Relaties
alle pijlers
hoe verder?
donderdag 29 juli 2010 om 11:57
Hallo,
Dit is de eerste keer dat ik post, lees al wat maandjes mee maar voelde nu de behoefte jullie mening te horen..
Heb een relatie met geweldige lieve kerel, wonen samen en hebben alles wat ons hartje begeert zou je zeggen; het ontbreekt ons aan niets..
We begrijpen elkaar alleen de laatste tijd totaal niet en dat doet vreselijk zeer en creeert absoluut geen gezellige sfeer in huis..
Ik heb behoefte aan tijd doorbrengen met elkaar, hoeft echt niet elke avond of elk weekend maar hier komt het eerste probleem al..
Mijn schat werkt veel en hard, is gek op zijn werk en heeft nog een aantal jaren om dit zo te kunnen doen, aldus hij..
Dus als er geen heftige verandering zijn, hebben we af&toe 1 of 2 avonden in de week samen en soms een dagje samen vrij maar niet frequent..
Gisteren hebben we een goed gesprek gehad en we komen er gewoon niet uit, we weten niet of we nog verder kunnen want ik heb andere behoeftes dan hij en andersom..
Dit doet vreselijk veel pijn, ik ben er sinds kort achter dat ik misschien wel zou willen trouwen en kinderen krijgen, hij wil dit niet..
Ik heb behoefte aan verdieping en verrijken van onze relatie dus tijd doorbrengen samen, hij heeft deze ruimte niet...
Ik wil dat hij gelukkig is en hij wil ook dat ik gelukkig ben maar ik weet niet of ik dit kan op deze manier..
Hij vraagt van mij of ik dit leven kan leiden met hem, dus weinig tijd samen en geen toekomstperspectief met trouwen en kinderen...
Trouwen doet me nu ook niet zoveel en kinderen zijn nog geen belangrijk issue maar ik weet dat ik dat uiteindelijk wel graag zou willen!
Ben zo bang om hem kwijt te raken, wil bij hem blijven want ik hou zo verschrikkelijk veel van hem maar verlies ik dan mezelf?
Kan iemand zijn/haar eigen behoeftes opzij zette om bij degene te zijn waar je zoveel van houdt?
Dit is de eerste keer dat ik post, lees al wat maandjes mee maar voelde nu de behoefte jullie mening te horen..
Heb een relatie met geweldige lieve kerel, wonen samen en hebben alles wat ons hartje begeert zou je zeggen; het ontbreekt ons aan niets..
We begrijpen elkaar alleen de laatste tijd totaal niet en dat doet vreselijk zeer en creeert absoluut geen gezellige sfeer in huis..
Ik heb behoefte aan tijd doorbrengen met elkaar, hoeft echt niet elke avond of elk weekend maar hier komt het eerste probleem al..
Mijn schat werkt veel en hard, is gek op zijn werk en heeft nog een aantal jaren om dit zo te kunnen doen, aldus hij..
Dus als er geen heftige verandering zijn, hebben we af&toe 1 of 2 avonden in de week samen en soms een dagje samen vrij maar niet frequent..
Gisteren hebben we een goed gesprek gehad en we komen er gewoon niet uit, we weten niet of we nog verder kunnen want ik heb andere behoeftes dan hij en andersom..
Dit doet vreselijk veel pijn, ik ben er sinds kort achter dat ik misschien wel zou willen trouwen en kinderen krijgen, hij wil dit niet..
Ik heb behoefte aan verdieping en verrijken van onze relatie dus tijd doorbrengen samen, hij heeft deze ruimte niet...
Ik wil dat hij gelukkig is en hij wil ook dat ik gelukkig ben maar ik weet niet of ik dit kan op deze manier..
Hij vraagt van mij of ik dit leven kan leiden met hem, dus weinig tijd samen en geen toekomstperspectief met trouwen en kinderen...
Trouwen doet me nu ook niet zoveel en kinderen zijn nog geen belangrijk issue maar ik weet dat ik dat uiteindelijk wel graag zou willen!
Ben zo bang om hem kwijt te raken, wil bij hem blijven want ik hou zo verschrikkelijk veel van hem maar verlies ik dan mezelf?
Kan iemand zijn/haar eigen behoeftes opzij zette om bij degene te zijn waar je zoveel van houdt?
vrijdag 30 juli 2010 om 11:26
Ik vind het echt heel erg moeilijk, hoe dan ook is de keuze aan mij...
Hij geeft duidelijk aan wat hij wil en hoe hij zijn leven in wil vullen en ik moet daar OF genoegen mee nemen OF opstappen..
En wat ik ook van zijn standpunt vind, hij is wel duidelijk tegen me en heeft gezegd dat ik moet nadenken of ik daar wel gelukkig van word..
Jammer dat hij mij niet tegemoet wil komen maar dan zal ik toch zelf moeten opstappen....
Auauauauuaw waarom doet liefde zo'n pijn!?
Hij geeft duidelijk aan wat hij wil en hoe hij zijn leven in wil vullen en ik moet daar OF genoegen mee nemen OF opstappen..
En wat ik ook van zijn standpunt vind, hij is wel duidelijk tegen me en heeft gezegd dat ik moet nadenken of ik daar wel gelukkig van word..
Jammer dat hij mij niet tegemoet wil komen maar dan zal ik toch zelf moeten opstappen....
Auauauauuaw waarom doet liefde zo'n pijn!?
vrijdag 30 juli 2010 om 11:28
quote:loisnvt schreef op 30 juli 2010 @ 09:33:
Heeft jouw vriend een leidinggevende functie, omdat hij zich zo betrokken voelt? Een functie waarop hij dus afgerekend kan worden als bijv. een deadline niet wordt behaald?
Ik neem nl aan dat het geen kantoorbaan is, gezien je dan 's avonds niet werkt.
Kan jij een voorbeeld noemen hoe jouw vriend ook water bij de wijn zou kunnen doen om jou tegemoet te komen?
En je hebt gelijk vwb die kinderwens. Als hij het gevoel heeft om op dit moment geen gezin te stichten, dan is dat gewoon zo en zou je hem inderdaad ook niet moeten willen overtuigen. Het valt me nl op dat mensen vaak roepen, "maar wat is dan de reden waarom hij nu geen kind wil", alsof hij zich moet verantwoorden voor zijn gevoel. Iemand hoeft zich toch ook niet te verantwoorden voor zijn/haar gevoel als er wel een kinderwens is?
Ik hoop alleen wel voor jou dat hij hierin eerlijk is en blijft en je niet "aan het lijntje" houdt, snap je wat ik bedoel?Heb je het nu tegen mij of tegen dat andere meisje?!
Heeft jouw vriend een leidinggevende functie, omdat hij zich zo betrokken voelt? Een functie waarop hij dus afgerekend kan worden als bijv. een deadline niet wordt behaald?
Ik neem nl aan dat het geen kantoorbaan is, gezien je dan 's avonds niet werkt.
Kan jij een voorbeeld noemen hoe jouw vriend ook water bij de wijn zou kunnen doen om jou tegemoet te komen?
En je hebt gelijk vwb die kinderwens. Als hij het gevoel heeft om op dit moment geen gezin te stichten, dan is dat gewoon zo en zou je hem inderdaad ook niet moeten willen overtuigen. Het valt me nl op dat mensen vaak roepen, "maar wat is dan de reden waarom hij nu geen kind wil", alsof hij zich moet verantwoorden voor zijn gevoel. Iemand hoeft zich toch ook niet te verantwoorden voor zijn/haar gevoel als er wel een kinderwens is?
Ik hoop alleen wel voor jou dat hij hierin eerlijk is en blijft en je niet "aan het lijntje" houdt, snap je wat ik bedoel?Heb je het nu tegen mij of tegen dat andere meisje?!
vrijdag 30 juli 2010 om 11:35
quote:Ruby-Ann schreef op 30 juli 2010 @ 11:26:
Ik vind het echt heel erg moeilijk, hoe dan ook is de keuze aan mij...
Hij geeft duidelijk aan wat hij wil en hoe hij zijn leven in wil vullen en ik moet daar OF genoegen mee nemen OF opstappen..
En wat ik ook van zijn standpunt vind, hij is wel duidelijk tegen me en heeft gezegd dat ik moet nadenken of ik daar wel gelukkig van word..
Jammer dat hij mij niet tegemoet wil komen maar dan zal ik toch zelf moeten opstappen....
Auauauauuaw waarom doet liefde zo'n pijn!? Misschien alles even laten bezinken, wie weet word het dan iets helderder voor jou,nu zit je in een rolercaoster van emotie's.
Ik vind het echt heel erg moeilijk, hoe dan ook is de keuze aan mij...
Hij geeft duidelijk aan wat hij wil en hoe hij zijn leven in wil vullen en ik moet daar OF genoegen mee nemen OF opstappen..
En wat ik ook van zijn standpunt vind, hij is wel duidelijk tegen me en heeft gezegd dat ik moet nadenken of ik daar wel gelukkig van word..
Jammer dat hij mij niet tegemoet wil komen maar dan zal ik toch zelf moeten opstappen....
Auauauauuaw waarom doet liefde zo'n pijn!? Misschien alles even laten bezinken, wie weet word het dan iets helderder voor jou,nu zit je in een rolercaoster van emotie's.
vrijdag 30 juli 2010 om 12:20
Ik denk dat het gewoon erg belangrijk is dat je voor jezelf helder hebt hoe belangrijk die kinderwens is. En in hoeverre jouw partner daarin een rol speelt. Wil je specifiek met deze man een kind dan moet je toch kijken wat daar de mogelijkheden van zijn. En overtuigen is iets anders dan overhalen.De kans dat hij uit zichzelf tot een ander inzicht komt is vrij klein en daar ligt misschien voor jou een rol.
En wat ik zeg. Blijft hij bij het gevoel wat hij nu heeft dan wordt het mettertijd vanzelf voor jou duidelijk of dat genoeg is en dan maak je de juiste beslissing vast en zeker.
En wat ik zeg. Blijft hij bij het gevoel wat hij nu heeft dan wordt het mettertijd vanzelf voor jou duidelijk of dat genoeg is en dan maak je de juiste beslissing vast en zeker.
vrijdag 30 juli 2010 om 19:37
quote:loisnvt schreef op 30 juli 2010 @ 09:33:
Kan jij een voorbeeld noemen hoe jouw vriend ook water bij de wijn zou kunnen doen om jou tegemoet te komen?
Alleen al door te vragen wat hij zou kunnen veranderen, dus laten zien dat het hem echt iets doet dat ik niet gelukkig ben met de manier hoe onze relatie momenteel verloopt...
Zoals Alice al eerder zei, ik zou het zelf erg vinden als mijn relatie zou lijden onder mijn passie....
En je hebt gelijk vwb die kinderwens. Als hij het gevoel heeft om op dit moment geen gezin te stichten, dan is dat gewoon zo en zou je hem inderdaad ook niet moeten willen overtuigen. Het valt me nl op dat mensen vaak roepen, "maar wat is dan de reden waarom hij nu geen kind wil", alsof hij zich moet verantwoorden voor zijn gevoel. Iemand hoeft zich toch ook niet te verantwoorden voor zijn/haar gevoel als er wel een kinderwens is?
Ik hoop alleen wel voor jou dat hij hierin eerlijk is en blijft en je niet "aan het lijntje" houdt, snap je wat ik bedoel?Daar ben ik zeker van, hij houdt me niet aan het lijntje, dat ligt niet in zijn aard en zou hij ook niet zeggen dat hij niet wil dat ik ongelukkig bij hem blijf.. En hij zegt ook eerlijk dat hij niet weet of de kinderwens ooit gaat komen...
Kan jij een voorbeeld noemen hoe jouw vriend ook water bij de wijn zou kunnen doen om jou tegemoet te komen?
Alleen al door te vragen wat hij zou kunnen veranderen, dus laten zien dat het hem echt iets doet dat ik niet gelukkig ben met de manier hoe onze relatie momenteel verloopt...
Zoals Alice al eerder zei, ik zou het zelf erg vinden als mijn relatie zou lijden onder mijn passie....
En je hebt gelijk vwb die kinderwens. Als hij het gevoel heeft om op dit moment geen gezin te stichten, dan is dat gewoon zo en zou je hem inderdaad ook niet moeten willen overtuigen. Het valt me nl op dat mensen vaak roepen, "maar wat is dan de reden waarom hij nu geen kind wil", alsof hij zich moet verantwoorden voor zijn gevoel. Iemand hoeft zich toch ook niet te verantwoorden voor zijn/haar gevoel als er wel een kinderwens is?
Ik hoop alleen wel voor jou dat hij hierin eerlijk is en blijft en je niet "aan het lijntje" houdt, snap je wat ik bedoel?Daar ben ik zeker van, hij houdt me niet aan het lijntje, dat ligt niet in zijn aard en zou hij ook niet zeggen dat hij niet wil dat ik ongelukkig bij hem blijf.. En hij zegt ook eerlijk dat hij niet weet of de kinderwens ooit gaat komen...
vrijdag 30 juli 2010 om 23:20
Lieve TO,
Ik heb niet alles gelezen,maar herken wel wat in je verhaal.
Een van mijn vorige relaties is stukgelopen op de kinderwens. Niet omdat we niet van elkaar hielden, maar wel omdat we totaal verschillende toekomstvisies hadden. Ik: kinderen, hij: werk en sport. Als een van de twee zeker wel kinderen wil en de ander niet, dan is dat in mijn ogen reden genoeg om uit elkaar te gaan. Ook al houd je nog zoveel van elkaar, je kunt niet aan iemand vragen om een kinderwens opzij te zetten (want dat gaat naar alle waarschijnlijkheid knagen naarmate je ouder wordt) en je kunt ook niet aan iemand vragen om aan kinderen te beginnen omdat jij dat alleen maar wil (want terugstoppen als je vriend het toch niets vindt, kan gewoon niet...). In beide gevallen zul je ongelukkig zijn. Ik heb dus destijds de keuze gemaakt, samen met mijn toenmalige vriend, om de relatie te beeindigen, na 10 jaar... Moeilijk, maar achteraf voor mij een goede keuze.
Ik wilde je mijn ervaring even meegeven. Heel veel sterkte in je beslissing.
Ik heb niet alles gelezen,maar herken wel wat in je verhaal.
Een van mijn vorige relaties is stukgelopen op de kinderwens. Niet omdat we niet van elkaar hielden, maar wel omdat we totaal verschillende toekomstvisies hadden. Ik: kinderen, hij: werk en sport. Als een van de twee zeker wel kinderen wil en de ander niet, dan is dat in mijn ogen reden genoeg om uit elkaar te gaan. Ook al houd je nog zoveel van elkaar, je kunt niet aan iemand vragen om een kinderwens opzij te zetten (want dat gaat naar alle waarschijnlijkheid knagen naarmate je ouder wordt) en je kunt ook niet aan iemand vragen om aan kinderen te beginnen omdat jij dat alleen maar wil (want terugstoppen als je vriend het toch niets vindt, kan gewoon niet...). In beide gevallen zul je ongelukkig zijn. Ik heb dus destijds de keuze gemaakt, samen met mijn toenmalige vriend, om de relatie te beeindigen, na 10 jaar... Moeilijk, maar achteraf voor mij een goede keuze.
Ik wilde je mijn ervaring even meegeven. Heel veel sterkte in je beslissing.
zaterdag 31 juli 2010 om 08:03
quote:Evidenza schreef op 29 juli 2010 @ 12:47:
[...]
Ik ben het daar niet mee eens hoor. Zijn houden van vind ik een stuk realistischer dan haar houden van. Hij houdt alleen maar van haar als het loopt zoals hij wil, en zij voegt zich daar al 2,5 jaar naar. Voor hem geen vuiltje aan de lucht dus, hij houdt van haar en de relatie is prettig.
Heb heel lang nagedacht over deze post, kan me nog steeds niet vinden in het feit dat zijn houden van realistischer is dan mijn houden van... Omdat hij alleen maar van me houdt als het loopt zoals hij het wil..... dat is toch juist helemaal geen houden van!!?? En daar komt bij dat hij dan allang zou zijn opgestapt, dan zou hij echt geen energie en moeite meer in onze relatie steken...
Zij houdt van hem en vindt de relatie helemaal niet prettig. Hij geeft aan niets te willen veranderen, zij wil alles veranderen. Maar blijft toch.
Ik hou inderdaad van hem no matter what, of ik dat vol kan houden is een tweede inderdaad... Daarom is het ook zo moeilijk!
Wie zit er dan "fout'?
[...]
Ik ben het daar niet mee eens hoor. Zijn houden van vind ik een stuk realistischer dan haar houden van. Hij houdt alleen maar van haar als het loopt zoals hij wil, en zij voegt zich daar al 2,5 jaar naar. Voor hem geen vuiltje aan de lucht dus, hij houdt van haar en de relatie is prettig.
Heb heel lang nagedacht over deze post, kan me nog steeds niet vinden in het feit dat zijn houden van realistischer is dan mijn houden van... Omdat hij alleen maar van me houdt als het loopt zoals hij het wil..... dat is toch juist helemaal geen houden van!!?? En daar komt bij dat hij dan allang zou zijn opgestapt, dan zou hij echt geen energie en moeite meer in onze relatie steken...
Zij houdt van hem en vindt de relatie helemaal niet prettig. Hij geeft aan niets te willen veranderen, zij wil alles veranderen. Maar blijft toch.
Ik hou inderdaad van hem no matter what, of ik dat vol kan houden is een tweede inderdaad... Daarom is het ook zo moeilijk!
Wie zit er dan "fout'?
zaterdag 31 juli 2010 om 08:07
quote:kaboinkie schreef op 30 juli 2010 @ 23:20:
Lieve TO,
Ik heb niet alles gelezen,maar herken wel wat in je verhaal.
Een van mijn vorige relaties is stukgelopen op de kinderwens. Niet omdat we niet van elkaar hielden, maar wel omdat we totaal verschillende toekomstvisies hadden. Ik: kinderen, hij: werk en sport. Als een van de twee zeker wel kinderen wil en de ander niet, dan is dat in mijn ogen reden genoeg om uit elkaar te gaan. Ook al houd je nog zoveel van elkaar, je kunt niet aan iemand vragen om een kinderwens opzij te zetten (want dat gaat naar alle waarschijnlijkheid knagen naarmate je ouder wordt) en je kunt ook niet aan iemand vragen om aan kinderen te beginnen omdat jij dat alleen maar wil (want terugstoppen als je vriend het toch niets vindt, kan gewoon niet...). In beide gevallen zul je ongelukkig zijn. Ik heb dus destijds de keuze gemaakt, samen met mijn toenmalige vriend, om de relatie te beeindigen, na 10 jaar... Moeilijk, maar achteraf voor mij een goede keuze.
Ik wilde je mijn ervaring even meegeven. Heel veel sterkte in je beslissing.Bedankt voor je post, fijn dat je achteraf gezien de juiste keuze hebt gemaakt! Ik kan mijn gevoel en verstand nog steeds niet scheiden maar wellicht komt het nog...
We hebben er niet meer over gesproken maar het staat uiteraard wel enorm tussen ons in te broeien...
Lieve TO,
Ik heb niet alles gelezen,maar herken wel wat in je verhaal.
Een van mijn vorige relaties is stukgelopen op de kinderwens. Niet omdat we niet van elkaar hielden, maar wel omdat we totaal verschillende toekomstvisies hadden. Ik: kinderen, hij: werk en sport. Als een van de twee zeker wel kinderen wil en de ander niet, dan is dat in mijn ogen reden genoeg om uit elkaar te gaan. Ook al houd je nog zoveel van elkaar, je kunt niet aan iemand vragen om een kinderwens opzij te zetten (want dat gaat naar alle waarschijnlijkheid knagen naarmate je ouder wordt) en je kunt ook niet aan iemand vragen om aan kinderen te beginnen omdat jij dat alleen maar wil (want terugstoppen als je vriend het toch niets vindt, kan gewoon niet...). In beide gevallen zul je ongelukkig zijn. Ik heb dus destijds de keuze gemaakt, samen met mijn toenmalige vriend, om de relatie te beeindigen, na 10 jaar... Moeilijk, maar achteraf voor mij een goede keuze.
Ik wilde je mijn ervaring even meegeven. Heel veel sterkte in je beslissing.Bedankt voor je post, fijn dat je achteraf gezien de juiste keuze hebt gemaakt! Ik kan mijn gevoel en verstand nog steeds niet scheiden maar wellicht komt het nog...
We hebben er niet meer over gesproken maar het staat uiteraard wel enorm tussen ons in te broeien...
zaterdag 31 juli 2010 om 08:49
Lieve Ruby-Ann, wat een moeilijke beslissing moet je nemen. Ik snap heel goed dat het nu lijkt alsof je een keus moet maken tussen gevoel (houden van) en verstand (jouw wensen en verwachtingen in een relatie). En dat houden van staat je enorm in de weg...
Wat ik alleen maar wil zeggen, is dat ik ook in een relatie gezeten heb zoals deze en zoals Dufti schreef. Het draaide voornamelijk om wat hij wilde en mijn behoeften werden aan de kant gezet als 'egoïstisch'. En oh, wat hield ik veel van die man. Dacht ik. Ik zag het houden van iemand ook als een op zichzelfstaand, onveranderbaar gegeven. De liefde is nu eenmaal een ondoorgrondelijk iets.
Toch heb ik de stap gezet de relatie te beëindigen. Het houden van was als sneeuw voor de zon verdwenen, toen ik afstand nam en weer helder kon kijken. Nu besef ik dat het geen liefde was, maar een behoefte aan liefde geprojecteerd op hem, en een illusie over 'hoe het zou kunnen zijn' als hij maar eens een beetje meewerkte.
Ik heb de man geen seconde gemist. Twee jaar alleen geweest en goed nagedacht over wat ík wil in het leven. Iemand nieuws tegengekomen en getrouwd, een man met wie ik wél op één lijn zit, met wie niet alles bevochten moet worden. En zo niet, dan is dit ons gezamenlijk probleem en zijn we beiden bereid om water bij de wijn te doen.
Nu heb ik meer een idee van wat houden van betekent, en waarom ik van mijn man houd: Omdat hij rekening met mij houdt, mij ziet in mijn behoeften en wensen, omdat we echt samen zijn en samen leven, naast elkaar staan, dezelfde kant op kijken, omdat we respect voor elkaar hebben en wij het middelpunt van elkaars leven zijn.
Omdat hij bereid is te geven, ook al komt het hem niet altijd goed uit. Omdat hij beseft dat je soms iets voor elkaar over moet hebben, ook al is het voor jezelf op dat moment minder leuk, maar het dient de relatie die je zo graag met die ander wilt.
Dat is liefde!
Het wil helemaal niet zeggen dat dit voor jou hetzelfde is of dat het hetzelfde zal gaan. Ik wilde het gewoon even vertellen.
Heel veel sterkte en
Wat ik alleen maar wil zeggen, is dat ik ook in een relatie gezeten heb zoals deze en zoals Dufti schreef. Het draaide voornamelijk om wat hij wilde en mijn behoeften werden aan de kant gezet als 'egoïstisch'. En oh, wat hield ik veel van die man. Dacht ik. Ik zag het houden van iemand ook als een op zichzelfstaand, onveranderbaar gegeven. De liefde is nu eenmaal een ondoorgrondelijk iets.
Toch heb ik de stap gezet de relatie te beëindigen. Het houden van was als sneeuw voor de zon verdwenen, toen ik afstand nam en weer helder kon kijken. Nu besef ik dat het geen liefde was, maar een behoefte aan liefde geprojecteerd op hem, en een illusie over 'hoe het zou kunnen zijn' als hij maar eens een beetje meewerkte.
Ik heb de man geen seconde gemist. Twee jaar alleen geweest en goed nagedacht over wat ík wil in het leven. Iemand nieuws tegengekomen en getrouwd, een man met wie ik wél op één lijn zit, met wie niet alles bevochten moet worden. En zo niet, dan is dit ons gezamenlijk probleem en zijn we beiden bereid om water bij de wijn te doen.
Nu heb ik meer een idee van wat houden van betekent, en waarom ik van mijn man houd: Omdat hij rekening met mij houdt, mij ziet in mijn behoeften en wensen, omdat we echt samen zijn en samen leven, naast elkaar staan, dezelfde kant op kijken, omdat we respect voor elkaar hebben en wij het middelpunt van elkaars leven zijn.
Omdat hij bereid is te geven, ook al komt het hem niet altijd goed uit. Omdat hij beseft dat je soms iets voor elkaar over moet hebben, ook al is het voor jezelf op dat moment minder leuk, maar het dient de relatie die je zo graag met die ander wilt.
Dat is liefde!
Het wil helemaal niet zeggen dat dit voor jou hetzelfde is of dat het hetzelfde zal gaan. Ik wilde het gewoon even vertellen.
Heel veel sterkte en
zaterdag 31 juli 2010 om 09:29
quote:Aureel schreef op 31 juli 2010 @ 08:49:
Lieve Ruby-Ann, wat een moeilijke beslissing moet je nemen. Ik snap heel goed dat het nu lijkt alsof je een keus moet maken tussen gevoel (houden van) en verstand (jouw wensen en verwachtingen in een relatie). En dat houden van staat je enorm in de weg...
Wat ik alleen maar wil zeggen, is dat ik ook in een relatie gezeten heb zoals deze en zoals Dufti schreef. Het draaide voornamelijk om wat hij wilde en mijn behoeften werden aan de kant gezet als 'egoïstisch'. En oh, wat hield ik veel van die man. Dacht ik. Ik zag het houden van iemand ook als een op zichzelfstaand, onveranderbaar gegeven. De liefde is nu eenmaal een ondoorgrondelijk iets.
Toch heb ik de stap gezet de relatie te beëindigen. Het houden van was als sneeuw voor de zon verdwenen, toen ik afstand nam en weer helder kon kijken. Nu besef ik dat het geen liefde was, maar een behoefte aan liefde geprojecteerd op hem, en een illusie over 'hoe het zou kunnen zijn' als hij maar eens een beetje meewerkte.
Ik heb de man geen seconde gemist. Twee jaar alleen geweest en goed nagedacht over wat ík wil in het leven. Iemand nieuws tegengekomen en getrouwd, een man met wie ik wél op één lijn zit, met wie niet alles bevochten moet worden. En zo niet, dan is dit ons gezamenlijk probleem en zijn we beiden bereid om water bij de wijn te doen.
Nu heb ik meer een idee van wat houden van betekent, en waarom ik van mijn man houd: Omdat hij rekening met mij houdt, mij ziet in mijn behoeften en wensen, omdat we echt samen zijn en samen leven, naast elkaar staan, dezelfde kant op kijken, omdat we respect voor elkaar hebben en wij het middelpunt van elkaars leven zijn.
Omdat hij bereid is te geven, ook al komt het hem niet altijd goed uit. Omdat hij beseft dat je soms iets voor elkaar over moet hebben, ook al is het voor jezelf op dat moment minder leuk, maar het dient de relatie die je zo graag met die ander wilt.
Dat is liefde!
Het wil helemaal niet zeggen dat dit voor jou hetzelfde is of dat het hetzelfde zal gaan. Ik wilde het gewoon even vertellen.
Heel veel sterkte en
Bedankt Aureel, moet zeggen dat dit wel een eyeopener is voor mij... Tegelijkertijd breekt mijn hart ook...
Maar wat jij hier opschrijft is precies zoals ik een relatie zie; naast elkaar staan, respect voor elkaar hebben, rekening houden met elkaar etc etc...
Wat fantastisch dat jij dit gevonden hebt in je huidige relatie!!
Vooral deze zin raakte me enorm: Nu besef ik dat het geen liefde was, maar een behoefte aan liefde geprojecteerd op hem, en een illusie over 'hoe het zou kunnen zijn' als hij maar eens een beetje meewerkte.
Lieve Ruby-Ann, wat een moeilijke beslissing moet je nemen. Ik snap heel goed dat het nu lijkt alsof je een keus moet maken tussen gevoel (houden van) en verstand (jouw wensen en verwachtingen in een relatie). En dat houden van staat je enorm in de weg...
Wat ik alleen maar wil zeggen, is dat ik ook in een relatie gezeten heb zoals deze en zoals Dufti schreef. Het draaide voornamelijk om wat hij wilde en mijn behoeften werden aan de kant gezet als 'egoïstisch'. En oh, wat hield ik veel van die man. Dacht ik. Ik zag het houden van iemand ook als een op zichzelfstaand, onveranderbaar gegeven. De liefde is nu eenmaal een ondoorgrondelijk iets.
Toch heb ik de stap gezet de relatie te beëindigen. Het houden van was als sneeuw voor de zon verdwenen, toen ik afstand nam en weer helder kon kijken. Nu besef ik dat het geen liefde was, maar een behoefte aan liefde geprojecteerd op hem, en een illusie over 'hoe het zou kunnen zijn' als hij maar eens een beetje meewerkte.
Ik heb de man geen seconde gemist. Twee jaar alleen geweest en goed nagedacht over wat ík wil in het leven. Iemand nieuws tegengekomen en getrouwd, een man met wie ik wél op één lijn zit, met wie niet alles bevochten moet worden. En zo niet, dan is dit ons gezamenlijk probleem en zijn we beiden bereid om water bij de wijn te doen.
Nu heb ik meer een idee van wat houden van betekent, en waarom ik van mijn man houd: Omdat hij rekening met mij houdt, mij ziet in mijn behoeften en wensen, omdat we echt samen zijn en samen leven, naast elkaar staan, dezelfde kant op kijken, omdat we respect voor elkaar hebben en wij het middelpunt van elkaars leven zijn.
Omdat hij bereid is te geven, ook al komt het hem niet altijd goed uit. Omdat hij beseft dat je soms iets voor elkaar over moet hebben, ook al is het voor jezelf op dat moment minder leuk, maar het dient de relatie die je zo graag met die ander wilt.
Dat is liefde!
Het wil helemaal niet zeggen dat dit voor jou hetzelfde is of dat het hetzelfde zal gaan. Ik wilde het gewoon even vertellen.
Heel veel sterkte en
Bedankt Aureel, moet zeggen dat dit wel een eyeopener is voor mij... Tegelijkertijd breekt mijn hart ook...
Maar wat jij hier opschrijft is precies zoals ik een relatie zie; naast elkaar staan, respect voor elkaar hebben, rekening houden met elkaar etc etc...
Wat fantastisch dat jij dit gevonden hebt in je huidige relatie!!
Vooral deze zin raakte me enorm: Nu besef ik dat het geen liefde was, maar een behoefte aan liefde geprojecteerd op hem, en een illusie over 'hoe het zou kunnen zijn' als hij maar eens een beetje meewerkte.
zaterdag 31 juli 2010 om 11:33
Fijn dat het een eye opener is;
Over die laatste zin: ik besefte me toen dat ik niet hield van de man zoals hij was, maar zoals ik wilde dat hij was. En dat ik niet tevreden was met de relatie zoals ie was, maar zoals ik het in mijn fantasie voor ogen had. En aan dat beeld hield ik maar vast, dacht dat we dit wel konden bereiken, zodra hij maar eens in zou zien dat...
En dat ging nooit gebeuren, zag ik ineens. Mijn droombeeld van onze relatie ging nooit werkelijkheid worden. En dat besef doet pijn! Maar het doet je wel inzien wat jij werkelijk wilt en nodig hebt. En dat je dat in de huidige relatie niet gaat krijgen. De enige manier om jouw dromen te realiseren, is om deze man los te laten als je echt niet tevreden kunt zijn met wat hij jou biedt.
Het is nu heel moelijk maar echt, je kunt ook weer nieuw geluk vinden. Dat heb ik immers ook gevonden. Nogmaals heel veel sterkte en succes...
Over die laatste zin: ik besefte me toen dat ik niet hield van de man zoals hij was, maar zoals ik wilde dat hij was. En dat ik niet tevreden was met de relatie zoals ie was, maar zoals ik het in mijn fantasie voor ogen had. En aan dat beeld hield ik maar vast, dacht dat we dit wel konden bereiken, zodra hij maar eens in zou zien dat...
En dat ging nooit gebeuren, zag ik ineens. Mijn droombeeld van onze relatie ging nooit werkelijkheid worden. En dat besef doet pijn! Maar het doet je wel inzien wat jij werkelijk wilt en nodig hebt. En dat je dat in de huidige relatie niet gaat krijgen. De enige manier om jouw dromen te realiseren, is om deze man los te laten als je echt niet tevreden kunt zijn met wat hij jou biedt.
Het is nu heel moelijk maar echt, je kunt ook weer nieuw geluk vinden. Dat heb ik immers ook gevonden. Nogmaals heel veel sterkte en succes...
zaterdag 31 juli 2010 om 13:45
Toch hou ik gewoon simpelweg van mijn vriend, ook al is hij niet zoals ik graag zou willen dat hij is...
Het doet me alleen pijn dat hij de dingen zo 'hard' heeft opgesteld, dat hij niet wil trouwen, geen kinderen wil en mijn geen toekomstperspectief kan bieden omdat hij niet weet hoe het over x aantal jaren zal zijn...
Hij wil dat ik achter hem sta en hem vrij laat in zijn doen en laten...
Dan vraag ik me af; wat mag ik dan van hem verwachten?
Daar kom ik dus niet uit, hij komt zo egoïstisch over maar dat is hij helemaal niet in het 'gewone' leven...
Egoïstisch maar aan de andere kant ook weer eerlijk, ik word van het ene gevoel in het andere geslingerd...
En we praten er nu al 2 dagen niet meer over omdat we er beide doodmoe van zijn...
En de angst die ik eerst zo heftig voelde is weg, ik voel me vrij rustig dus daar ben ik wel blij om...
Het doet me alleen pijn dat hij de dingen zo 'hard' heeft opgesteld, dat hij niet wil trouwen, geen kinderen wil en mijn geen toekomstperspectief kan bieden omdat hij niet weet hoe het over x aantal jaren zal zijn...
Hij wil dat ik achter hem sta en hem vrij laat in zijn doen en laten...
Dan vraag ik me af; wat mag ik dan van hem verwachten?
Daar kom ik dus niet uit, hij komt zo egoïstisch over maar dat is hij helemaal niet in het 'gewone' leven...
Egoïstisch maar aan de andere kant ook weer eerlijk, ik word van het ene gevoel in het andere geslingerd...
En we praten er nu al 2 dagen niet meer over omdat we er beide doodmoe van zijn...
En de angst die ik eerst zo heftig voelde is weg, ik voel me vrij rustig dus daar ben ik wel blij om...
dinsdag 3 augustus 2010 om 12:49
Het is over, vannacht heeft mijn vriend beslotenn dat we uit elkaar gaan...
Hij ziet het niet meer zitten en weet niet meer hoe het verder kan en vindt dat wij elkaar zo kapot maken op deze manier...
Hij trekt de ruzies niet meer en ik ben dus niet (meer) degene met wie hij verder wil....
Het doet zo'n pijn, voel me zo verschrikkelijk alleen en ben zo bang voor de toekomst, kan alleen maar huilen...
Hij ziet het niet meer zitten en weet niet meer hoe het verder kan en vindt dat wij elkaar zo kapot maken op deze manier...
Hij trekt de ruzies niet meer en ik ben dus niet (meer) degene met wie hij verder wil....
Het doet zo'n pijn, voel me zo verschrikkelijk alleen en ben zo bang voor de toekomst, kan alleen maar huilen...
dinsdag 3 augustus 2010 om 12:52
Je vriend heeft waarschijnlijk wel gelijk: het past niet en jullie kunnen elkaar niet zo gelukkig maken als jullie verdienen.
Het is moeilijk en het is hard maar deze pijn gaat voorbij en dan geef je jezelf de kans om gelukkiger te worden dan je nu bent geweest en jouw dromen uit te laten komen. Het voelt nu niet zo maar echt, het komt goed.
dinsdag 3 augustus 2010 om 13:05
quote:Phoebexx schreef op 03 augustus 2010 @ 12:52:
Je vriend heeft waarschijnlijk wel gelijk: het past niet en jullie kunnen elkaar niet zo gelukkig maken als jullie verdienen.
Het is moeilijk en het is hard maar deze pijn gaat voorbij en dan geef je jezelf de kans om gelukkiger te worden dan je nu bent geweest en jouw dromen uit te laten komen. Het voelt nu niet zo maar echt, het komt goed.
Thanx, ik voel me nu alleeen zo ellendig, mijn toekomst is aan duigen gevallen en de man van wie ik zielsveel van hou is niet meer bij me....Ik zie het allemaal niet meer zitten..
Weet niet meer wat kik moet doen,,,
Je vriend heeft waarschijnlijk wel gelijk: het past niet en jullie kunnen elkaar niet zo gelukkig maken als jullie verdienen.
Het is moeilijk en het is hard maar deze pijn gaat voorbij en dan geef je jezelf de kans om gelukkiger te worden dan je nu bent geweest en jouw dromen uit te laten komen. Het voelt nu niet zo maar echt, het komt goed.
Thanx, ik voel me nu alleeen zo ellendig, mijn toekomst is aan duigen gevallen en de man van wie ik zielsveel van hou is niet meer bij me....Ik zie het allemaal niet meer zitten..
Weet niet meer wat kik moet doen,,,
dinsdag 3 augustus 2010 om 13:08
dinsdag 3 augustus 2010 om 13:09
dinsdag 3 augustus 2010 om 13:10
quote:Phoebexx schreef op 03 augustus 2010 @ 13:08:
Maar de toekomst die jij wilde, wilde hij jou niet geven. Dus die toekomstdroom was al niet meer dan een droom. Het is goed dat dit moment nu is gekomen en niet over 10 jaar.
Je hoeft nu helemaal niks te doen. Geef het even tijd. Dan valt alles daarna wel op zn plek. Echt waar.Ik hoop het zo, wil alleen niet zonder hem!! Hij zit zo diep in mijn hart...
Maar de toekomst die jij wilde, wilde hij jou niet geven. Dus die toekomstdroom was al niet meer dan een droom. Het is goed dat dit moment nu is gekomen en niet over 10 jaar.
Je hoeft nu helemaal niks te doen. Geef het even tijd. Dan valt alles daarna wel op zn plek. Echt waar.Ik hoop het zo, wil alleen niet zonder hem!! Hij zit zo diep in mijn hart...
