Relaties
alle pijlers
single moeder vraagt advies
zaterdag 31 juli 2010 om 00:31
Beste forummers,
al reagerend op een ander topic, bedacht ik me dat ik hier ook graag een vraag wilde stellen. Ik hoop dat iemand erop wil reageren.
Na een kortstondige relatie werd ik (geheel ongepland) zwanger van mjn dochter. Ik had geen erg serieuze gevoelens voor hem.
De vader had al een kind uit een eerder huwelijk en stond begrijpelijkerwijs niet te springen om nóg een part-time kind. Na wat geharrewar was ik toch heel verrukt en het kind werd geboren. Omdat de vader zo overstuur was (wat ik heel goed begrijpen kon) hebben we besloten dat het míjn kind zou zijn, hij hoefde niks te erkennen/ bij te dragen oid. Mijn enige voorwaarde was dat hij er wel voor haar zou zijn, mocht zij vragen krijgen etc.
Ik zat vol hormonen, was compleet van de leg af bij het idee dat ik een kind zou krijgen en was hem zelfs op de één of andere manier dánkbaar! Dus deze regeling leek mij prima. (even kort door de bocht)
En hij hield zijn woord, hij komt zo om de negen maande op visite, mijn dochter weet ook al een tijdje dat hij haar vader is, ze reageert er niet erg duidelijk op, maar vindt het wel bijzonder hem te zien.
Ik ben heel blij dat hij haar/ons bezoekt en dat hij een 'stabiele factor' in haar leven is.
Maar wat mij heel erg steekt, en ik weet niet precies waarom, is dat zijn ouders en zijn zoon niks van haar weten. Hij draagt daarvoor redenen aan, waar ik moeite mee heb. (voor zoon is het te moeilijk, omdat hij haar niet kent, terwijl ik wel eens voorgesteld heb hem mee te nemen. En de ouders, daarvan wil hij niet dat zijn zoon geheimen voor hen heeft of vice versa). Gezamelijke vrienden heeft hij laten weten niet met hen over haar te willen praten. Die vinden dat moeilijk, maar houden zich daaraan.
En ik vraag me regelmatig af; waarom vind ik dat zo erg? Zit er iets anders achter? Dochter en ik hebben het heel goed, ik ben heel gelukkig met haar en zij lijkt de situatie met haar vader te nemen voor wat het is. Ik heb dus absoluut geen klagen. Maar elke keer als ik hem zie denk ik; het gaat nu wel erg makkelijk voor je, je houdt haar verborgen, niemand, behalve ik, stelt je kritische vragen, en zo heb je jezelf mooi ingedekt.
Het voelt heel giftig, en ik wil dat helemaal niet! Ik heb hem wel eens geconfronteerd, maar schrok erg van zijn koele reactie. Mijn waarheid was niet zijn waarheid en hij wist wat goed was voor zijn zoon, zijn ouders etc.
En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Ik heb daar niks over te zeggen.
En er is ook niks in mij dat verlangt naar speelpartijtjes tussen zijn zoon en mijn dochter, of ontmoetingen met zijn ouders (al heb ik er geen enkel bezwaar tegen)
maar ik vind het ook een rotidee dat de vader van mijn dochter geen coole gast is, een open man, die zich nergens voor schaamt en zeker niet voor haar. Een rotidee dat er nog allerlei familieleden achter de coulissen vandaan gaan komen.
Misschien interesseert het haar niet, is het voor haar goed zoals het nu is en de rest bijzaak. Misschien interesseren die halfbroer en die opa en oma haar ook niets. Zou kunnen.
Ik vind het in ieder heel stom dat ik mij er soms zo kwaad om maak en wil er liever vrede mee hebben. Hij maakt zich toch bekend aan haar? Dat is toch het belangrijkste en fijn dat hij dat doet? Waarom vind ik het dan zo vervelend? Alsof het niet klopt?
Bij voorbaat dank voor je mening.
al reagerend op een ander topic, bedacht ik me dat ik hier ook graag een vraag wilde stellen. Ik hoop dat iemand erop wil reageren.
Na een kortstondige relatie werd ik (geheel ongepland) zwanger van mjn dochter. Ik had geen erg serieuze gevoelens voor hem.
De vader had al een kind uit een eerder huwelijk en stond begrijpelijkerwijs niet te springen om nóg een part-time kind. Na wat geharrewar was ik toch heel verrukt en het kind werd geboren. Omdat de vader zo overstuur was (wat ik heel goed begrijpen kon) hebben we besloten dat het míjn kind zou zijn, hij hoefde niks te erkennen/ bij te dragen oid. Mijn enige voorwaarde was dat hij er wel voor haar zou zijn, mocht zij vragen krijgen etc.
Ik zat vol hormonen, was compleet van de leg af bij het idee dat ik een kind zou krijgen en was hem zelfs op de één of andere manier dánkbaar! Dus deze regeling leek mij prima. (even kort door de bocht)
En hij hield zijn woord, hij komt zo om de negen maande op visite, mijn dochter weet ook al een tijdje dat hij haar vader is, ze reageert er niet erg duidelijk op, maar vindt het wel bijzonder hem te zien.
Ik ben heel blij dat hij haar/ons bezoekt en dat hij een 'stabiele factor' in haar leven is.
Maar wat mij heel erg steekt, en ik weet niet precies waarom, is dat zijn ouders en zijn zoon niks van haar weten. Hij draagt daarvoor redenen aan, waar ik moeite mee heb. (voor zoon is het te moeilijk, omdat hij haar niet kent, terwijl ik wel eens voorgesteld heb hem mee te nemen. En de ouders, daarvan wil hij niet dat zijn zoon geheimen voor hen heeft of vice versa). Gezamelijke vrienden heeft hij laten weten niet met hen over haar te willen praten. Die vinden dat moeilijk, maar houden zich daaraan.
En ik vraag me regelmatig af; waarom vind ik dat zo erg? Zit er iets anders achter? Dochter en ik hebben het heel goed, ik ben heel gelukkig met haar en zij lijkt de situatie met haar vader te nemen voor wat het is. Ik heb dus absoluut geen klagen. Maar elke keer als ik hem zie denk ik; het gaat nu wel erg makkelijk voor je, je houdt haar verborgen, niemand, behalve ik, stelt je kritische vragen, en zo heb je jezelf mooi ingedekt.
Het voelt heel giftig, en ik wil dat helemaal niet! Ik heb hem wel eens geconfronteerd, maar schrok erg van zijn koele reactie. Mijn waarheid was niet zijn waarheid en hij wist wat goed was voor zijn zoon, zijn ouders etc.
En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Ik heb daar niks over te zeggen.
En er is ook niks in mij dat verlangt naar speelpartijtjes tussen zijn zoon en mijn dochter, of ontmoetingen met zijn ouders (al heb ik er geen enkel bezwaar tegen)
maar ik vind het ook een rotidee dat de vader van mijn dochter geen coole gast is, een open man, die zich nergens voor schaamt en zeker niet voor haar. Een rotidee dat er nog allerlei familieleden achter de coulissen vandaan gaan komen.
Misschien interesseert het haar niet, is het voor haar goed zoals het nu is en de rest bijzaak. Misschien interesseren die halfbroer en die opa en oma haar ook niets. Zou kunnen.
Ik vind het in ieder heel stom dat ik mij er soms zo kwaad om maak en wil er liever vrede mee hebben. Hij maakt zich toch bekend aan haar? Dat is toch het belangrijkste en fijn dat hij dat doet? Waarom vind ik het dan zo vervelend? Alsof het niet klopt?
Bij voorbaat dank voor je mening.
zaterdag 31 juli 2010 om 00:52
Ik snap trouwens wel dat je het vervelend vindt.. Het is je dochter en het voelt alsof hij haar bestaan niet erkent naar de wereld toe! Dat voelt en is niet eerlijk.
Maar in feite wel wat jullie hebben afgesproken: hij hoefde haar niet te erkennen.
Hoe oud is je kindje, zolang zij het nog niet merkt..oke.. Maar lijkt me voor haar wel moeiljk zodra ze het gaat begrijpen.
Ik vind het trouwens van hem ook wel lullig voor de rest van zijn omgeving, zoals bijv eventuele nieuwe vriendin. En lastig eeuwig vol te houden lijkt me..
Maar in feite wel wat jullie hebben afgesproken: hij hoefde haar niet te erkennen.
Hoe oud is je kindje, zolang zij het nog niet merkt..oke.. Maar lijkt me voor haar wel moeiljk zodra ze het gaat begrijpen.
Ik vind het trouwens van hem ook wel lullig voor de rest van zijn omgeving, zoals bijv eventuele nieuwe vriendin. En lastig eeuwig vol te houden lijkt me..
zaterdag 31 juli 2010 om 00:54
Hmm.. ik kan me heel goed voorstellen dat het toch stiekem steekt. Ook al heb je vanaf het begin af aan ingestemd met de manier waarop dit zou gaan (hij hoeft niets bij te dragen, het is jouw kind, het is leuk als hij langskomt), alsnog krijg je niet de erkenning waar ieder mens naar verlangt. Hij verbergt niet alleen het bestaan van jullie kind naar de buitenwereld, maar daarmee verbergt hij in feite ook het bestaan van jou.
Heel realistisch gezien heb je idd wat je wilde en hoe je het geregeld hebt: een geweldig kindje, een regeling met de vader die voor je dochtertje werkt en hij is er wanneer je dat nodig is.
Maar ik denk dat het natuurlijk niet is hoe je vroeger jezelf zag met een kind. Het ideale plaatje is het natuurlijk niet en eigenlijk wilde je misschien wel meer. Het klinkt dus een beetje alsof je aan de ene kant het beste van de situatie hebt gemaakt (dat heb je ook prima gedaan), maar aan de andere kant het moeilijk vindt om te accepteren dat je in deze situatie zit! En dat is begrijpelijk natuurlijk. Je wil toch dat je kind erkent wordt en geen geheim is? Je wilt toch dat ze haar opa en oma van zijn kant op zn minst kent? En je wilt toch dat hij jullie serieus neemt, door met trots over jullie te praten?
Ik vind het heel begrijpelijk dat je met deze dubbele gevoelens worstelt en ik denk dat je naar jezelf eerlijk moet zijn en moet kijken of je deze situatie wel echt volledig hebt geaccepteerd, en zo niet, hoe je dat wel kan gaan doen, en of je dat eigenlijk wel wilt. Want als je meer wilt, probeer hier dan met hem over te praten, probeer uit te leggen waarom je het er moeilijk mee hebt.
Heel veel sterkte!
Heel realistisch gezien heb je idd wat je wilde en hoe je het geregeld hebt: een geweldig kindje, een regeling met de vader die voor je dochtertje werkt en hij is er wanneer je dat nodig is.
Maar ik denk dat het natuurlijk niet is hoe je vroeger jezelf zag met een kind. Het ideale plaatje is het natuurlijk niet en eigenlijk wilde je misschien wel meer. Het klinkt dus een beetje alsof je aan de ene kant het beste van de situatie hebt gemaakt (dat heb je ook prima gedaan), maar aan de andere kant het moeilijk vindt om te accepteren dat je in deze situatie zit! En dat is begrijpelijk natuurlijk. Je wil toch dat je kind erkent wordt en geen geheim is? Je wilt toch dat ze haar opa en oma van zijn kant op zn minst kent? En je wilt toch dat hij jullie serieus neemt, door met trots over jullie te praten?
Ik vind het heel begrijpelijk dat je met deze dubbele gevoelens worstelt en ik denk dat je naar jezelf eerlijk moet zijn en moet kijken of je deze situatie wel echt volledig hebt geaccepteerd, en zo niet, hoe je dat wel kan gaan doen, en of je dat eigenlijk wel wilt. Want als je meer wilt, probeer hier dan met hem over te praten, probeer uit te leggen waarom je het er moeilijk mee hebt.
Heel veel sterkte!
zaterdag 31 juli 2010 om 01:05
Even los van jou en van de vader: Voor je kind is het niet goed als ze een geheim is. Ze heeft een vader, maar voor zijn omgeving mag ze niet bestaan. Vroeger of later krijgt jouw dochter hier grote problemen mee. Ze is een geheim, mag er dus niet zijn, in vaders wereld bestaat ze niet. Hoe moet zij zich straks voelen over zichzelf?
In deze maakt het niet zoveel uit hoe jij en vader je er over voelen. Jullie hebben een kind samen op de wereld gezet, dat is een feit. En dat maakt dat jullie beiden verantwoordelijk zijn voor een goede ontwikkeling van dit meisje. Ze is afhankelijk van jou, maar ook van haar vader. Zij kan nergens voor kiezen.
Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
In deze maakt het niet zoveel uit hoe jij en vader je er over voelen. Jullie hebben een kind samen op de wereld gezet, dat is een feit. En dat maakt dat jullie beiden verantwoordelijk zijn voor een goede ontwikkeling van dit meisje. Ze is afhankelijk van jou, maar ook van haar vader. Zij kan nergens voor kiezen.
Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
oh that purrrrrrrrrfect feeling
zaterdag 31 juli 2010 om 05:55
Hoe kan je dochter nou een band opbouwen met haar vader als hij 1 x in de 9 maanden langskomt? Wat een vreemde frequentie.
Jullie zadelen een kind op met jullie geheim waar zij niet om gevraagd heeft. Ik denk dat daar nog wel problemen van gaan komen in de toekomst. Zij zal toch nieuwsgierig worden naar haar broer en grootouders.
Jullie zadelen een kind op met jullie geheim waar zij niet om gevraagd heeft. Ik denk dat daar nog wel problemen van gaan komen in de toekomst. Zij zal toch nieuwsgierig worden naar haar broer en grootouders.
Ik heb geen motto.
zaterdag 31 juli 2010 om 07:49
zaterdag 31 juli 2010 om 07:51
Misschien zou je het gevoel kunnen hebben dat hij zich lijkt te 'schamen' voor zijn 'misstap'? (Sorry dat ik het hier zo oneerbiedig neerzet.) Maar zoiets vertel je zelf al, zie ik nu ik je verhaal nog een keer doorneem.
Je/jullie dochter is natuurlijk het mooiste wat je kan overkomen. Hij lijkt er zo achteloos mee om te springen. Is dat het?
Je dochter zal het nu nog niet echt doorhebben, maar later zal ze er zeker vragen over gaan stellen, kan ik mij indenken.
Plus dat de vader besluit dat (o.a.) haar grootouders haar niet hoeven te kennen, hoe zouden die mensen daar echt over denken? Dat weet je niet.
Ik vind het niet gek dat je daarmee zit.
Je/jullie dochter is natuurlijk het mooiste wat je kan overkomen. Hij lijkt er zo achteloos mee om te springen. Is dat het?
Je dochter zal het nu nog niet echt doorhebben, maar later zal ze er zeker vragen over gaan stellen, kan ik mij indenken.
Plus dat de vader besluit dat (o.a.) haar grootouders haar niet hoeven te kennen, hoe zouden die mensen daar echt over denken? Dat weet je niet.
Ik vind het niet gek dat je daarmee zit.
zaterdag 31 juli 2010 om 07:57
Heel logisch dat dit steekt. Hij ontkent hiermee het bestaan van jullie dochter tegenover mensen die superbelangrijk zijn voor hem, én voor jullie dochter. Ik ben het eens met Poezewoes: dit is niet goed voor een kind, dat ze niet mag bestaan. Ook zijn zoon en ouders doet hij dit ongevraagd aan; zij hebben geen keus, die maakt hij voor hen.
Misschien is dat ook wel wat jou (deels) dwars zit, dat hij ondanks dat hij niet betrokken zou zijn bij de opvoeding, ondertussen wél keuzes maakt die heel ingrijpend zijn in het leven van je dochter. En jij kunt hier geen invloed op uitoefenen, moet het maar accepteren allemaal.
Ik vind het ook slap van hem en zijn argumenten snijden ook niet veel hout; ik geloof eerder dat hij er zelf gewoon helemaal geen zin heeft, misschien speelt schaamte mee, en dat hij het dáárom niet vertelt. Heel raar ook dat je zoiets voor je eigen kind en ouders verborgen houdt. Hoe zullen die reageren als ze er ooit achter komen?!
En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Ik heb daar niks over te zeggen.
Je hebt er wél wat over te zeggen (al kun je niks afdwingen); het gaat om jouw dochter voor wie je verantwoordelijk bent. Jullie hebben samen een kind, hoe dan ook, en zullen het hier samen over eens moeten worden (indien mogelijk).
Ik vind het in ieder heel stom dat ik mij er soms zo kwaad om maak en wil er liever vrede mee hebben.
Helemaal niet stom. Laat die kwaadheid er maar gewoon zijn; het gaat om het leven van je dochter, het is alleen maar normaal dat je je hierover druk maakt. Jij voelt dit zo, dus dan klopt er iets niet. Vertrouw op die gevoelens! Je hebt ze niets voor niks.
Misschien is dat ook wel wat jou (deels) dwars zit, dat hij ondanks dat hij niet betrokken zou zijn bij de opvoeding, ondertussen wél keuzes maakt die heel ingrijpend zijn in het leven van je dochter. En jij kunt hier geen invloed op uitoefenen, moet het maar accepteren allemaal.
Ik vind het ook slap van hem en zijn argumenten snijden ook niet veel hout; ik geloof eerder dat hij er zelf gewoon helemaal geen zin heeft, misschien speelt schaamte mee, en dat hij het dáárom niet vertelt. Heel raar ook dat je zoiets voor je eigen kind en ouders verborgen houdt. Hoe zullen die reageren als ze er ooit achter komen?!
En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Ik heb daar niks over te zeggen.
Je hebt er wél wat over te zeggen (al kun je niks afdwingen); het gaat om jouw dochter voor wie je verantwoordelijk bent. Jullie hebben samen een kind, hoe dan ook, en zullen het hier samen over eens moeten worden (indien mogelijk).
Ik vind het in ieder heel stom dat ik mij er soms zo kwaad om maak en wil er liever vrede mee hebben.
Helemaal niet stom. Laat die kwaadheid er maar gewoon zijn; het gaat om het leven van je dochter, het is alleen maar normaal dat je je hierover druk maakt. Jij voelt dit zo, dus dan klopt er iets niet. Vertrouw op die gevoelens! Je hebt ze niets voor niks.
zaterdag 31 juli 2010 om 08:12
quote:Poezewoes schreef op 31 juli 2010 @ 01:05:
Even los van jou en van de vader: Voor je kind is het niet goed als ze een geheim is. Ze heeft een vader, maar voor zijn omgeving mag ze niet bestaan. Vroeger of later krijgt jouw dochter hier grote problemen mee. Ze is een geheim, mag er dus niet zijn, in vaders wereld bestaat ze niet. Hoe moet zij zich straks voelen over zichzelf?
In deze maakt het niet zoveel uit hoe jij en vader je er over voelen. Jullie hebben een kind samen op de wereld gezet, dat is een feit. En dat maakt dat jullie beiden verantwoordelijk zijn voor een goede ontwikkeling van dit meisje. Ze is afhankelijk van jou, maar ook van haar vader. Zij kan nergens voor kiezen.
Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
Dit is wel een hele voorbarige conclusie! Ten eerste hangt het van een kind af, ieder kind is verschillend en gaat anders met een situatie om. Het ligt voor een groot deel denk ik ook aan de achterliggende reden waarom hij maar eens in de negen maanden langskomt en of hij dan feitelijk wel of niet een ´vaderrol´ speelt. Wordt hij door alle partijen bijvoorbeeld ook haar papa genoemd?
Als ik het zo lees lijkt het erop dat hij puur langskomt zodat wanneer zij eraan toe is de nodige vragen kan stellen en dat hij geen compleet vreemd gezicht is mocht ze ouder zijn en op zoek gaan omdat ze bepaalde dingen over haar afkomst te weten wil komen.
Iemand die eens in de negen maanden langskomt kan je denk ik geen vader noemen. En als ik in zo´n situatie terecht zou komen zou ik hem zeker dan ook niet zo benoemen, juist om eventuele problemen zoals hierboven omschreven worden te voorkomen.
Hij is de man van wie je zwanger bent geraakt, maar in deze, naar wat ik lees, gedraagt hij zich zeker niet als vader van je kind.
Alhoewel als je zaken aan zou pakken een rechter er waarschijnlijk anders over denkt, omdat hij de verwekker is en geen donor. Maar je hebt er zelf mee ingestemd om het als alleen jouw kind te beschouwen. Als je er nu achteraf moeite mee hebt, zou het dan mogelijk zijn om hier alsnog een goed en open gesprek met hem over te hebben? Is hij gevoelig voor je uitleg en argumenten of worden die bij voorbaat al van tafel geveegd?
Even los van jou en van de vader: Voor je kind is het niet goed als ze een geheim is. Ze heeft een vader, maar voor zijn omgeving mag ze niet bestaan. Vroeger of later krijgt jouw dochter hier grote problemen mee. Ze is een geheim, mag er dus niet zijn, in vaders wereld bestaat ze niet. Hoe moet zij zich straks voelen over zichzelf?
In deze maakt het niet zoveel uit hoe jij en vader je er over voelen. Jullie hebben een kind samen op de wereld gezet, dat is een feit. En dat maakt dat jullie beiden verantwoordelijk zijn voor een goede ontwikkeling van dit meisje. Ze is afhankelijk van jou, maar ook van haar vader. Zij kan nergens voor kiezen.
Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
Dit is wel een hele voorbarige conclusie! Ten eerste hangt het van een kind af, ieder kind is verschillend en gaat anders met een situatie om. Het ligt voor een groot deel denk ik ook aan de achterliggende reden waarom hij maar eens in de negen maanden langskomt en of hij dan feitelijk wel of niet een ´vaderrol´ speelt. Wordt hij door alle partijen bijvoorbeeld ook haar papa genoemd?
Als ik het zo lees lijkt het erop dat hij puur langskomt zodat wanneer zij eraan toe is de nodige vragen kan stellen en dat hij geen compleet vreemd gezicht is mocht ze ouder zijn en op zoek gaan omdat ze bepaalde dingen over haar afkomst te weten wil komen.
Iemand die eens in de negen maanden langskomt kan je denk ik geen vader noemen. En als ik in zo´n situatie terecht zou komen zou ik hem zeker dan ook niet zo benoemen, juist om eventuele problemen zoals hierboven omschreven worden te voorkomen.
Hij is de man van wie je zwanger bent geraakt, maar in deze, naar wat ik lees, gedraagt hij zich zeker niet als vader van je kind.
Alhoewel als je zaken aan zou pakken een rechter er waarschijnlijk anders over denkt, omdat hij de verwekker is en geen donor. Maar je hebt er zelf mee ingestemd om het als alleen jouw kind te beschouwen. Als je er nu achteraf moeite mee hebt, zou het dan mogelijk zijn om hier alsnog een goed en open gesprek met hem over te hebben? Is hij gevoelig voor je uitleg en argumenten of worden die bij voorbaat al van tafel geveegd?
zaterdag 31 juli 2010 om 08:13
Mijn verhaal is wel anders,maar toch ook over opa en oma die hun kleinkinderen niet kennen.
Mijn ex besloot 11 jaar geleden(bij de scheiding) dat mijn kinderen(toen 10 en 7) niet in zijn nieuwe leven pasten.
Omdat ze tot de scheiding een heel goed contact met opa en oma en tante hadden,verwachtte ik toch wel enige interesse van hun kant om kontakt met mijn kinderen te houden.
Niks nada noppus..........alsof de kinderen niet meer bestonden na de scheiding,er kon het eerste jaar nog nét een kerstkaart af(met alleen de naam van de kids erop,mijne stond er niet bij na 17 jaar in de familie te hebben gezeten,steekt ook!)
Is klote,dat er ergens (in mijn geval in dezelfde stad dus we zien ze op braderie en kermis enzo)een opa en oma en tante rondloopt en een papa die je gewoon "vergeten"zijn........
Vind het vooral raar dat hij zijn ouders en zoontje(dat begrijp ik dan nog een heel klein beetje) nooit over je kindje verteld heeft eigenlijk,zodat zij zelf kunnen bepalen of ze een actieve rol in je kindje haar leven willen spelen...............
Mijn ex besloot 11 jaar geleden(bij de scheiding) dat mijn kinderen(toen 10 en 7) niet in zijn nieuwe leven pasten.
Omdat ze tot de scheiding een heel goed contact met opa en oma en tante hadden,verwachtte ik toch wel enige interesse van hun kant om kontakt met mijn kinderen te houden.
Niks nada noppus..........alsof de kinderen niet meer bestonden na de scheiding,er kon het eerste jaar nog nét een kerstkaart af(met alleen de naam van de kids erop,mijne stond er niet bij na 17 jaar in de familie te hebben gezeten,steekt ook!)
Is klote,dat er ergens (in mijn geval in dezelfde stad dus we zien ze op braderie en kermis enzo)een opa en oma en tante rondloopt en een papa die je gewoon "vergeten"zijn........
Vind het vooral raar dat hij zijn ouders en zoontje(dat begrijp ik dan nog een heel klein beetje) nooit over je kindje verteld heeft eigenlijk,zodat zij zelf kunnen bepalen of ze een actieve rol in je kindje haar leven willen spelen...............
zaterdag 31 juli 2010 om 08:16
quote:Poezewoes schreef op 31 juli 2010 @ 01:05:
Even los van jou en van de vader: Voor je kind is het niet goed als ze een geheim is. Ze heeft een vader, maar voor zijn omgeving mag ze niet bestaan. Vroeger of later krijgt jouw dochter hier grote problemen mee. Ze is een geheim, mag er dus niet zijn, in vaders wereld bestaat ze niet. Hoe moet zij zich straks voelen over zichzelf?
In deze maakt het niet zoveel uit hoe jij en vader je er over voelen. Jullie hebben een kind samen op de wereld gezet, dat is een feit. En dat maakt dat jullie beiden verantwoordelijk zijn voor een goede ontwikkeling van dit meisje. Ze is afhankelijk van jou, maar ook van haar vader. Zij kan nergens voor kiezen.
Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
Wat een onzin!Mijne(nu 20 en 17) missen hun pa niet,omdat ze niet weten wat ze moeten missen.Hij was er al niet in ons huwelijk,werkte 100uur per week.................En ze zitten écht niet in een identiteitscrisis hierdoor hoor!!
Wat IK zelf jammer vind,is dat ze geen contact met opa en oma hebben,omdat mijn moeder overleden is,en mijn vader het veel te druk heeft met zijn nieuwe vriendin en haar gezin............
Even los van jou en van de vader: Voor je kind is het niet goed als ze een geheim is. Ze heeft een vader, maar voor zijn omgeving mag ze niet bestaan. Vroeger of later krijgt jouw dochter hier grote problemen mee. Ze is een geheim, mag er dus niet zijn, in vaders wereld bestaat ze niet. Hoe moet zij zich straks voelen over zichzelf?
In deze maakt het niet zoveel uit hoe jij en vader je er over voelen. Jullie hebben een kind samen op de wereld gezet, dat is een feit. En dat maakt dat jullie beiden verantwoordelijk zijn voor een goede ontwikkeling van dit meisje. Ze is afhankelijk van jou, maar ook van haar vader. Zij kan nergens voor kiezen.
Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
Wat een onzin!Mijne(nu 20 en 17) missen hun pa niet,omdat ze niet weten wat ze moeten missen.Hij was er al niet in ons huwelijk,werkte 100uur per week.................En ze zitten écht niet in een identiteitscrisis hierdoor hoor!!
Wat IK zelf jammer vind,is dat ze geen contact met opa en oma hebben,omdat mijn moeder overleden is,en mijn vader het veel te druk heeft met zijn nieuwe vriendin en haar gezin............
zaterdag 31 juli 2010 om 08:27
zaterdag 31 juli 2010 om 10:06
Ik ben het eens met Poezewoes...nml zelf ook een geheim geweest.
En Daffy Duck, dat jouw kinderen hun pa niet missen omdat ze niet weten wat ze missen heeft mijn moeder mij en ik mijzelf ook jarenlang voorgehouden. Tot ik besefte dat ik al die jaren, onbewust, toch een vader heb gemist. Niet mijn vader (want weet immers niet wie dat is) wel een vader. Opgroeien zonder vader heeft mij echt wel gevormd. Een vader in een kinds leven is nml net zo belangrijk als de moeder. Onderschat dat niet...
En Daffy Duck, dat jouw kinderen hun pa niet missen omdat ze niet weten wat ze missen heeft mijn moeder mij en ik mijzelf ook jarenlang voorgehouden. Tot ik besefte dat ik al die jaren, onbewust, toch een vader heb gemist. Niet mijn vader (want weet immers niet wie dat is) wel een vader. Opgroeien zonder vader heeft mij echt wel gevormd. Een vader in een kinds leven is nml net zo belangrijk als de moeder. Onderschat dat niet...
Perfectionisme is niet perfect...
zaterdag 31 juli 2010 om 10:19
Ik denk ook dat het best schadelijk kan zijn voor kinderen als ze 'niet bestaan' voor een belangrijke naaste in hun leven: de familie van vader.
Wat echter wel zo is: je kunt er vanuit jouw positie (TO) niets aan veranderen. Je kunt natuurlijk foto's van je dochter naar de familie opsturen met een brief erbij oid, maar de vraag is nog maar of dat de situatie ten goede zal veranderen. De vader van je dochter is duidelijk niet erg geïnteresseerd... Ik vind eens per 9 maanden langs komen wel erg weinig. Ik zou er daarom eerder op aandringen dat vader vaker langs zou komen dan dat er contact met zijn familie is...
Hoe oud is je dochter nu?
Je hebt al een beetje aangegeven in je post hoe je dochter er naar kijkt, maar hoe voelt ze zich als haar vader er is? Hoe zien deze ontmoetingen er uit? Zijn ze dan met z'n tweeën en gaan ze even weg of ben jij er bij?
Of kot hij alleen koffie drinken? Ik ben daar wel erg benieuwd naar.
Wat echter wel zo is: je kunt er vanuit jouw positie (TO) niets aan veranderen. Je kunt natuurlijk foto's van je dochter naar de familie opsturen met een brief erbij oid, maar de vraag is nog maar of dat de situatie ten goede zal veranderen. De vader van je dochter is duidelijk niet erg geïnteresseerd... Ik vind eens per 9 maanden langs komen wel erg weinig. Ik zou er daarom eerder op aandringen dat vader vaker langs zou komen dan dat er contact met zijn familie is...
Hoe oud is je dochter nu?
Je hebt al een beetje aangegeven in je post hoe je dochter er naar kijkt, maar hoe voelt ze zich als haar vader er is? Hoe zien deze ontmoetingen er uit? Zijn ze dan met z'n tweeën en gaan ze even weg of ben jij er bij?
Of kot hij alleen koffie drinken? Ik ben daar wel erg benieuwd naar.
dreamglasses wijzigde dit bericht op 31-07-2010 10:20
Reden: leestekens/ interpunctie
Reden: leestekens/ interpunctie
% gewijzigd
Only dead fish go with the flow
zaterdag 31 juli 2010 om 10:28
"Mijn enige voorwaarde was dat hij er wel voor haar zou zijn, mocht zij vragen krijgen etc.
Ik zat vol hormonen, was compleet van de leg af bij het idee dat ik een kind zou krijgen en was hem zelfs op de één of andere manier dánkbaar! Dus deze regeling leek mij prima. (even kort door de bocht)"
Mij lijken deze spelregels duidelijk. Nu jij de regels wilt veranderen en hij niet heb je vermoedelijk pech. Dat jullie regeling niet in het belang van het kind is had je kunnen weten toen je besloot zonder betrokkenheid van de vader een kind op te gaan voeden. Het lijkt mij potentieel schadelijker dat zij geen substantiële band met haar vader kan opbouwen omdat hij daar geen zin in heeft, dan dat zij niet in beeld is bij opa en oma. Enfin, de zaak ligt zoals zij ligt en ik zou er het beste van maken in de zin dat je haar op een andere manier laat kennismaken met ouderen en met familieleven.
Ik zat vol hormonen, was compleet van de leg af bij het idee dat ik een kind zou krijgen en was hem zelfs op de één of andere manier dánkbaar! Dus deze regeling leek mij prima. (even kort door de bocht)"
Mij lijken deze spelregels duidelijk. Nu jij de regels wilt veranderen en hij niet heb je vermoedelijk pech. Dat jullie regeling niet in het belang van het kind is had je kunnen weten toen je besloot zonder betrokkenheid van de vader een kind op te gaan voeden. Het lijkt mij potentieel schadelijker dat zij geen substantiële band met haar vader kan opbouwen omdat hij daar geen zin in heeft, dan dat zij niet in beeld is bij opa en oma. Enfin, de zaak ligt zoals zij ligt en ik zou er het beste van maken in de zin dat je haar op een andere manier laat kennismaken met ouderen en met familieleven.
zondag 1 augustus 2010 om 23:21
Heel hartelijk dank voor de reacties!
Wij gaan morgen met vakantie, dus het is een beetje stom dat ik dit nu heb gepost. Nu druk voorbereiden en morgen weg. Maar ik ga mn topic zeker opspeuren als we weer terug zijn, want jullie reacties zijn heel tof en jullie hebben goeie vragen.
quote:Primabella schreef op 31 juli 2010 @ 00:41:
Geen direct antwoord: maar er is een topic van Proudmom en zij zit ongeveer in dezelfde situatie. Hoewel dit niet haar main question is op het moment (misschien later wel), hebben jullie misschien wat aan elkaar.
Dank je wel, dat topic ga ik zoeken als ik terug ben. Fijn te weten dat er meer mensen worstelen met hetzelfde. Ik ben benieuwd hoe anderen ermee omgaan.
quote:floor72 schreef op 31 juli 2010 @ 00:43:
Och... er komt een dag dat die kinderen het zelf wel gaan regelen.
Zo is het ook. Als ze het graag willen vinden ze elkaar vast op een goeie dag. Het lijkt mij alleen fijn als het niet als een enorm 'ding' op hun dak komt, maar dat het er wat natuurlijk insijpelt zeg maar. Maar ja, ik kan het ook niet allemaal uitstippelen van te voren..
quote:Primabella schreef op 31 juli 2010 @ 00:52:
Hoe oud is je kindje, zolang zij het nog niet merkt..oke.. Maar lijkt me voor haar wel moeiljk zodra ze het gaat begrijpen.
Ik vind het trouwens van hem ook wel lullig voor de rest van zijn omgeving, zoals bijv eventuele nieuwe vriendin. En lastig eeuwig vol te houden lijkt me..
Hoi Primabella, ze is 6. Dat hij haar geheim houdt, daarvan is zij niet op de hoogte, en dat zal ik ook niet snel vertellen denk ik. Eigenlijk wou ik willen dat, op het moment dat ze meer vragen gaat stellen, het dan al meer open is.
Ik vermoed trouwens dat hij het een nieuwe vriendin wel zal vertellen. Eigenlijk heb ik het idee dat het om zijn ouders draait en dat hij zijn zoon daarbij als excuus gebruikt. Dat denk ik, maar ik weet dat natuurlijk niet. Hij wil daar niet meer op terug komen.
quote:Josje27 schreef op 31 juli 2010 @ 00:54:
.. ik denk dat je naar jezelf eerlijk moet zijn en moet kijken of je deze situatie wel echt volledig hebt geaccepteerd, en zo niet, hoe je dat wel kan gaan doen, en of je dat eigenlijk wel wilt. Want als je meer wilt, probeer hier dan met hem over te praten, probeer uit te leggen waarom je het er moeilijk mee hebt.
Heel veel sterkte!
Dank je wel Josje, wat een fijne reactie.
Ik ben niet op zoek naar een ideaalplaatje denk ik. Maar het klopt wel dat ik me dit niet zo had kunnen voorstellen. Dit had ik niet verwacht. Maar wat ik dan wel had verwacht?
En zolang ik niet weet wat mijn dochter ervan denkt, zal ik het inderdaad moeten accepteren.
Ik vraag me nu ook af; wat wíl ik nou eigenlijk? Dat hij een omgangsregeling gaat volgen? Helemaal niet! Maar wel dat mijn dochter kan beslissen wie zij wel en niet hoeft te zien en niet dat hij dat voor haar bepaald. Hij houdt de controle als een soort spin in een web en, okay heel eerlijk, ik gún hem dat niet t.o.v. mijn dochter.
Met hem praten is erg moeilijk. Hij ergert zich heel erg aan dit soort vragen en ik ben natuurlijk bang hem weg te jagen voor mijn dochter. Ik kom er niet door, dat heb ik de afgelopen 6 jaar wel gemerkt.
Misschien breng ik het naar hem ook niet goed, het is echt een pijnpunt, dus áls ik erover begin, dan ben ik altijd best wel geirriteerd. Da's geen beste communicatie (al gaat het altijd in het vriendelijke) dus iets om over na te denken.
Ik post even, voor je het weet gebeuren er crashes of dingen die alles in het niets doen verdwijnen.
Wij gaan morgen met vakantie, dus het is een beetje stom dat ik dit nu heb gepost. Nu druk voorbereiden en morgen weg. Maar ik ga mn topic zeker opspeuren als we weer terug zijn, want jullie reacties zijn heel tof en jullie hebben goeie vragen.
quote:Primabella schreef op 31 juli 2010 @ 00:41:
Geen direct antwoord: maar er is een topic van Proudmom en zij zit ongeveer in dezelfde situatie. Hoewel dit niet haar main question is op het moment (misschien later wel), hebben jullie misschien wat aan elkaar.
Dank je wel, dat topic ga ik zoeken als ik terug ben. Fijn te weten dat er meer mensen worstelen met hetzelfde. Ik ben benieuwd hoe anderen ermee omgaan.
quote:floor72 schreef op 31 juli 2010 @ 00:43:
Och... er komt een dag dat die kinderen het zelf wel gaan regelen.
Zo is het ook. Als ze het graag willen vinden ze elkaar vast op een goeie dag. Het lijkt mij alleen fijn als het niet als een enorm 'ding' op hun dak komt, maar dat het er wat natuurlijk insijpelt zeg maar. Maar ja, ik kan het ook niet allemaal uitstippelen van te voren..
quote:Primabella schreef op 31 juli 2010 @ 00:52:
Hoe oud is je kindje, zolang zij het nog niet merkt..oke.. Maar lijkt me voor haar wel moeiljk zodra ze het gaat begrijpen.
Ik vind het trouwens van hem ook wel lullig voor de rest van zijn omgeving, zoals bijv eventuele nieuwe vriendin. En lastig eeuwig vol te houden lijkt me..
Hoi Primabella, ze is 6. Dat hij haar geheim houdt, daarvan is zij niet op de hoogte, en dat zal ik ook niet snel vertellen denk ik. Eigenlijk wou ik willen dat, op het moment dat ze meer vragen gaat stellen, het dan al meer open is.
Ik vermoed trouwens dat hij het een nieuwe vriendin wel zal vertellen. Eigenlijk heb ik het idee dat het om zijn ouders draait en dat hij zijn zoon daarbij als excuus gebruikt. Dat denk ik, maar ik weet dat natuurlijk niet. Hij wil daar niet meer op terug komen.
quote:Josje27 schreef op 31 juli 2010 @ 00:54:
.. ik denk dat je naar jezelf eerlijk moet zijn en moet kijken of je deze situatie wel echt volledig hebt geaccepteerd, en zo niet, hoe je dat wel kan gaan doen, en of je dat eigenlijk wel wilt. Want als je meer wilt, probeer hier dan met hem over te praten, probeer uit te leggen waarom je het er moeilijk mee hebt.
Heel veel sterkte!
Dank je wel Josje, wat een fijne reactie.
Ik ben niet op zoek naar een ideaalplaatje denk ik. Maar het klopt wel dat ik me dit niet zo had kunnen voorstellen. Dit had ik niet verwacht. Maar wat ik dan wel had verwacht?
En zolang ik niet weet wat mijn dochter ervan denkt, zal ik het inderdaad moeten accepteren.
Ik vraag me nu ook af; wat wíl ik nou eigenlijk? Dat hij een omgangsregeling gaat volgen? Helemaal niet! Maar wel dat mijn dochter kan beslissen wie zij wel en niet hoeft te zien en niet dat hij dat voor haar bepaald. Hij houdt de controle als een soort spin in een web en, okay heel eerlijk, ik gún hem dat niet t.o.v. mijn dochter.
Met hem praten is erg moeilijk. Hij ergert zich heel erg aan dit soort vragen en ik ben natuurlijk bang hem weg te jagen voor mijn dochter. Ik kom er niet door, dat heb ik de afgelopen 6 jaar wel gemerkt.
Misschien breng ik het naar hem ook niet goed, het is echt een pijnpunt, dus áls ik erover begin, dan ben ik altijd best wel geirriteerd. Da's geen beste communicatie (al gaat het altijd in het vriendelijke) dus iets om over na te denken.
Ik post even, voor je het weet gebeuren er crashes of dingen die alles in het niets doen verdwijnen.
zondag 1 augustus 2010 om 23:46
quote:Poezewoes schreef op 31 juli 2010 @ 01:05:
Voor je kind is het niet goed als ze een geheim is. ..
..Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
Dat klinkt best dramatisch, zoals je het schrijft. Dat het schadelijk is om een geheim te zijn. En het lijkt me voor haar inderdaad heel naar om daar achter te komen!
Van mij zal ze het echter niet horen. Wat vergoeilijkende zinnetjes over zijn situatie, maar of dat genoeg is weet ik nu niet. Ik hoop iig sterk dat het niet als een groot drama een plek zal krijgen in haar leven.
Zolang hij er is, zich kenbaar maakt, is dat ook niet zo voelbaar. Hij is natuurlijk veel belangrijker voor haar, dan al die andere familieleden. Zolang hij wél haar bestaan erkent is ze voorlopig wel gelukkig denk ik. Ik hoop dat ze al aardig stevig en sterk in haar schoenen staat als ze erachter komt dat niemand in zijn directe omgeving van haar bestaan mocht/mag weten. Ik denk/hoop dat ze tegen die tijd al best wel 'groot' is en dat ik haar dan kan begeleiden op een manier dat ze er ook echt iets aan heeft.
Het gaat inderdaad om háár, maar ik kan het toch ook niet laten knallen nu, om háár? Zijn ouders inlichten of wat dan ook. Dat ga ik echt niet doen. Daar help ik niemand mee (denk ik)
quote:Begentle schreef op 31 juli 2010 @ 05:55:
Hoe kan je dochter nou een band opbouwen met haar vader als hij 1 x in de 9 maanden langskomt?
Jullie zadelen een kind op met jullie geheim waar zij niet om gevraagd heeft. Ik denk dat daar nog wel problemen van gaan komen in de toekomst. Zij zal toch nieuwsgierig worden naar haar broer en grootouders.
Hoi Begentle,
klopt inderdaad wat Primabella zegt. Het is niet zozeer een vader-dochter band opbouwen, maar dat hij in haar toekomst geen onbekend gezicht is.
Over haar extra opa en oma en halfbroer heb ook ik nog niks verteld. Dat is nu ook nog helemaal niet belangrijk (als ik op haar afga) maar wel een deel van het dilemma. Ik ga dat wel vertellen mettertijd, maar vind het dan heel lullig dat die 'andere kant' dan van niks weet.
Zij heeft inderdaad niet om dit geheim gevraagd. Maar goed, ze heeft nergens om gevraagd, ook niet om dit leven, maar ze lijkt mij behoorlijk tevreden. Maar het blijft rot natuurlijk.
quote:Begentle schreef op 31 juli 2010 @ 07:49:
Als het de bedoeling is dat ze geen band met elkaar opbouwen, waarom dan toch langskomen?? Zodat ze wel weet wie haar vader is?
Maar verder kan het meisje er niets mee, want dat de man haar vader is is een geheim. Zijzelf is trouwens ook geheim.
Zij is zelf zéker niet geheim! Ze heeft een moeder, allerlei liefdevolle familie van die kant, vrienden van zichzelf, vrienden van haar moeder. Voor zover ik kan inschatten voelt zij zich zeer geliefd door heel veel mensen. En ze heeft een vader waar ze niets mee hoeft, maar die er wel is, wél bestaat, als zij daar iets mee wil. Het is nou ook weer niet zó'n slecht verhaal .
posten..
Voor je kind is het niet goed als ze een geheim is. ..
..Een geheim kind krijgt problemen met haar persoonlijkheidsontwikkeling, met haar gevoel voor eigenwaarde en haar gevoel van bestaansrecht. En dat is hetgene wat hier het belangrijkste is. Zij. En niet jullie.
Ik heb begrip voor het probleem. Maar maak van jullie probleem niet haar probleem. Jullie zijn volwassen en kunnen dealen met de problemen die er van komen als dit uitkomt.
Dat klinkt best dramatisch, zoals je het schrijft. Dat het schadelijk is om een geheim te zijn. En het lijkt me voor haar inderdaad heel naar om daar achter te komen!
Van mij zal ze het echter niet horen. Wat vergoeilijkende zinnetjes over zijn situatie, maar of dat genoeg is weet ik nu niet. Ik hoop iig sterk dat het niet als een groot drama een plek zal krijgen in haar leven.
Zolang hij er is, zich kenbaar maakt, is dat ook niet zo voelbaar. Hij is natuurlijk veel belangrijker voor haar, dan al die andere familieleden. Zolang hij wél haar bestaan erkent is ze voorlopig wel gelukkig denk ik. Ik hoop dat ze al aardig stevig en sterk in haar schoenen staat als ze erachter komt dat niemand in zijn directe omgeving van haar bestaan mocht/mag weten. Ik denk/hoop dat ze tegen die tijd al best wel 'groot' is en dat ik haar dan kan begeleiden op een manier dat ze er ook echt iets aan heeft.
Het gaat inderdaad om háár, maar ik kan het toch ook niet laten knallen nu, om háár? Zijn ouders inlichten of wat dan ook. Dat ga ik echt niet doen. Daar help ik niemand mee (denk ik)
quote:Begentle schreef op 31 juli 2010 @ 05:55:
Hoe kan je dochter nou een band opbouwen met haar vader als hij 1 x in de 9 maanden langskomt?
Jullie zadelen een kind op met jullie geheim waar zij niet om gevraagd heeft. Ik denk dat daar nog wel problemen van gaan komen in de toekomst. Zij zal toch nieuwsgierig worden naar haar broer en grootouders.
Hoi Begentle,
klopt inderdaad wat Primabella zegt. Het is niet zozeer een vader-dochter band opbouwen, maar dat hij in haar toekomst geen onbekend gezicht is.
Over haar extra opa en oma en halfbroer heb ook ik nog niks verteld. Dat is nu ook nog helemaal niet belangrijk (als ik op haar afga) maar wel een deel van het dilemma. Ik ga dat wel vertellen mettertijd, maar vind het dan heel lullig dat die 'andere kant' dan van niks weet.
Zij heeft inderdaad niet om dit geheim gevraagd. Maar goed, ze heeft nergens om gevraagd, ook niet om dit leven, maar ze lijkt mij behoorlijk tevreden. Maar het blijft rot natuurlijk.
quote:Begentle schreef op 31 juli 2010 @ 07:49:
Als het de bedoeling is dat ze geen band met elkaar opbouwen, waarom dan toch langskomen?? Zodat ze wel weet wie haar vader is?
Maar verder kan het meisje er niets mee, want dat de man haar vader is is een geheim. Zijzelf is trouwens ook geheim.
Zij is zelf zéker niet geheim! Ze heeft een moeder, allerlei liefdevolle familie van die kant, vrienden van zichzelf, vrienden van haar moeder. Voor zover ik kan inschatten voelt zij zich zeer geliefd door heel veel mensen. En ze heeft een vader waar ze niets mee hoeft, maar die er wel is, wél bestaat, als zij daar iets mee wil. Het is nou ook weer niet zó'n slecht verhaal .
posten..
maandag 2 augustus 2010 om 00:58
quote:cychick schreef op 31 juli 2010 @ 07:51:
Misschien zou je het gevoel kunnen hebben dat hij zich lijkt te 'schamen' voor zijn 'misstap'? (Sorry dat ik het hier zo oneerbiedig neerzet.) Maar zoiets vertel je zelf al, zie ik nu ik je verhaal nog een keer doorneem.
Je/jullie dochter is natuurlijk het mooiste wat je kan overkomen. Hij lijkt er zo achteloos mee om te springen. Is dat het?
Je dochter zal het nu nog niet echt doorhebben, maar later zal ze er zeker vragen over gaan stellen, kan ik mij indenken.
Plus dat de vader besluit dat (o.a.) haar grootouders haar niet hoeven te kennen, hoe zouden die mensen daar echt over denken? Dat weet je niet.
Ik vind het niet gek dat je daarmee zit.
Cychick, je schrijft een ontzettend rake post, althans, ik herken me er volledig in. Wat fijn!
Ik denk inderdaad dat hij zich schaamt. Ik vond het indertijd heel erg naar, te horen van mijn eigen eigen vrienden, dat hij hun had laten weten niet over mijn dochter te willen praten. Over een wederzijdse vriend die eigenlijk ik alleen zie, vroeg hij ook keer op keer wat die er nou van vond. Ik begreep niet waarom dat zo belangrijk voor hem was, behalve dan te hopen dat die vriend hem niet 'veroordeelde'.
Ik zelf vind het heel onterecht dat hij zich schaamt en dat hij, door die schaamte, meer schade berokkend. Zo zie ik het wel en beetje ja. Ik ben daar kwaad over. Ik vind het heel naar dat hij een soort van god speelt voor zijn zoon en ouders, om zelf buiten schot te blijven.
En eerlijkgezegd kan ik de implicaties hiervan op mijn dochter nog helemaal niet goed voorzien. Zal dat heel schadelijk zijn voor haar? Of valt het ook weer mee omdat haar basis duidelijk is?
Ik ben geloof ik vooral kwaad op hem, en wat Poezewoes zei; het gaat natuurlijk niet om hem en mij, het gaat om haar! Zij moet zich goed voelen over haar gewenstheid en haar afkomst, en als er zwakke plekken zitten in dat verhaal, dan ben ik ongerust en ongedurig.
Maar ja..het wordt nooit prachtig, ik hoop maar dat het mooi genoeg is voor haar.
quote:Kikkerrr schreef op 31 juli 2010 @ 08:12:
[...]
. Wordt hij door alle partijen bijvoorbeeld ook haar papa genoemd?
...
. Als je er nu achteraf moeite mee hebt, zou het dan mogelijk zijn om hier alsnog een goed en open gesprek met hem over te hebben? Is hij gevoelig voor je uitleg en argumenten of worden die bij voorbaat al van tafel geveegd?
Kikkerrrrrrrrrrr
bedankt voor je uitgebreide bijdrage.
Hij wordt zeker geen papa genoemd. Ik maak inderdaad naar mijn dochter wel expres een onderscheid tussen papa's en vaders (verwekker krijg ik niet uit mijn mond) We praten ook regelmatig over dat verschil. Dat snapt ze ook wel.
Ze doet ook helemaal niet dweperig over papa's. Ze zegt ook nog steeds tegen vriendinnen dat ze mama's nou eenmaal leuker vindt.
Tja, over een goed gesprek.. dat ik heb ik natuurlijk wel eens geprobeerd. Maar ik blijf ook steken in wat ik nou verwacht? Eigenlijk niet veel anders dan dat het nu is, maar dan dat hij ook tegen iedereen eerlijk is. Maar dan denk ik dus weer; kan ik dat van hem eisen/vragen? In hoeverre is dat mijn zaak, zolang mijn dochter zich overal wel bij voelt?
Een open gesprek daarover is echt niet mogelijk..althans, dat denk ik, maar misschien ben ik tot nu toe te defensief geweest?
quote:daffyduck schreef op 31 juli 2010 @ 08:13:
Mijn ex besloot 11 jaar geleden(bij de scheiding) dat mijn kinderen(toen 10 en 7) niet in zijn nieuwe leven pasten.
...)een opa en oma en tante en een papa die je gewoon "vergeten"zijn........
Vind het vooral raar dat hij zijn ouders en zoontje(dat begrijp ik dan nog een heel klein beetje) nooit over je kindje verteld heeft eigenlijk,zodat zij zelf kunnen bepalen of ze een actieve rol in je kindje haar leven willen spelen...............
Oei DaffyDuck, wat een aangrijpend en gevoelig verhaal. Ik begrijp je heeel goed! Hoe kun je het bestaan van een ander ontkennen omdat dat jou 'beter uit komt'? En hoe pijnlijk en bizar dat die familie daar gewoon in mee is gegaan! En dat moet jij dan maar allemaal zien uit te leggen. Vreselijk moeilijk voor jou.
Van die ouders van hem vraag ik me inderdaad ook wel eens af; zouden jullie dit niet geweten willen hebben? Waarom mogen zij zelf niet kiezen ipv dat voor hun gekozen wordt? Oneerlijk.
Ik zit er zeker niet op te wachten, en ik weet ook niet wat het voor dochter toevoegt, maar iedereen moet toch de kans hebben elkaar te besnuffelen en er het zijn/hare mee doen?
Maar dat de grootouders van je kinderen jullie zo hebben laten vallen... eigenlijk denk ik dan ook weer (stom misschien) t is ook wel goed zo. Geen drama, geen gedoe, geen verdriet.
Sterkte! Met jouw dingen en verdrietenissen.
quote:yathibiyya schreef op 31 juli 2010 @ 10:06:
Ik ben het eens met Poezewoes...nml zelf ook een geheim geweest.
En Daffy Duck, dat jouw kinderen hun pa niet missen omdat ze niet weten wat ze missen heeft mijn moeder mij en ik mijzelf ook jarenlang voorgehouden. Tot ik besefte dat ik al die jaren, onbewust, toch een vader heb gemist. Niet mijn vader (want weet immers niet wie dat is) wel een vader. Opgroeien zonder vader heeft mij echt wel gevormd. Een vader in een kinds leven is nml net zo belangrijk als de moeder. Onderschat dat niet...
Oef Yathi, da's ook een post waar op had gehoopt. Iemand die voor mijn dochter kon spreken..
Ik kan me zo goed voorstellen dat je het gewoon heel erg mist als kind. Want je wordt er mee overspoelt. Al je vrienden hebben er één behalve jij. En dan is zo'n gat wel heel aanwezig, hoe prettig je het ook verder kan hebben.
Ik weet natuurlijk niet hoe jouw situatie was. En of je je kan voorstellen dat het een minder grote rol kan spelen. En of het inderdaad, zoals bij mijn dochter, zou hebben gescheeld of je op zijn minst wist wie hij was en dat hij aardig voor je was? Of maakt dat het misschien juist erger? Want hij wilde je niet..
Heb je een idee,of advies, hoe ik, vanuit deze situatie, nu het beste verder kan gaan? Wat jij een moeder aan zou raden in mijn situatie?
quote:Dreamglasses schreef op 31 juli 2010 @ 10:19:
De vader van je dochter is duidelijk niet erg geïnteresseerd... Ik vind eens per 9 maanden langs komen wel erg weinig. Ik zou er daarom eerder op aandringen dat vader vaker langs zou komen dan dat er contact met zijn familie is...
Je hebt al een beetje aangegeven in je post hoe je dochter er naar kijkt, maar hoe voelt ze zich als haar vader er is? Hoe zien deze ontmoetingen er uit? Zijn ze dan met z'n tweeën en gaan ze even weg of ben jij er bij?
Of kot hij alleen koffie drinken? Ik ben daar wel erg benieuwd naar.Hoi Dreamglasses,
duidelijk niet geinteresseerd.. soms denk ik dat inderdaad, negen van de tien keer weet hij niet hoe oud ze is.
Maar goed,
je hebt misschien best een goed punt. Zijn contact met haar is ook in mijn ogen veel belangrijk dan al die familie (zeker nu nog) Zij zien elkaar vrij weinig, daar ben ik ook deels schuld aan, (hij is een ontzettende uitsteller en talmer, maar soms doe ik daar ook een schepje bovenop) Ik moet hem positief blijven benaderen! Dat is echt belangrijk. Misschien is wat meer contact (lichtjes gefacciliteerd door mijn kant) meer een opstapje naar openheid, dan een gesprek. (en we krijgen denk ik nooit meer een gesprek daarover, want hij heeft me duidelijk laten weten dat dat een no-go-area voor mij is)
GOEIE! dank je. Daar kan ik weer verder mee.
quote:wuiles schreef op 31 juli 2010 @ 10:28:[/b
Mij lijken deze spelregels duidelijk. Nu jij de regels wilt veranderen en hij niet heb je vermoedelijk pech. Dat jullie regeling niet in het belang van het kind is had je kunnen weten toen je besloot zonder betrokkenheid van de vader een kind op te gaan voeden. Het lijkt mij potentieel schadelijker dat zij geen substantiële band met haar vader kan opbouwen omdat hij daar geen zin in heeft, dan dat zij niet in beeld is bij opa en oma. Enfin, de zaak ligt zoals zij ligt en ik zou er het beste van maken in de zin dat je haar op een andere manier laat kennismaken met ouderen en met familieleven.
Bedankt voor je helder post Wuiles,
zo is het natuurlijk. Ik ben achteraf ook misschien te soft geweest naar hem, maar stom genoeg voelde ik me vreselijk schuldig! En was allang blij dat ik het kind 'mocht' houden. Maar ik heb hem zelf vrij gepleit en hoe hij dat invult, ja, daar heb ik geen invloed op.
We moeten er het beste van maken, en misschien moet ik gewoon mijn grieven opzij zetten en me eerder concentreren op de fijne banden die dochter met oa mijn eigen familie en vrienden heeft.
Phoe dat was een lange antwoordsessie, morgen weer vroeg dag, maar heel erg bedankt. Op dit moment denk ik dat ik verder moet gaan met positief blijven, niet de confrontatie aangaan, maar eerder de ontmoetingen van ex met dochter nog wat meer stimuleren. Zover hij dat toelaat, maar er zijn wel mogelijkheden. En dat ikzelf daar steeds minder bij ben. Dat hij zich tov mij niet hoeft te schamen, maar zich makkelijker op dochter kan richten.
En dat ik me ook tijdens die 'sessies' ook niet rot hoef te voelen omdat ik hem zo'n slappeling vindt.
Zoiets?
Nachtelijke groet
en fijne vakantie!!
PA
Misschien zou je het gevoel kunnen hebben dat hij zich lijkt te 'schamen' voor zijn 'misstap'? (Sorry dat ik het hier zo oneerbiedig neerzet.) Maar zoiets vertel je zelf al, zie ik nu ik je verhaal nog een keer doorneem.
Je/jullie dochter is natuurlijk het mooiste wat je kan overkomen. Hij lijkt er zo achteloos mee om te springen. Is dat het?
Je dochter zal het nu nog niet echt doorhebben, maar later zal ze er zeker vragen over gaan stellen, kan ik mij indenken.
Plus dat de vader besluit dat (o.a.) haar grootouders haar niet hoeven te kennen, hoe zouden die mensen daar echt over denken? Dat weet je niet.
Ik vind het niet gek dat je daarmee zit.
Cychick, je schrijft een ontzettend rake post, althans, ik herken me er volledig in. Wat fijn!
Ik denk inderdaad dat hij zich schaamt. Ik vond het indertijd heel erg naar, te horen van mijn eigen eigen vrienden, dat hij hun had laten weten niet over mijn dochter te willen praten. Over een wederzijdse vriend die eigenlijk ik alleen zie, vroeg hij ook keer op keer wat die er nou van vond. Ik begreep niet waarom dat zo belangrijk voor hem was, behalve dan te hopen dat die vriend hem niet 'veroordeelde'.
Ik zelf vind het heel onterecht dat hij zich schaamt en dat hij, door die schaamte, meer schade berokkend. Zo zie ik het wel en beetje ja. Ik ben daar kwaad over. Ik vind het heel naar dat hij een soort van god speelt voor zijn zoon en ouders, om zelf buiten schot te blijven.
En eerlijkgezegd kan ik de implicaties hiervan op mijn dochter nog helemaal niet goed voorzien. Zal dat heel schadelijk zijn voor haar? Of valt het ook weer mee omdat haar basis duidelijk is?
Ik ben geloof ik vooral kwaad op hem, en wat Poezewoes zei; het gaat natuurlijk niet om hem en mij, het gaat om haar! Zij moet zich goed voelen over haar gewenstheid en haar afkomst, en als er zwakke plekken zitten in dat verhaal, dan ben ik ongerust en ongedurig.
Maar ja..het wordt nooit prachtig, ik hoop maar dat het mooi genoeg is voor haar.
quote:Kikkerrr schreef op 31 juli 2010 @ 08:12:
[...]
. Wordt hij door alle partijen bijvoorbeeld ook haar papa genoemd?
...
. Als je er nu achteraf moeite mee hebt, zou het dan mogelijk zijn om hier alsnog een goed en open gesprek met hem over te hebben? Is hij gevoelig voor je uitleg en argumenten of worden die bij voorbaat al van tafel geveegd?
Kikkerrrrrrrrrrr
bedankt voor je uitgebreide bijdrage.
Hij wordt zeker geen papa genoemd. Ik maak inderdaad naar mijn dochter wel expres een onderscheid tussen papa's en vaders (verwekker krijg ik niet uit mijn mond) We praten ook regelmatig over dat verschil. Dat snapt ze ook wel.
Ze doet ook helemaal niet dweperig over papa's. Ze zegt ook nog steeds tegen vriendinnen dat ze mama's nou eenmaal leuker vindt.
Tja, over een goed gesprek.. dat ik heb ik natuurlijk wel eens geprobeerd. Maar ik blijf ook steken in wat ik nou verwacht? Eigenlijk niet veel anders dan dat het nu is, maar dan dat hij ook tegen iedereen eerlijk is. Maar dan denk ik dus weer; kan ik dat van hem eisen/vragen? In hoeverre is dat mijn zaak, zolang mijn dochter zich overal wel bij voelt?
Een open gesprek daarover is echt niet mogelijk..althans, dat denk ik, maar misschien ben ik tot nu toe te defensief geweest?
quote:daffyduck schreef op 31 juli 2010 @ 08:13:
Mijn ex besloot 11 jaar geleden(bij de scheiding) dat mijn kinderen(toen 10 en 7) niet in zijn nieuwe leven pasten.
...)een opa en oma en tante en een papa die je gewoon "vergeten"zijn........
Vind het vooral raar dat hij zijn ouders en zoontje(dat begrijp ik dan nog een heel klein beetje) nooit over je kindje verteld heeft eigenlijk,zodat zij zelf kunnen bepalen of ze een actieve rol in je kindje haar leven willen spelen...............
Oei DaffyDuck, wat een aangrijpend en gevoelig verhaal. Ik begrijp je heeel goed! Hoe kun je het bestaan van een ander ontkennen omdat dat jou 'beter uit komt'? En hoe pijnlijk en bizar dat die familie daar gewoon in mee is gegaan! En dat moet jij dan maar allemaal zien uit te leggen. Vreselijk moeilijk voor jou.
Van die ouders van hem vraag ik me inderdaad ook wel eens af; zouden jullie dit niet geweten willen hebben? Waarom mogen zij zelf niet kiezen ipv dat voor hun gekozen wordt? Oneerlijk.
Ik zit er zeker niet op te wachten, en ik weet ook niet wat het voor dochter toevoegt, maar iedereen moet toch de kans hebben elkaar te besnuffelen en er het zijn/hare mee doen?
Maar dat de grootouders van je kinderen jullie zo hebben laten vallen... eigenlijk denk ik dan ook weer (stom misschien) t is ook wel goed zo. Geen drama, geen gedoe, geen verdriet.
Sterkte! Met jouw dingen en verdrietenissen.
quote:yathibiyya schreef op 31 juli 2010 @ 10:06:
Ik ben het eens met Poezewoes...nml zelf ook een geheim geweest.
En Daffy Duck, dat jouw kinderen hun pa niet missen omdat ze niet weten wat ze missen heeft mijn moeder mij en ik mijzelf ook jarenlang voorgehouden. Tot ik besefte dat ik al die jaren, onbewust, toch een vader heb gemist. Niet mijn vader (want weet immers niet wie dat is) wel een vader. Opgroeien zonder vader heeft mij echt wel gevormd. Een vader in een kinds leven is nml net zo belangrijk als de moeder. Onderschat dat niet...
Oef Yathi, da's ook een post waar op had gehoopt. Iemand die voor mijn dochter kon spreken..
Ik kan me zo goed voorstellen dat je het gewoon heel erg mist als kind. Want je wordt er mee overspoelt. Al je vrienden hebben er één behalve jij. En dan is zo'n gat wel heel aanwezig, hoe prettig je het ook verder kan hebben.
Ik weet natuurlijk niet hoe jouw situatie was. En of je je kan voorstellen dat het een minder grote rol kan spelen. En of het inderdaad, zoals bij mijn dochter, zou hebben gescheeld of je op zijn minst wist wie hij was en dat hij aardig voor je was? Of maakt dat het misschien juist erger? Want hij wilde je niet..
Heb je een idee,of advies, hoe ik, vanuit deze situatie, nu het beste verder kan gaan? Wat jij een moeder aan zou raden in mijn situatie?
quote:Dreamglasses schreef op 31 juli 2010 @ 10:19:
De vader van je dochter is duidelijk niet erg geïnteresseerd... Ik vind eens per 9 maanden langs komen wel erg weinig. Ik zou er daarom eerder op aandringen dat vader vaker langs zou komen dan dat er contact met zijn familie is...
Je hebt al een beetje aangegeven in je post hoe je dochter er naar kijkt, maar hoe voelt ze zich als haar vader er is? Hoe zien deze ontmoetingen er uit? Zijn ze dan met z'n tweeën en gaan ze even weg of ben jij er bij?
Of kot hij alleen koffie drinken? Ik ben daar wel erg benieuwd naar.Hoi Dreamglasses,
duidelijk niet geinteresseerd.. soms denk ik dat inderdaad, negen van de tien keer weet hij niet hoe oud ze is.
Maar goed,
je hebt misschien best een goed punt. Zijn contact met haar is ook in mijn ogen veel belangrijk dan al die familie (zeker nu nog) Zij zien elkaar vrij weinig, daar ben ik ook deels schuld aan, (hij is een ontzettende uitsteller en talmer, maar soms doe ik daar ook een schepje bovenop) Ik moet hem positief blijven benaderen! Dat is echt belangrijk. Misschien is wat meer contact (lichtjes gefacciliteerd door mijn kant) meer een opstapje naar openheid, dan een gesprek. (en we krijgen denk ik nooit meer een gesprek daarover, want hij heeft me duidelijk laten weten dat dat een no-go-area voor mij is)
GOEIE! dank je. Daar kan ik weer verder mee.
quote:wuiles schreef op 31 juli 2010 @ 10:28:[/b
Mij lijken deze spelregels duidelijk. Nu jij de regels wilt veranderen en hij niet heb je vermoedelijk pech. Dat jullie regeling niet in het belang van het kind is had je kunnen weten toen je besloot zonder betrokkenheid van de vader een kind op te gaan voeden. Het lijkt mij potentieel schadelijker dat zij geen substantiële band met haar vader kan opbouwen omdat hij daar geen zin in heeft, dan dat zij niet in beeld is bij opa en oma. Enfin, de zaak ligt zoals zij ligt en ik zou er het beste van maken in de zin dat je haar op een andere manier laat kennismaken met ouderen en met familieleven.
Bedankt voor je helder post Wuiles,
zo is het natuurlijk. Ik ben achteraf ook misschien te soft geweest naar hem, maar stom genoeg voelde ik me vreselijk schuldig! En was allang blij dat ik het kind 'mocht' houden. Maar ik heb hem zelf vrij gepleit en hoe hij dat invult, ja, daar heb ik geen invloed op.
We moeten er het beste van maken, en misschien moet ik gewoon mijn grieven opzij zetten en me eerder concentreren op de fijne banden die dochter met oa mijn eigen familie en vrienden heeft.
Phoe dat was een lange antwoordsessie, morgen weer vroeg dag, maar heel erg bedankt. Op dit moment denk ik dat ik verder moet gaan met positief blijven, niet de confrontatie aangaan, maar eerder de ontmoetingen van ex met dochter nog wat meer stimuleren. Zover hij dat toelaat, maar er zijn wel mogelijkheden. En dat ikzelf daar steeds minder bij ben. Dat hij zich tov mij niet hoeft te schamen, maar zich makkelijker op dochter kan richten.
En dat ik me ook tijdens die 'sessies' ook niet rot hoef te voelen omdat ik hem zo'n slappeling vindt.
Zoiets?
Nachtelijke groet
en fijne vakantie!!
PA
