Relaties
alle pijlers
single moeder vraagt advies
zaterdag 31 juli 2010 om 00:31
Beste forummers,
al reagerend op een ander topic, bedacht ik me dat ik hier ook graag een vraag wilde stellen. Ik hoop dat iemand erop wil reageren.
Na een kortstondige relatie werd ik (geheel ongepland) zwanger van mjn dochter. Ik had geen erg serieuze gevoelens voor hem.
De vader had al een kind uit een eerder huwelijk en stond begrijpelijkerwijs niet te springen om nóg een part-time kind. Na wat geharrewar was ik toch heel verrukt en het kind werd geboren. Omdat de vader zo overstuur was (wat ik heel goed begrijpen kon) hebben we besloten dat het míjn kind zou zijn, hij hoefde niks te erkennen/ bij te dragen oid. Mijn enige voorwaarde was dat hij er wel voor haar zou zijn, mocht zij vragen krijgen etc.
Ik zat vol hormonen, was compleet van de leg af bij het idee dat ik een kind zou krijgen en was hem zelfs op de één of andere manier dánkbaar! Dus deze regeling leek mij prima. (even kort door de bocht)
En hij hield zijn woord, hij komt zo om de negen maande op visite, mijn dochter weet ook al een tijdje dat hij haar vader is, ze reageert er niet erg duidelijk op, maar vindt het wel bijzonder hem te zien.
Ik ben heel blij dat hij haar/ons bezoekt en dat hij een 'stabiele factor' in haar leven is.
Maar wat mij heel erg steekt, en ik weet niet precies waarom, is dat zijn ouders en zijn zoon niks van haar weten. Hij draagt daarvoor redenen aan, waar ik moeite mee heb. (voor zoon is het te moeilijk, omdat hij haar niet kent, terwijl ik wel eens voorgesteld heb hem mee te nemen. En de ouders, daarvan wil hij niet dat zijn zoon geheimen voor hen heeft of vice versa). Gezamelijke vrienden heeft hij laten weten niet met hen over haar te willen praten. Die vinden dat moeilijk, maar houden zich daaraan.
En ik vraag me regelmatig af; waarom vind ik dat zo erg? Zit er iets anders achter? Dochter en ik hebben het heel goed, ik ben heel gelukkig met haar en zij lijkt de situatie met haar vader te nemen voor wat het is. Ik heb dus absoluut geen klagen. Maar elke keer als ik hem zie denk ik; het gaat nu wel erg makkelijk voor je, je houdt haar verborgen, niemand, behalve ik, stelt je kritische vragen, en zo heb je jezelf mooi ingedekt.
Het voelt heel giftig, en ik wil dat helemaal niet! Ik heb hem wel eens geconfronteerd, maar schrok erg van zijn koele reactie. Mijn waarheid was niet zijn waarheid en hij wist wat goed was voor zijn zoon, zijn ouders etc.
En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Ik heb daar niks over te zeggen.
En er is ook niks in mij dat verlangt naar speelpartijtjes tussen zijn zoon en mijn dochter, of ontmoetingen met zijn ouders (al heb ik er geen enkel bezwaar tegen)
maar ik vind het ook een rotidee dat de vader van mijn dochter geen coole gast is, een open man, die zich nergens voor schaamt en zeker niet voor haar. Een rotidee dat er nog allerlei familieleden achter de coulissen vandaan gaan komen.
Misschien interesseert het haar niet, is het voor haar goed zoals het nu is en de rest bijzaak. Misschien interesseren die halfbroer en die opa en oma haar ook niets. Zou kunnen.
Ik vind het in ieder heel stom dat ik mij er soms zo kwaad om maak en wil er liever vrede mee hebben. Hij maakt zich toch bekend aan haar? Dat is toch het belangrijkste en fijn dat hij dat doet? Waarom vind ik het dan zo vervelend? Alsof het niet klopt?
Bij voorbaat dank voor je mening.
al reagerend op een ander topic, bedacht ik me dat ik hier ook graag een vraag wilde stellen. Ik hoop dat iemand erop wil reageren.
Na een kortstondige relatie werd ik (geheel ongepland) zwanger van mjn dochter. Ik had geen erg serieuze gevoelens voor hem.
De vader had al een kind uit een eerder huwelijk en stond begrijpelijkerwijs niet te springen om nóg een part-time kind. Na wat geharrewar was ik toch heel verrukt en het kind werd geboren. Omdat de vader zo overstuur was (wat ik heel goed begrijpen kon) hebben we besloten dat het míjn kind zou zijn, hij hoefde niks te erkennen/ bij te dragen oid. Mijn enige voorwaarde was dat hij er wel voor haar zou zijn, mocht zij vragen krijgen etc.
Ik zat vol hormonen, was compleet van de leg af bij het idee dat ik een kind zou krijgen en was hem zelfs op de één of andere manier dánkbaar! Dus deze regeling leek mij prima. (even kort door de bocht)
En hij hield zijn woord, hij komt zo om de negen maande op visite, mijn dochter weet ook al een tijdje dat hij haar vader is, ze reageert er niet erg duidelijk op, maar vindt het wel bijzonder hem te zien.
Ik ben heel blij dat hij haar/ons bezoekt en dat hij een 'stabiele factor' in haar leven is.
Maar wat mij heel erg steekt, en ik weet niet precies waarom, is dat zijn ouders en zijn zoon niks van haar weten. Hij draagt daarvoor redenen aan, waar ik moeite mee heb. (voor zoon is het te moeilijk, omdat hij haar niet kent, terwijl ik wel eens voorgesteld heb hem mee te nemen. En de ouders, daarvan wil hij niet dat zijn zoon geheimen voor hen heeft of vice versa). Gezamelijke vrienden heeft hij laten weten niet met hen over haar te willen praten. Die vinden dat moeilijk, maar houden zich daaraan.
En ik vraag me regelmatig af; waarom vind ik dat zo erg? Zit er iets anders achter? Dochter en ik hebben het heel goed, ik ben heel gelukkig met haar en zij lijkt de situatie met haar vader te nemen voor wat het is. Ik heb dus absoluut geen klagen. Maar elke keer als ik hem zie denk ik; het gaat nu wel erg makkelijk voor je, je houdt haar verborgen, niemand, behalve ik, stelt je kritische vragen, en zo heb je jezelf mooi ingedekt.
Het voelt heel giftig, en ik wil dat helemaal niet! Ik heb hem wel eens geconfronteerd, maar schrok erg van zijn koele reactie. Mijn waarheid was niet zijn waarheid en hij wist wat goed was voor zijn zoon, zijn ouders etc.
En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Ik heb daar niks over te zeggen.
En er is ook niks in mij dat verlangt naar speelpartijtjes tussen zijn zoon en mijn dochter, of ontmoetingen met zijn ouders (al heb ik er geen enkel bezwaar tegen)
maar ik vind het ook een rotidee dat de vader van mijn dochter geen coole gast is, een open man, die zich nergens voor schaamt en zeker niet voor haar. Een rotidee dat er nog allerlei familieleden achter de coulissen vandaan gaan komen.
Misschien interesseert het haar niet, is het voor haar goed zoals het nu is en de rest bijzaak. Misschien interesseren die halfbroer en die opa en oma haar ook niets. Zou kunnen.
Ik vind het in ieder heel stom dat ik mij er soms zo kwaad om maak en wil er liever vrede mee hebben. Hij maakt zich toch bekend aan haar? Dat is toch het belangrijkste en fijn dat hij dat doet? Waarom vind ik het dan zo vervelend? Alsof het niet klopt?
Bij voorbaat dank voor je mening.
maandag 2 augustus 2010 om 01:13
Oh ja Dreamglasses,
je vroeg nog wat over beleving van dochter tijdens vader-bezoek.
Ze is dan wel wat giechelig, maar ik zie ook (denk te zien) dat ze elkaar herkennen ofzo. t Gaat altijd heel gemakkelijk. Het is niet beladen, althans zo lijkt het en achteraf zegt ze er ook niet veel over. Ze zou mij in bescherming kunnen willen nemen. Het lijkt of ze er gewoon van geniet en het grote verhaal eromheen nog niet echt een plek kan geven. Maar dat is is dus mijn interpretatie, het kan ook anders voelen voor haar.
Meestal gaan we ergens heen met zn drieen. Dan is er wat afleiding en kunnen wij ook wat bijpraten als zij bezig is.
Maar met dat bijpraten heb ik het eigenlijk wel gehad. Volgende keer ga ik voorstellen dat zij samen even lekker gaan rondzwieren!
Ik heb lang het idee gehad dat hij nog enigzins verliefd was, of zoiets. En erg onzeker met alles. Daardoor bleef ik erbij om het een beetje gezellig te maken, ofzo, maar dat is eigenlijk helemaal niet meer nodig.
je vroeg nog wat over beleving van dochter tijdens vader-bezoek.
Ze is dan wel wat giechelig, maar ik zie ook (denk te zien) dat ze elkaar herkennen ofzo. t Gaat altijd heel gemakkelijk. Het is niet beladen, althans zo lijkt het en achteraf zegt ze er ook niet veel over. Ze zou mij in bescherming kunnen willen nemen. Het lijkt of ze er gewoon van geniet en het grote verhaal eromheen nog niet echt een plek kan geven. Maar dat is is dus mijn interpretatie, het kan ook anders voelen voor haar.
Meestal gaan we ergens heen met zn drieen. Dan is er wat afleiding en kunnen wij ook wat bijpraten als zij bezig is.
Maar met dat bijpraten heb ik het eigenlijk wel gehad. Volgende keer ga ik voorstellen dat zij samen even lekker gaan rondzwieren!
Ik heb lang het idee gehad dat hij nog enigzins verliefd was, of zoiets. En erg onzeker met alles. Daardoor bleef ik erbij om het een beetje gezellig te maken, ofzo, maar dat is eigenlijk helemaal niet meer nodig.
