Psyche
alle pijlers
Gescheiden en mis mijn kinderen
vrijdag 30 juli 2010 om 17:13
4 jaar geleden ben ik gescheiden. Een hele goede stap voor ons allemaal. Maar waar ik maar niet aan kan wennen is de periode in de vakantie als mijn kinderen bij mijn ex zijn. Ik heb ze nu twee weken bijna niet en ik vind het nog steeds helemaal niet leuk. De weekenden vind ik prima, soms zelfs heerlijk, maar de vakantie pffft wat duurt dat toch lang. Verder ben ik zelf in deze twee weken op vakantie geweest met een vriendin. Alhoewel ik daar ook erg van kan genieten mis ik soms juist de kinderen nog meer. Dan zie ik mooie dingen beleef van alles en dat zou ik dan juist zo graag met ze delen. Wie herkent dit en wil er over schrijven.
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 18:16
Ik denk dat dat ook het lastige is van gescheiden zijn. Al dat gemis ha ha. Ook de kinderen hebben dat. De jongste zei een keer. Mam als ik bij jou ben mis ik papa en als ik bij papa ben mis ik jou. Precies het voelt nooit meer compleet.En het went niet echt.
Eigenlijk zouden mensen die op het punt staan te scheiden dat meer moeten beseffen.
Eigenlijk zouden mensen die op het punt staan te scheiden dat meer moeten beseffen.
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 18:16
quote:rider schreef op 30 juli 2010 @ 18:13:
[...]
ik vind het dieptriest en van een hemeltergende arrogantie om te doen alsof een kind net iets meer van de moeder is dan van de vader. Maar gezien wat je grosso modo aan gedrag ziet van gescheiden moeders, is het een vrij normale benadering.Ik heb gezegd dat het mijn gevoel is. Nooit gezegd dat het ook zo is en ik gedraag me er ook niet naar.
[...]
ik vind het dieptriest en van een hemeltergende arrogantie om te doen alsof een kind net iets meer van de moeder is dan van de vader. Maar gezien wat je grosso modo aan gedrag ziet van gescheiden moeders, is het een vrij normale benadering.Ik heb gezegd dat het mijn gevoel is. Nooit gezegd dat het ook zo is en ik gedraag me er ook niet naar.
vrijdag 30 juli 2010 om 18:20
Stien, het gekke (of wonderlijke) met gevoel is dat je het onbewust naar buiten draagt...al doe jij nog zo je best je gevoel bij jou te houden een ander zal je gevoel voelen en oppikken.
Daarom hoop ik niet zo'n gevoel te krijgen, breekt m'n hart tegenover m'n partner..
Daarom hoop ik niet zo'n gevoel te krijgen, breekt m'n hart tegenover m'n partner..
Perfectionisme is niet perfect...
vrijdag 30 juli 2010 om 18:23
Mijn oudste heeft letterlijk hetzelfde gezegd.... Deed pijn. Ik heb er jaren over gedaan om de stap uit die relatie te zetten en het is een goede stap verder. Maar als ik deze pijn had kunnen inschatten had ik inderdaad nog langer gevochten. Tegen beter weten in hoor, het is echt beter zo. Mijn kinders merken namelijk ook dat ik blijer ben tegenwoordig.
Ik voel het gemis ook heel erg als ze iets gaafs doen en ik dat met iemand (en op een gekke manier voelt dat het natuurlijkst met hun vader) wil delen.
Ben wel heel blij en trots dat we dit zo hebben kunnen regelen, dit doet het meeste recht aan de manier waarop wij tijdens onze relatie vorm gaven aan ons ouderschap. Het zijn en blijven *onze* kinderen.
Ik voel het gemis ook heel erg als ze iets gaafs doen en ik dat met iemand (en op een gekke manier voelt dat het natuurlijkst met hun vader) wil delen.
Ben wel heel blij en trots dat we dit zo hebben kunnen regelen, dit doet het meeste recht aan de manier waarop wij tijdens onze relatie vorm gaven aan ons ouderschap. Het zijn en blijven *onze* kinderen.
vrijdag 30 juli 2010 om 18:26
@ Stein shreef
Ik heb gezegd dat het mijn gevoel[is. Nooit gezegd dat het ook zo is en ik gedraag me er ook niet naar.[/quote]..
Ja zo is dat het gaat om een gevoel niet dat het echt zo is. En we snappen ook heus wel dat het voor de vaders lastig is. Ik snap die boosheid niet van rider en .Yathibbiya.
Jullie zijn zelf waarschijnlijk nog geen moeders. Of zelf nare ervaringen gehad vanwege scheiding eigen ouders.???
Ik heb gezegd dat het mijn gevoel[is. Nooit gezegd dat het ook zo is en ik gedraag me er ook niet naar.[/quote]..
Ja zo is dat het gaat om een gevoel niet dat het echt zo is. En we snappen ook heus wel dat het voor de vaders lastig is. Ik snap die boosheid niet van rider en .Yathibbiya.
Jullie zijn zelf waarschijnlijk nog geen moeders. Of zelf nare ervaringen gehad vanwege scheiding eigen ouders.???
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 18:32
Nou nou Jojanneke...Rider is ten eerste een man. En nee ik ben nog geen moeder, maar kan me gewoon niet voorstellen dat je als moeder het gevoel hebt dat je kind net een beetje meer van jou is omdat jij het hebt gebaard en gedragen. Is absoluut geen boosheid, wel verontwaardiging.
Perfectionisme is niet perfect...
vrijdag 30 juli 2010 om 18:37
vrijdag 30 juli 2010 om 18:43
vrijdag 30 juli 2010 om 18:44
quote:Stien schreef op 30 juli 2010 @ 18:37:
Ik weet niet of je ooit kinderen wilt, Yathibiyya. Maar mocht dit wel het geval zijn en het fantastische moment is daar, dan wil ik je graag nog eens spreken.
Rider, lees net dat je een man bent. Ben jij iemand die aan de 'andere' kant staat? Zie jij je kinderen te weinig?
Dit volgens het principe dat je het meegemaakt moet hebben om het te kunnen begrijpen?
Dat vind ik een merkwaardig argument. Bovendien is dit
"Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij."
een gedachte en geen gevoel.
Ik weet niet of je ooit kinderen wilt, Yathibiyya. Maar mocht dit wel het geval zijn en het fantastische moment is daar, dan wil ik je graag nog eens spreken.
Rider, lees net dat je een man bent. Ben jij iemand die aan de 'andere' kant staat? Zie jij je kinderen te weinig?
Dit volgens het principe dat je het meegemaakt moet hebben om het te kunnen begrijpen?
Dat vind ik een merkwaardig argument. Bovendien is dit
"Sinds de geboorte heb ik altijd het gevoel gehad dat kinderen bij hun moeder horen (niet koste wat het kost, maar in een gezonde situatie, bedoel ik). En dat gevoel heb ik nu ook. Hij hoort eigenlijk thuis bij mij."
een gedachte en geen gevoel.
vrijdag 30 juli 2010 om 18:44
quote:Stien schreef op 30 juli 2010 @ 18:37:
Ik weet niet of je ooit kinderen wilt, Yathibiyya. Maar mocht dit wel het geval zijn en het fantastische moment is daar, dan wil ik je graag nog eens spreken.
Rider, lees net dat je een man bent. Ben jij iemand die aan de 'andere' kant staat? Zie jij je kinderen te weinig?
Zo'n dood doener dat mensen zonder kinderen niet mee zouden kunnen praten. Zeg ik als moeder! (even voor de duidelijkheid)
Waarom zou Ridder alleen zijn mening mogen hebben als hij een vader is die zijn kinderen niet ziet/te weinig ziet?
Vader zijn is het zelfde als moeder zijn hoor! Je hebt een kind waar je van houd en wat je bij je hebben wil.
En ik heb dus niet het gevoel dat onze kinderen meer van mij zijn dan van hun vader. En nu? Ben ik nu een ontaarde moeder oid?
Ik weet niet of je ooit kinderen wilt, Yathibiyya. Maar mocht dit wel het geval zijn en het fantastische moment is daar, dan wil ik je graag nog eens spreken.
Rider, lees net dat je een man bent. Ben jij iemand die aan de 'andere' kant staat? Zie jij je kinderen te weinig?
Zo'n dood doener dat mensen zonder kinderen niet mee zouden kunnen praten. Zeg ik als moeder! (even voor de duidelijkheid)
Waarom zou Ridder alleen zijn mening mogen hebben als hij een vader is die zijn kinderen niet ziet/te weinig ziet?
Vader zijn is het zelfde als moeder zijn hoor! Je hebt een kind waar je van houd en wat je bij je hebben wil.
En ik heb dus niet het gevoel dat onze kinderen meer van mij zijn dan van hun vader. En nu? Ben ik nu een ontaarde moeder oid?
vrijdag 30 juli 2010 om 18:45
Als ik bv. ruzie had met mijn ouders of iets niet snapte van hun acties, zei mijn moeder altijd: 'wacht maar tot je zelf kinderen hebt, dan snap je het wel'. En ze heeft gelijk, sommige dingen kun je niet snappen, totdat je het zelf ervaart.
Dat is wat ik bedoel met, ik wil je nog wel eens spreken als je zelf kinderen hebt. Moedergevoelens zijn niet uit te leggen, totdat je het ervaart.
Hoop dat ik duidelijk ben zo, lastig uit te leggen hoor
!
Dat is wat ik bedoel met, ik wil je nog wel eens spreken als je zelf kinderen hebt. Moedergevoelens zijn niet uit te leggen, totdat je het ervaart.
Hoop dat ik duidelijk ben zo, lastig uit te leggen hoor
!
vrijdag 30 juli 2010 om 18:46
quote:Stien schreef op 30 juli 2010 @ 18:43:
Het gaat niet echt om dat specifieke gevoel.
Op het moment dat je een kind hebt, krijg je allerlei gevoelens die je voorheen nooit ervaren hebt. Het is je kind, jij bent er verantwoordelijk voor. Er ontpopt iets in je wat je niet voor mogelijk hebt gehouden.Dat herken ik ja, is inderdaad iets wat ik voor ik kinderen had nimmer nooit niet had kunnen indenken. Maar dat gold ook voor mijn man!
Het gaat niet echt om dat specifieke gevoel.
Op het moment dat je een kind hebt, krijg je allerlei gevoelens die je voorheen nooit ervaren hebt. Het is je kind, jij bent er verantwoordelijk voor. Er ontpopt iets in je wat je niet voor mogelijk hebt gehouden.Dat herken ik ja, is inderdaad iets wat ik voor ik kinderen had nimmer nooit niet had kunnen indenken. Maar dat gold ook voor mijn man!
vrijdag 30 juli 2010 om 18:47
quote:zakdoekjeopviva schreef op 30 juli 2010 @ 18:44:
[...]
Zo'n dood doener dat mensen zonder kinderen niet mee zouden kunnen praten. Zeg ik als moeder! (even voor de duidelijkheid)
Waarom zou Ridder alleen zijn mening mogen hebben als hij een vader is die zijn kinderen niet ziet/te weinig ziet?
Vader zijn is het zelfde als moeder zijn hoor! Je hebt een kind waar je van houd en wat je bij je hebben wil.
En ik heb dus niet het gevoel dat onze kinderen meer van mij zijn dan van hun vader. En nu? Ben ik nu een ontaarde moeder oid?Zucht...
[...]
Zo'n dood doener dat mensen zonder kinderen niet mee zouden kunnen praten. Zeg ik als moeder! (even voor de duidelijkheid)
Waarom zou Ridder alleen zijn mening mogen hebben als hij een vader is die zijn kinderen niet ziet/te weinig ziet?
Vader zijn is het zelfde als moeder zijn hoor! Je hebt een kind waar je van houd en wat je bij je hebben wil.
En ik heb dus niet het gevoel dat onze kinderen meer van mij zijn dan van hun vader. En nu? Ben ik nu een ontaarde moeder oid?Zucht...
vrijdag 30 juli 2010 om 19:01
zakdoekjeopviva schreef op 30 juli 2010 @ 18:44:
[...]
Zo'n dood doener dat mensen zonder kinderen niet mee zouden kunnen praten. Zeg ik als moeder! (even voor de duidelijkheid)
Waarom zou Ridder alleen zijn mening mogen hebben als hij een vader is die zijn kinderen niet ziet/te weinig ziet?
Vader zijn is het zelfde als moeder zijn hoor! Je hebt een kind waar je van houd en wat je bij je hebben wil.
En ik heb dus niet het gevoel dat onze kinderen meer van mij zijn dan van hun vader. En nu? Ben ik nu een ontaarde moeder oid?
Ik vind de toon van dit stukje heel onaardig.
[...]
Zo'n dood doener dat mensen zonder kinderen niet mee zouden kunnen praten. Zeg ik als moeder! (even voor de duidelijkheid)
Waarom zou Ridder alleen zijn mening mogen hebben als hij een vader is die zijn kinderen niet ziet/te weinig ziet?
Vader zijn is het zelfde als moeder zijn hoor! Je hebt een kind waar je van houd en wat je bij je hebben wil.
En ik heb dus niet het gevoel dat onze kinderen meer van mij zijn dan van hun vader. En nu? Ben ik nu een ontaarde moeder oid?
Ik vind de toon van dit stukje heel onaardig.
Don't worry be happy
vrijdag 30 juli 2010 om 19:26
quote:Stien schreef op 30 juli 2010 @ 18:43:
Het gaat niet echt om dat specifieke gevoel.
Op het moment dat je een kind hebt, krijg je allerlei gevoelens die je voorheen nooit ervaren hebt. Het is je kind, jij bent er verantwoordelijk voor. Er ontpopt iets in je wat je niet voor mogelijk hebt gehouden.Dat geldt natuurlijk ook voor de vader
Het gaat niet echt om dat specifieke gevoel.
Op het moment dat je een kind hebt, krijg je allerlei gevoelens die je voorheen nooit ervaren hebt. Het is je kind, jij bent er verantwoordelijk voor. Er ontpopt iets in je wat je niet voor mogelijk hebt gehouden.Dat geldt natuurlijk ook voor de vader
vrijdag 30 juli 2010 om 19:42
Stien,
Ik geloof echt dat kinderen krijgen een gevoel is die je met geen pen kunt beschrijven en wat je alleen zelf kunt ervaren als je ze hebt. Maar ik geloof ook dat dit voor vader en moeder geldt!
De opmerking dat je het gevoel hebt dat je kinderen meer van jou zijn dan van hun vader, daaaar kan en wil ik gewoon niet inkomen. Snap je dat?
En dan mag je met je smiley nee schudden op de reactie van zakdoekjeviva maar volgens mij denkt ze er hetzelfde over als mij..
Ik geloof echt dat kinderen krijgen een gevoel is die je met geen pen kunt beschrijven en wat je alleen zelf kunt ervaren als je ze hebt. Maar ik geloof ook dat dit voor vader en moeder geldt!
De opmerking dat je het gevoel hebt dat je kinderen meer van jou zijn dan van hun vader, daaaar kan en wil ik gewoon niet inkomen. Snap je dat?
En dan mag je met je smiley nee schudden op de reactie van zakdoekjeviva maar volgens mij denkt ze er hetzelfde over als mij..
Perfectionisme is niet perfect...
vrijdag 30 juli 2010 om 20:10
~negeert de discussie eromheen~
Mijn kinderen zijn nu voor drie weken weg en ik zie en hoor hen niet. En ook al weet ik dat zij het heerlijk hebben met hun vader en hebben we hier het hele huis op zijn kop staan en zouden ze alleen maar last hebben van al die zooi en aandachtgebrek én kan ik zelfs enorm genieten van eens niet aan oppas te denken en uitgebreid genieten van mijn liefste: het voelt als een gemis. Alsof er een stukje van mijn hart verdoofd is.
Nu mag iedereen zeggen dat dat stom is of onterecht en dat de vader zijn kinderen ook mist als ze bijna 2 weken bij mij zijn. Maar als TO vraagt of er mensen zijn die het herkennen: JA!
Je doet er nix aan geloof ik, uitzitten en fijnknijpen als ze weer bij je zijn. Maar ik voel dus met jou mee.
Mijn kinderen zijn nu voor drie weken weg en ik zie en hoor hen niet. En ook al weet ik dat zij het heerlijk hebben met hun vader en hebben we hier het hele huis op zijn kop staan en zouden ze alleen maar last hebben van al die zooi en aandachtgebrek én kan ik zelfs enorm genieten van eens niet aan oppas te denken en uitgebreid genieten van mijn liefste: het voelt als een gemis. Alsof er een stukje van mijn hart verdoofd is.
Nu mag iedereen zeggen dat dat stom is of onterecht en dat de vader zijn kinderen ook mist als ze bijna 2 weken bij mij zijn. Maar als TO vraagt of er mensen zijn die het herkennen: JA!
Je doet er nix aan geloof ik, uitzitten en fijnknijpen als ze weer bij je zijn. Maar ik voel dus met jou mee.
vrijdag 30 juli 2010 om 20:30
quote:Bloesem schreef op 30 juli 2010 @ 20:10:
~negeert de discussie eromheen~
Mijn kinderen zijn nu voor drie weken weg en ik zie en hoor hen niet. En ook al weet ik dat zij het heerlijk hebben met hun vader en hebben we hier het hele huis op zijn kop staan en zouden ze alleen maar last hebben van al die zooi en aandachtgebrek én kan ik zelfs enorm genieten van eens niet aan oppas te denken en uitgebreid genieten van mijn liefste: het voelt als een gemis. Alsof er een stukje van mijn hart verdoofd is.
Nu mag iedereen zeggen dat dat stom is of onterecht en dat de vader zijn kinderen ook mist als ze bijna 2 weken bij mij zijn. Maar als TO vraagt of er mensen zijn die het herkennen: JA!
Je doet er nix aan geloof ik, uitzitten en fijnknijpen als ze weer bij je zijn. Maar ik voel dus met jou mee. Goed dat je zegt de rest van de discussie te negeren, al begrijp ik niet waarom. Niemand heeft dus gezegd geen begrip te hebben voor het gemis. Het commentaar heeft voornamelijk betrekking op de uitspraak van iemand die meent te voelen dat haar kind meer van haar is dan van de vader.
~negeert de discussie eromheen~
Mijn kinderen zijn nu voor drie weken weg en ik zie en hoor hen niet. En ook al weet ik dat zij het heerlijk hebben met hun vader en hebben we hier het hele huis op zijn kop staan en zouden ze alleen maar last hebben van al die zooi en aandachtgebrek én kan ik zelfs enorm genieten van eens niet aan oppas te denken en uitgebreid genieten van mijn liefste: het voelt als een gemis. Alsof er een stukje van mijn hart verdoofd is.
Nu mag iedereen zeggen dat dat stom is of onterecht en dat de vader zijn kinderen ook mist als ze bijna 2 weken bij mij zijn. Maar als TO vraagt of er mensen zijn die het herkennen: JA!
Je doet er nix aan geloof ik, uitzitten en fijnknijpen als ze weer bij je zijn. Maar ik voel dus met jou mee. Goed dat je zegt de rest van de discussie te negeren, al begrijp ik niet waarom. Niemand heeft dus gezegd geen begrip te hebben voor het gemis. Het commentaar heeft voornamelijk betrekking op de uitspraak van iemand die meent te voelen dat haar kind meer van haar is dan van de vader.
