaan. De vraag is, kan je dat accepteren en proberen daar samen een weg in te vinden?
En wat betreft je kinderwens. Als dit echt is wat je wil moet je het niet ter discussie stellen. Jij wil kinderen. Hoe gaan jij partner en jij dat aanpakken. Kan hij niet met dat idee leven? Dat betwijfel ik. Vrouwen houden van hun kind al voordat het geboren is. Mannen hebben iets tastbaars nodig. En jij moet ergens genoeg overtuigingskracht zien te vinden. Om die vent van jou te overtuigen dat jullie een geweldig gezin kunnen gaan vormen(als dat echt is wat je met HEM wil).
Kom je daar niet uit? Geloof me dan ben je de relatie vanzelf een keer zat en vind je de kracht wel om de juiste beslissing te nemen.
Succes.
Maar liefde is niet makkelijk of rationeel te verklaren. Als dat gevoel goed is. Voelt het haast onmogelijk afscheid van iemand te nemen. En als je te overhaast bij iemand weg gaat vanwege praktische bezwaren kan je daar zeker je leven lang spijt van krijgen.
Andersom echter ook.
Waar je naar mijn idee over na moet denken. Is of je nog steeds achter je keuze staat. Want een bewuste keuze moet het wel zijn. Om te gaan voor die grote liefde. Ongeacht de moeilijkheden die het met zich meebrengt. Ga je die accepteren en proberen jullie relatie daarbij zo gelukkig mogelijk te maken? Of heb je niet het gevoel dat jij die energie daar in hoeft te steken. En dat je op een anderen manier gelukkiger zou zijn.
Mannen denken en voelen anders dan vrouwen dus communicatieproblemen zullen zeker met een man als de jouwe altijd blijven bestaan. De vraag is, kan je dat accepteren en proberen daar samen een weg in te vinden?
En wat betreft je kinderwens. Als dit echt is wat je wil moet je het niet ter discussie stellen. Jij wil kinderen. Hoe gaan jij partner en jij dat aanpakken. Kan hij niet met dat idee leven? Dat betwijfel ik. Vrouwen houden van hun kind al voordat het geboren is. Mannen hebben iets tastbaars nodig. En jij moet ergens genoeg overtuigingskracht zien te vinden. Om die vent van jou te overtuigen dat jullie een geweldig gezin kunnen gaan vormen(als dat echt is wat je met HEM wil).
Kom je daar niet uit? Geloof me dan ben je de relatie vanzelf een keer zat en vind je de kracht wel om de juiste beslissing te nemen.
Succes.
vrijdag 30 juli 2010 om 01:50
Ik begrijp niet dat jij zijn denkwijze 'mijn werk is nou eenmaal mijn passie' zo klakkeloos lijkt over te nemen. Mijn werk is ook mijn passie, en in het verleden kon ik me daar ook vaak erg in verliezen. Toen mijn vriend daarover ging klagen (terecht) had ik dat net als jouw vriend weg kunnen wimpelen met een 'dat is nou eenmaal mijn passie en wat ik wil in het leven' maar ik schrok er juist van dat mijn vriend niet gelukkig was in onze relatie. Ik wil niet dat mijn vriend lijdt onder mijn passie!
Ik heb me dus aangepast, want als ik dit niet had gedaan had ik een ongelukkig vriend of (waarschijnlijker) GEEN vriend.
Wat jouw vriend wil; extreem veel werken EN een relatie, is gewoon niet mogelijk. Nouja, alleen als zijn partner ongelukkig aan zijn zijde blijft staan. En ik vind het zorgwekkend dat hij dat blijkbaar een prima oplossing vindt. Dat getuigt helemaal niet van echte liefde voor jou.
Ik heb me dus aangepast, want als ik dit niet had gedaan had ik een ongelukkig vriend of (waarschijnlijker) GEEN vriend.
Wat jouw vriend wil; extreem veel werken EN een relatie, is gewoon niet mogelijk. Nouja, alleen als zijn partner ongelukkig aan zijn zijde blijft staan. En ik vind het zorgwekkend dat hij dat blijkbaar een prima oplossing vindt. Dat getuigt helemaal niet van echte liefde voor jou.
vrijdag 30 juli 2010 om 01:52
Overigens ben ik zelf helemaal niet ongelukkiger geworden van dat mijn werk niet meer (als enige) op 1 stond, eigenlijk is het toch niet zo gezond als je je zo door je werk laat opslokken, een beetje balans moet er blijven.
Wat ik bedoel; Het is dus niet zo dat jij automatisch je vriend ongelukkig aan het maken bent als je wilt dat hij meer tijd/aandacht aan jullie relatie besteedt.
Wat ik bedoel; Het is dus niet zo dat jij automatisch je vriend ongelukkig aan het maken bent als je wilt dat hij meer tijd/aandacht aan jullie relatie besteedt.
vrijdag 30 juli 2010 om 07:52
vrijdag 30 juli 2010 om 07:55
[quote]Mylu schreef op 29 juli 2010 @ 20:27:
Een relatie met een hard werkende oudere man. Is zeker geen makkelijke en ook niet altijd een verstandige keuze.
Maar liefde is niet makkelijk of rationeel te verklaren. Als dat gevoel goed is. Voelt het haast onmogelijk afscheid van iemand te nemen. En als je te overhaast bij iemand weg gaat vanwege praktische bezwaren kan je daar zeker je leven lang spijt van krijgen.
Andersom echter ook.
Waar je naar mijn idee over na moet denken. Is of je nog steeds achter je keuze staat. Want een bewuste keuze moet het wel zijn. Om te gaan voor die grote liefde. Ongeacht de moeilijkheden die het met zich meebrengt. Ga je die accepteren en proberen jullie relatie daarbij zo gelukkig mogelijk te maken? Of heb je niet het gevoel dat jij die energie daar in hoeft te steken. En dat je op een anderen manier gelukkiger zou zijn.
Mannen denken en voelen anders dan vrouwen dus communicatieproblemen zullen zeker met een man als de jouwe altijd blijven bestaan. De vraag is, kan je dat accepteren en proberen daar samen een weg in te vinden?
En wat betreft je kinderwens. Als dit echt is wat je wil moet je het niet ter discussie stellen. Jij wil kinderen. Hoe gaan jij partner en jij dat aanpakken. Kan hij niet met dat idee leven? Dat betwijfel ik. Vrouwen houden van hun kind al voordat het geboren is. Mannen hebben iets tastbaars nodig. En jij moet ergens genoeg overtuigingskracht zien te vinden. Om die vent van jou te overtuigen dat jullie een geweldig gezin kunnen gaan vormen(als dat echt is wat je met HEM wil).
Kom je daar niet uit? Geloof me dan ben je de relatie vanzelf een keer zat en vind je de kracht wel om de juiste beslissing te nemen.
Succes.[/quote\]
Bedankt voor je wijze woorden, ik ben het alleen niet eens met de kinderwens... Hij wil dat (nu) gewoon niet, hij voelt geen behoefte om een gezin te vormen.. Daar kan ik niks aan doen, dat voelt hij nu eenmaal zo.. En het is ook niet zomaar een beslissing!
Een relatie met een hard werkende oudere man. Is zeker geen makkelijke en ook niet altijd een verstandige keuze.
Maar liefde is niet makkelijk of rationeel te verklaren. Als dat gevoel goed is. Voelt het haast onmogelijk afscheid van iemand te nemen. En als je te overhaast bij iemand weg gaat vanwege praktische bezwaren kan je daar zeker je leven lang spijt van krijgen.
Andersom echter ook.
Waar je naar mijn idee over na moet denken. Is of je nog steeds achter je keuze staat. Want een bewuste keuze moet het wel zijn. Om te gaan voor die grote liefde. Ongeacht de moeilijkheden die het met zich meebrengt. Ga je die accepteren en proberen jullie relatie daarbij zo gelukkig mogelijk te maken? Of heb je niet het gevoel dat jij die energie daar in hoeft te steken. En dat je op een anderen manier gelukkiger zou zijn.
Mannen denken en voelen anders dan vrouwen dus communicatieproblemen zullen zeker met een man als de jouwe altijd blijven bestaan. De vraag is, kan je dat accepteren en proberen daar samen een weg in te vinden?
En wat betreft je kinderwens. Als dit echt is wat je wil moet je het niet ter discussie stellen. Jij wil kinderen. Hoe gaan jij partner en jij dat aanpakken. Kan hij niet met dat idee leven? Dat betwijfel ik. Vrouwen houden van hun kind al voordat het geboren is. Mannen hebben iets tastbaars nodig. En jij moet ergens genoeg overtuigingskracht zien te vinden. Om die vent van jou te overtuigen dat jullie een geweldig gezin kunnen gaan vormen(als dat echt is wat je met HEM wil).
Kom je daar niet uit? Geloof me dan ben je de relatie vanzelf een keer zat en vind je de kracht wel om de juiste beslissing te nemen.
Succes.[/quote\]
Bedankt voor je wijze woorden, ik ben het alleen niet eens met de kinderwens... Hij wil dat (nu) gewoon niet, hij voelt geen behoefte om een gezin te vormen.. Daar kan ik niks aan doen, dat voelt hij nu eenmaal zo.. En het is ook niet zomaar een beslissing!
vrijdag 30 juli 2010 om 09:33
Heeft jouw vriend een leidinggevende functie, omdat hij zich zo betrokken voelt? Een functie waarop hij dus afgerekend kan worden als bijv. een deadline niet wordt behaald?
Ik neem nl aan dat het geen kantoorbaan is, gezien je dan 's avonds niet werkt.
Kan jij een voorbeeld noemen hoe jouw vriend ook water bij de wijn zou kunnen doen om jou tegemoet te komen?
En je hebt gelijk vwb die kinderwens. Als hij het gevoel heeft om op dit moment geen gezin te stichten, dan is dat gewoon zo en zou je hem inderdaad ook niet moeten willen overtuigen. Het valt me nl op dat mensen vaak roepen, "maar wat is dan de reden waarom hij nu geen kind wil", alsof hij zich moet verantwoorden voor zijn gevoel. Iemand hoeft zich toch ook niet te verantwoorden voor zijn/haar gevoel als er wel een kinderwens is?
Ik hoop alleen wel voor jou dat hij hierin eerlijk is en blijft en je niet "aan het lijntje" houdt, snap je wat ik bedoel?
Ik neem nl aan dat het geen kantoorbaan is, gezien je dan 's avonds niet werkt.
Kan jij een voorbeeld noemen hoe jouw vriend ook water bij de wijn zou kunnen doen om jou tegemoet te komen?
En je hebt gelijk vwb die kinderwens. Als hij het gevoel heeft om op dit moment geen gezin te stichten, dan is dat gewoon zo en zou je hem inderdaad ook niet moeten willen overtuigen. Het valt me nl op dat mensen vaak roepen, "maar wat is dan de reden waarom hij nu geen kind wil", alsof hij zich moet verantwoorden voor zijn gevoel. Iemand hoeft zich toch ook niet te verantwoorden voor zijn/haar gevoel als er wel een kinderwens is?
Ik hoop alleen wel voor jou dat hij hierin eerlijk is en blijft en je niet "aan het lijntje" houdt, snap je wat ik bedoel?
